Dit is op afstand de beste liveregistratie van Golden Earring. "Live" laat de band horen op de top van hun kunnen. Daarnaast bestaat de setlist louter uit klasse liedjes. Vooral de eerste vijf nummers zijn om je vingers bij af te likken. De liedjes worden heerlijk opgerekt en er wordt naar hartelust gejamd. De toevoeging van gitarist Eelco Gelling doet wonderen. Zijn solo's zijn fenomenaal en hij en George Kooymans vullen elkaar goed aan en het gecombineerde gitaargeluid klinkt prachtig. De ritmesectie is een op elkaar ingespeelde tandem en is zo solide als het maar kan. Zanger Barry Hay klinkt relaxed en loom zoals altijd en dat zorgt voor een heerlijke ongedwongen sfeer. Het spelplezier spat ervan. "Live" van Golden Earring is een van de beste live albums die ik ken en is altijd weer een genot om naar te luisteren. Tijdloos!

Klassieker uit de Nederlandse popgeschiedenis, dit album, "Moontan" van Golden Earring. Wat mij betreft niet alleen vanwege wereldhit "Radar Love". Want er is veel meer te genieten op "Moontan" dan alleen dat nummer. Wat te denken van "Are You Receiving Me" en "The Vanilla Queen". Beide nummers worden opgerekt tot aanzienlijke lengte en met name de instrumentele passages in die nummers vind ik fantastisch. Naast het zeer goede gitaarspel van George Kooymans bezweert Rinus Gerritsen ons met hypnotiserende baslijnen. Ook "Candy's Going Bad" en "Just Like Vince Taylor" zijn prima rocksongs. "Suzy Lunacy (Mental Rock)" vind ik persoonlijk wat minder. Maar slechts een kniesoor die daarom maalt, want "Moontan" is regelrechte rockgeschiedenis uit de Lage Landen.

Met alle respect voor Golden Earring, ik vind "N.E.W.S." niet zo'n bijster sterke plaat. Zeker niet als ik het vergelijk met bijvoorbeeld "Moontan" of hun concertregistratie "Live". Die nummers zijn stuk voor stuk beter. Op "N.E.W.S." haalt alleen "When the Lady Smiles" nog enigszins dat niveau. "N.E.W.S." klinkt wat poppier en minder rock naar mijn smaak. "N.E.W.S." zal ik zeker niet slecht noemen, maar het raakt mij een stuk minder. Wat dat betreft bevat "N.E.W.S." te weinig goede liedjes om echt te beklijven, laat staan me te boeien.

Ook deze tweede akoestische plaat in de "Naked" serie is weer heel fijn. Productietechnisch klinkt hij zelfs wat beter dan de eerste. Wel vind ik de keuze van de songs op "Naked II" wat minder dan op "The Naked Truth". Op "Naked II" staan mijn inziens de wat meer mainstream rocknummers, met uitzondering van "She Flies on Strange Wings" misschien. "The Naked Truth" klinkt wat spannender en donkerder naar mijn smaak in vergelijking met "Naked II". Desalniettemin is "Naked II" gewoon een prima album en een bevestiging van de kwaliteiten van Golden Earring is een akoestische setting.

Ook dit derde album in de "Naked" serie is weer een prima registratie. Het akoestische concept beheersen Golden Earring tot in de puntjes en dat is te horen in het vakmanschap op "Naked III: Live at the Panama". Net als op "Naked II" vind ik de keuze van de liedjes niet altijd geslaagd en nergens kan "Naked III: Live at the Panama" tippen aan de setlist van "The Naked Truth", de eerste en beste uit deze trilogie. Maar dat is slechts een kwestie van smaak, want de kwaliteit spat er vanaf af, ongeacht welke liedjes er worden gespeeld. Ik denk wel dat het concept nu echt uitgemolken is en als Golden Earring nog eens besluit een vervolg te geven aan de unplugged serie, dat ze dan echt met een verrassende keuze of alternatieve uitvoering van liedjes moeten komen. Eerlijkheid gebied te zeggen dat ik mijn interesse wel een beetje heb verloren. Los daarvan klinkt "Naked III: Live at the Panama" als een klok.

Ik vind "No Promises No Debts" niet een bijzonder sterke plaat van Golden Earring. Zeker niet in vergelijking met hun werk uit het midden van de jaren 70. De songs zijn niet slecht, maar ook nergens memorabel. Doorsnee zou je kunnen zeggen. En dat is voor mij niet voldoende om "No Promises No Debts" interessant genoeg te vinden. Golden Earring kan beter in mijn ogen en dit album bevat af en toe flarden van die kwaliteit, maar over het geheel genomen niet meer dan redelijk.

Een matig album van deze Haagse rockers. Niet slecht, maar "Paradise in Distress" weet me gewoon maar beperkt te boeien, zeker in relatie tot de hoogtepunten uit hun oeuvre. Wat dat betreft mag "Paradise in Distress" nog niet in de schaduw staan van die albums. Op "Paradise in Distress" is de wisselvalligheid troef. Sommige sterke nummers worden afgewisseld met teveel matige. Af en toe komt een lekker funkende Rinus Gerritsen op bas nog positief uit de hoek, maar over het algemeen ben ik niet erg onder de indruk. Deze mannen kunnen beter en dat is de gedachte die constant in mijn hoofd zit als ik naar "Paradise in Distress" luister. Ook het gebruik van keyboards her en der klinkt geforceerd en past gewoon niet in het geluid van Golden Earring. Dus ondanks enkele oplevingen is "Paradise in Distress" mijn inziens niet constant genoeg om boeiend te blijven. Leuk en aardig zijn termen die bij me op komen, maar nergens echt goed of memorabel.

Het is dat op "Prisoner of the Night" een song staat als "Long Blond Animal", want anders zou ik er waarschijnlijk niet naar hebben geluisterd. "Long Blond Animal" is duidelijk het liedje wat dit album moet dragen, want de andere composities overstijgen de middelmaat niet. Dit is een periode waarin Golden Earring me nauwelijks weet te overtuigen, met uitzondering van een paar sterke singles. Matig, redelijk dat is het gevoel wat ik krijg bij "Prisoner of the Night". Nee, doe mij de Golden Earring uit de jaren 70 maar.

Golden Earring akoestisch? Wie had dat ooit gedacht? De akoestische liveregistratie "The Naked Truth" pakt bijzonder goed uit en mag zich meten met de beste releases van deze soort. De liedjes zijn zorgvuldig uitgekozen en lenen zich uitstekend voor een akoestische setting. De heren van de Golden Earring kiezen niet voor de makkelijke weg, en komen met bijzonder groovende en stuwende versies van liedjes van hun studioalbums. Met name de lang uitgesponnen nummers hebben een jamachtige sfeer en hebben een bluesy uitstraling. In dat kader zijn "Mad Love's Comin'", "Vanilla Queen", "Twilight Zone" en "Radar Love" voor mij de hoogtepunten van "The Naked Truth". De overige liedjes zorgen voor de perfecte omlijsting van de eerder genoemde hoogtepunten. "The Naked Truth" zorgt voor een kleine akoestische hype en later zal blijken dat de heren van Golden Earring hier gretig gebruik van hebben gemaakt door uitgebreide akoestische theatertournees, met bijbehorende follow-up albums. Ik heb ze zelf een aantal malen live mogen aanschouwen in een dergelijke setting, en ik moet zeggen dat ik nooit teleurgesteld ben. Wel vind ik "The Naked Truth" hun beste album in de reeks en van een hoog nieuw. Verdomd lekker album!

Gov't Mule laat een stevig rockgeluid horen op "High & Mighty". Dit geluid is doorspekt met invloeden uit het Zuiden van de Verenigde Staten en leunt met name op het gevarieerde gitaarspel van Warren Haynes en de ronkende hammond, die als een rode draad door het album loopt. Haynes zingt met een grofkorrelige strot en strooit met gemak met de ene na de andere riff en solo. Het geluid is af en toe behoorlijk vol en dan is een rustpuntje zo op zijn tijd meer dan welkom. Het afsluitende "Endless Parade" is wat mij betreft dan ook direct een van de hoogtepunten. "High & Mighty" is een plaat voor de liefhebber van het wat stevige gitaarwerk, zonder dat het overigens een monotone geluidsmuur wordt. Gewoon lekker dus!

Gov't Mule, en dan Warren Haynes in het bijzonder, is voor mij een bekende naam. Dat geldt eigenlijk niet voor hun oeuvre. Ik ben tot vandaag bekend met slechts een studioalbum en een liveregistratie. Die albums heb ik ervaring als degelijke bluesrock, maar niet van een zodanig niveau dat ik ondersteboven was geblazen. Warren Haynes' soloalbum "Man in Motion" vind ik een heel mooi album. Niet echt vergelijkbaar met Gov't Mule volgens mij, omdat op "Man in Motion" Warren Haynes zich meer van zijn singer/songwriter kant laat en zich liet inspireren door een flinke portie soul. Na een eerste kennismaking met "Shout!" was mijn enigszins gereserveerde houding ten opzichte van Gov't Mule eigenlijk direct verdwenen. Dit is bluesrock van het allerhoogste niveau! Albumopener "World Boss" is direct raak. Lekker stevig nummer met heerlijk gitaarwerk. Haynes laat zijn gitaar heerlijk scheuren. Ondanks een aantal heerlijke uptempo bluesrockers vind ik dat de hoogtepunten op "Shout!" liggen bij de slowblues liedjes. Een uitzondering hierop is het heerlijke groovende "Stoop So Low" Wat een geweldige vibe heeft dat nummer zeg. Maar dan de slowblues nummers, daar zitten een paar tranentrekkers tussen hoor. "Captured", "Forsaken Savior", "When the World Gets Small" en het epische "Bring on the Music" zijn stuk voor stuk meeslepend, fantastisch van opbouw en werken toe naar een prachtige climax. "Shout!" wordt in beperkte oplage uitgegeven met bonus tracks met gastbijdragen op diverse nummers. Het leuke is dat het niet domweg herhalingsoefeningen zijn ten opzichte van de albumversies. Soms verschillende nummers significant van elkaar, zelfs in de lengte van het liedje. Ik ben er nog niet van overtuigd dat de gastbijdragen in alle gevallen iets toevoegen aan de albumversies. Een uitzondering daarop is in ieder geval "Stoop so Low" met Dr. John. Die is werkelijk fenomenaal. Ik bezet zelf de vinyl uitgave. Vier LP's: twee zwarte met het originele album en twee rode met dezelfde liedjes, in een andere volgorde, met de gastbijdragen. Overigens verschilt de volgorde van de liedjes op de LP met die van de CD, maar dat terzijde. Persoonlijk luister ik liever naar het originele album. Die ademt Gov't Mule van begin tot eind en Warren Haynes onderstreept nog maar eens zijn talent als songwriter en gitarist. "Shout!" is een topalbum en voor mij een aanleiding om met terugwerkende kracht meer van Gov't Mule te gaan ontdekken.

Ik ken de band Gov't Mule van naam, en ik ben bekend met de gitarist van deze band Warren Haynes. Een live plaat is altijd een goede manier om kennis te maken met een band. "The Deepest End" gaat echter verder dan de meeste live platen. Dit is zowaar een episch project. Met een eerbetoon aan hun overleden bassist speelt Gov't Mule samen met een legertje gastbassisten een uitstekende set aan bluesrock nummers. De meeste stukken zijn eigen composities, maar zo komen er een aantal verrassende covers voorbij, waarbij de traditional "John The Revelator" een pareltje is. Haynes is een uitstekende gitarist. In zijn riffs klinkt hij als een echte rockgod en in zijn licks en solo's als een doorgewinterde bluesman. Daar kan ik wel van genieten. "The Deepest End" is een dubbel cd en de meeste nummer klokken niet onder de vijf minuten, met soms enkele uitschieters richting de 10+ minuten. Dat maakt "The Deepest End" met 20 nummers een hele zit. In een aantal gevallen beginnen de nummers na verloop van tijd een beetje op elkaar te lijken, maar het improvisatievermogen en het spelplezier vergoeden veel, heel veel. "The Deepest End" is gewoon een goede live plaat van een goede band. De ontdekkingsreis naar Gov't Mule is begonnen.

Deze plaat van The Greateful Dead ademt een rustige country en folk sfeer uit. Het wil echter nooit echt vlammen. Wellicht was dit ook niet de bedoeling, maar het raakt me niet zo als dat ik wellicht had gehoopt. Dat neemt niet weg dat dit een zeer genietbaar album is.

Hier kan ik vrij kort over zijn. "Dookie" is gewoon een energieke punk rockplaat. Niets meer en niets minder. Het spelplezier spat er vanaf. Korte recht-toe-recht-aan nummers. Niet lullen maar spelen. Niet hoogstaand, maar dat hoeft ook niet en was ook nergens de intentie. Was alles maar zo ongecompliceerd. Ook wel eens lekker. Dus als ik even niets aan mijn hoofd wil, gewoon alles even loslaten, dan is "Dookie" daarvoor een prima medicijn.

"Low Country Blues" bevat louter covers van blues evergreens. Allman houdt het allemaal redelijk veilig en komt niet met nieuwe of aangepaste arrangementen. Maar samen met producer T Bone Burnett laat Allman toch een mooi authentiek bluesgeluid horen. De sfeer is over het algemeen warm, net als de instrumentatie. De nummers worden vrij ingetogen gespeeld, maar dit is nergens storend. De passie is duidelijk hoorbaar en uiteindelijk levert dit een mooi pallet liedjes op. Geen essentiële aanvulling op het oeuvre van Gregg Allman, maar zeker wel een hele fraaie.

"Proud Like a God" was ten tijde van mijn middelbare schooltijd ongekend populair. "Open Your Eyes" werd beluisterd door iedereen die ook maar een beetje van alternatieve muziek hield. Als ik het nu terug luister krijg ik toch vooral een nostalgisch gevoel en voelt het aan als guilty pleasure. Naast "Open Your Eyes" is "Lord of the Boards" het andere hoogtepunt. De andere liedjes zijn beduidend minder, maar echt slecht vind ik het toch eigenlijk ook niet. Muzikaal gezien spat de energie ervan af en is het geluid dat zangeres Sandra Nasic voortbrengt nog steeds indrukwekkend. Het album wordt duidelijk gedragen door de twee eerder genoemde nummers en zonder deze tracks zou ik het geheel toch echt onvoldoende vinden, maar met "Open Your Eyes" en "Lord of the Boards" scoort "Proud Like a God" toch een voldoende, maar ook vooral door het jeugdsentiment. Stiekem best lekker zo op z'n tijd.

Guilt Machine is het zoveelste project van Arjen Lucassen. Ik beoordeel zijn werk nogal verschillend. Ook niet al zijn werk bij Ayreon vind ik even goed. "On this Perfect Day" vind ik eigenlijk best moeilijk om te beoordelen. Het is een meeslepende portie muziek, maar het grijpt me slechts sporadisch. Ik vermoed dat dit voornamelijk te maken heeft met het vele gebruik van synthesizers. Ik ben niet zo weg van dat geluid. Ook vind ik de zanger niet echt geweldig. Hij komt wat theatraal op me over. Dit maakt het lastig om de aandacht vast te houden. En aangezien Lucassen met een zestal lange composities op de proppen komt, is dat een behoorlijke opgave. Uiteindelijk denk ik dat "On this Perfect Day" niet aan mij is besteedt, hoewel ik het gitaarwerk wel erg lekker vind. Derhalve is "On this Perfect Day" een album met twee gezichten. Volledig ervan genieten gaat me niet lukken, maar het heeft zeker zijn momenten.

Tja, Guns N' Roses en hun "Appetite for Destruction". Is het nu "goed" of "fout". Wie zal het zeggen. Maar dit album kwam op het moment van de release wel als geroepen. In de met synthesizers overheerste jaren '80 was dit een verademing. Mijn muzieksmaak is meer verschoven richting de blues, maar een goede rockplaat is nog steeds welkom. Iedere keer als ik "Appetite for Destruction" hoor krijg ik toch wel een glimlach op mijn gezicht. Ongecompliceerde rock gemaakt door een band met een "fuck you" attitude. De band bestaat niet uit muzikale genieën (ik heb de ophef omtrent Slash nooit zo begrepen, zeer goede gitarist, maar wat mij betreft niet eentje met een unieke sound), maar in deze samenstelling rocken ze het glazuur van mijn tanden. Hoogtepunten zijn "Welcome to the Jungle", "Paradise City", "Sweet Child O' Mine", en "Rocket Queen" (wow die groovende bass intro gevolgd door die riff). Heerlijke "guilty pleasure" rock plaat en lekker om zo af en toe nog eens lekker om uit de speakers van je auto of van je home stereo te laten knallen.

Na al die jaren is "Chinese Democracy" er toch gekomen. Na alle geruchten, schandalen en andere randverschijnselen had ik er niet echt veel vertrouwen in. Dat bleek gegrond, want ik vind "Chinese Democracy" geen goede plaat. Waar zijn de vuige gitaren gebleven? Die aanstekelijke riffs? Die beukende bas? Natuurlijk besef ik me dat hier op Axl Rose na een hele andere band staat te spelen, maar ik bespeur geen enkel greintje van de oude Guns N' Roses. Ook de stem van Axl is een schijntje van hoe hij klonk tijdens zijn hoogtijdagen. Op meerdere nummers wordt zijn stem aangevuld met effecten. Ook vind ik dat er krampachtig elektronica is toegevoegd. Mijn inziens maskeert dit alleen maar de inspiratieloosheid en machteloosheid van Rose. Ik kan in mijn beoordeling geen afstand doen van de "oude" Guns N' Roses en dan moet ik toch echt concluderen dat dit niks is. Wellicht dat ik de plaat positiever had beoordeeld als er geen referentiemateriaal zou zijn geweest, maar een klassieker als "Appetite for Destruction" kan ik niet negeren als ik naar "Chinese Democracy" luister. Wat mij betreft is deze plaat verspilde moeite.

"G N' R Lies" bestaat uit twee kanten. De eerste kant zijn liveopnamen en de tweede kant zijn akoestische nummers. De eerste twee liveopnamen kunnen me niet zoveel bekoren. "Move to the City" en de Aerosmith cover "Mama Kin" zijn daarentegen alleraardigst. De tweede kant van "G N' R Lies" vind ik stukken beter. "Patience" is gewoon een mooi liedje. Het past niet echt bij Guns N' Roses, maar dat doet niets af aan de kwaliteit van het liedje. De teksten van "Used to Love Her" en "One in a Million" zijn sarcastisch en venijnig en doen daarmee de reputatie van Guns N' Roses eer aan. Al met al is deze plaat lang niet zo sterk als "Appetite for Destruction", maar het is een aardig tussendoortje, meer niet.

Ik lees veel verschillende en tegenstrijdige berichten over "Live Era '87-'93" van Guns N' Roses. De een vind het fantastisch, de ander vind het helemaal niks en er zijn ook de wat neutralere meningen. Ik behoor denk ik tot die laatste categorie. Slecht vind ik dit zeker niet, maar het is ook zeker niet de beste liveregistratie die is uitgebracht. Al met al vind ik het toch behoorlijk genietbaar. De stem van Axl Rose zal altijd discussies doen oplaaien, maar ik vind hem op "Live Era '87-'93" behoorlijk acceptabel klinken. Verder vind ik de geluidskwaliteit goed, niet super, maar zeker niet slecht, hoogstens wat dof op zijn tijd. Maar met goede apparatuur en dito koptelefoon kan ik de instrumenten goed onderscheiden van elkaar. Slash speelt gewoon fantastisch en wordt uitstekend bijgestaan door enerzijds Izzy of anderzijds Gilby Clarke. Het basspel is lekker agressief en vooral op "Rocket Queen" grooved het als de neten. Drummers Sorum en Adler vind ik inwisselbaar, maar ze leggen gewoon een solide basis. Niet alle nummers vind ik even geslaagd, maar als ik de uitvoeringen van "Welcome to the Jungle", "November Rain", en met name de vijf laatste nummers "Rocket Queen", "Sweet Child O' Mine", "Knockin' on Heaven's Door", "Don't Cry", "Estranged" (het absolute hoogtepunt) en "Paradise City" hoor, dan geniet ik toch wel van "Live Era '87-93". Maar bovenal vind ik deze plaat een mooie herinnering aan de (min of meer) originele bezetting van Guns N' Roses en hun hoogtijdagen, want de huidige band mag nog niet in de schaduw staan van deze muzikanten.

Gwen Stefani is een prima zangeres, vooral in No Doubt heeft ze dat al geruime tijd bewezen. Ze varieert goed met haar stem en haar geluid heeft een eigen klank. Voor mij dan ook onbegrijpelijk dat ze zich heeft laten zakken tot het niveau op "Love, Angel, Music, Baby". De singles zijn nog wel aardig en zijn leuk om op de radio voorbij te horen komen. Maar de rest is toch wel van een bedenkelijk niveau en daar kunnen de vocale kwaliteiten van Gwen Stefani niets meer aan redden. In mijn ogen heeft Stefani zich overgegeven aan de waan (lees producer) van de dag om een groter publiek te bereiken, maar artistiek gezien vind ik "Love, Angel, Music, Baby" een behoorlijke misser.