En zo maakt Saxon in dit milennium ineens een van hun sterkste platen tot nog toe. Waar Lionheart vooral rechttoe-rechtaan ramwerk was, heb ik het idee dat de songs hier veel afwisselender zijn en meer ademen. Opener State Of Grace is een weergaloze en melodieuze track, terwijl Red Star Falling echt een fantastisch krachtige mid-tempo rocker is. Zelfs I've Got To Rock To Stay Alive (waar ik doorgaans weinig kan met die songs waar 'rock' in de titel zit) klinkt erg fijn. Alleen Going Nowhere Fast boeit me iets minder, maar dat maakt niet uit aangezien Attila The Hun het album glorieus afsluit als een van de sterkste epics die de band tot nu toe heeft voortgebracht. Zo hoor ik het graag!

Tussenstand:
1. Solid Ball Of Rock
2. Power And The Glory
3. Strong Arm Of The Law
4. The Inner Sanctum
5. Wheels Of Steel
6. Lionheart
7. Metalhead
8. Unleash The Beast
9. Killing Ground
10. Denim And Leather
11. Saxon
12. Rock The Nations
13. Forever Free
14. Innocense Is No Excuse
15. Crusader
16. Destiny
17. Dogs Of War

De laatste Saxon is pure degelijkheid met een paar betere nummers, een paar mindere nummers en bovenal veel redelijkheid. En dat tekent de carrière van deze band helaas een beetje. De productie had dit keer van mij wel wat spetterender gemogen, dat deed Battering Ram dan toch beduidend beter. Gelukkig valt het joligheidsgehalte dan weer wel mee.

Live vind ik het nog steeds erg leuk om te zien, maar uiteindelijk is het toch niet zo heel bijzonder dat Iron Maiden er in de jaren '80 wel met het goud vandoor ging en Saxon een sterke middenmoter is gebleven. Slechte teksten en matige composities nekken de boel daarvoor toch echt te vaak. Als het goed is, is het ook wel echt goed en de stem van Biff blijf ik altijd fijn vinden.

Eindstand:
1. Solid Ball Of Rock
2. Power And The Glory
3. Strong Arm Of The Law
4. The Inner Sanctum
5. Wheels Of Steel
6. Lionheart
7. Metalhead
8. Unleash The Beast
9. Killing Ground
10. Denim And Leather
11. Thunderbolt
12. Saxon
13. Battering Ram
14. Rock The Nations
15. Into The Labyrinth
16. Sacrifice
17. Forever Free
18. Innocense Is No Excuse
19. Crusader
20. Call To Arms
21. Destiny
22. Dogs Of War

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. While Heaven Wept 4,4*
3. Finntroll 4,36*
4. Sonata Arctica 4,33*
5. Nevermore 4,31*
6. Primordial 4,25*
7. Psychotic Waltz 4,25*
8. Queen 4,23*
9. Gamma Ray 4,23*
10. Thyrfing 4,21*
11. Blue Öyster Cult 4,19*
12. Virgin Steele 4,13*
13. Savatage 4,13*
14. King Diamond 4,08*
15. Bruce Dickinson 4,08*
16. Rhapsody (Of Fire) 4,04*
17. Manilla Road 4*
18. Stratovarius 4*
19. Brainstorm 4*
20. Symphony X 4*
21. Magnum 3,92*
22. Helloween 3,9*
23. Iced Earth 3,88*
24. Black Sabbath 3,6*
25. Creedence Clearwater Revival 3,57*
26. Saxon 3.5*
27. Rainbow 3.5*
28. Solitude Aeturnus 3.5*
29. Cream 3.5*
30. The Who 3.45*
31. Pink Floyd 3,43*
32. Led Zeppelin 3,39*
33. Thin Lizzy 3,38*
34. Bad Company 3,13*
35. Slayer 2,33*

Yes, gelukkig pakt de band zichzelf na de tegenvallende laatste twee albums hier weer helemaal goed op! Misschien dat Scarratt toch wat van het heilige vuur bij de band terugbracht? Niet alles is even sterk, maar Unleash The Beast, , Circle Of Light, The Thin Red Line, The Preacher, Cut Out The Disease en All Hell Breaking Loose gaan er heel goed in.

To Absent Friends is een song die wat zoetsappig is, maar is wel sympathiek met het verlies van een dierbare vriend in het achterhoofd. Wat mij betreft in ieder geval weer een flinke opkikker. De hardrock invloeden zijn nog niet helemaal verdwenen, maar het klinkt in ieder geval wel alsof de band er weer helemaal zin in heeft!

Tussenstand:
1. Solid Ball Of Rock
2. Power And The Glory
3. Strong Arm Of The Law
4. Wheels Of Steel
5. Unleash The Beast
6. Denim And Leather
7. Saxon
8. Rock The Nations
9. Forever Free
10. Innocense Is No Excuse
11. Crusader
12. Destiny
13. Dogs Of War

Een stapje naar voren vanaf het debuutalbum, al valt het wel op dat Saxon in vergelijking met tijdsgenoten Iron Maiden, Angelwitch en Judas Priest nog wat oubollig klinkt. Motorcycle Man en 747 (Strangers In The Night) zijn absolute klassiekers, terwijl ook Wheels Of Steel het altijd goed doet. Laatstgenoemde hit is echter bij vlagen net wat te repetitief, waardoor hij bij meerdere keren draaien wat saai kan worden. Suzie Hold On is daarnaast een nummer dat ik echt behoorlijk saai vind met matige zanglijnen en slechte rijmschema's (die ze later voor Crusader nog een keer zouden herhalen met hun fight the good fight, believe what is right). Machine Gun sluit gelukkig wel weer erg sterk af, dus het album is met gemak goed te noemen. Het kan echter nog beter.

Tussenstand:
1. Wheels Of Steel
2. Saxon

Ik moet gewoon eigenlijk niet luisteren naar de teksten, want dat verpest wel een hoop van het plezier. Bij Don't Make No Promises kan ik me er overheen zetten omdat het nummer zelf erg lekker loopt, maar Hold Me Tight is een van de spaarzame momenten bij een vroeg Scorpions-album, dat ik amper uit kan zitten. Meine's zang is hier irritant in de coupletten die hij lijkt te spugen, maar Rarebell's lyrische uitstapjes ergeren me gewoon. Als ik zo even op de vorige albums kijk, zie ik dat hij ook pas redelijk recent in de chronologie die ik nu volg is gaan schrijven. Dan denk ik dat ik toch liever Meine heb? Dit is me te hair metal, een tijdperk dat toch langzaam aan het komen is vanaf dit moment.

Performance-technisch gezien verder weer het zoveelste schot in de roos hoor. Titeltrack Animal Magnetism is ook echt een spannende, dreigende track en met Lady Starlight heeft de band weer een mooie ballad voor de rekening genomen. De riffs klinken weer lekker, de solo's zijn weer top-notch en er is voldoende afiwisseling te horen. The Zoo is een daarnaast een terechte live-klassieker en door het gemis aan Roth op zang zet ik dit album nog steeds met gemak boven iets als Virgin Killer. Wel hoop dat de hoeveelheid 'Germanz being sexy boyz'-lyrics niet te ver doorgezet worden.

Voorlopige tussenstand:
1. Taken By Force
2. In Trance
3. Lovedrive
4. Animal Magnetism
5. Virgin Killer
6. Lonesome Crow
7. Fly To The Rainbow

Terwijl zowel Judas Priest als Iron Maiden in 1982 hun tot dan toe grootste succes maakten en daarmee de hardrock/heavy metal-wereld domineren, produceren de Scorpions een compleet meesterwerk dat wat mij betreft met gemak beter is dan Screaming For Vengeance. Enige reden dat ik niet voor de volle mep in sterren ga, is het toch iets te standaard Arizona, maar met monsterlijke tracks als Blackout, Now!, Dynamite en vooral het monsterlijk vette China White zetten deze Duitsers iets neer dat wat mij betreft gezien kan worden als een hoogtepunt van de vroege jaren '80.

De solo's voelen voor het eerst sinds het vertrek van Roth echt helemaal op niveau, terwijl de riffs en Meine's zang ook echt subliem zijn. Op het vorige album klonk hij bij vlagen nog wat schreeuwerig, maar hier is het krachtig en melodieus. En het album is lekker afwisselend, want buiten de eerder genoemde stampers is No One Like You een prima single met heerlijke gitaarmelodie in het intro, terwijl When The Smoke Is Going Down een prima afsluitende ballad is. Taken By Force doet me nog iets meer vanwege het feit dat die jaren '70 mystiek me net iets meer trekt, maar Blackout is kwalitatief praktisch hetzelfde. Wat was het toen ook een weergaloze band!

Voorlopige tussenstand:
1. Taken By Force
2. Blackout
3. In Trance
4. Lovedrive
5. Animal Magnetism
6. Virgin Killer
7. Lonesome Crow
8. Fly To The Rainbow

Toch weer een flink stuk beter dan zijn voorganger. Over de kwaliteit (en hoeveelheid keren dat ik ze gehoord heb) van de hits hoeven we het niet te hebben: Wind Of Change en Send Me An Angel zijn namelijk gewoon mooie songs. Als het verder gaat over productie zitten we ten minste ook weer een beetje op het type album dat niet van die overgeproduceerde zangpartijen en gortdroge drums heeft. Ik herinner me dat we dit album zo rond 2003 vaak in de auto aan hadden staan op mini-disc (herinnert iemand zich die nog?) en dat toen vooral opviel dat het album flink rockte (dit was in de periode dat ik heavy metal net had leren waarderen). Nu in de tussentijd ben ik erger gewend, maar het valt toch op dat de band hier nog lekker stevig voor de dag komt.

In vergelijking met een Blackout of Love At First Sting staan er geen echte grandioze krakers op, maar de algemene kwaliteit is gewoon minstens een dikke 8 te noemen. Het gitaarwerk is weer iets zwaarder, de drums ademen meer en Meine is zo'n 18 jaar na het debuut nog steeds erg goed bij stem. Wat mij betreft een terecht hitalbum, al had een nummertje minder de boel net iets stabieler gemaakt.

Voorlopige tussenstand:
1. Taken By Force
2. Blackout
3. In Trance
4. Love At First Sting
5. Lovedrive
6. Crazy World
7. Animal Magnetism
8. Virgin Killer
9. Lonesome Crow
10. Fly To The Rainbow

Dit album intrigeert me zoals platen als Risk en Q2K dat ook doen. Als Pure Instinct tegenvallende verkoopcijfers had omdat de fans de band liever toch iets anders hoorden, hoe komt men er dan toch altijd bij dat in plaats van voor een halfslachtige aanpak van de klassieke sound een compleet omgooien naar iets dat niet rock/metal is wel zou werken?

Toch kan ik het album ook niet haten, omdat het geheel fascinerend werkt. En omdat er ook een aantal hele sterke songs op staan, waarbij vooral Eye To Eye en Yellow Butterfly er echt uit springen. Een nummer als Obsession vind ik wel je reinste troep, maar het album heeft gelukkig in verhouding helemaal niet zo gigantisch veel van dit soort songs. Nee, opener Mysterious heeft nog best wel wat en Mind Like A Tree heeft nog een soort fijne China White-light-vibe. Eye To Eye is zelf een emotionele poprockballad over de overleden vaders van Meine en Schenker en daarmee overschreidt het voor mij eventuele minpunten over de muzikale keuze.

Du Bist So Schmutzig is een song waar ik oprecht niet weet wat ik er mee aan moet. Dat is ook weer eens een ervaring waard.

Nee, een klassieker is het niet, maar het is verre van een ramp. In dat opzicht is dit album dan ook een stapje boven Pure Instinct, omdat ik deze plaat wel meerdere malen wilde horen en Pure Instinct na twee beurten eigenlijk toch wel zat was. Hier groeide het geheel toch een stukje meer en kon ik als het ene nummer me niet beviel me met de volgende wel weer meer vermaken. Daarnaast is Meine nog steeds een wereldzanger hier en is het soleerwerk altijd van hoogwaardig niveau. De jaren '90 waren zo in ieder geval absoluut niet het beste van de band, maar ik had zoveel erger verwacht.

Voorlopige tussenstand:
1. Taken By Force
2. Blackout
3. In Trance
4. Love At First Sting
5. Lovedrive
6. Crazy World
7. Face The Heat
8. Animal Magnetism
9. Virgin Killer
10. Lonesome Crow
11. Fly To The Rainbow
12. Savage Amusement
13. Eye II Eye
14. Pure Instinct

Face The Heat heb ik al een flink lange tijd in mijn collectie (sinds 2007), maar veel beluisterd heb ik het nooit. Daar gaat nu verandering in komen, want ik vind het een prima opvolger van Crazy World waar de band met de tijd mee gaat zonder zichzelf te verloochenen. Bij vlagen levert dit een aantal sterke rockers op (Alien Nation, No Pain No Gain, Unholy Alliance) of leuke experimenten (Woman, wat zet Meine daar even een expressieve uithalen in!). Wat me wel opvalt is dat de sound weer een stukje Amerikaanser is dan op Crazy World het geval was. Hate To Be Nice en Nightmare Avenue hebben van die zangvibes die je eerder bij Bon Jovi of een random hairmetal band zou verwachten. Niet slecht, maar het voelt een beetje on-karakteristiek aan.

Toch kan ik hier nog steeds goed van genieten. Afsluiter Lonely Nights is ook weer een sterke Scorpions-ballad en ik ben dol op de gitaarsound op dit album. Wel tevens het laatste Scorpions-album dat ik nog een soort van kende, vanaf hier is het weer compleet onbekend terrein.

Voorlopige tussenstand:
1. Taken By Force
2. Blackout
3. In Trance
4. Love At First Sting
5. Lovedrive
6. Crazy World
7. Face The Heat
8. Animal Magnetism
9. Virgin Killer
10. Lonesome Crow
11. Fly To The Rainbow

Lekker hoor. De songs zijn beduidend beter uitgewerkt dan voorheen het geval was en Roth is als gitarist misschien iets minder flashy dan Michael Schenker, maar zijn meer bluesy vibe werkt wonderwel goed. Zijn zangkwaliteiten zijn iets minder, al ergert het nergens echt heel hard. Op zo'n song als Drifting Sun werkt het best goed zelfs, omdat Meine op de achtergrond lekker meekrijst. Sowieso bevalt Meine me als zanger qua capaciteiten prima, al kostte het on-ontcijferbare accent me echt even voor ik begreep wat er op Speedy's Coming werd gezongen.

De psychedelica is nog niet compleet weg en zorgt nog steeds voor en dromerige sfeer, maar de hardrock heeft toch de overhand. Buiten het gitaarwerk en de zang, valt toch ook goed op hoe sterk de ritmesectie is. Vooral de zwierige baslijnen vallen me in positieve zin op. Let vooral eens op de prachtige partijen die te vinden zijn in This Is My Song. Afsluiters Far Far Away en Fly To The Rainbow laten daarnaast ook fijne, dromerige kwaliteiten horen.

Minpunten overigens voor Fly People Fly. Suikerzoete meuk. Dat kost dit album een voorlopige koppositie.

Voorlopige tussenstand:
1. Lonesome Crow
2. Fly To The Rainbow

Er is voor zowel de voor als tegenstanders iets te zeggen. Dat de band hier niet meer als zichzelf klinkt, moge absoluut duidelijk zijn. Dat het album echter ook mijlenver boven Unbreakable staat echter ook. Desmond Child is echter wel iemand wiens hand minder materiaal op zijn minst redelijk kan maken en ik heb ergens ook het idee dat hij de reden is dat Humanity - Hour 1 toch vrij goed werkt als een conceptueel rockalbum.

Meine's stem is dan misschien niet meer ultiem krachtig, mooie zangpartijen eruit gooien kan hij nog steeds. Helemaal op ballads als We Were Born To Fly en The Future Never Dies zingt hij vol overgave en passie. De gitaarsound is, mede door de lagere stemming, vrij vol en de gitaarsolo's spetteren ook weer meer. Dit zorgt stiekem voor een erg fijn album, dat echter door de inbreng van buitenaf en de veranderde sound lastig een Scorpions-album te noemen is. Het is er echter wel een plaat die ik met plezier meerdere malen kan aanzetten, en dat is me ook zeker iets waard.

Voorlopige tussenstand:
1. Taken By Force
2. Blackout
3. In Trance
4. Love At First Sting
5. Lovedrive
6. Crazy World
7. Face The Heat
8. Animal Magnetism
9. Virgin Killer
10. Lonesome Crow
11. Humanity - Hour 1
12. Fly To The Rainbow
13. Savage Amusement
14. Eye II Eye
15. Pure Instinct
16. Unbreakable

Hey, ik bleek deze gewoon op LP (inclusief borst en tepel op de cover) te hebben en tien jaar geleden nog best veel geluisterd te hebben. Dark Lady was toen nog een behoorlijke verrassing, omdat ik niet aan deze zang gewend was (kende alleen de hits) totdat bleek dat het hier ook ging om Roth in plaats van Meine. De verschillen qua composities zijn wel duidelijk. Roth heeft nog steeds de meer bluesy en psychedelische klanken, terwijl de Meine en Schenker songs meer richting de hardrock/vroege heavy metal gaan. De combinatie werkt echter nog behoorlijk goed.

Zo'n song als Evening Wind heeft een dreigende openingsriff en erg mooi gitaarwerk. Beetje Black Sabbath-light. Dark Lady heeft een fantastische krijsende Meine. In Trance is een van de betere balladesque tracks van de band uit de vroege jaren. Top Of The Bill, Living And Dying en Robot Man rocken heerlijk en Longing For Fire heeft wederom fantastische baslijnen.

Hoeveel charme de voorgangers ook hebben, In Trance is het eerste album dat echt klopt. Een vroege heavy metal-klassieker en het bewijs dat er buiten het Verenigd Koninkrijk toen al genoeg moois op heavy gebied gebeurde. De teksten en het accent vergeef ik ze hier maar even.

Voorlopige tussenstand:
1. In Trance
2. Lonesome Crow
3. Fly To The Rainbow

Ah, Scorpions... Een band die binnen de hardrock toch wel wordt gezien als zeer belangrijk/goed, in Duitsland nog steeds festivals headlined en in de top 2000 minstens twee keer standaard voorkomt. En alsnog heb ik er alleen twee jaren '90 albums (Face The Heat, Crazy World) en een jaren '70 plaat (VIrgin Killer) van. Tijd om daar wat verandering in te brengen.

Het debuut is vreemd en psychedelisch, maar verdomd als het me niet bevalt. Het heeft wat jammerigs met de vele solo's, het gemis aan echt duidelijke songstructuren en de zang en instrumentatie die alle kanten op gaat, maar ik zit echt heerlijk te genieten. Het voelt bij vlagen heel erg aan als jazz (niet mijn ding), maar door het pompende baswerk (Steve Harris heeft hier mogelijk ook naar geluisterd, Iron Maiden's Strange World heeft en vergelijkbare sfeer) en de weergaloze gitaarpartijen luistert het heel fijn weg. Een trippy Led Zeppelin die net iets losser gaat. Want ja, Michael Schenker op 16-jarige leeftijd doet me toch echt meer dan wat Jimmy Page in dezelfde periode deed. Sue me.

Spannend album. Freaky, soms eng en bij vlagen zelfs echt erg goed (In Search Of The Peace Of Mind). Mag dan klinken als een uit de hand gelopen mushroom-induced jamsessie, maar ik vind dit echt tof. Zal hoogstwaarschijnlijk ook het enige album zijn dat zo klinkt, maar ik wil deze in ieder geval gaan najagen om ook als fysieke kopie te hebben!

Met een negende album dat op een rij een 4* of hoger score van me krijgt, nestelen Scorpions zich eigenlijk wel in een lijst van meest stabiele hardrock/metal-acts ooit. Sterker voor mij dan acts als Black Sabbath, Thin Lizzy, Judas Priest en Led Zeppelin. Wat er hierna ook gaat gebeuren met de albums, dit statement schenk ik ze met liefde.

Love At First Sting is een stuk gestroomlijnder dan voorganger Blackout, maar ook met een iets gladdere sound werken de songs nog steeds fantastisch. Waar ik had verwacht dat Still Loving You (heb ik altijd een mooi nummer gevonden) hier als ballad de onbetwiste winnaar zou zijn, valt het me nu op hoe gruwelijk mooi Coming Home's intro eigenlijk is voordat het losbarst in een heerlijke up-tempo rocker. Rock You Like A Hurricane is een terechte klassieker, maar mijn favoriete track is eigenlijk het erg oprechte Crossfire waar de band de band een mooie pacifistische boodschap uitdraagt die later met een Wind of Change voortgezet wordt. Een beetje houterig Engels misschien, maar zoals ik eerder al typte: het is oprecht en daarmee terecht mooi. Still Loving You blijft overigens ook een terechte hit.

Ondanks dat dit album hitgevoeliger klinkt dan het toch iets ruwere Blackout, is het wederom een pareltje te noemen. Ik verwacht dat de scores vanaf dit punt gemiddeld iets zullen afnemen, maar die winning streak van 9 topalbums hebben ze alvast.

Voorlopige tussenstand:
1. Taken By Force
2. Blackout
3. In Trance
4. Love At First Sting
5. Lovedrive
6. Animal Magnetism
7. Virgin Killer
8. Lonesome Crow
9. Fly To The Rainbow

Knap album. De populariteit begrijp ik ook compleet verder, aangezien het materiaal wederom goed aanstekelijk is en het musiceren kwalitatief zeer hoogstaand is. Het enige dat opvalt zonder Roth, is dat er meer focus ligt op riffs dan op solo's, maar verder mis ik zijn gitaarwerk (en vooral zang) eigenlijk niet. Waarom In Trance en Taken By Force toch net hoger staan, is omdat deze albums iets meer mystiek hadden en dit album meer 'gewoon' hardrock/metal is.

Er is wel nog leuke afwisseling, vooral het reggae-achtige Is There Anybody Out There? valt dan vooral in positieve zin op. Een instrumental in de vorm van Coast To Coast bevalt ook prima en songs als Another Piece Of Meat en Can't Get Enough rocken heel hard. Lovedrive heeft een vette groove en Holiday is een mooie ballad. In feite niets mis met dit album zodoende, ik vind de andere twee gewoon net iets spannender. Maar vet is het wel.

Voorlopige tussenstand:
1. Taken By Force
2. In Trance
3. Lovedrive
4. Virgin Killer
5. Lonesome Crow
6. Fly To The Rainbow

Toen Wild Child begon had ik eigenlijk nog best goede hoop dat het wat zou worden, maar de Bon Jovi-vibes worden verder helaas net te veel ingezet om helemaal te bekoren. Niet dat het songmateriaal slecht is, want ik vind ballads als When You Came Into My Life en Where The River Flows echt wel degelijk mooi, maar het dit is wel het eerste album dat na de openingstrack echt nergens meer spettert. Het musiceren is allemaal nog steeds erg fijn, maar de rode draad is nu te veel knuffelrock ipv hard rock geworden. Het is gelukkig nergens een complete straf om uit te zitten, maar ik hoor liever toch ieder ander album.

Voorlopige tussenstand:
1. Taken By Force
2. Blackout
3. In Trance
4. Love At First Sting
5. Lovedrive
6. Crazy World
7. Face The Heat
8. Animal Magnetism
9. Virgin Killer
10. Lonesome Crow
11. Fly To The Rainbow
12. Savage Amusement
13. Pure Instinct

Een album dat vooral bestaat uit left-overs vanaf de jaren '80 zal natuurlijk nooit zo goed zijn als wat er in de hoogtijdagen werd geschreven. Je merkt het ook wel qua diversiteit (lees: willekeurigheid) van de totaalsound, aangezien het album niet consistent over komt en je som weer wat klassieke (jaren '80)-Scorpions hoort (Rock 'N' Roll Band, een erg leuk up-tempo nummer) en daarna de minder geinspireerde jaren '90-sound (We Built This House is weer teveel Bon Jovi). Dat een compleet nieuwe song als Rollin' Home die Bon Jovi/soft rock vibe voort zet geeft voor mij ook wel aan dat het misschien geen ramp is dat dit het laatste album zou zijn.

Het is verder geen vervelend album. De band klinkt wat mij betreft nog enthousiast genoeg en het verbaast me nog steeds hoe goed Meine op zijn hoge leeftijd klinkt. Een beetje sleet, maar nog steeds een flink bereik. Beduidend beter dan wat een Osbourne of zelfs een Halford nu nog doen. Sowieso denk ik dat de stroom kwalitatief hoogstaande albums vanaf het begin echt iets zegt over hoe belangrijk en invloedrijk Scorpions als band genoemd mag worden. Een uitzonderlijk fijne verrassing deze marathon, ik heb weer een hoop aan te schaffen en zal de live-albums ook eens proberen.

Eindstand:
1. Taken By Force 4,5*
2. Blackout 4,5*
3. In Trance 4,5*
4. Love At First Sting 4,5*
5. Lovedrive 4,5*
6. Crazy World 4*
7. Face The Heat 4*
8. Animal Magnetism 4*
9. Virgin Killer 4*
10. Lonesome Crow 4*
11. Sting In The Tail 4*
12. Humanity - Hour 1 4*
13. Fly To The Rainbow 4*
14. Savage Amusement 3,5*
15. Return To Forever 3,5*
16. Eye II Eye 3,5*
17. Pure Instinct 3*
18. Unbreakable 3*
Gemiddelde: 3,94*

De eerste luisterbeurt gaf me weinig echte voldoening, maar het is toch een beetje gegroeid. Onder de laag suiker zitten namelijk nog steeds toch nog een hoop sterke rockers, waarbij vooral Meine's zang positief er uit springt. Een gedeelte van mijn eerdere kritiek blijft wel staan: de band klinkt hier steeds meer als een 'normale' band uit het tijdsbeeld (Def Leppard, maar dan gelukkig echt wel beduidend beter). De hoeveelheid keren dat een refrein herhaald wordt is echter wel te hoog, dit zorgt er toch voor dat ook leuke nummers als Media Overkill of Passion Rules The Game op een gegeven moment net te lang doorgaan.

De ballads zijn dit keer ook niet zo tof als op de vorige platen het geval was. Believe In Love vind ik zelfs een van de zwakkere afsluiters uit de voorlopige carrière . Nee, het zijn dit keer songs als We Let It Rock... You Let It Roll (Meine trekt hier zijn strot echt helemaal tot het maximale open!), Don't Stop At The Top, Every Minute Every Day en Love On The Run die het gemiddelde flink omhoog trekken. Geen verschrikkelijk album, maar wel de eerste die toch wat tegenvalt. De productie van de drums is ook echt niet fijn.

Voorlopige tussenstand:
1. Taken By Force
2. Blackout
3. In Trance
4. Love At First Sting
5. Lovedrive
6. Animal Magnetism
7. Virgin Killer
8. Lonesome Crow
9. Fly To The Rainbow
10. Savage Amusement

Ik ben positief verrast en daarme verward, maar Sting In The Tail bevalt me prima. Waar Humanity - Hour 1 goed was, maar weinig van doen had met wat Scorpions als band precies is, hoor ik hier een album dat wel onmiskenbaar Scorpions is en me eigenlijk veel beter bevalt dan ik had verwacht. Allereerst is het wederom genieten over hoe goed Meine hier nog klinkt (stiekem beter dan Dickinson en Halford op de laatste albums) en dat de band eigenlijk nog best gemotiveerd klinkt, iets wat ik na Unbreakable niet meer had verwacht (in ieder geval niet meer zonder extra schrijvers).

De ballads zijn dit keer wel met gemak de beste songs. Vooral SLY en Lorelei doen niet onder voor het gros van de andere bekendere ballads, maar ook afsluiter The Best Is Yet To Come voelt aan als een fijne tribute aan de fans. In vergelijking met deze oprechte tracks zijn de rockers dan misschien iets gezapiger, maar eigenlijk viel het mij vooral op dat ik het album een flink aantal keren achter elkaar kon draaien zonder dat het me tegen begon te staan. Dat maakt me toch benieuwd naar het echte laatste album.

Voorlopige tussenstand:
1. Taken By Force
2. Blackout
3. In Trance
4. Love At First Sting
5. Lovedrive
6. Crazy World
7. Face The Heat
8. Animal Magnetism
9. Virgin Killer
10. Lonesome Crow
11. Sting In The Tail
12. Humanity - Hour 1
13. Fly To The Rainbow
14. Savage Amusement
15. Eye II Eye
16. Pure Instinct
17. Unbreakable

Moeilijk om te kiezen tussen In Trance (meer sfeer) en Taken By Force (een heerlijk consistent heavy album), maar uiteindelijk ga ik toch voor Taken By Force vanwege het feit dat Roth eindelijk zijn mond houdt en ik nu toch al acht keer lekker op ben gegaan in de algehele sfeer. Taken By Force is lekker gevarieerd, hard en toch melodieus en heeft vlagen van absolute genialiteit. Zo'n song als The Sails Of Charon roept herinneringen op aan Ronnie James Dio's periode in Rainbow qua mystiek, maar heeft dan zo'n heerlijk (bijna funky) gitaarriff en melodie die het toch eigener maken. Steamrock Fever is een heerlijke stadionhardrock-track, He's A Woman - She's A Man is eveneens een heerlijke heavymetaltrack (deze kende ik al eerder van Helloween, blijkt toch maar weer dat Scorpions in metalland populair zijn).

Burn The Sky is een track die het midden houdt tussen ballad en epische rocker. Mooie opbouw sowieso, de afsluitende hakkende riff en prachtige gitaarsolo van Roth werken toe naar een prachtig hoogtepunt. I've Got To Be Free en Your Light zijn een beetje de lichtvoetige niemendalletjes, maar alsnog gaan ze er prima in. Het Elvis-eerbetoon The Riot Of Your Time is lekker opzwepend en het afsluitende Born To Touch Your Feelings mooi mysterieus. Wat mij betreft een bijna perfect album.

Voorlopige tussenstand:
1. Taken By Force
2. In Trance
3. Virgin Killer
4. Lonesome Crow
5. Fly To The Rainbow

Eh... dit is het niet voor me. Waar Iron Maiden met Brave New World na een mindere periode perfect terugsloeg, is Unbreakable voor mij echt het typische voorbeeld van een band die eigenlijk niet per se nog heel veel te vertellen heeft. Meine's stem is nog steeds mooi op een song als Maybe I Maybe You, maar het valt vooral op dat er echt heel weinig blijft hangen van het middle-of-the-road materiaal. En ja, dan vind ik een Eye II Eye echt oprecht beter dan het degelijke, maar verder oersaaie Unbreakable waar weinig te bespeuren is van de eens zo glorieuze Duitsers. Zoiets als My City My Town, is er iemand die kan genieten van dit soort slappe rock? Grappig ook dat ze zich rond deze tijd identificeerden als 'classic rock', want van de hardrock/heavy metal is inderdaad weinig over.

Goed, Through My Eyes is nog aardig, al valt ook op deze song op dat de echt glorieuze solo's van weleer uitblijven. Can You Feel It geeft in het refrein nog een lichte jaren '90 Face The Heat vibe tot de groove ineens inzet. En getuige iets als She Said zijn de ballads ook niet meer zo speciaal als ze vroeger waren.

Slecht is het echt niet, maar ik hoop dat dit een album is waarop de band zichzelf even moest heruitvinden om daarna ineens weer met een echt goed product aan te komen zetten.

Voorlopige tussenstand:
1. Taken By Force
2. Blackout
3. In Trance
4. Love At First Sting
5. Lovedrive
6. Crazy World
7. Face The Heat
8. Animal Magnetism
9. Virgin Killer
10. Lonesome Crow
11. Fly To The Rainbow
12. Savage Amusement
13. Eye II Eye
14. Pure Instinct
15. Unbreakable

Veel discussie over de controversiële hoes en te weinig over de muziek. Virgin Killer is namelijk het album waarop de band de laatste stukjes krautrock/psychedelica loslaat en zich volledig op hardrock focust. Dit levert een aantal fantastische tracks in de vorm van het lekker hakkende Pictured Life of het hartstochtelijke In Your Park. Backstage Queen en Virgin Killer laten Meine klinken als de voorloper van Axl Rose en zijn lekker stevig.

Jammer inderdaad dat Roth ook nog steeds meende te moeten zingen, aangezien zijn stem hier op weinig trekt. Hell Cat en Polar Nights vind ik hierdoor ondanks puik gitaarwerk veel te jolige track geworden, gelukkig dat daar met Crying Days en het toch nog een beetje psychedelische Yellow Raven nog wat tegenwicht wordt geboden. Zonder Roth's zangbijdragen een topalbum, nu gewoon een erg goed album met wat flaws.

Voorlopige tussenstand:
1. In Trance
2. Virgin Killer
3. Lonesome Crow
4. Fly To The Rainbow

Aardige middenmoot die het toch voornamelijk moet hebben van Frost's gitaarwerk en Rivera's zang, want de teksten en composities zijn lang niet altijd even sterk. Het hele Jacob verhaal daarentegen is wel erg fijn om naar te luisteren en duidelijk van hogere kwaliteit dan de rest van de songs. Niet de beste Seventh Witches, maar uiteindelijk toch wel lekkere US-power metal.

Mercy Falls heeft een prachtige eerste plaats in mijn lijst, dus ik had van te voren niet verwacht dat The Great Escape dit zou kunnen overtreffen. Inderdaad, dit is niet gebeurd, maar het scheelde niet veel. Van de zeven nummers blijf ik de ballad Long Way Home gewoon net iets te zeurderig om het album compleet briljant te maken, maar een goed nummer is het absoluut wel. Persoonlijke favorieten zijn de opener Wiseman, The King Of Whitewater en vanzelfsprekend het fantastische titelnummer. Bij een eerste luisterbeurt leek het allemaal nog wat fragmentarisch, maar per keer dat ik hem luister wordt het mooier en meeslepender. Sowieso ben ik benieuwd waar de nummers over gaan zijn dit keer, want het gedicht Aniara is mij helaas onbekend.

Zo op de valreep nog een plaat die een eerste plaats in mijn jaar top 10 zal innemen naast grootse releases van Heathen, Blind Guardian en Iron Maiden. Seventh Wonder blijft op het moment de beste progressieve power metal act die rondloopt en er zijn nog steeds te weinig mensen die er van gehoord hebben. Helpt allen het woord te verspreiden, ze verdienen toch echt meer aandacht dan een Dream Theater.

Wederom een goed album, maar voelt voor mij iets minder samenhangend aan dan de twee voorgangers. Save The Life Of My Child, America en Mrs. Robinson zijn wel weergaloze tracks en ik vind het heel fijn om op te merken dat de twee tot nu toe nog geen enkele maal hetzelfde album hebben uitgebracht qua thematiek of muzikale prestaties. A Hazy Shade Of Winter heeft een heerlijke beat die me lekker doet meeknikken en ook At The Zoo gaat er prima in. Leuk album, gewoon net ietsjes minder.

Tussenstand:
1. Parsley, Sage, Rosemary And Thyme
2. Sounds Of Silence
3. Bookends
4. Wednesday Morning, 3 A.M.

Ik moet er niet teveel op doorhameren, maar terwijl ik de eerste twee albums van Simon & Garfunkel tot me aan het nemen ben, valt het me weer extra op hoezeer The Beatles me tegenvielen en hoe mooi ik dit toch in verhouding vind. De twee maken dan wel bij vlagen ook mierzoete muziek, maar ik hoor hier zoveel meer diepte en gelaagdheid in het materiaal. Opener The Sound Of Silence is in deze variant voor mij echt veel beter dan die van het vorige album, maar het album verliest nooit stoom.

Somewhere They Can't Find Me is persoonlijk een van mijn favoriete S&G tracks. Heerlijk up-tempo ritme dat nog flink opzwepend is. Richard Cory is ook een weergaloos nummer met verdomd sterke tekst. Opvolger A Most Peculiar Man heeft eveneens intelligente en naargeestige teksten waarop de troubadours ware klasse tonen.

Ik heb de heruitgave met een paar onuitgebrachte folktracks, maar moet toegeven dat ik rond dit punt wel begrijp waarom het originele album klaar was. De liederen zijn nog steeds mooi, maar het is duidelijk dat het eigen materiaal zoveel malen sterker is. Ik trek die jaren '60 folkrock in ieder geval prima!

Tussenstand:
1. Sounds Of Silence
2. Wednesday Morning, 3 A.M.

Simon & Garfunkel. Voor mij onlosmakelijk verbonden met The Sound Of Silence (bij wie niet?), wat nog steeds een van de mooiste songs ooit is voor mij. Ik wist alleen niet dat er een meer uitgeklede variant bestond die vanzelfsprekend ook nog steeds wonderschoon is (maar toch net ietsjes minder dan de versie met extra instrumentatie).

Het debuut is niet briljant, maar toont wel op uitstekende wijze de vocale capaciteiten van beide heren. Vooral Sparrow is een prachtige track die me kippenvel geeft. Tegen het einde vind ik echter dat er met Go Tell It On The Mountain echt een mindere song wordt gespeeld en merk ik dat ik toch een beetje snak naar wat meer afwisseling. De Dylan-cover is echter wel weer wonderschoon en ik heb absoluut van dit album genoten. Een kleine 4 sterren zijn dan ook zeker op zijn plaats!

En wederom een album dat qua stijl anders klinkt dan de voorgangers, ook al is het onmiskenbaar S&G. Ik had echter wel een hogere eindscore verwacht, maar moet toegeven dat ik toch een aantal nummers hoor die mij ook minder doen. Als het goed is, is het echter wel fantastisch. De titeltrack (langste S&G song tot nu toe?) is magistraal, maar ook El Condor Pasa (If I Could), Cecilia en The Boxer zijn tijdloze klassiekers. Van het Beach Boys-achtige Baby Driver ben ik dan weer niet heel erg onder de indruk. Leuke muziek, maar het is me iets te zoetsappig. Why Don't You Write Me vind ik ook net iets te jolig en een Everly Brothers-cover ben ik ook niet zo'n groot fan van.

Alsnog verder een prima gezongen en afwisselend album. Alles bij elkaar een erg korte marathon (want erg korte albums), maar voor mij zijn deze heren een paar van de meest getalenteerde muzikanten die de jaren '60 hebben voortgebracht. Ik heb weer wat aan te schaffen!

Eindstand:
1. Parsley, Sage, Rosemary And Thyme 5*
2. Sounds Of Silence 4.5*
3. Bridge Over Troubled Water 4*
4. Bookends 4*
5. Wednesday Morning, 3 A.M. 4*
Gemiddelde: 4,30*

Oh wow... van prachtige singer/songwriter/folkrock naar acid rock. De muziek voelt dromerig en psychedelisch, de teksten zijn romantisch en maatschappijkritisch en qua vocale capaciteiten verkennen beide heren de grenzen nog wat meer dan op de vorige twee albums het geval was. Sterker nog, het album rockt bij vlagen behoorlijk! The Big Bright Green Pleasure Machine is erg opzwepend. The Dangling Conversation is daarentegen weer een mooie, wonderschone dromerige track die me doet wegdeinen. Op A Simple Desultory Philippic (Or How I Was Robert McNamara'd Into Submission) moest ik even voorzichtig kijken of Bob Dylan de vocals niet stiekem had overgenomen. Erg geslaagde hommage/persiflage. Scarborough Fair/Canticle en For Emily, Whenever I May Find Her zijn eveneens beide ook wonderschoon. Patterns kende ik van een (compleet onherkenbare) versie van Warrel Dane, die eerder al The Sound Of Silence met Nevermore coverde.

Ik denk dat ik hier wel mijn ultieme jaren '60 album gevonden heb. Geen zwakke track te vinden. Werkelijk alles beroert en in tegenstelling tot wat ik bij onze Beatles-marathon ervoer: werkelijk fantastische teksten die je aan het denken zetten of laten dromen. Als dit me nuchter al zo raakt... Petje af beste heren, petje af.

Tussenstand:
1. Parsley, Sage, Rosemary And Thyme
2. Sounds Of Silence
3. Wednesday Morning, 3 A.M.

Het meest volwassen en gevarieerde album tot nu toe. Far Far Away is een van mijn favoriete Slade-songs tot nu toe met heerlijke melodielijn, mooie teksten en een lekker basloopje. Ook How Does It Feel en This Girl zijn pareltjes, terwijl een meer hardrockende track als Them Kinda Monkeys Can't Swing veel vetter klinken dan op de vorige albums het geval was. Nu ben ik best benieuwd geworden naar de film waar dit de soundtrack van zou zijn!

Tussenstand:
1. In Flame
2. Play It Loud
3. Old New Borrowed And Blue
4. Slayed?
5. Beginnings