Vind het best meevallen. Zo goed als In Flame is het helaas niet, maar met Do The Dirty, In For A Penny, Get It Up en L.A. Jinx staan er toch een flink aantal lekkere songs op. Did Ya Momma Ever Tell Ya is daarnaast ook een catchy en lekker melig nummer waar ik het experiment zeker kan waarderen.

Pack Up Your Troubles en I'm A Talker doen me dan weer niet zoveel. All The World Is A Stage is daarentegen een lekker experimentele en bij vlagen zelfs dromerige track. Vooral de zang en het baswerk springen er hier echt uit. Ik vind de band persoonlijk ook wel op het leukste als ze qua sound wat afwisseling aanbrengen.

Tussenstand:
1. In Flame
2. Play It Loud
3. Nobody's Fools
4. Old New Borrowed And Blue
5. Slayed?
6. Beginnings

Vreemd album, maar nog best afwisselend. Zo'n pianobarballad als Find Yourself A Rainbow past wel goed in het thema, maar is alsnog iets anders dan de schreeuwerige (hard)rock van de voorganger. Het Beatles-esque Miles Out To Sea is ook erg leuk, evenals When The Lights Are Out. Ook het grotendeels akoestische How Can It Be is erg leuk.

De band komt eveneens goed uit de hoek met wat meer standaard boogiewoogierock als We're Really Gonna Raise The Roof, Do We Still Do It en Don't Blame Me (waar Holder weer als een meer maniakale Robert Plant klinkt), al merk ik dat ik de band op dit soort momenten toch minder interessant vind qua sound. Dit maakt deze plaat niet verkeerd, maar ook niet heel bijzonder nog.

Tussenstand:
1. Play It Loud
2. Old New Borrowed And Blue
3. Slayed?
4. Beginnings

Ook al was een band als Black Sabbath harder, ik vind Slade hier in alle rebelsheid en schreeuwerigheid alsnog agressiever overkomen. Nog steeds met een voet in de beatmuziek, maar aan de andere kant proto-punk en hardrock. Dit komt vooral door Holder's rauwe schreeuwstrot, die ervoor zorgt dat de muziek lekker rebels en oprecht aanvoelt. Ik ben niet zo'n fan van Angelina, aangezien deze dan weer gewoon te flauw aanvoelt na de andere nummers, maar geniet wel oprecht enorm van de andere cover The Shape Of Things To Come. Dirty Joker is erg afwisselend met bassolo en koorzang, terwijl Dapple Rose een mooie melancholische track is. Op afsluiter Sweet Box heb ik ook het idee dat ik zangpartijen hoor waar een band als Queen ook gretig gebruik van heeft kunnen maken. Opener Raven is lekker stevig. Kan nog steeds beter, maar luistert erg fijn weg!

Tussenstand:
1. Play It Loud
2. Beginnings

Ai... na het erg toffe Whatever Happened To Slade, valt dit gezapige Return To Base wel echt behoorlijk tegen. I'm Mad vind ik nog best een aardige track, evenals Don't Waste Your Time (Back Seat Star), maar de rock n' rollerige originals en covers zijn echt te tam voor woorden. Slade klinkt in geen enkel opzicht nog als die gevaarlijke rebelse band die ze ooit waren. Lemme Love Into Ya... ik weet niet wat ik hiermee moet. Ginny, Ginny is ook een oersaaie afsluiter. Nee, dit album is een dieptepunt in de verder tot nu toe best aardige loopbaan van de band.

Tussenstand:
1. In Flame
2. Whatever Happened To Slade
3. Play It Loud
4. Nobody's Fools
5. Old New Borrowed And Blue
6. Slayed?
7. Beginnings
8. Return To Base

Ik ga ook voor een 'de waarheid ligt in het midden', want na The Amazing Kamikaze Syndrome is Rogues Gallery wel echt een flinke stap achteruit. Waar het vorige album nog wel een stukje spontane joligheid of rebellie had, is dit in ieder opzicht een standaard stadionrock album met teveel toetsen. De muziek ontbeert nu toch echt een stukje spontaniteit en down to earth-heid, waardoor ik er toch een stuk minder van geniet. Slade hoort gewoon basic te klinken en mag daarbij echt wel catchy zijn, maar iets als Walking On Water, Running On Alcohol hoort hier gewoon niet bij. Het is niet allemaal kommer en kwel en nog wel enigszins uit te zitten, maar het geeft me alsnog weinig hoop voor de laatste albums.

Tussenstand:
1. The Amazing Kamikaze Syndrome
2. In Flame
3. Till Deaf Do Us Part
4. Whatever Happened To Slade
5. Play It Loud
6. Nobody's Fools
7. Old New Borrowed And Blue
8. We'll Bring The House Down
9. Slayed?
10. Beginnings
11. Rogues Gallery
12. Return To Base

Ik vond de voorganger toch net iets kunstzinniger/eigener dan dit album. Niet dat Slayed? slecht is, maar het is beduidend eentoniger en minder afwisselend, waardoor het toch minder aanspreekt. Wel wederom een bewijs dat Holder een fantastische stem heeft. Hier klinkt hij bij vlagen als Robert Plant in uitstekende vorm. Muzikaal zijn het vooral de baslijnen die erg lekker klinken en komen de rauwe gitaarriffs in de productie net niet helemaal uit de verf. Gudbuy Gudbuy, Mama Weer All Crazee now, I Don't Mind en Let The Good Times Roll zijn wel erg lekker songs.

Tussenstand:
1. Play It Loud
2. Slayed?
3. Beginnings

Slade goes heavy metal deel 2. De herkenbare Slade-partysound is nog steeds aanwezig, maar met de voortgang in de jaren '80 mag het toch nog steeds allemaal net iets steviger klinken. Hitsingle My Oh My doet me eigenlijk vooral denken aan hoe Gamma Ray op hun debuut de ballad 'The Silence' neerzette, terwijl Run Runaway nog een Keltisch sausje a la Big Country eroverheen gooit. Op lekkere stampers als Slam The Hammer Down, Ready To Explode en Razzle Dazzle Man valt ineens het kwartje waar ik de sound op deze songs van ken: Running Wild. Na een kleine controle online geeft zanger Rock N Rolf inderdaad in een interview aan dat hij als kind dol was op Slade (samen met T-Rex), waardoor de links naar een paar andere bands wederom meer zichtbaar worden. Het is de manier hoe de gitaarmelodieën en zang hier klinken wat het allemaal weg gaf.

Tijdens het beluisteren merkte ik dat het album steeds verder naar boven schoof in de ranglijst om uiteindelijk voor In Flame te staan. In Flame had Far Far Away en stond daarmee sterk in de schoenen, maar ik merkte dat deze plaat eigenlijk alleen maar songs had die ik gaaf vond. Ongekend spelplezier van een band die terecht een tweede jeugd heeft gekregen. Fuck it, kom maar op een, jij knotsgekke plaat!

Tussenstand:
1. The Amazing Kamikaze Syndrome
2. In Flame
3. Till Deaf Do Us Part
4. Whatever Happened To Slade
5. Play It Loud
6. Nobody's Fools
7. Old New Borrowed And Blue
8. We'll Bring The House Down
9. Slayed?
10. Beginnings
11. Return To Base

Hey, wat mij betreft levert de band hier toch echt ineens een van de leukste albums uit de hele loopbaan af! Ja, naar huidige maatstaven is het nog steeds verdomd gezapig, maar ik hoor hier heel veel plezier in dat ik er toch behoorlijk van kan genieten. De singles klinken lekker, de teksten zijn bij vlagen erg leuk en de productie zorgt ervoor dat de band de jaren '80 enigszins 'bij de tijd' binnen komen. Ik hoor op een song als Lock Up Your Daughters ook vrij duidelijk hoe bands als Bon Jovi, Ratt en Motley Crue dat grootse anthem geluid zouden over nemen. Erg leuk!

Tussenstand:
1. In Flame
2. Till Deaf Do Us Part
3. Whatever Happened To Slade
4. Play It Loud
5. Nobody's Fools
6. Old New Borrowed And Blue
7. We'll Bring The House Down
8. Slayed?
9. Beginnings
10. Return To Base

Klinkt in ieder geval weer een flink stuk energieker dan het erg duffe Return To Base. We'll Bring The House Down (de track) en When I'm Dancing I Ain't Fightin' zijn twee absolute knallers, die de band bij de nieuwe heavy metal fanschare hoogstwaarschijnlijk wat enthousiasme zal hebben opgeleverd. Dizzy Mamma vind ik voor de verandering ook nog eens een leuke rock n' roll-stamper, omdat het nu ook zo gespeeld en geproduceerd is alsof de band er ook echt zin in heeft. Klinkt meteen een stuk vuriger. De laatste nummers blijven voor mij wel lastig om uit te zitten, aangezien ik het na de enerverende eerste helft nog steeds gewoon saaie nummers blijf vinden, maar het is alsnog weer een flinke stap beter dan de voorganger!

Tussenstand:
1. In Flame
2. Whatever Happened To Slade
3. Play It Loud
4. Nobody's Fools
5. Old New Borrowed And Blue
6. We'll Bring The House Down
7. Slayed?
8. Beginnings
9. Return To Base

Nou, ik ben toch behoorlijk gecharmeerd van deze sound. Of het nu echt zo is dat punkers hier zo'n fan van waren (kan ik me ook moeilijk voorstellen), ik hoor hier in ieder geval wel degelijk een vrij stevige band spelen. Geen kitscherige glamrock, maar echte hardrock. Bij vlagen nog wat boogiewoogie, maar op songs als Lightning Never Strikes Twice of Dogs Of Vengeance neigt de band nog verbazingwekkend naar heavy metal. Ik kan hier behoorlijk van genieten in ieder geval, al vond ik het afwisselende geluid van In Flame dan toch nog net wat fijner.

Tussenstand:
1. In Flame
2. Whatever Happened To Slade
3. Play It Loud
4. Nobody's Fools
5. Old New Borrowed And Blue
6. Slayed?
7. Beginnings

Pretentieloze cockrock. Het is in ieder geval weer een stukje beter dan Rogues Gallery, al staat het nog steeds ver af van de betere Slade-albums. Toch vind ik Love Is Like A Rock, Won't You Rock With Me en Oh La La In L.A. best leuke nummers en is het duidelijk dat Slade in dat opzicht echt niet veel onder doet voor de andere hairrock/metalbands uit die tijd. Jammer dat het genre an sich dan weer best verschrikkelijk is, want zelfs hier kan ik nog best genieten van Holder's zang en enkele gitaarpartijen. She's Heavy en The Roaring Silence zijn dan weer echt absolute dieptepunten te noemen.

Tussenstand:
1. The Amazing Kamikaze Syndrome
2. In Flame
3. Till Deaf Do Us Part
4. Whatever Happened To Slade
5. Play It Loud
6. Nobody's Fools
7. Old New Borrowed And Blue
8. We'll Bring The House Down
9. Slayed?
10. Beginnings
11. You Boyz Make Big Noize
12. Rogues Gallery
13. Return To Base

Slade zonder Holder en Lea? Dat belooft van te voren al weinig goeds, aangezien dit de meest getalenteerde bandleden waren. En ja hoor, de baspartijen zijn meteen oninteressant en de nieuwe zanger heeft niets van doen met de kwaliteiten van Holder. De toetsen zijn dan wel weg, maar wat er dan nu overblijft is balloze en bovenal slappe rock. En ja, dat maakt dit album dan ook met gemak het slechtste album uit de complete loopbaan van de band. Erg jammer, want ik wil Slade toch best nog wel wat liefde geven als een van de betere glamrock bands uit de jaren '70/'80 vanwege het feit dat er altijd meer rauwheid en oprechtheid in zat dan bij het gros van de concullega's. Dit album gaan we in ieder geval snel vergeten.

Eindstand:
1. The Amazing Kamikaze Syndrome
2. In Flame
3. Till Deaf Do Us Part
4. Whatever Happened To Slade
5. Play It Loud
6. Nobody's Fools
7. Old New Borrowed And Blue
8. We'll Bring The House Down
9. Slayed?
10. Beginnings
11. You Boyz Make Big Noize
12. Rogues Gallery
13. Return To Base
14. Keep On Rockin'

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. Blind Guardian 4.5*
3. While Heaven Wept 4,4*
4. Finntroll 4,36*
5. Sonata Arctica 4,33*
6. Nevermore 4,31*
7. Primordial 4,25*
8. Psychotic Waltz 4,25*
9. Queen 4,23*
10. Gamma Ray 4,23*
11. Thyrfing 4,21*
12. Blue Öyster Cult 4,19*
13. Virgin Steele 4,13*
14. Savatage 4,13*
15. Genesis 4,10*
16. King Diamond 4,08*
17. Bruce Dickinson 4,08*
18. Rhapsody (Of Fire) 4,04*
19. Manilla Road 4*
20. Stratovarius 4*
21. Brainstorm 4*
22. Symphony X 4*
23. Magnum 3,92*
24. Helloween 3,9*
25. Iced Earth 3,88*
26. Helstar 3,61*
27. Black Sabbath 3,6*
28. Creedence Clearwater Revival 3,57*
29. Saxon 3.5*
30. Rainbow 3.5*
31. Solitude Aeturnus 3.5*
32. Cream 3.5*
33. The Who 3.45*
34. Pink Floyd 3,43*
35. Slade 3,39*
36. Earth & Fire 3,39*
37. Led Zeppelin 3,39*
38. Thin Lizzy 3,38*
39. Bad Company 3,13*
40. Slayer 2,33*

'Het is in ieder geval wel weer een thrashmetalalbum!' verzucht ik hardop na de voorgaande mislukkingen. Araya kan nog steeds niets anders doen dan monotoon schreeuwen en de solo's zijn nog steeds slecht, maar qua composities ligt het weer iets meer in de richting van de klassieke stijl. Dat Eyes Of The Insane een Emmy heeft gewonnen, geeft wel weer even aan hoe niet serieus we die prijzen hoeven te nemen. Een matig nummer op zijn zachtst gezegd.

Toch is dit het eerste album sinds tijden waar ik ook weer nummers vind die me wel iets doen. Jihad is namelijk best lekker en voor een King-solo was Consfearacy echt zo erg nog niet. Catatonic is echter wel slaapverwekkend en ook Black Serenade is tot de versnelling en standaard matige solo erg saai. Bij Cult moet ik toch nog even heel hard lachen:

'Religion is hate
Religion is fear
Religion is war
Religion is rape
Religion's obscene
Religion's a whore'

Oh wow. Dat de band doorgaans al niet heel erg doorslaat in intellectuele hoogstandjes is een ding, maar hoe een gelovig Katholiek als Araya dit ironisch kan zingen is me een raadsel. Klinkt vooral zielig. En nog steeds schrokken de mensen ook van dit lelijke artwork. De band heeft het ook maar makkelijk met choqueren.

Tussenstand:
1. Show No Mercy
2. Seasons In The Abyss
3. South Of Heaven
4. Reign In Blood
5. Hell Awaits
6. Christ Illusion
7. God Hates Us All
8. Divine Intervention
9. Diabolus In Musica
10. Undisputed Attitude

Na de hardcore/punk-vibe van de voorgaande albums, omhelst de band hier groove en nu-metal. Wederom is het allemaal snoeihard, maar niet goed. Bij het eerste nummer Bitter Peace had ik nog even goede hoop, maar vanaf Stain Of Mind en Overt Enemy heb ik er alweer geen zin meer in. Perversion Of Pain heeft gelukkig nog wel een versnelling die me bevalt die helaas van veel te korte duur is, zodat ik vanaf Love To Hate weer kan wachten tot het klaar is. Maar ach, hard is het wel, daar is de band gelukkig wel consequent in. Helemaal Scrum zal wel een paar flinke moshpits hebben kunnen leiden.

Tussenstand:
1. Show No Mercy
2. Seasons In The Abyss
3. South Of Heaven
4. Reign In Blood
5. Hell Awaits
6. Divine Intervention
7. Diabolus In Musica
8. Undisputed Attitude

Arme Paul Bostaph, hij speelt namelijk wel voortreffelijk hier. Hij is nu slachtoffer van zo'n 'het werd allemaal kut sinds Lombardo weg is/Bostaph erbij kwam'-geval terwijl Lombardo niks heeft geschreven. Nee, dit is grotendeels een King-album en laat ik daar voorlopig nog niet zo'n fan van zijn. Ten minste, ik begreep dat dit album altijd slecht gewaardeerd werd, al zie ik dat het hier toch nog aardig wat fans heeft. Verschil moet er wezen. Sex, Murder, Art is wat mij betreft een van de slechtste Slayer-songs die ik tot nu toe heb gehoord. De titeltrack is ook een combinatie van saai riffwerk en pijnlijk Araya-geschreeuw. Allemaal erg hardcore/punk qua stijl en in dat opzicht ook wel iets anders voor de band, dat is lovenswaardig. Dittohead kan wat mij betreft ook gezien worden als een van de snelste tracks die ze tot nu toe hebben gemaakt. Niet goed verder, maar snel is het zeker.

Toch moet ik het de band nageven: waar Metallica en Megadeth in deze tijd allemaal melodieuzer zijn gaan spelen, hebben zij wat mij betreft wel een van de hardste platen uit hun loopbaan gemaakt. Het is jammer dat ik het alsnog niets vind. En dan ook echt helemaal niets.

Tussenstand:
1. Show No Mercy
2. Seasons In The Abyss
3. South Of Heaven
4. Reign In Blood
5. Hell Awaits
6. Divine Intervention

Op het moment dat ik net into metal begon te komen, was God Hates Us All het meest recente Slayer-album. Niet dat ik het toen heb geluisterd, maar ik herinner me de recensies nog en de talloze t-shirts in de Large. Als ik het nu hoor vind ik het al iets beter dan de drie voorgaande albums, al scheelt het niet veel. De muziek is nog steeds meer geworteld in hardcore/groove dan alles van de era van Seasons In The Abyss en daarvoor, maar het voelt qua composities in ieder geval nog consistent aan. Araya's irritante geschreeuw is daar helaas ook een onderdeel van. Op Seven Faces tracht hij nog een gil/schreeuw, maar het blijkt al meteen dat hij hier de opties ook niet meer voor heeft. Wel meteen het eerste nummer waar hij nog iets meer variatie in zang probeert aan te brengen. Bloodline herinner ik me nog van Wet & Wild, ook meteen het enige nummer dat ik nog 'aardig' zou noemen. Ach, het is beter dan Undisputed Attitude en Diabolus In Musica...

Tussenstand:
1. Show No Mercy
2. Seasons In The Abyss
3. South Of Heaven
4. Reign In Blood
5. Hell Awaits
6. God Hates Us All
7. Divine Intervention
8. Diabolus In Musica
9. Undisputed Attitude

Nou, hier gaat voor mij al fout. Waar ik het eerste album tegen verwachting in echt goed vind, zit ik hier vooral te wachten tot het klaar is. Oh wat is het allemaal hard, maar ook oersaai. Araya die slechts op een manier kan schreeuwen, solo's die echt baggerlelijk zijn en op het moment dat de snelheid erin gaat lijken echt alle nummers op elkaar. Het drumwerk is goed en ja, het is hard. Ik vind het echter enorm, maar dan ook enorm saai.

Tussenstand.
1. Show No Mercy
2. Hell Awaits

Ach, het is beter dan de vorige. Grappig is dat nu ik Angel Of Death beter in context kan plaatsen (als in: ik heb nu ook het vorige album gehoord), het nummer zelf eigenlijk helemaal niet zo bijzonder is. Het zal me verbazen als de fans daarnaast echt zoveel onderscheid in de riffs kunnen plaatsen, want zolang Slayer het gaspedaal volledig intrapt, is het allemaal eenheidsworst. Raining Blood is het beste nummer en de productie is beter dan de vorige, maar ik vind dit album gruwelijk overschat.

Tussenstand.
1. Show No Mercy
2. Reign In Blood
2. Hell Awaits

Gary Holt is in ieder geval met het grootste gemak een aanwinst voor Slayer, aangezien hij een beduidend beter solist is dan Kerry King. Het komt allemaal echter te laat, aangezien Repentless nog steeds uitgeblust over komt. Waar ik World Painted Blood nog best een aantal aardige momenten vond hebben, kan ik hier buiten enkele solo's geen nummers meer noemen waar ik me mee vermaakt heb. Het is in vergelijking met de middenperiode van jaren '90 alsnog allemaal best uit te zitten. Absoluut niet goed, maar ook weer niet baltergend slecht. Vooral heel erg monotoon en saai.

Ach... Show No Mercy was fantastisch en Seasons In The Abyss kan ik nog best wel eens aanzetten. Voor de rest is deze marathon een hele bevalling geworden waaruit helemaal duidelijk is geworden dat Slayer een enkele stand heeft en dat is 'teringhard'. Geen nuance of subtiliteit, geen diepere lyrics, geen goede solo's buiten het debuut en vooral een gruwelijk gebrek aan goede zang. En weet je, ik snap het wel dat dit aanslaat. Het is gewoon absoluut niet mijn ding als het op thrash metal aankomt. Ik wil daar meer dan alleen 'hard'. Gelukkig zijn er dan genoeg andere bands voor me, maar ik heb Slayer in ieder geval een kans gegeven.

Eindstand:
1. Show No Mercy 4.5*
2. Seasons In The Abyss 3.5*
3. South Of Heaven 3*
4. Reign In Blood 3*
5. Hell Awaits 2.5*
6. World Painted Blood 2*
7. Repentless 2*
8. Christ Illusion 2*
9. God Hates Us All 1.5*
10. Divine Intervention 1.5*
11. Diabolus In Musica 1.5*
12. Undisputed Attitude 1*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. While Heaven Wept 4,4*
3. Finntroll 4,36*
4. Sonata Arctica 4,33*
5. Nevermore 4,31*
6. Primordial 4,25*
7. Psychotic Waltz 4,25*
8. Gamma Ray 4,23*
9. Thyrfing 4,21*
10. Blue Öyster Cult 4,19*
11. Virgin Steele 4,13*
12. Savatage 4,13*
13. King Diamond 4,08*
14. Bruce Dickinson 4,08*
15. Rhapsody (Of Fire) 4,04*
16. Manilla Road 4*
17. Stratovarius 4*
18. Brainstorm 4*
19. Symphony X 4*
20. Magnum 3,92*
21. Helloween 3,9*
22. Iced Earth 3,88*
23. Black Sabbath 3,6*
24. Creedence Clearwater Revival 3,57*
24. Rainbow 3.5*
25. Solitude Aeturnus 3.5*
26. Cream 3.5*
27. The Who 3.45*
28. Pink Floyd 3,43*
29. Led Zeppelin 3,39*
30. Thin Lizzy 3,38*
31. Bad Company 3,13*
32. Slayer 2,33*

De band krabbelt weer iets verder op. De productie is beter, Araya zingt krachtiger en er zit in ieder geval weer meer afwisseling op het album. Soms zelfs ook nog goeie solo's (zal wel Hanneman zijn?) en met War Ensemble, Spirit In Black, Dead Skin Mask en Seasons In The Abyss nog songs die ik ook daadwerkelijk goed vind. Seasons kan mijn goedkeuring best hebben!

Werkelijk oerlelijk artwork wel...

Tussenstand.
1. Show No Mercy
2. Seasons In The Abyss
3. South Of Heaven
4. Reign In Blood
5. Hell Awaits

Goed, met het binnenkort heengaan van Slayer is het nu tijd om me eens aan deze band te begeven. Hoe vreemd het ook is, ik heb er nooit wat mee gehad. Ben dol op thrash metal (Megadeth, Forbidden, Annihilator, Dark Angel, Sacred Reich, Kreator etc.) maar Slayer heeft me nooit veel gedaan. Ik heb dan ook een hoop albums niet gehoord, dus misschien dat het nu mee gaat vallen, maar het 'SLAAAAAAYOOOOOOR' schreeuwende publiek (en het bestaan van Kreator's Pleasure To Kill als superieur album boven Reign In Blood, dat meen ik) hebben er altijd voor gezorgd dat ik de fans moeilijk serieus kon nemen en me ook nooit heel actief verder in de band heb verdiept.

Goed, Show No Mercy dan. Deze Venom/Exciter/Motorhead/Iron Maiden combinatie trek ik best in ieder geval. Niet alles doet me echter wat, want ik vind de zang hier over het algemeen weinig interessant. Op en top rauw, maar vals en net niet te over the top om er echt uit te schieten. Araya's openingsgil op Evil Has No Boundaries laat me in ieder geval horen dat de openingsgil van Angel Of Death helemaal niet zo bijzonder is (nee, deze klinkt beduidend beter). The Antichrist bevalt me helemaal goed, vooral vanwege de tomeloze energie en gitaarsolo's die lekker vurig zijn. Fight Till Death vind ik echter wel oersaai onder de simpele rock-n-roll metalriffs. Metalstorm/Face The Slayer doet het dan meteen weer een stuk beter. Lekker macaber/melodieus intro en een fijne opbouw. Op The Final Command werkt de zang gelukkig wel goed en is het soloduel absoluut weergaloos. Het Maidenesque Crionics is ook fantastisch en lekker opzwepend.

In het tijdsbeeld geplaatst is Show No Mercy waarschijnlijk het hardste wat er toen te vinden was. Als de rest van de albums vergelijkbare kwaliteit bezitten, dan kan de band me misschien toch nog laat als fan krijgen.

Ik zie helemaal in waarom de fans hier toen niet tevreden over waren, maar vind het alsnog een fijne afwisseling van de vorige twee snelheidsmonsters die in al hun intensiteit op mij gewoon als bijzonder saai over kwamen. De toename van wat meer mid-tempo tracks zorgt er in ieder geval voor dat het geheel wat meer ademt en een stuk minder vermoeiend is om te luisteren, maar legt toch wel duidelijk bloot dat Araya echt een bijzonder zwak zanger is. Dat Silent Scream dan ook nog eens een anti-abortus lied is (want ja, Katholieke zanger...) doet het geheel ook nog eens geen goed. Toch vind ik de openingstrack erg tof en kan ook Behind The Crooked Cross mijn goedkeuring best krijgen. Dissident Agressor kan ik Priest overigens nog maar heel matig in herkennen en het wordt per album ook steeds meer duidelijk dat King echt een rampzalig slecht sologitarist is in vergelijking met Hanneman.

Alsnog best aan te horen, maar niet mijn ding.

Tussenstand.
1. Show No Mercy
2. South Of Heaven
3. Reign In Blood
4. Hell Awaits

Ik voel me gewoon bijna lullig dat ik hier een cijfer voor heb gegeven, aangezien het overduidelijk is dat hardcore/punk NIET mijn genre is. Waar ik Divine Intervention al rampzalig vond door Araya's punky geschreeuw, krijgen we nu de volledige package met een album met covers. Moet ik het nu beoordelen op de composities? Ik kan het niet doen op hoe ze klinken in vergelijking met de originele songs in ieder geval, aangezien ik niet bekend ben met deze uitgaves. Puur en alleen op hoe het klinkt dan maar: absoluut niet goed. Araya's gekreun bezorgt me per album meer en meer fantoompijnen en deze drie-akkoorden songs klinken stuk voor stuk inwisselbaar. Boze jongens-muziek, in dat opzicht past het prima bij wat Slayer doorgaans doet. Gemini is als enige eigen Slayer-nummer een verademing en zelfs dan vind ik het nummer nog steeds niet goed. Grappig dat de band daar dan ineens een Alice In Chains-vibe er overheen gooit.

Dit hoef ik nooit meer opnieuw te horen.

Tussenstand:
1. Show No Mercy
2. Reign In Blood
3. Hell Awaits
4. Seasons In The Abyss
5. South Of Heaven
6. Divine Intervention
7. Undisputed Attitude

We naderen bijna het einde van de marathon (en loopbaan) van Slayer en bij de openingstonen van World Painted Blood bekruipt zich een licht positief gevoel bij mij. Het nummer is namelijk goed gestructureerd en sfeervol. Zou het dan toch? Nee hoor, Unit 731 goed al meteen weer op de vervelend schreeuwerige tour en hoe de band Snuff met zo'n lelijke solo durft te laten beginnen is me echt een raadsel. Beauty Through Order heeft echter wel een heerlijke versnelling in het midden van het nummer. Human Strain is als compositie best aardig omdat het in ieder geval wat tempo- en sfeerwisselingen heeft.

Het album heeft een vervelende productie waarbij vooral cymbals en high-hats er veel te hard uitkomen. Araya's zang is ook flink verstaanbaar (niet per se een pluspunt, want de teksten blijven erg slecht) en de gitaren zijn wat dunnetjes. Bijna een jaren '80 productie, maar dan nu achterhaald. Neem nu op Psychopathy Red als er basinterludes zijn: amper hoorbaar en daardoor klinkt het eerder knullig dan lekker.

Alsnog kan ik het album beter uitzitten dan de laatste albums, dus dat is iets. Goed? Absoluut niet, maar het kon erger. Misschien dat de laatste er nog een voldoende uit kan slepen?

Tussenstand:
1. Show No Mercy
2. Seasons In The Abyss
3. South Of Heaven
4. Reign In Blood
5. Hell Awaits
6. World Painted Blood
7. Christ Illusion
8. God Hates Us All
9. Divine Intervention
10. Diabolus In Musica
11. Undisputed Attitude

Het duurde een flink aantal albums, maar eindelijk is daar dan toch de gitaar! En ja, meteen zorgt het er ook voor dat ik veel meer interesse kan vinden voor het instrumentale materiaal. Met een extra instrument zit er veel meer dynamiek in de composities, voelt het allemaal wat steviger aan en is het materiaal voor mij veel sfeervoller. Spijtig van de drumsolo, anders had het album met gemak de toppositie bekleedt.

Tussenstand:
1. Seven
2. Bundles
3. Volume Two
4. The Soft Machine
5. Fourth
6. Third
7. Six
8. 5

Urgh, het begint nu gewoon ook echt saai te worden. Bij vlagen mooie stukken (intro Pigling Bland bijvoorbeeld), maar verder ben ik de schetterende saxofoons nu echt vervelend gaan vinden. Het voelt echt niet eerlijk naar de band en het genre toe, maar ik verlang naar wat meer serene en herkenbare stukken.

Tussenstand:
1. Volume Two
2. The Soft Machine
3. Fourth
4. Third
5. 5

Valt me in vergelijking met het veel te lange Third eigenlijk nog best mee. Virtually Pt 1-4 heb ik vooral best veel plezier van gehad, omdat er hier een mooie lading dromerige/psychedelische klanken terugkomen die ik op het vorige album toch wat miste. Zelfs de zang heb ik dit keer niet gemist. Ik begin in de tussentijd dit soort muziek ook steeds beter in het tijdsbeeld te kunnen plaatsen en kan me dit al voorstellen als soundtrack van enkele jaren '70 politiefilm-achtervolgingsscenes. Heel leuk om te beluisteren vind ik het nog niet, maar het ergert me nergens echt.

Tussenstand:
1. Volume Two
2. The Soft Machine
3. Fourth
4. Third

Ik ben gedurende deze marathon er nogmaals achter gekomen dat jazz gewoon echt niet mijn ding is, maar in het omvangrijke oeuvre heeft Soft Machine mij gelukkig een aantal keren positief verrast. Hidden Details verrast me niet per se qua materiaal, maar het valt wel positief op dat de band in deze tijd nog steeds klinkt alsof er weinig veranderd is. Iets betere productie, maar nog steeds technisch en compositorisch vergelijkbaar met de hoogtijdagen. Mijn kopje thee is het niet, maar het is ergens wel te prijzen hoe de band zo lekker consistent blijft.

Eindstand:
1. Seven 4*
2. Softs 4*
3. Bundles 4*
4. Volume Two 4*
5. The Soft Machine 3.5*
6. Fourth 3.5*
7. Hidden Details
8. Third 3*
9. Land Of Cockayne 3*
10. Six 3*
11. 5 2.5*
12. Rubber Riff 2*
13. Spaced 0.5*
Gemiddelde: 3,12*

Soft Machine gaat de jaren '80 in en levert een meer klinisch klinkend album af dan voorheen. Smooth jazz voor in een restaurant zonder al te veel technische patserijen. Het klinkt daarmee aardig, maar spingt ook nergens echt naar voren. Voor op de achtergrond best te doen. Wie er van de fans toen blij mee was, mag het zeggen.

Tussenstand:
1. Seven
2. Softs
3. Bundles
4. Volume Two
5. The Soft Machine
6. Fourth
7. Third
8. Land Of Cockayne
9. Six
10. 5
11. Rubber Riff

Seven maakte me in ieder geval met de eerste drie songs goed blij. Fijne, pakkende en melodieuze composities zoals ik het graag hoor waar het niet lijkt alsof de band maar wat aan het soleren om het soleren is. Als ik op de teller kijk en zie dat ik er 30 minuten op heb zitten en me nog steeds prima vermaak, begint er hoop aan de horizon te gloren. Zal het dan toch gebeuren dat ik later in de marathon, zonder zanger en gitarist, een album van Soft Machine ook echt nog een hoge score ga geven? Ja, op het moment dat er op het einde nog een strijkinstrument bij kom, ben ik nog steeds aan het genieten. Vreemd, maar tegen verwachting in een erg fijn album!

Tussenstand:
1. Seven
2. Volume Two
3. The Soft Machine
4. Fourth
5. Third
6. Six
7. 5