Wat een glorieus einde van deze Stratovarius marathon! De gemiddeldes liegen er niet om deze site, want Eternal is een weergaloos album waarop de band de overmatige elektronica van het vorige album (gelukkig) verruilt voor een wat klassiekere toetsenaanpak, terwijl de moderne, zwaardere productie overeind blijft. Kotipelto maakt meer gebruik van zijn mid-range en klinkt hierdoor veel bombastischer in de zanglijnen. En verdorie, nu valt het me extra op dat ik Jörg Michael als drummer echt niet mis, aangezien Rolf Pilve in ieder opzicht een meer spectaculaire drummer is. Hij mept loeihard, maar heeft een veel interessantere en meer afwisselende techniek in de afwisselende, meer progressieve stukken.

Er staan geen zwakke nummers op. Vanaf het begin wordt het gas flink ingetrapt om even een klein beetje terug te zakken bij de fraaie ballad Fire In Your Eyes. Afsluiter Lost Saga is een van de beste epics die de band ooit heeft gemaakt en doet me even vergeten dat deze eer alleen voor titeltracks is voorbehouden.

Mijn respect voor Stratovarius is flink gegroeid. Van de avontuurlijke albums als Twilight Time en Dreamspace, tot solide powermetalblueprints als Visions en Destiny, naar de perfectionering in Infinite, rare uitstapjes met de s/t en tegenvallende Elements albums, tot het fantastische herpakken met Elysium en Eternal. Stratovarius lijkt nog lang niet klaar te zijn. Dan te bedenken dat ik jaren alleen Infinite heb gehad en de band verder als 'overrated' en 'saai' afdeed, een mens kan gelukkig nog van mening veranderen...

Uiteindelijke stand:
1. Infinite 5*
2. Eternal 5*
3. Elysium 4.5*
4. Destiny 4.5*
5. Visions 4*
6. Dreamspace 4*
7. Nemesis 4*
8. Stratovarius 4*
9. Twilight Time 4*
10. Episode 4*
10. Fourth Dimension 4*
12. Elements Pt. 2 3.5*
13. Fright Night 3.5*
14. Polaris 3*
15. Elements Pt. 1 3*

Gemiddeldes:
1. Sonata Arctica 4,33*
2. Primordial 4,25*
3. Stratovarius 4*
4. Helloween 3,9*
5. Iced Earth 3,81*

Heh, grappig. Ik had verwacht dat dit album door de komst van Kotipelto meteen de rest van de albums achter zich zou laten, maar dat valt nog wel mee. Begrijp me niet verkeerd, want het album is absoluut goed te noemen! De productie is alles wat je mag open van een spetterende powermetalsoundtrack met een frisse drum- en bassound, vette doch heldere gitaarriffs en Kotipelto's vocalen die er met gemak bovenuit gieren. Waar ik op Twilight Force en Dreamspace blij verrast werd door de hoeveelheid 'metal' die er nog op te horen was, mis ik hier af en toe toch een klein beetje echt vuur en klinkt het me bij vlagen net teveel als Europe, Dokken of The Scorpions. Gelukkig komt Queensryche nog steeds om de hoek kijken (030366 = Screaming In Digital) en zijn er een paar hele toffe powermetaltracks (Against The Wind, Stratovarius, We Hold The Key, Twilight Symphony), maar het voelt toch net een beetje aan als een tandje minder dan op de vorige albums het geval was.

Als het goed is, is het ook meteen wel fantastisch. De instrumental Stratovarius is een van de beste instrumentals die ik van dit soort bands heb gehoord en de afsluitende tracks zijn stuk voor stuk grootse epossen die ik graag meer wil horen. Het is gewoon net... het kan nog ietsjes beter. Iets meer power! Lekker is het echter zeker wel.

Voorlopige tussenstand:
1. Dreamspace
2. Twilight Time
3. Fourth Dimension
4. Fright Night

Zo, op naar de volgende chronologische luisterbeurt van een complete discografie. Na Primordial is het weer tijd voor wat softers in de vorm van Stratovarius. Deze band heeft een onuitwisbare indruk achtergelaten op de Europese powermetalsound, maar heeft ook een flink aantal onbekende albums die qua sound kennelijk compleet anders zijn. Neem nu Fright Night: buiten de neoklassieke solo's en de spaarzame orkestrale stukjes, is het de helft van de tijd best wel flinke Helloween speedmetalworship met wat Metallica riffs als afwisseling. Tolkki is absoluut geen wereldzanger, maar komt er voor het gros van de tijd eigenlijk best wel mee weg. Ten minste, zolang hij geen gevoelige stukken probeert te zingen zoals in Fright Night, want dan doet het ook echt pijn.

Future Shock jat schaamteloos van Helloween's I'm Alive en Rainbow's Gates Of Babylon, waar Witch Hunt dan weer aan Savatage's The Whip doet denken. De teksten zijn allemaal vrij belabberd en bij vlagen ook echt onverstaanbaar, maar tegelijkertijd zit er in de zanglijnen wel een vrij catchy ondertoontje dat de band later veel beter zou uitwerken. De productie is vrij basic, maar laat vooral de ritmesectie goed naar voren komen. Het baswerk is werkelijk fenomenaal en klinkt hier een stuk interessanter dan op latere albums het geval is. De orkestratie is bij vlagen wat ongepast, maar op een song als Darkness voegt het wel degelijke en hoop sfeer toe.

Is het goed? Niet helemaal, maar charmant zou ik het zeker wel noemen. Er zit een hoop potentie in dit debuutalbum en bij vlagen echt hele goede muziek. Een nummer als Darkness is zelfs een ruwe diamant te noemen. De band mist echter toch vooral een echt goede zanger, betere teksten en net iets meer finesse in de uitvoering. Desalniettemin zou ik Fright Night een behoorlijke meevaller willen noemen.

De lage score van dit album op een flink scala aan muzieksites verbaasd me. Enorm. Infinite was mijn eerste Stratovarius-cd en heeft heel lang ook als enige Stratovarius-album in mijn kast gestaan, maar ik heb het altijd met veel liefde en plezier gedraaid. Infinite heeft namelijk alles in de perfecte balans. Er zijn heerlijke up-tempo feelgood tracks (Hunting High And Low, Phoenix), mooie ballads (A Million Light Years From Home), snelle stampers (Millennium) en een tweetal epics (Mother Gaia en Infinity) en alle nummers zijn ook aanstekelijk en goed in elkaar gezet.

Absolute favorieten zijn Phoenix (die groovende break met fantasische solo), A Million LIghtyears Away (gevoel en een machtig refrein) en Infinity (de beste epic die de band ooit heeft gemaakt, loodzwaar en episch!). De drums zijn voor de verandering wat interessanter dan het standaard voortdurende geraas, Tolkki plaats een aantal van zijn best doordachte solo's en Kotipelto heeft geen zwak moment. Misschien dat dit album wat bekender is bij een groter publiek, dat het daarom meer negatieve recensies heeft, maar ik kan me niet voorstellen dat de Stratovarius-fans deze plaat echt een minder gevoel zouden toedragen. Mijn absolute favoriet!

Voorlopige tussenstand:
1. Infinite
2.Destiny
3. Visions
4. Dreamspace
5. Twilight Time
6. Episode
7. Fourth Dimension
8. Fright Night

Elysium en Nemesis heb ik in dezelfde week aangeschaft. In eerste instantie was het een beetje wikken en wegen welke van de twee mijn favoriet zou worden, maar in de tussentijd is het toch duidelijk dat dit Elysium is geworden. Nemesis is zeker ook een lekker album geworden, maar het mist voor mij net de echte krakers die op het vorige album in grote getallen aanwezig waren. Dit wil niet zeggen dat dit album geen goede tracks heeft, in tegendeel zelfs. Abandon, Stand My Ground en Halcyon Days zijn perfecte single tracks die door de elektronische invloeden van Jens Johansson een moderne impuls hebben gekregen. If The Story Is Over is een prima ballad en de titeltrack Nemesis is zoals verwacht weer het beste nummer van de cd. Toch vallen zij in het niet bij het nummer Elysium, waardoor de score wat lager uitvalt. Fantasy en Dragons (ik zie een rode draad hier) vallen me daarnaast ook een beetje tegen.

Het album bevat echter wel gewoon lekker hapklare brokken moderne powermetal met een hint van de klassieke sound. Nog steeds een flink stuk boven Polaris en op gelijk niveau met een aantal oudere albums zodoende.

Voorlopige tussenstand:
1. Infinite
2. Elysium
3. Destiny
4. Visions
5. Dreamspace
6. Nemesis
7. Stratovarius
8. Twilight Time
9. Episode
10. Fourth Dimension
11. Elements Pt. 2
12. Fright Night
13. Polaris
14. Elements Pt. 1

Nee, dit is geen glorieuze terugkeer te noemen. Het laatste album met Tolkki was oprecht een tof en fris album, maar ik hoor hier buiten een wil om nog relevant te zijn toch weinig echt interessant materiaal. Somehow Precious is een erg mooi nummer en ook Emancipation Suite 1 en 2 is fantastisch spul. Forever Is Today is het eerste nummer dat me een beetje aantrek, maar verder is het vooral veel goeie speltechniek, maar weinig echt memorabele nummers. Mis ik Tolkki dan ook misschien teveel? Toentertijd met al het gezeik rondom de band verwachtte ik dat dit album in ieder geval weer een hoop plezier zou brengen, maar nu op het moment valt me dit toch behoorlijk tegen.

Het mag allemaal weer wat sneller, wat glorieuzer en vooral wat aanstekelijker. Hopelijk brengen de laatste drie dit wel.

Voorlopige tussenstand:
1. Infinite
2. Destiny
3. Visions
4. Dreamspace
5. Stratovarius
6. Twilight Time
7. Episode
8. Fourth Dimension
9. Elements Pt. 2
10. Fright Night
11. Polaris
12. Elements Pt. 1

Euhm... dat is vreemd? Ik heb over dit album tot nu toe niets dan haat gelezen, of het nu van de fans of de bandleden zelf is, en ik vind het wonderbaarlijk gaaf? Het album heeft absoluut enkele problemen (Just Carry On en The Land Of Ice And Snow), maar over het algemeen heb ik eigenlijk niets dan lof. Maniac Dance en Fight!!! rocken behoorlijk hard en laten bij vlagen zelfs wat Countdown to Extinction Megadeth-groove horen. Gotterdammerung (Zenith Of Power) is daarnaast een magistrale duistere track (mag ook wel als het over Hitler gaat) terwijl ook Leave The Tribe een prachtige epic is.

Weet je wat nog het leukste is? Kotipelto die wat experimenteert met zijn stem en in de lagere regionen wonderbaarlijk krachtig en ruig is. Tolkki die zijn neoklassieke shredwerk laat liggen en wat meer 'metal'-solo's speelt, werkt ook wonderbaarlijk goed. De productie is daarnaast ook erg zwaar en in al zijn basicheid erg efficient. Wonderbaarlijk hoe het loopt, maar de self-titled bevalt me echt uitermate goed. Ik zou bijna zeggen dat het toch een beetje pijn doet in de kennis dat dit ook echt Tolkki's zwanenzang met de band was.

Voorlopige tussenstand:
1. Infinite
2. Destiny
3. Visions
4. Dreamspace
5. Stratovarius
6. Twilight Time
7. Episode
8. Fourth Dimension
9. Elements Pt. 2
10. Fright Night
11. Elements Pt. 1

Wow, dit is een vreemde gewaarwording. Waar Fright Night vooral nog wat experimenteren was met Helloween-achtige structuren, hoor ik hier veel meer progressieve US-powermetalinvloeden. Wat Vicious Rumours, Queensryche, Savatage en zelfs Psychotic Waltz komen voorbij. Toch ligt de blauwdruk voor hun latere sound al voorzichtig aan de oppervlakte op songs als The Hands Of Time en Out Of The Shadows. Break The Ice klonk me ook al zo bekend in de oren, tot ik ineens beseft dat Edguy op de song Vain Glory Opera flink wat heeft afgeluisterd. Intrigerend.

Ik kan eigenlijk niet echt minpunten opnoemen. Nou ja, als ik het instrumentale Metal Frenzy maar buiten beschouwing laat dan. De productie is al veel beter dan op Fright Night, Tolkki zingt eigenlijk best goed (enkele sterke uithalen), de solo's gaan ten minste ergens over/ergens naartoe en de composities zijn strak en kundig. Ik vermoed dat we hier nog wel met een groeiertje te maken hebben, want ik heb in ieder geval al behoorlijk wat zin om hier nogmaals naar te luisteren als we aan het einde van deze marathon zitten.

Voorlopige tussenstand:
1. Twilight Time
2. Fright Night

Ah, dit is het album waarop Stratovarius langzaamaan toch echt alles goed voor elkaar blijkt te hebben. Op Episode vond ik het bij vlagen net wat te gezapig en ook hier valt het bij vlagen een beetje stil, maar Kiss Of Judas, The Abyss Of Your Eyes en de weergaloze titeltrack horen absoluut bij het beste werk dat de band tot nu toe heeft voortgebracht. Mijn kritiek op Jorg Michael als gezichtsloze drummer blijft overeind, want ik vind de eerste vier albums veel sfeervoller als het daar op aankomt. Qua zang, composities en algemene idee zit het hier echter allemaal helemaal voor elkaar.

Voorlopige tussenstand:
1. Visions
2. Dreamspace
3. Twilight Time
4. Episode
5. Fourth Dimension
6. Fright Night

Embrace The Storm is in feite een fijn album, maar het is wel beduidend minder spectaculair dan het gros van de Lucassen-geregisseerde albums. Het feit dat er geen synthesizer te horen is, is sowieso even wennen, maar ook het metalgeweld blijft uit. In plaats daarvan is Embrace The Storm een vrij vriendelijk, doch goed gezongen album waarbij vooral het gitaarspel van Lori Linstruth en de engelenzang van Marcela Bovio er makkelijk uitsteken. Spannend is het echter nergens, of het moet single Out in The Real World zijn.

Tussenstand:
1. Ayreon - Into The Electric Castle
2. Ayreon - The Human Equation
3. Star One - Space Metal
4. Ayreon - The Dream Sequencer
5. Ayreon - The Final Experiment
6. Ayreon - Universal Migrator
7. Ambeon - Fate Of A Dreamer
8. Stream Of Passion - Embrace The Storm
9. Ayreon - Actual Fantasy

Ah, ik was als het op geschiedenis aankomt niet heel bekend met het verdere verloop van hun carrière, maar ik kijk nu niet per se uit naar een periode zonder Hodgson's zang en composities. Bij een eerste luisterbeurt fluctueerde mijn cijfer een beetje tussen 3/3.5 sterren, maar bij meerdere luisterbeurten merk ik toch wel dat het allemaal toch niet zo'n kommer en kwel is. Bonnie, Know Who You Are, C'est Le Bon, Waiting So Long en Don't Leave Me Now vind ik toch vrij sterke songs, waardoor het luisterplezier uiteindelijk helemaal niet veel onderdoet voor de andere albums uit de 'grote' tijd van '74-'79. Enigszins angstig kijk nu vooruit naar de resterende albums.

Tussenstand:
1. Crime Of The Century
2. Breakfast In America
3. ...Even In The Quietest Moments
4. Crisis? What Crisis?
5. "...Famous Last Words..."
6. Supertramp
7. Indelibly Stamped

Yes, gelukkig nog een nieuw pareltje gevonden. Of nou ja, 'gevonden'... Dat dit zo'n hitalbum was wist ik niet, maar de titeltrack, mijn persoonlijke favoriet Logical Song (herkenbare lyrics), Goodbye Stranger en Take The Long Way Home heb ik altijd al met plezier gehoord. Het emotionele Lord Is It Mine en het afsluitende Child Of Vision zijn ook beide absolute pareltjes. Het enige nummer dat me echt niets doet is het gelukkig vrij korte Casual Conversations. Breakfast In America is het tweelingbroertje van Crime Of The Century, maar dan met een speelsere, bijna optimistische sound. Heerlijk!

Tussenstand:
1. Crime Of The Century
2. Breakfast In America
3. ...Even In The Quietest Moments
3. Crisis? What Crisis?
4. Supertramp
5. Indelibly Stamped

Oef, opener Cannonball is me even schrikken. Ik wist dankzij een OOR-popencyclopedie dat dit nummer een hit is geweest, maar ik herken hier echt weinig Supertramp nog in. Ik ben doorgaans ook niet degene die moeilijk doet over een gladde jaren '80 sound, maar zo dansbaar als dit vind ik na alle voorgaande albums toch echt lastig. Dan is er ook nog een 10 minuten durende versie? Nee dankjewel, die laat ik wel staan. Een eenmalige fout? Meh, Still In Love With You gaat door met dansbaar zijn.

Gelukkig gaat het daarna weer een stuk beter. No Inbetween is een mooie ballad en Better Days heeft een lekkere vibe. Leuke toevoeging ook van de dwarsfluit. De titeltrack is in al zijn glorie wel weer prachtig, ondanks het wat fragmentarische karakter. Twee goeie gastgitaristen en enkele mooie thema's, zo mag het best klinken. Ook de afsluitende ballad mag er zeker wezen.

Als geheel weet ik het echter nog niet helemaal. Zeker geen verkeerd album, maar ik mis hier toch de wisselwerking van twee zangers en ik vind de twee openingstracks echt missers van heb ik jou daar. Ik had echter veel erger verwacht en zal niet tegenhouden dat het album in de toekomst nog in waardering kan stijgen.

Tussenstand:
1. Crime Of The Century
2. Breakfast In America
3. ...Even In The Quietest Moments
4. Crisis? What Crisis?
5. "...Famous Last Words..."
6. Brother Where You Bound
7. Supertramp
8. Indelibly Stamped

Crime Of The Century kende ik vooral via losse nummers, maar dit is de eerste keer dat ik het album in zijn geheel hoor. En ja, het valt meteen op hoe perfect het album in elkaar zit, maar ook hoe Supertramp zich onderscheidt van landgenoten als Genesis, Yes of Queen. Veel minder hectisch en qua songstructuren veel compacter en met minder over the top bombarie gepresenteerd. Nu ben ik dol op over the top bombarie, maar dan kan ik de drie eerder genoemde bands ook luisteren. Door de Wurlitzer -piano, de afwisseling tussen de beide zangers en de incidentele blaaspartijen, heeft het geheel veel meer een musicalvibe. Dit is niet voor iedereen weggelegd, maar het maakt voor mij deze sound wel onweerstaanbaar.

Oppervlakkig gezien meende ik dat de beste songs aan het begin (School) en einde zouden staan (Crime Of The Century), maar het zou oneerlijk zijn om dit te doen. Crime Of The Century heeft geen zwakke songs en het is vandaag de dag lastiger om een favoriet te vinden. Helemaal If Everyone Was Listening laat tekstueel een sterke indruk op me achter:

'The actors and jesters are here
The stage is in darkness and clear
For raising the curtain
And no-ones quite certain whose play it is
How long ago, how long
If only we had listened in.
If we'd known just how right we were going to be.
For we dreamed a lot
And we schemed a lot
And we tried to sing of love before the stage fell apart.'

Mooie bewerking van Shakespeare's As You Like It! In het mij welgeliefde metalgenre maken bands als Savatage (Gutter Ballet) en Sonata Arctica (Larger Than Life) ook gebruik van dit stuk, maar Supertramp laat het hier met Hodgson breekbare zang toch net iets beter klinken. Voor het eveneens tragisch klinkende Hide In Your Shell klinkt hetzelfde. Interessant hoe het album in combinatie met dergelijke teksten ook bij vlagen klinkt als een theaterstuk of musical.

Extra credits nog voor Dreamer. Een nummer dat ik vroeger als 'zeikerig' heb afgedaan, maar waarvan ik nu geniet van de gelaagdheid en tegen het einde van de sterke drumpartijen. Hoe je het ook went of keert: voor mij is Crime Of The Century een terechte klassieker.

Tussenstand:
1. Crime Of The Century
2. Supertramp
3. Indelibly Stamped

De kritieken van veel mensen dat de eerste helft beduidend sterker is dan de tweede onderschrijf ik ook. Ik moet wel toegeven dat ik Ain't Nobody But Me altijd wel een vervelende single heb gevonden, dan is Lady toch beduidend beter. Hoogtepunten zijn overduidelijk dan toch A Soapbox Opera en Another Man's Woman. Verder nog steeds een fijn album, al klonk Crime Of The Century wat serieuzer, duisterder, cynischer. Dit album lijkt wat meer... opgewekt?

Tussenstand:
1. Crime Of The Century
2. Crisis? What Crisis?
3. Supertramp
4. Indelibly Stamped

Beter dan Crisis? What Crisis? en absoluut een album met een paar enkele krakers, maar ik geef toe dat ik toch lichtjes teleurgesteld ben dat buiten Give A Little Bit, Even In The Quietest Moments en vanzelfsprekend Fool's Overture de meeste nummers voor mij niet heel erg bijzonder zijn. Niet slecht, luistert makkelijk weg, maar zoals op Crime Of The Century (waar alles raak was) is echt absoluut niet het geval. De drie songs die ik hier boven noem zijn echter wel van dusdanige schoonheid, dat het album met gemak vier sterren krijgt, maar ik had toch net iets meer gehoopt.

Tussenstand:
1. Crime Of The Century
2. ...Even In The Quietest Moments
3. Crisis? What Crisis?
4. Supertramp
5. Indelibly Stamped

Een erg pijnlijke zit. Brother Where You Bound was echt nog best een behoorlijk album, maar hier hoor ik 0,0 terug van wat deze band zo groots en goed maakte. Hoogtepunten vinden is ook echt onmogelijk, aangezien ik in deze aalgladde popmuziek niets kan vinden dat me trekt. Dat heeft niets te maken met een aversie tegen jaren '80 popmuziek verder, want ik kan een hoop daarvan wel hebben, maar ik kan deze oppervlakkigheid gewoon slecht aan. Hier was ik echt compleet afgehaakt als ik toen actief fan was geweest. Gezien de speelduur hoopte ik bij An Awful Thing To Waste nog een beetje op iets proggerigs, maar buiten fijn baswerk is het vooral verschrikkelijke flauwe jazzy danspop. Urgh. Ik hoop niet dat dit nog erger wordt.

Tussenstand:
1. Crime Of The Century
2. Breakfast In America
3. ...Even In The Quietest Moments
4. Crisis? What Crisis?
5. "...Famous Last Words..."
6. Brother Where You Bound
7. Supertramp
8. Indelibly Stamped
9. Free As A Bird

Mmm, waar ik het eerste album echt met plezier nog meerdere malen heb gehoord, vind ik een keer hier echt wel best. Beetje onevenwichtig album nog steeds, maar dan vooral in kwaliteit. Muzikaal gezien is het al iets stabieler dan zijn voorganger, maar buiten een paar goeie tracks (Rosie Had Everything Planned, Aries) is het allemaal vrij matig. Ook te weinig Hodgson op zang wat mij betreft, zijn ielere stemgeluid bevalt me toch iets meer dan Davies' norsere klanken. Muzikaal gezien hoor je talent genoeg, maar het is gewoon allemaal niet heel bijzonder.

Tussenstand:
1. Supertramp
2. Indelibly Stamped

Teleurstellend einde, maar ik had op basis van de bezetting en scores ook niet veel anders verwacht. Deze jazzy pop/rock doet het hem voor mij nog steeds niet en door het lange Tenth Avenue Breakdown is het slechts matigjes beter dan de voorganger. Geen idee wie hier in 2002 op aan het wachten was, maar wederom niets dat ik nog een keer hoef te horen.

Tussenstand:
1. Crime Of The Century 5*
2. Breakfast In America 4.5*
3. ...Even In The Quietest Moments 4*
4. Crisis? What Crisis? 4*
5. "...Famous Last Words..." 4*
6. Brother Where You Bound 3.5*
7. Supertramp 3.5*
8. Indelibly Stamped 2.5*
9. Slow Motion 2.5*
10. Some Things Never Change 2.5*
11. Free As A Bird 1.5*
Eindscore: 3,41*

Tja, dit voelt ook niet aan als iets waar de fans toen op zaten te wachten. Buiten het meest standaard argument (geen Hodgson) waarom dit niet zou werken, is mijn voornaamste kritiek vooral dat ik die jazzy sound echt niet trek. Ik merk in de tussentijd dat ik ook niet meer hoef af te gaan op de lengte van verscheidene songs, omdat opener It's A Hard World wederom niets te maken heeft met de bombastische songs die band in de hoogtijdagen speelde. Jazzy tracks met een wat modernere productie, daar moeten we het maar mee doen.

Pluspunten zijn er zeker wel. Davies klinkt erg goed, als vanouds zelfs. Listen To Me Please is daarnaast best een aangename track. Het algehele spel klinkt ook strak en de productie is zeer behoorlijk. Op de achtergrond is het ook geen album dat me heel erg ergert, het is echter ook niets dat me prikkelt.

Tussenstand:
1. Crime Of The Century
2. Breakfast In America
3. ...Even In The Quietest Moments
4. Crisis? What Crisis?
5. "...Famous Last Words..."
6. Brother Where You Bound
7. Supertramp
8. Indelibly Stamped
9. Some Things Never Change
10. Free As A Bird

The Autobiography Of was een van de eerste cd's die ik (als kopie, ssssst) in mijn collectie had. Supertramp is zodoende een band geweest waar ik op vroege leeftijd actief naar luisterde, al waren het vooral de hits die ik mee kreeg. Dat de band in 1970 nog zo klonk als op dit album wist ik dan ook niet. Een beetje stuurloos en zoekend naar een eigen sound (en nog geen blazers), maar bij vlagen best fijne composities. Doet een beetje denken aan Procol Harum en vroege Genesis, maar dan met iets minder songmateriaal. Toch is zo'n epic als Try Again nog best fijn en is het zangwerk van vooral Hodgson nog best mooi. Interessant debuut dat nergens echt ergert of heel goed wordt.

Toentertijd heb ik Iconoclast van hetzelfde cijfer voorzien als Paradise Lost (http://www.metalfan.nl/reviews.php?id=6920). In tegenstelling tot zijn voorganger, heb ik Iconoclast na de recensie eigenlijk niet heel veel meer beluisterd met uitzondering van When All Is Lost. Vreemd eigenlijk, nu ik het album weer terug beluister (de 2cd variant) vind ik het stiekem eigenlijk nog een tandje beter dan Paradise Lost. Een belangrijk punt waarom dit zo is, zit hem in de productie die iets meer ademt. Paradise Lost had een moddervette gitaarsound, die echter dermate aanwezig was dat het allemaal wat dichtgesmeerd klonk. Iconoclast is wat evenwichtiger gemixt, al klinkt het allemaal nog steeds lekker stevig.

Veel mensen vallen over het hoge meezinggehalte, maar ik vind dat hier een groot pluspunt. Opener Iconoclast gaat ondanks zijn speelduur van 10 minuten voorbij voordat ik het besef. Heretic, Children Of A Faceless God en Electric Messiah zijn allemaal stuk voor stuk ruige tracks, maar in de aanstekelijke zanglijnen en de afwisselingen tussen schreeuwzang en softere partijen, zijn de tracks ook lekker afwisselend. When All Is Lost is de beste Symphony X ballad ooit. Punt uit. Wat een weergaloze ontdekkingsreis. Ik heb het toentertijd in mijn recensie als volgt omschreven: "Allen laat zich hier van zijn beste en gevoeligste kant horen, terwijl Michael Pinnella ook eindelijk de mogelijkheid krijgt zich uit te leven op de piano en het orgel. Gedurende negen minuten krijgen we een fantastische combinatie van een krachtige power ballad met jaren ’70 progrock, prachtige akoestische gitaarpartijen en een weergaloze solo die me deed verbazen dat Romeo zelfs met enkele noten je gemoed in vuur en vlam kan zetten (om vervolgens de versnelling omhoog te gooien en me bijna in een fijne shock achter te laten)." Woorden waar ik nog steeds achter sta.

Symphony X als toegankelijke prog/powermetalband werkt voor mij in ieder geval dus alsnog vele malen beter dan de neoklassieke prog van vroeger. Wat een heerlijke herontdekking!

1. Iconoclast
2. Paradise Lost
3. V - The New Mythology Suite
4. Twilight In Olympus
5. The Divine Wings of Tragedy
6. The Odyssey
7. The Damnation Game
8. Symphony X

Paradise Lost was in 2007 een van mijn favoriete albums van het hele jaar. Het album kreeg een welverdiende 88/100 van me in mijn recensie voor metalfan.nl (http://www.metalfan.nl/reviews.php?id=3759) en heeft tot de dag van vandaag een speciaal plekje in mijn hart.

Het album borduurt voor op de hardere koers die de band heeft ingezet vanaf The Odyssey, maar slaagt erin om vooral in te spelen op een veel belangrijker iets: goede nummers. Ja, het is nu meer duistere, technische power metal dan prog metal te noemen en dat bevalt me prima. Op een album als dit valt het me extra op dat technische foefjes en miljoenen solo's alleen werken als ze gepaard gaan met echt goed songmateriaal en dat is voor mij zeker bij de eerste vier albums niet non stop het geval geweest. Buiten V is dit zodoende het tweede album voor me waar ik geen moment nadenk over het skippen van songs.

De titeltrack is werkelijk fenomenaal. Symphony X is sowieso een band die qua ballads altijd top notch werk levert, maar zelfs The Accolade en The Accolade II hadden me nog niet eerder zo in vervoering gebracht als het geval is bij deze track. Hele mooie en subtiele baspartijen ondersteunen een dromerige en melancholische track waar Allen's zachtere stem een heel mooi contrast biedt met de eerdere schreeuwpartijen. Prachtige solo ook! Hiertegenover staan met tracks als Domination, Serpent's Kiss en Seven een paar van de agressiefste tracks die de band heeft neergezet. In tegenstelling tot wat by The Odyssey het geval was, zijn dit echter wel tracks waar de melodielijn en de song centraal blijven staan.

Met de afsluitende klanken van het fenomenale Revelation (Divus Pennae Ex Tragoedia) achter de rug, besluit ik ook dat Paradise Lost wat mij betreft (so far in deze luistermarathon) de absolute koppositie bekleed. Totaal niet vreemd dat de band ook pas echt bekend werd vanaf dit album. Wat mij betreft is het sinds ik de review bijna tien jaar geleden schreef alleen maar beter geworden.

Tussenstand:
1. Paradise Lost
2. V - The New Mythology Suite
3. Twilight In Olympus
4. The Divine Wings of Tragedy
5. The Odyssey
6. The Damnation Game
7. Symphony X

Het enige Symphony X album dit ik werkelijk nog nooit gehoord had, vooral uit angst voor een Allen-loos album. Die angst blijkt gelukkig ongegrond, want Rod Tyler is eigenlijk best een behoorlijk zanger die vooral gebukt gaat onder het 'niet Russell Allen!' syndroom. Als hij mee was gegroeid met de band, was er waarschijnlijk nooit zo'n aversie naar hem geweest, als er nu onder de fans lijkt te zijn. Sterker nog, zijn mid-range is best stevig en vals zingen hoor ik hem nergens. Het is gewoon dat zijn bereik niet helemaal optimaal is, maar de zanglijnen zijn voor het gros van de tijd goed aan te horen.

Het debuut is verder een beetje een showcase van de band/Romeo. Er wordt van alles op de luisteraar afgevuurd om de aandacht erbij te houden. Stampende riffs, Queen-koortjes, vliegensvlugge solo's, tempowisselingen die alle kanten opvliegen; het houdt niet op. Resultaat is wel dat het geheel vooral overkomt als een hoop leuke ideeën, zonder een echt rode draad. Toch valt er best nog wel wat te genieten, het mag alleen duidelijk zijn dat de band het echte schrijven nog onder de knie moet krijgen. Als visitekaartje kan ik me voorstellen dat dit in 1994 best wel interesse wekte.

Een klein stukje beter dan het debuut, maar dat heeft dan ook echt vooral te maken met de zang van Russell Allen die tot de dag van vandaag echt een van mijn favoriete metalzangers ooit genoemd kan worden. Hij kan het album echter alsnog niet compleet redden, aangezien het allemaal nog net teveel 'net niet' is. Goede muzikanten, fantastische zang, maar het een echt duidelijke visie ontbreekt nog steeds. Toch horen we op Edge Of Forever en A Winter's Dream wel de blauwdruk voor goede Symphony X nummers voorbij komen, omdat hier wat meer subtiliteit in de songs wordt aangebracht. We zijn er nog niet, maar het is ook weer niet vervelend.

Voorlopige tussenstand:
1. The Damnation Game
2. Symphony X

Het overgangsalbum waarop de band voor het eerst echt geslaagde nummers begon te schrijven die ik meerdere malen achter elkaar kan horen. Nog steeds is er een grote nadruk op technisch gepats, waar er toch echt nog meer op songvlak gehaald zou kunnen worden, maar met Of Sins And Shadows en Sea Of Lies hebben we in ieder geval al een aantal compact tracks die lekker meezingbaar zijn. Het zijn echter het weergaloze The Accolade (wonderschoon) en het epische The Divine Wings Of Tragedy (voor de band besloot dat Paradise Lost als albumthema ook werkt) die de absolute pareltjes op dit erg leuke album zijn. Allen zingt perfect, de solo's zijn niet te overdreven en eigenlijk zijn alle nummers op zijn minst behoorlijk te noemen. Het mag echter van mij allemaal nog niet wat specialer. The Divine Wings Of Tragedy is echter wel het eerste SX album dat ik met liefde meerdere malen achter elkaar kan draaien.

Voorlopige tussenstand:
1. The Divine Wings Of Tragedy
2. The Damnation Game
3. Symphony X

The Odyssey blijft voor mij altijd een moeilijk album, omdat ik Wicked en Incantations Of The Apprentice echt schijtnummers eersteklas vind. Na het vrij symfonische V, keren de orkestraties hier alleen op de weergaloze titeltrack terug. Verder is het een fikse portie groove, die daarmee een wat bevreemdende sound neerzet in vergelijking met de melodieuzere voorgangers. Het werkt bij een flink aantal nummers wel degelijk (Inferno en King Of Terrors), maar mijn eerder genoemde haatnummers trekken voor mij echt nergens op. The Accolade II is echter wel een hele fraaie ballad. En tja, die titeltrack die net iets minder dan de helft van het album in beslag neemt, blijft voor mij ook altijd een weergaloos werkstuk. Toch is het album voor mij net te inconsistent om onder mijn favorieten te rekenen.

Tussenstand:
1. V - The New Mythology Suite
2. Twilight In Olympus
3. The Divine Wings of Tragedy
4. The Odyssey
5. The Damnation Game
6. Symphony X

Het laatste album met bassist Thomas Miller en ook meteen het laatste album in de oude neoklassieke stijl. Waar ik het album voorheen heb voorzien van de hoogste score, merk ik in de tussentijd dat ik toch meer ben gaan houden van de nieuwere stijl, waardoor ik Twilight In Olympus nu toch wat minder waardeer dan vroeger. Nog steeds wel het beste album van de Miller-era en songs als Smoke And Mirrors, Church Of The Machine en het fabuleuze Through The Looking Glass horen nog steeds bij mijn favoriete SX songs. Ik blijf Orion - The Hunter echter nog steeds een behoorlijk misbaksel vinden en Lady Of The Snow hoort ook absoluut niet bij mijn favoriete ballads van de band.

Tussenstand:
1. Twilight In Olympus
2. The Divine Wings of Tragedy
3. The Damnation Game
4. Symphony X

De strijd tussen de laatste drie albums is beslecht in het voordeel van Iconoclast, maar het scheelde niet veel of Underworld was mijn favoriet geweest. Het album is erg consistent en is bovenal erg afwisselend met een aantal harde tracks (Underworld, Kiss Of Fire), ballads (Without You, Swan Song) en melodieuze tracks (Legend, Charon, To Hell And Back) en heeft een lekker ademende productie zoals het geval was bij Iconoclast. Wat dit album echter net minder maakt dan zijn voorganger is het gemis van When All Is Lost, dat mijn absolute Symphony X nummer genoemd mag worden. Het is echter een klein minpuntje waar dit album vanzelfsprekend weinig aan kan doen, want het gemusiceer, songmateraal en de wederom weergaloze zang van Allen doen niets fout. Without You, Legend en Charon horen echter wel bij andere subfavorieten.

Underworld is wat mij betreft een prima afsluiter van deze marathon, die me vooral bewijst dat Symphony X met songgerichte albums toch een stuk meer mijn aandacht trekt. Ik kan me voorstellen dat veel fans toch liever het oude werk horen, voor mij gaat de voorkeur toch echter het meeste uit naar de technische power metal die vanaf Paradise Lost is ingezet.

1. Iconoclast 4.5*
2. Underworld 4.5*
3. Paradise Lost 4.5*
4. V - The New Mythology Suite 4.5*
5. Twilight In Olympus 4*
6. The Divine Wings of Tragedy 4*
7. The Odyssey 3.5*
8. The Damnation Game 3.5*
9. Symphony X 3*

Gemiddeldes:
1. While Heaven Wept 4,4*
2. Finntroll 4,36*
3. Sonata Arctica 4,33*
4. Primordial 4,25*
5. Psychotic Waltz 4,25*
6. Thyrfing 4,21*
7. Stratovarius 4*
8. Symphony X 4*
9. Helloween 3,9*
10. Iced Earth 3,81*

Het eerste album waar de band voor mij de zaakjes compleet op orde heeft. Het neoklassieke karakter is naar de achtergrond verschoven en er is eindelijk ruimte voor subtiliteit. Op een nummer als Communion And The Oracle komt dit nog het beste naar boven, als we luisteren naar de esoterische en bezwerende zanglijnen van Russell Allen en de door prachtige baslijnen ondersteunde solo van Michael Romeo. Egypt is wel het absolute prijsnummer, met de prachtige zanglijnen en orkestraties. Dat de band nu ook gewoon lekkere power metal zonder al teveel fratsen kan maken, wordt dan weer bewezen op Evolution (The Grand Design), Fallen en A Fool's Paradise.

Afsluitende track Rediscovery Pt. II - the New Mythology is een progmetalpareltje. Wel in de oude 'kijk mama zonder handen!'-methode van uitsloverigheid qua solo's, maar het werkt hier toch beduidend beter dan voorheen het geval was.

Tussenstand:
1. V - The New Mythology Suite
2. Twilight In Olympus
3. The Divine Wings of Tragedy
4. The Damnation Game
5. Symphony X