Best een leuke debuutplaat van The Kinks. Natuurlijk springt You Really Got Me eruit (wat een song en al 45 jaar oud), maar de rest is ook prima te doen. Just Can't Go to Sleep, Stop You Sobbing en Revenge (wat eigenlijk een beetje een YRGM rip-off is) zijn ook zeker niet verkeerd.

Opvallend dat deze EP nog niet op de site stond. Dit EP'tje kwam uit tussen het eerste en twee studio-album van The Kinks en wat mij betreft staan hier het derde en vierde echt goede Kinks-nummer op (na You Really Got Me en All Day and All of the Night). Dat zijn voor mij de ballad Louie Louie (een cover van de mij onbekende bluesmuzikant Richard Berry) en I've Got That Feeling.

Een mooie vooruitgang ten opzichte van het debuut, wat mij betreft.

Deze EP verscheen dan weer tussen het tweede en derde album van The Kinks. A Well Respected Man is het bekendste nummer en ook lekker maatschappijkritisch, iets wat The Kinks later niet vreemd meer zou zijn. Ik ben geneigd te zeggen dat Ray Davies ze niet veel beter heeft geschreven; deze mag wat mij betreft bij geschreven worden aan het vroege Kinks-canon. De andere nummers staan er wel een beetje bij in de schaduw, al valt het me wel op dat Such a Shame (waar Davies wat lager zingt) best wat van The Doors weg heeft (zelfs al hadden die toen nog geen platen uit).

Alhoewel dit een logisch vervolg is op de vorige Kinks-platen, grijpt dit album me toch minder. Till the End of the Day springt er flink bovenuit, de rest is meer (aangenaam) decor voor op de late avond. Ik mis een beetje de sprankeling, vind het eigenlijk een ietwat mat album.

Wellicht moet ik deze wat vaker horen, maar voor nu is een 3* wel genoeg.

Heb dit album lukraak uitgeprobeerd, had wel zin in een folkplaatje en de hoes + titel spreken wel aan.

Maar helaas is het aan mij niet zo besteed. Muzikaal gaat het (nog) wel, maar die stemmen... vreselijk. Ik hoor achtereen volgens die vervelende Jack Johnson, een bezopen Tom Waits. Vanaf het Dylanesque Ticket Taker het gelukkig even gedaan met de onstuimige kroegrock en wordt het wat rustiger. Dat bevalt me wel beter, al blijft de zang een heikel punt en is de muziek me te gelikt en vrijblijvend om echt te boeien...

Toch maar 's een wat langer berichtje proberen te wijden aan wat voor mij met overmacht de plaat van 2003 was.

Ik had At The Drive-In helaas net te laat ontdekt om ze ook nog 's live te zien, maar toen ik op aanraden van een vriendin dit album downloadde, was ik al iets minder rouwig: deze band was minstens net zo goed! Compleet overdonderd was ik: in eerste instantie werd ik haast gek van het genadeloze tempo en de onwaarschijnlijke geldingsdrang van deze plaat, maar wel op een prettige manier. Want niets is overdreven aan deze plaat: het lijkt misschien wat chaotisch, alles klopt wel en er zit zoveel emotie in... Ik geloof dat ik maandenlang nauwelijks iets anders heb gedraaid. Omdat we deze plaat ook wel 's simultaan luisterden via MSN en daarbij uitvoerig de details bespraken, ken ik hem ook behoorlijk van buiten.

Het hoogtepunt was uiteindelijk het compleet waanzinnige optreden op Pukkelpop in '03. Eigenlijk was daarna het festival wel voorbij; de afsluitende optredens van PJ Harvey, Junkie XL en 2 Many DJ's werden beleefd in de euforie van dat geweldige optreden van The Mars Volta. Dat staat denk ik ook wel in mijn top 10 beste optredens allertijden.

Later ben ik ze toch wat minder gaan vinden. Frances The Mute vind ik nog wel heel goed, maar dat is wel erg zware kost en aan Amputechture heb ik me nog niet eens gewaagd...

Het openingsnummer kwam hier al een tijdje langs op Spotify en dat beviel me wel, daarom heb ik dit hele album maar eens uitgeprobeerd. Ook omdat het gemiddelde hier wel vrij hoog is volgens mij zijn 5*-stemmers alvin en muziqmoon aan de band gerelateerd, wat wel een vertekend beeld geeft....

Helaas is het niet helemaal aan mij besteed: de nummers met vocalen (zoals de opener) vind ik allemaal dik in orde, maar een groot deel van dit album is instrumentaal en daar verlies ik toch al snel mijn aandacht. Het is allemaal uitstekend gemusiceerd, maar het mag wel wat spannender wat mij betreft.

Tubbs' Dentist en Glass House blijf ik nog wel even draaien, de rest vergeet ik maar weer...

Heerlijke plaat dit. Thomas Dybdahl met de broertjes Hornveth van Jaga Jazzist, oftewel een mooie popplaat met veel rafelige jazz-randjes. Zanglijnen die niet lijken te kloppen, maar na een paar luisterbeurten toch op hun plek vallen. Rare wending die eigenlijk niet in popmuziek thuishoren. Electronische toevoegingen die het album net een beetje meerwaarde geven.

En een geweldige afsluiter...

Prachtig concert ook gisteren in de Melkweg, al was het jammer dat de CD's na afloop vrijwel direct uitverkocht waren en ik net te laat was...

Zeker een kandidaat voor mijn eindejaarslijstje. En nu snel dat debuut en al het solowerk van Dybdahl uitpluizen.

Ja, het is erg apart inderdaad. De eerste pak 'm beet 15 nummers zijn redelijk normaal, daarna volgt een kortere herinterpretatie van die nummers. En daarna weer een herinterpretatie van die nummers, etc. Totdat er een onluisterbaar residu overblijft. Ik luister dan ook voornamelijk naar het eerste deel van de CD.

In het Cd-boekje staat het wat uitgebreider uitgelegd.

Het doet mij overigens vooral aan The Beach Boys denken. Het klikt allemaal heel fris en onbezorgd, maar ondertussen...

Olivia Tremor Control maakt verder deel uit van het Elephant 6 collectief, met bekendere bands als Beulah, Neutral Milk Hotel, Elf Power en The Apples In Stereo.

Heerlijke Britse mix van power pop, mod en 60's garage, een beetje in de stijl van The Jam.
Goede stem, kenmerkend hammond-orgel en de gitaren jengelen lekker door. Fijne plaat!

Even een recensie in JonnieBrasco-style (althans, een poging daartoe).

1. Spitfire.
Aardige beats, aardige vocalen. Gaat snel vervelen, want een beetje eentonig. Beetje een domper als je het vergelijkt met het fantastische Smack My Bitch Up, de opener van The Fat Of The Land.
Het nummer sterft uiteindelijk nog net niet van pure bloedarmoede. 2,5*
2. Girls. Girls maakt de zwakke opener gelukkig helemaal goed. Het intro verwijst naar de voorliefde voor old school hiphop van Liam Howlett (en doet terugdenken naar zijn Dirtchamber Sessions). De beats in combinatie met het nonchalante riedeltje klinken in ieder geval wel heel goed. De vervormde mannenvocals zijn erg sterk. 4,5*
3. Memphis Bells.
Aardig. De belletjes zijn een grappige gimmick, het nummer luister lekker weg, maar echt speciaal is het niet. De 'laser'-geluiden die invallen als het nummer even gas terugneemt geven het geheel nog net iets meer cachet, godzijdank. 3,0*
4. Get Up Get Off.
Na MB weer een nummer dat het net niet heeft. Het doet me wat aan Basement Jaxx' laatste single (Plug It In) denken, en dan vind ik die toch beter. De rap is niet verkeerd, maar die beats hadden wel wat furieuzer gemogen. 2,5*
5. Hot Ride
Eindelijk weer een track die boven de middelmaat uitstijgt. Hot Ride klinkt inderdaad als een ritje op de snelweg; het is alsof je met 140 per uur auto's aan het inhalen bent, terwijl de adrenaline door je aderen jaagt. De vocalen van Juliette passen hier prima bij. 4*
6. Wake Up Call
Alweer een weinig venijnige, eentonige track, die bij het minste geringste aan mijn gehoor voorbij trekt. Blijft niet hangen, is niet speciaal. 2*
7. Action Radar
Ik zal nu wel weggehoond worden door puristen, maar het eerste loopje (nog voordat de vocals hun intrede doen) vind ik erg Kraftwerkesque. Een van de beste tracks van het album, met goede vocals en meer interessante geluidjes en effecten om het nummer boeiend te houden. 4,5*
8. Medusa's Path
Een beetje een rustpunt op het album, dit instrumentaaltje. Doet me qua sfeer (oosters) denken aan Narayan van TFOTL. De belangrijke melodielijn is enerzijds heel erg corny, aan de andere kant welhaast maniakaal in zijn eenvoud (ik zie in gedachten de ratelslangen al omhoog komen). 4*
9. Phoenix
Wat ik hier nou van moet denken, weet ik niet. Het sluit wel goed aan op het vorige nummer en het getuigt van durf om een klassiek nummer (Love Buzz van Shocking Blue) op een dergelijke manier door de mangel te halen. Vind het nu wel goed klinken, maar ik kan me voorstellen dat wanneer ik dit eenmaal zat ben (die breakjes en hijgerige zang tussendoor vind ik al snel vervelen) dit nummer als eerste geskipt gaat worden. 3,5*
10. You'll Be Under My Wheels
Misschien wel het slechtste nummer van de plaat, hier gaat werkelijk niets van uit. Hadden ze er beter af kunnen laten. 1*
11. The Way It Is
Alleen al het jatten van deze baslijn was natuurlijk een geniaal idee en in de verte hoor ik ook nog wel spookgeluidjes (gurende wind!), maar behalve een beat en een eenvoudig riedeltje is er weinig aan toegevoegd. Erg spijtig. 2*
12. Shoot Down
De afsluiter is gelukkig niet zo'n domper. Gek genoeg herkende ik de stem van Liam Gallagher in eerste instantie niet eens. Dit nummer doet me wat denken aan Death In Vegas en Primal Scream (Shoot Speed Kill Light, anyone?) en dat is zeker niet verkeerd. Toch nog een positief slotakkoord. 4*

Overall kom ik dus op een ruime 3 uit.

(In het kader van een gek topic dat we hier eens hadden)

In 1997 deed ik mee aan een uitwisselingsproject van mijn middelbare school met een middelbare school in Moskou. Ik herinner me dat dat voor mij het jaar van The Prodigy was. In Moskou was The Prodigy *heel* groot. In de tijd dat ik er was draaide MTV Moskwa ze 24/7 op MTV en gaven ze een groot concert op het Rode Plein.

In Moskou kocht ik voor heel weinig alle Prodigy CD's die ik kon vinden (deze, Music For The Jilted en een rarities-verzamelaar. The Fat Of The Land was nog net niet uit), waaronder ook deze. Ik weet nog dat de zoon van het gastgezin overal in huis kabels had gelegd, zodat we in alle kamers tegelijk naar dezelfde muziek konden luisteren. Zo konden we bv. door heel het huis de vette beats van Poison (we draaiden vooral Music For The Jilted Generation) luisteren. Dat maakte veel indruk toen we de laatste avond van het project een feestje bij ons gaven.

Nu ik dit plaatje draai, word ik wel heel erg blij. Niet alleen van die leuke herinneringen, maar ook van de enerverende muziek natuurlijk. Het begin van Experience is echt overdonderend: Jericho, Music Reach (die vooral!), Wind It Up... Elk nummer raak, elk nummer fantastisch. Het is het moment waarop je wenst ooit bij een feestje waar een jonge Liam Howlett draaide aanwezig te zijn geweest. Wat een leuke - maar uitputtende - feestjes moeten dat geweest zijn.

Als ik bij Your Love een beetje gewend raak, hoor ik hoe goed het allemaal wel niet in elkaar zit: de samples, de breaks, dat pianootje. Er gebeurd hier veel binnen de nummers, maar het is allemaal wel op zijn plek. Erg energieke en zoals ik al zei enerverende muziek.

Later word het wel iets minder: Out of Space is natuurlijk wel een grappige track, maar wel een beetje stukgedraaid inmiddels. Alleen met de clip - met het malle dansje van Keith - kan ik er nog echt blij van worden. Op een gegeven moment gaat het tempo ook wel wat omlaag en krijg ik het gevoel dat ik deze plaat aan het uitzitten ben. The Weather Experience is een prima nummer, maar wel typisch een track die in zijn soort allang achterhaald is door nieuwe dingen (denk Amon Tobin). De melodielijn die er op een gegeven moment in komt, geeft dan wel weer iets extra's. De laatste nummers zijn wel leuk, maar missen de geldingsdrang en het onstuimige van de eerste helft van de plaat.

4,75 voor de eerste 6 nummers, 3,25 voor de rest.

Vanavond weer 's gedraaid en ik moet zeggen dat dit album wat mij betreft de grootste meevaller van het jaar is. Alhoewel The Fat of the Land nog wel voor de commerciële doorbraak zorgde, was dat wat mij betreft in creatief opzicht al een flinke stap achteruit ten opzichte van de eerste twee albums. En daarna werd het met Always Outnumbered, Never Outgunned alleen nog maar slechter...

Met Invaders Must Die weet The Prodigy onverwachts zijn elan weer grotendeels te herstellen. De eerste paar nummers hebben veel weg van knallers als Firestarter en Breathe en zijn een mooie binnenkomer. Ik was in eerste instantie behoorlijk teleurgesteld in Invaders Must Die, maar inmiddels vind ik het toch wel een leuk nummer dat blaakt van het zelfvertrouwen. Waarom zou je anders zo hard "This is The Prodigy!" schreeuwen. Ze hadden dit nummer net zo goed The Prodigy Theme kunnen noemen. Omen is ook een single die ik langzaam leuker ben gaan vinden, al ben ik er niet zo verslingerd aan als ik destijds aan bv. Breathe was. Wat mij betreft wordt Thunder de derde single. Omdat ook hier een antieke reggae-plaat uit de kast is getrokken (en opnieuw ingezongen) ligt een vergelijking met Out of Space voor de hand, al zijn de beats hier meer des Jilteds.
Colours vind ik niet zoveel aan. Doet een beetje denken aan sommige dingen van The Fat of the Land (bv. Serial Thrilla), maar dan met minder punch. Een nummer om snel te vergeten eigenlijk.

Gelukkig wordt de draad daarna weer opgepakt, want nu volgen de beste nummers van het album. Take Me to the Hospital begint met een bewerkte sample van James Brown is Dead, maar ook oude Prodigy-tracks als Everybody in the Place (die gepitchte vocalen) komen hier om de hoek kijken. Qua beats is het harder dan het meeste van Experience, maar toch is dit wel een heerlijke portie old school rave-euforie, inclusief de voor het genre zo typische sirene. Experience horen we ook terug op het magnifieke Warriors Dance. Het begint met een 808 state-achtige saxofoon-intro, lekker zweverig. Daarna is het één-en-al 1992, met dikke rave-breakbeats en een house-zangeres die zingt dat je de dansvloer op moet komen. Opvallend zijn de paar maten dubstep-gelijkende beats waar het nummer mee afsluit.

Het intro van Run With the Wolves heeft veel weg een middenstuk van een oud Rage Against the Machine-nummer. Dit nummer is eigenlijk een soort duet tussen Dave Grohl (drums) en Keith Flinkt (zang). Samen maken ze er een soort drum 'n' bass track van. Omen (Reprise) deelt het album op in tweeën. Mooi intermezzo wel. In World's On Fire duikt opeens Outlander's Vamp op, toch wel één van de allergrootste rave-klassiekers. Zelfs het meetellen is overgenomen. Verder een wat vermoeiende track, op dit punt begint er toch wat verzadiging op te treden. Maar misschien moet ik ook gewoon iets rustigers draaien op dit moment (0:01) van de dag. Nog één adrenaline-salvo van Howlett en de zijnen en we mogen weer ademhalen. Piranha is de tweede track waarvoor ze de sample van James Brown is Dead hebben bewerkt. Wat me bij dit nummer (ook druk en met veel vocalen) opvalt is hoe melodieus dit eigenlijk wel niet is en dat terwijl het best een drukke plaat is. De trompetten hier zijn ook wel gaaf, trouwens. Het slotnummer Stand Up is wel een erg sterke afsluiter en eigenlijk mijn 3e favoriete nummer van dit album. De soultrompetten aangevuld met de stevige hiphopbeats geven aan dat Howlett zijn roots nog niet helemaal verloren is. Dit doet me eigenlijk wel een beetje denken aan zijn Dirtchamber Sessions mixplaat.

Al met al dus wel een mooie comebackplaat die het ongetwijfeld erg goed gaat doen bij het festivalpubliek. Ik moet wel kwijt dat ik de 'dance'-Prodigy van Experience veel beter vind dan de 'rock'-Prodigy van Fat of the Land, waardoor de hele tweede helft van deze plaat me waarschijnlijk wel snel zal vervelen.

Zo af en toe stuit je weer eens op een compleet onbekend bandje. Voor mij was dit een paar weken geleden The Psychedelic Aliens, een Ghanese band die slechts drie jaar bestond. Op deze elpee vind je alle muziek die zij van 1968 tot 1971 uitgebracht hebben. Er is ook een negende nummer, maar daarvan zijn de opnames indertijd kwijtgeraakt.

De eerste vier nummers komen van de debuut-EP en klinken nog vrij westers. Door het warme Hammond-geluid is Booker T & The MG's een naam die me al snel te binnenschiet, maar in Extraordinary Woman moet ik dan weer een beetje denken aan Jimi Hendrix. De gitaarriffs in dat nummer hebben dan wel weer wat weg van die van de Beatles' Daytripper, zij het wat trager gespeeld. Van het viertal is het onstuimige We're Laughing duidelijk mijn favoriet. Echt een heerlijk plaatje.

Na in 1971 op één podium te hebben gestaan met Santana op het Soul to Soul-festival en veel in Nigeria getourd te hebben met Fela Kuti, verandert de muziek van de Aliens van karakter. Santana's rockmuziek is flink beïnvloed door Latijns-Amerikaanse muziek, wat de Aliens sterkt in het idee de westerse invloeden schrijlings overboord te gooien en zich meer te voegen naar de muziek direct om hen heen. Door de optredens met Kuti, wordt de afrobeat een sterke invloed. Dit is wel goed te horen op de tweede helft van het album: Track 5 t/m 8 zijn namelijk de tracks van de twee 7" singles die de groep in 1971 uitbracht. De nummers hierop klinken een stuk psychedelischer (maar dan op de Afrikaanse manier) dan de eerste vier tracks.

Al met al een erg leuk plaatje en geweldig uitgegeven door Academy. Zie ook de blog van Voodoo Funk's Frank Gossner, die een sterke hand had in deze release.

Wat mij betreft staat hier 2 flinke uitschieters op en toevallig komen ze ook nog na elkaar: Cantamilla en Aftermath. Aftermath is een vroege single van Tricky, hier nog net of net niet meer lid van Massive Attack was en een jaar later zou debuteren met het grandioze Maxinquaye, een van de beste triphopplaten uit de jaren '90. Cantamilla is minder broeierig en wat esoterischer. Dansbaar denk ik, hoewel het downtempo blijft. Mooie dromerige licht-psychedelische klanken met Spaanse zang op de voorgrond en Indiase zang (van Asha Bhosle, zo'n naam die ik steeds vaker tegenkom) op de achtergrond.

Verder ook leuke tracks van Simple E (doet me een beetje aan TLC denken) en Palmskin Productions. Spock with a Beard is vlotte acid jazz met grappige samples uit Star Trek.

Daarna is het wel een beetje schrapen naar bovengemiddelde nummers: Batu en Justin Warfield zijn nog okay, maar verder glijdt veel wat anoniem voorbij. De ondergrens is nergens echt laag, maar af en toe wordt het te glad, lauw of teveel saaie yuppenlounge. Gelukkig is het volgende deel in de reeks weer een stuk beter.

Ik heb wel 's wat van de Stones gedraaid, maar dit is het eerste album dat me echt weet te grijpen. De afwisseling is ook behoorlijk, Mick Jagger zingt op de eerste 3 nummers al meteen 3 keer heel verschillend. Alhoewel ie nog al afgeknepen stemgeluid produceert, heeft het toch wel wat. Lekker sfeertje en zo'n nummer als Can't You Hear Me Knocking, compleet met jam en al, had ik eigenlijk niet achter de Stones gezocht.

Het wordt tijd om me verder te verdiepen in de hoogtijdagen van deze band, maar dit album staat in ieder geval alvast op 4* (en ik denk dat ie nog wel wat omhoog zou kunnen).

Na een tip van een kameraad deze plaat eens opgezocht en ik moet zeggen dat het me prima bevalt. Nu was ik het 'postrock'-genre de laatste jaren wel een beetje beu geworden en is dit ook wel erg typische muziek voor het genre (met name in het tweede nummer is het wachten op het GYBE/ASMZ-achtige vioolspel, dat overigens uitblijft), maar desalniettemin weet het me wel te raken. Somber plaatje met weinig opsmuk waarop het prima wegmijmeren is.

Met het risico als eenzame roepende in een woestijn te worden gezien toch nog maar een post, want dit album is het zeker waard door meer mensen gehoord te worden!

Terwijl de hele wereld roept om een nieuwe Godspeed You Black Emperor! (de vorige kwamen uit in 1996, 1999, 2000 en 2002, dus het wordt wel weer eens tijd) lijkt Efrim voorlopig meer zin te hebben in zijn andere grote band, A Silver Mt. Zion (ik doe niet mee aan al die naamsveranderingen hoor ). Ik moet zeggen dat ik daar weinig problemen mee heb zolang dat prachtige platen op blijft leveren. Ook Horses In The Sky is weer prachtig.

Een van de dingen die ik zo bijzonder vind aan bands als A Silver Mt. Zion is de andere luisterbeleving die je ten deel valt. Bij gewone bands zit je toch vaak te luisteren naar individuele instrumenten en sowieso op een wat analytischere manier, soms zelfs de trackduur in de gaten houdend. Bij dit soort bands draait het veel meer om sfeer, word je meer meegesleept en speelt tijd geen rol meer. De muziek is meer een geheel, meer dan de som der delen. Een beetje als elektronische muziek. Eigenlijk maakt ASMZ dan ook gewoon een soort ambient, maar dan met gitaren, accordeon, violen en cellos.

Het eerste nummer Dead Marines begint eigenlijk tamelijk vrolijk. ASMZ (zoals ik ze altijd maar afkort) heeft volgens mij nog nooit meer als Oosteuropese volksmuziek (klezmer bv.) geklonken als in het eerste stuk van dit nummer. Heel springerig, heel blij. Na een minuut of vier gaat de vaart en zingt Efrim een tragische tekst over verloren vrienden met als begeleiding drums en een prachtige vioolpartij. De zanglijn ken ik ergens van, misschien een traditional? Na dit stuk zingt Efrim nog een stuk, waarbij de rest van de band als achtergrondkoor fungeert. Verder subtiele begeleiding op piano. Dit soort samenzangen deden ze een jaar geleden ook veel toen ik ze zag in het Patronaat. Heel bijzonder en intiemer kan muziek bijna niet zijn. Ontdaan van alle fratsen.

Ik merk dat dit nummer erg op me moest groeien, maar op de een of andere manier past Efrim's op zich niet bijzondere stem zo goed bij de muziek.

Mountains Made Of Steam begint prachtig onheilspellend met bijzonder spaarzame, maaar wel zeker doeltreffende instrumentatie. Het zachte brommen van een cello, voorzichtige aanslagen op de piano en een immer repeterend stukje op onversterkte gitaar. De zang daarover heen (weer Efrim plus achtergrondkoor) wordt hoe langer hoe intenser en indringender, totdat het bijna niet meer draaglijk is. Dan komt een catharsis in de vorm van een elektrische gitaar. Niet een solo of wat dan ook zoals je bij een traditionele band vaak ziet, maar veel mooier dan dat. Het is alsof de klanken het leed met zich meedragen en ook hun verhaal kwijt willen. Vervolgens wordt er weer zacht gezongen. Het klinkt echt prachtig, lieflijk, bijzonder. Het nummer doet mooi uit met stil viool- en cellospel.

Dan het titelnummer, Horses In The Sky. Terwijl de eerste twee nummers zich te paard naar hemelse paradijzen laten brengen, lukt het dit nummer ternauwernood van de grond te komen. Misschien moet dit ook nog groeien, maar voorlopig doet dit het nog niet voor me. Op een bepaald moment denk ik zelfs 'ai, die stem', terwijl het bij de andere nummers altijd een dimensie toevoegd aan de heersende sfeer. Het is een mooi nummer, maar minder bijzonder dan de rest van dit album. De magie ontbreekt.

Teddy Roosevelt's Guns is gelukkig een stuk beter. Naast Efrim zingt hier nog een bandlid. Het klinkt verder bijzonder spannend. Ingehouden viool- en cellospel hangen als een donderwolk boven dit nummer. Vanaf seconde 1 is duidelijk dat er straks een ongenadige storm over komt razen. Na vijfenhalve minuut is het dan zo ver en snap je opeens waarom ze op de site van het label over "6 busted "waltzes" for world wars 4 thru 6" schrijven. Want zo zwaar klinkt dit wel. Het is alsof de bommen van de hoes van Yanqui UXO massaal naar beneden komen. Daverende explosies op de grond, veel narigheid.

Het nare gevoel wordt meteen goed gemaakt door Hang On To Each other dat een en al samenzang is. Het is het kampvuurnummer van dit album (quote: "we recorded some of it next to a campfire by the river, and the sleepy birds even chirped a little there beneath the moonlit trees"). Dit nummer roept - mede ingegeven door het duidelijk hoorbare kampvuur (en bij kampvuur denk ik meteen aan mijn vroegere zomervakanties met de scouting, kampvuren zijn magisch) - associaties op van broederschap en naastenliefde. En ik kan u uit ervaring mededelen: dit nummer live ondergaan is bijna een religieuze ervaring. Het is alsof je één wordt met de muziek. Alsof je erin zou kunnen wonen en voor altijd gelukkig zou kunnen zijn.

Ring Them Bells (Freedom Has Come And Gone) is de afsluitende symfonie. Subliem, prachtig, geen woorden aan vuil maken.

De vierde geweldige plaat van A Silver Mt. Zion. Jammer van dat derde nummer, dat het geheel voor mij van een 5 afhoudt. Maar 5*5+3,5/6 = 4,75 en dus nog altijd bijzonder hoog. Dank voor weer zoveels moois, Efrim cs.

Ik vind de samenzang in de eerste track prachtig. Ik zou het niet meer zonder willen horen... Sowieso is wat mij betreft die track misschien wel het mooiste dat ASMZ op plaat heeft gezet. Een lang intro (so fa etc.), maar het stuk dat daarna komt klinkt bijna alsof de hemel net is opengebroken en al het moois van daarboven zomaar uit de lucht komt vallen en voor iedereen voor het oprapen ligt.

De andere tracks zijn ook prachtig, maar het pure zingen van Efrim werkt inderdaad niet altijd even goed. Ik heb overigens niet het idee dat ie ons in de maling neemt, zoals ik Hobbes (toch?) ergens zag schrijven. Overigens vind ik (subtiele) samenzang bij ASMZ (en ook Godspeed!) een van de mooiere elementen van hun muziek.

Destijds was ik compleet idolaat van de Pumpkins, maar toen ik dit plaatje van de week weer 's opzette, merkte ik dat Adore toch een beetje van zijn glans heeft verloren. Ik vind die elektronische saus wel erg fijn, maar nummers als Crestfallen en Appels + Oranjes zijn eigenlijk best wel zwak. Daphne Descends, Tear, Pug en Behold! The Nightmare zijn toch wel de beste nummers, de rest kan daar niet echt aan tippen.

Ik denk dat Billy zijn hoogtepunt toch wel had in het Mellon Collie-tijdperk, met een erg sterk dubbelalbum en zo'n 15 briljante b-kantjes.

Een halfje d'r af dan maar... (3,5* nu)

Misschien wel de meest invloedrijke plaat op de alternatieve bandjes-cultuur, maar zeker niet de beste.

Voor mij persoonlijk is dit nou typisch zo'n plaat die je af en toe nog eens opzet omdat ie destijds zo leuk was.

Opvallend, vind dit veruit het beste nummer hier. En sowieso een van de 2, 3 beste instrumentale surfnummers ooit gemaakt.

Instrumentale surfmuziek is ook wat deze band het best afgaat, mijn andere favorieten hier zijn dan ook surfnummers: Malaguena en Moon Dawg (met hondengeblaf). En de afsluiter kan er ook nog wel mee door.

De cover van Summertime vind ik ook wel aardig, heeft wel iets van The Doors op een bepaalde manier. Maar het nummer is inderdaad vaak beter gedaan.

Enige dissonant op het album is Old Shep. Een countryklassieker die stamt uit 1935 en is opgenomen door zo'n beetje elke relevante artiest uit de jaren '40, '50 en '60. Deze versie doet een beetje aan als een Elvis-slijper, maar dan wel een hele matige.

Wat een mooie plaat dit zeg... Ik was na de optredens op Motel Mozaique (vooral dat op het 3voor12-podium) eigenlijk al meteen overstag voor de hardere verbeten nummers, dus ik kan goed uit de voeten met Nux Vomica. Heerlijk kwade, verbeten nummers afgewisseld met rustige, bloedmooie liedjes zoals de afsluiter. Zeker een van de beste platen van het jaar tot nu toe, wat mij betreft.

Voorlopig nog een 4*, maar dat zou nog wel omhoog kunnen gaan.

Alhoewel de single Cmon Cmon fantastisch is, haalt deze plaat het toch helemaal niet bij Lack Of Communication. Die is veel overdonderender, energieker... Als ik daarnaar luister, kan ik mijn ogen sluiten en zo de band voor me zien op het podium. Toch blijft het een bijzonder sympathieke band. Maar voor dit album krijgen ze niet meer dan 3 sterren voorlopig.

Eind vorig jaar was het al even slikken toen het matige Red Eyes uitkwam: klonk als een soort afdankertje van hun magnifieke vorige plaat. Het blijkt een voorbode, want de rest van dit album valt me tot nu toe ook vies tegen. Minder diepte, energie en spanning en een stukje gelikter dan voorheen, waardoor de muziek aardig doodslaat. Dat gitaarspel in An Ocean inbetween the Waves bv., het lijkt wel Dire Straits. Ik krijg er af en toe kromme tenen van. Valt me ook op dat de nummers hier gemiddeld veel langer duren dan op Slave Ambient. Waren ze maar wat kwistiger geweest met de schaar, want vind het eigenlijk best een gezapige plaat. Zonde.

Na in 2000 een fantastisch concert van de White Stripes te hebben gezien, viel eigenlijk elk album dat ik van ze hoorde best wel tegen. Ieder album had wel zo zijn krakers, maar nooit bleef het over de hele moeite boeiend. Ik miste ook een beetje de overtuigingskracht, het haast overweldigende van het eerder genoemde optreden. Nu is ze dat wat mij betreft wel gelukt. Deze plaat laveert prima tussen het experimentele geluid van het vorige album en het rauwe, kale van de eerste paar albums. Ik weet niet hoe ze het voor elkaar krijgen, maar bij veel nummers is het totaalgeluid dermate indrukwekkend dat je eigenlijk wel bewondering moet hebben voor de gave van Jack en Meg om nummers te schrijven die meteen als klassiekers klinken. Grappig zijn ook de haast King Crimson-achtige gitaar- en orgelstukjes tussen door. Voorlopige favoriet is Conquest, wat een nummer.

Waar het debuut me bij de eerste luisterbeurt meteen omver blies, heb ik dat nu toch minder. Op de eerste plaat werd erg gespeeld met stiltes en matchten de stemmen van Romy en Jamie perfect met elkaar. Het leverde een plaat op die bol stond van de onderhuidse spanning en daardoor lang bleef boeien. Nu is dit nog steeds een erg ingetogen plaat, maar zijn de ritmes veel prominenter. Vaak levert dat wel mooie resultaten op, maar de nummers waarop de samenzang uitblijft zijn toch ook wel wat saai: Chained is muzikaal erg goed, maar had aan
kracht gewonnen als we hier Romy ook hadden gehoord. Jamie heeft toch een wat te eendimensionaal stemgeluid om dat nummer alleen te kunnen dragen.

Reunion vind ik verder wel mooi door de steeldrums, die we ook al hoorde op Jamie's solosingle Far Nearer van twee jaar terug. En ook Sunset en Swept Awake zijn okay door de Burial-achtige vibe (Burial anno Untrue dan, een invloed die op het debuut ook al was te horen).

Voorlopig ga ik even een vol punt lager zitten dan de eerste plaat, aangezien ik het debuut echt prachtig vond en ik die rustig 5 keer op een dag kon draaien in het begin. Hier heb ik die behoefte nog niet.

Erg goed album dit. Ik kan het nog niet helemaal plaatsen, maar het is een jongen-meisje combo dat vrij rustige liedjes maakt. De stem van de jongen doet me wat aan de zanger van Fujiya & Miyagi denken. Het heeft ook wel wat van sommige alternatieve jaren '90 muziek (rustige dEUS) en er staat een nummer op dat qua sfeer wel wat aan Chris Isaac's Wicked Game doet denken. Af en toe wordt er ook wel gehint naar wat post-punk-bands, maar dit is zeker niet te vergelijken met de White Lies en Editors van deze wereld; dit heeft een compleet andere sfeer en is veel ingetogener.

Al met al een erg verrassend en bijzondere plaatje. Niet te geloven dat dit een debuut is.

Ik moet mezelf toch even terechtwijzen: mijn vorige bericht slaat helemaal nergens op. Ik heb dit album weer een paar keer gedraaid en het is inderdaad een fantastisch mooie plaat. Prachtige melodieen, mooie en inventieve harmoniezang (bv. in het 1 na laatste nummer in de refreinen), licht jazzy arrangementen (beetje vergelijkbaar met Nick Drake op Bryter Layter) en vooral heel erg emotioneel, of het nu over de WO1 of een onbereikbaar meisje gaat. Ik doe er een vol punt bij (van 3,5 naar 4,5).

Dit blijft voor mij toch veruit de minste van A Silver Mt. Zion. De koek moest ook wel een keer op zijn na vier albums. Ik vind het eigenlijk net iets te routineus allemaal, al zijn het 1e en 3e nummer toch wel erg mooi. Maar zo'n Blindblindblind hebben ze zelf al 5 keer eerder op plaat gezet...