Het zal wel aan mij liggen, maar ik hoor de jazz echt niet. Pentangle staat (stond) wat mij betreft garant voor folkrock versneden met psychedelica. Dat het 1969 is, hoor je al heel snel aan de sitar die een prominente plaats inneemt. Ook heeft de muziek een progressief karakter, maar dat was het genre in die tijd sowieso wel.

De beste songs zijn wat mij betreft de traditionals die uitstekend bewerkt zijn. Met Once I Had A Sweetheart vrees ik dat we vroeg in deze marathon het hoogtepunt al te pakken hebben. Wat is dit magistraal mooi zeg! Wat zingt Jacqui McShee toch fabelachtig mooi! Met de dromerige klanken, zoals de belletjes, raak ik helemaal in vervoering. Het mysterieuze Lyke-Wake Dirge roept dan weer andere sferen op, maar is ook erg sterk. De eigen nummers doen me langzamerhand denken aan Simon & Garfunkel. Alleen lopen de zangpartijen niet soepel genoeg daarvoor. Jansch valt daarvoor net teveel uit de toon. Het eigen geschreven werk is ook erg de moeite waard. Light Flight en Springtime Promises zijn prachtige songs. Al met al een heerlijke folkrockplaat die mooi eigentijds is (en laat horen dat al die elementen uitstekend te combineren zijn).


Tussenstand:
1. Basket Of Light
2. Sweet Child
3. The Pentangle

Toch weer een goed album. Extra blij, omdat ik deze lp een of twee jaar geleden blind gekocht heb. Zonder echte hoogtepunten te hebben, is Solomon's Seal vooral erg consistent. Dit album is wel weer wat zoeter, maar er wordt gelukkig niet met country geflirt. Het album is zoet, dromerig en heel fijn op de achtergrond. De band speelt erg lekker, maar had uiteindelijk toch wel wat experimenteler mogen zijn.

Tussenstand:
1. Basket Of Light
2. Sweet Child
3. Solomon's Seal
4. Cruel Sister
5. The Pentangle
6. Reflection

The Pentangle ken ik enigszins wat de wat betere verkrijgbare platen zoals Basket Of Light en Cruel Sister en daarom heb ik al wat voorkennis. De stijl spreekt me ontzettend aan. Ik houd wel van folkrock. Het mag gerust lieflijk klinken, maar de scheut psychedelica die Pentangle erin gegoten heeft, is onmisbaar.

Het debuut laat horen dat de band talent heeft, maar het komt er nog niet helemaal uit. Enkele traditionals zoals Let No Man Steal Your Thyme en Bruton Town komen heel goed uit de verf en andere wat minder. Bells is met de drumsolo wel echt een domper. Nou is het drumwerk verder wel behoorlijk, maar zo'n solo past er gewoon niet tussen. Verder valt op dat het gitaarwerk soms echt heel goed is. In mijn versie hapert Waltz heel erg, maar wat ik hoor, is ijzersterk. Verder moeten de smaakmakers de zangers Jacqui McShee en Bert Jansch/John Renbourn (kan niet uitvogelen wie van de twee het meest zingt) niet vergeten worden. Dit album is nog wat ongepolijst. Hier en daar een uitglijder, maar het is wel een mooi album.

Nooit echt weggeweest? Negentien jaar zonder studio album en zo af en toe wat optredens, waarvan bijna de hele jaren negentig niks gedaan.

Anyway, dit is echt de typische reunieplaat. Uitgebracht rond 2000. Een soort van back to the roots, maar wel modern natuurlijk, veel te lange speelduur en een heel duidelijke 'niets moet' instelling. Ook hier, niets moet, behalve plezier hebben. Dat zullen de heren er genoeg aan beleefd hebben. Het oude vuur is natuurlijk niet teruggekomen, maar het resultaat is alleraardigst. Duidelijk bedoeld voor de trouwe fan die hier vast meer plezier aan beleeft dan ik. Deze oude honden kunnen nog wel aardig rock n roll spelen. Leuk voor op de achtergrond als je verder weinig hebt met deze band. Tegen het einde worden er wel wat missers gemaakt als er besloten wordt toch wat te experimenteren en er vreemde nummers opduiken. Die drukken nog een halve ster van de score af. Het is verder een weinig bijzondere plaat.

Tussenstand:
1. Get The Picture
2. Emotions
3. S.F. Sorrow
4. The Pretty Things
5. Silk Torpedo
6. Savage Eye
7. Parachute
8. ...Rage Before Beauty
9. Freeway Madness
10. Cross Talk

Lastig verhaal dit. Persoonlijk kan ik er weinig mee, maar ergens kan ik wel veel bewondering opbrengen voor hoezeer The Pretty Things zijn best doet om er echt wat van te maken. Balboa Island is voor mij hun meest bevlogen album sinds S.F. Sorrow. Dit album is ook een gezonde terugkeer naar de blues. Geen zinloze poging om weer de jonge hond uit te hangen, maar juist het soort waar je de geur van tabak en drank bijna kan ruiken. Oude mannenblues met plezier gespeeld. Ik vind het wel knap dat de heren zich in dit subgenre gewricht hebben. Knap gedaan, maar mijn ding is het niet.


Tussenstand:
1. Get The Picture
2. Emotions
3. S.F. Sorrow
4. The Pretty Things
5. Silk Torpedo
6. Savage Eye
7. Balboa Island
8. Parachute
9. ...Rage Before Beauty
10. Freeway Madness
11. Cross Talk

Als ik hierboven niet had gelezen dat de blazers door de platenmaatschappij toegevoegd waren, was ik niet verder gekomen dan dat ze soms op een wat vreemd moment invallen. Het is jammer dat deze plaat meer gemaakt lijkt te zijn om onder een platendeal uit te komen, want het materiaal is over het algemeen vrij goed. Prachtige songs zijn er te vinden, waaronder Children en House Of Ten. Van de oude stijl is hier al weinig meer over. De R&B waar de heren mee begonnen, is nagenoeg weg. Er wordt al duidelijk bewogen naar de hardrock van The Beatles met uitzondering van de koren. Er zijn rustige songs waarbij ik wel benieuwd ben naar hoe het zonder blazers geklonken zou hebben.

Verder zijn ook hier de singles die als bonus zijn toegevoegd weer erg smakelijk. Die hadden de plaat gemakkelijk een halve ster extra kunnen bezorgen. Zeker als ze de mindere tracks vervangen hadden.

Tussenstand:
1. Get The Picture
2. Emotions
3. The Pretty Things

Een goede stap vooruit! Ik ben er zeker blij mee dat de halfbakken covers grotendeels achterwege worden gelaten (en dan moet ik toegeven dat de covers ook leuk gekozen zijn). I Had A Dream heeft heel fijn gitaargepingel op de achtergrond. Ik kan niet goed achterhalen waar You'll Never Do It Baby vandaan komt. Een snelle google search levert niets op. De belangrijkste veranderingen op dit album is toch wel dat de R&B al duidelijk naar de achtergrond verdwijnt. Bluesy blijft het overigens wel, maar er wordt al behoorlijk geëxperimenteerd met hardrock en een beetje psychedelica en ....soul? Ben met dat laatste genre te weinig bekend.

Er staan weliswaar wat mindere nummers op, maar de sound an sich is heel erg fijn. Dat hoorde ik al op het debuut, maar daar komt het er uiteindelijk niet goed genoeg uit. Hier hebben de heren de zaken wat mij betreft echt beter voor elkaar. Als ik dan de plaat vergeet uit te zetten en onbewust de bonustracks hoor, moet ik concluderen dat het album eigenlijk veel completer was met Midnight To Six Man. Goed nummer! zeker een single? Ach, de titeltrack en Can't Stand The Pain zijn ook echt de moeite waard. The Pretty Things kunnen beter zelf liedjes schrijven dan coveren!

Tussenstand:
1. Get The Picture
2. The Pretty Things

Weinig liefhebbers hier.

The Pretty Things staat al jaren op mijn radar. Wordt vaak genoemd als een van de betere rhythm&blues bandjes van de jaren zestig. Een goede vriend draaide hun On Air BBC Recordings een paar jaar geleden op zijn housewarming. Dat smaakte absoluut naar meer. Ik heb ze zelfs zien optreden op Roadburn in 2013. Een paar jaar later interviewde ik Walter Hoeijmakers, de man achter het festival. Hij haalde met zichtbaar plezier herinneringen op aan hun aanwezigheid. Het schijnt dat de band in eerste instantie niet goed wist wat ze moesten tussen al dat zwart en de vele baarden, maar al snel voelden ze de sfeer die hun deed denken aan Londen in 1967.

Afijn, het debuutalbum dus. De heren werden in de markt geprezen als de ruigere en viezere Stones. Dat haalt ik niet direct uit hun album. Dat klinkt naar mijn idee juist wat netter. Qua opzet is er geen verschil. Ik blijf albums met vooral covers wat moeilijk vinden. Er is dan ook niet echt iets wat eruit springt. De eigen songs trekken me ook niet over de streep, maar tegelijkertijd vind ik de sound wel erg lekker. Ik heb dit album inmiddels vijf a zes keer gehoord en ik geniet keer op keer van het heerlijke gitaarwerk en de goede zang. Het is gewoon heel fijn muzikaal behang.

Wauw! Luister je even snel door om 'er maar weer van af te zijn', blijkt The Pretty Things nog een heel mooi zwanenzang in petto te hebben. Ik heb ze een paar jaar voor dit album nog live gezien. Met name Dick Taylor was een fragiele verschijning. Op dit album merk je alleen aan Phil May dat er oud bloed meedoet. Iemand die begin zeventig is, valt dat absoluut niet kwalijk te nemen. Instrumentaal laat het gezelschap toch wel degelijk oude tijden herleven. Er ligt hier eigenlijk toch wel een lekkere plaat voor me met smakelijk gitaarwerk en prima songs. Het is niet wereldschokkend en het komt niet echt in de buurt van de hoogtijdagen (voor mij zijn dat toch echt de eerste drie albums), maar het is heel verdienstelijk. Mooi einde.

Eindstand:
1. Get The Picture
2. Emotions
3. S.F. Sorrow
4. The Pretty Things
5. The Sweet Pretty Things (Are in Bed Now, of Course...)
6. Silk Torpedo
7. Savage Eye
8. Balboa Island
9. Parachute
10. ...Rage Before Beauty
11. Freeway Madness
12. Cross Talk

Een duidelijke stap voorwaarts ten opzichte van het debuut. De keuze voor covers vind ik beter en de eigen songs mogen er ook wezen. Bovenal klinkt het zo goed dat het inmiddels al prettig luisteren is. Confessin' The Blues en It's All Over Now zijn absoluut oorwurmen. The Rolling Stones komt hier met een heel fijn bluesgeluid, waarbij je lekker achterover kan leunen en genieten. Slechts een half jaar na het debuut is er weinig veranderd, maar tegelijkertijd ook weer heel veel.

Tussenstand:
1. 12x5
2. The Rolling Stones

Helaas heren Jagger en Richards, met deze plaat zullen we ook geen vrienden worden.

Leeftijd begint hier wel echt te tellen. Niet alleen omdat je kan horen dat Jagger duidelijk moeite heeft om te zingen als vroeger, maar ook omdat de stijlkeuze niet meer geforceerd klinkt. De Stones doen hier weer hun eigen ding. A Bigger Bang klinkt daarom weer wat spontaner en heeft met Streets of Love weer een 'hitje' te pakken. Wel grappig dat er weer een koortje in zit. Verder is het een bijzonder a-spectaculaire ouwelullenplaat. Niets mis mee natuurlijk. We zijn natuurlijk niet verplicht om er naar te luisteren. Dit is duidelijk een plaatje voor de fans. Niet voor mij dus. Ik vind het erg langdradig en wat saai.

Tussenstand:
1. 12x5
2. Sticky Fingers
3. Their Satanic Majesties Request
4. Aftermath
5. The Rolling Stones
6. The Rolling Stones No. 2
7. Some Girls
8. Out Of Our Heads
9. Tattoo You
10. Between The Buttons
11. Undercover
12. Dirty Work
13. Exile On Main St.
14. Emotional Rescue
15. Goat Head Soup
16. A Bigger Bang
17. Beggars Banquet
18. It's Only Rock n Roll
19. Let It Bleed
20. Steel Wheels
21. Black And Blue
22. Bridges To Babylon
23. Voodoo Lounge

Ook ik ben wel blij dat de coverperiode voorbij is. Nu nog af van de periode dat singles vaak niet op full length albums verschenen. Nog zo'n typisch dingetje wat ik ongelooflijk stom vind.

Anyway, echte eigen nummers. Mother's Little Helper is een prima opener. De tekst is qua opbouw wat simpeltjes, maar de boodschap maakt het doeltreffend. Fijn nummer waar je hoort dat de Stones duidelijk op zoek gaan naar een ander (beter) geluid. Het probleem van dit album is dat goede songs vlot worden afgewisseld met behoorlijke meuk. Met Stupid Girl worden direct de eigen ruiten ingegooid. Lady Jane is fantastisch. Het nummer mag dan wel niet representatief zijn voor de Stones, maar ze hebben het wel opgenomen. Under My Thumb vind ik dan weer behoorlijk nietszeggend op de pakkende titel in het refrein na. Goin' Home mag gerust de verrassing van het album genoemd worden, maar de kunst van de psychedelische epos hebben deze Britten niet echt onder de knie.

Opvallend is toch dat Paint It Black moet wijken, net als Satisfaction dat moest op de vorige plaat. Had dan de twee minste songs geschrapt, dan had ik zo een halve ster erbij gegeven. De Stones maakt een stap in de goede richting, maar het moet wel beter worden.

Tussenstand:
1. 12x5
2. Aftermath
3. The Rolling Stones
4. The Rolling Stones No. 2
5. Out Of Our Heads

Ook ik had andere verwachtingen van dit album. Er zijn momenten waarop ik de indruk heb dat de Stones vooral proberen The Beatles na te doen. De blues zijn ze hier in elk geval behoorlijk kwijt. Ik vind het ook een opvallend gitaar-arm album en dat doet het geheel ook niet goed. De songs vallen echt in het middenmoter circuit; geen hits, geen echte afknappers.

Inmiddels zijn we aanbeland in 1967. Het jaar waarin acts als The Beatles (die winnen de competitie met de Stones nu met gemak), The Doors, Jefferson Airplane, Cream, Jimi Hendrix met fenomenaal werk op de proppen komen. In dat licht valt The Rolling Stones wel behoorlijk tegen. De andere bands gaan echt voor hun eigen ding en hier luister ik naar een wat gemakzuchtige poprockplaat.

Tussenstand:
1. 12x5
2. Aftermath
3. The Rolling Stones
4. The Rolling Stones No. 2
5. Out Of Our Heads
6. Between The Buttons

De Stones doet weer eens mee met de trends, maar wat mij betreft proberen ze nooit meer om funk en reggea zo te verminken. Met name Cherry Oh Baby doet echt pijn aan de oren. Fool To Cry behoort tot een van de slechtste nummers die ik van de band gehoord heb. Niet alleen zorgt het cry/why rijmschema al voor nare rillingen, maar het geforceerd hoog zingen, is afgrijselijk. Waar de band over het algemeen wel degelijk vond, gaat het inmiddels echt de verkeerde kant op. De doordeweekse liedjes in combinatie met het volgen van trends (blijf toch bij de blues!) pakt echt verkeerd uit.


Tussenstand:
1. 12x5
2. Sticky Fingers
3. Their Satanic Majesties Request
4. Aftermath
5. The Rolling Stones
6. The Rolling Stones No. 2
7. Out Of Our Heads
8. Between The Buttons
9. Exile On Main St.
10. Goat Head Soup
11. Beggars Banquet
12. It's Only Rock n Roll
13. Let It Bleed
14. Black And Blue

Aanvankelijk vond ik dit album duidelijk een klasse beter dan de voorganger. Er wordt niet spectaculair gemusiceerd, maar de teksten zijn niet zo klef en er is niet veel te ergeren. De poprockkoers wordt doorgezet en dat Mick even probeert te rappen, vergeef ik hem dan ook wel. Halverwege slaat de toon wat om en begint de Stones weer echt zeikerig te klinken. Even twijfel ik nog tussen 2 en 2,5*, maar met de afgrijselijke afsluiter (3 nummers met Keith achter de microfoon... ) weet ik voldoende. De jaren negentig waren artistiek wel erg zwaar voor deze band.


Tussenstand:
1. 12x5
2. Sticky Fingers
3. Their Satanic Majesties Request
4. Aftermath
5. The Rolling Stones
6. The Rolling Stones No. 2
7. Some Girls
8. Out Of Our Heads
9. Tattoo You
10. Between The Buttons
11. Undercover
12. Dirty Work
13. Exile On Main St.
14. Emotional Rescue
15. Goat Head Soup
16. Beggars Banquet
17. It's Only Rock n Roll
18. Let It Bleed
19. Steel Wheels
20. Black And Blue
21. Bridges To Babylon
22. Voodoo Lounge

Een poging om het geluid van Some Girls verder uit te werken. Het is wat poppy en ook wat meliger. Waar ik mezelf erop betrapte dat ik de voorganger soms best genietbaar vond, is dat gevoel hier weer aardig weg. Toch is dit ook geen slecht album en balanceert het op de grens van 2,5/3*. Degelijk dus, maar voor mijn gevoel hebben de heren eigenlijk niets te vertellen. Rustig varen op routine en ervaring. Ergens ben ik wel benieuwd naar de Stones in de jaren tachtig, maar ik vrees er ook voor.


Tussenstand:
1. 12x5
2. Sticky Fingers
3. Their Satanic Majesties Request
4. Aftermath
5. The Rolling Stones
6. The Rolling Stones No. 2
7. Some Girls
8. Out Of Our Heads
9. Between The Buttons
10. Exile On Main St.
11. Emotional Rescue
12. Goat Head Soup
13. Beggars Banquet
14. It's Only Rock n Roll
15. Let It Bleed
16. Black And Blue

Die solo viel me inderdaad ook op.

Verder wederom een opvallend hoog brave jongetjes rockgehalte. Alles keurig in de maat zonder te snel te gaan. Geen rauw geluid, enige progressie, maar geen spannende dingen. Er zitten een paar ballads op en ik begrijp de status van Angie echt niet. Het klinkt zo doordeweeks. Er komt geen emotie van af. In elk geval ervaar ik geen gevoel van oprechtheid van dit album. Goat Head Soup is daarom wat mij betreft een album die een nieuwe wereldtour rechtvaardigt, maar artistiek niets toevoegt. De hoes draagt daar alleen maar aan bij. Jagger als een vals lachende vagina. Beetje dwepen met het satanisme en klaar. Tegelijkertijd irriteert het me nergens, waardoor ik ook geen laag cijfer kan geven. Ik zag dat ik hier al een 2,5* had staan en dat laat ik ook maar.

Tussenstand:
1. 12x5
2. Sticky Fingers
3. Their Satanic Majesties Request
4. Aftermath
5. The Rolling Stones
6. The Rolling Stones No. 2
7. Out Of Our Heads
8. Between The Buttons
9. Exile On Main St.
10. Goat Head Soup
11. Beggars Banquet
12. Let It Bleed

Heuj... Gaat het er weer wat sneller en feller aan toe (mondjesmaat dan), kan ik me weer gaan ergeren aan de simpele en ook wel een beetje de infantiele sfeer van de plaat. It's Only Rock n Roll (but I Like It)... bweurk. Ik vraag me af of er echt niemand in de studio is geweest die Jagger/Richards ervan heeft kunnen overtuigen dat Dance Little Sister ronduit saai is en Short And Curlies en Fingerprint FIles gewoon slecht zijn.

In de jaren waarin zoveel moois uitkomt, loopt The Rolling Stones echt heel hard achter de feiten aan. De meeste songs zijn degelijkheid troef. Enkel Time Waits For No One vind ik een mooi nummer. Het enige wat het vermelden waard is, is dat meneer de automatische piloot al een flinke tijd onderdeel uitmaakt van de band.

Tussenstand:
1. 12x5
2. Sticky Fingers
3. Their Satanic Majesties Request
4. Aftermath
5. The Rolling Stones
6. The Rolling Stones No. 2
7. Out Of Our Heads
8. Between The Buttons
9. Exile On Main St.
10. Goat Head Soup
11. Beggars Banquet
12. It's Only Rock n Roll
13. Let It Bleed

Hier ga ik me toch bij Lennert aansluiten. Dit album heeft een goede opener, maar weet die lijn niet door te zetten. Mercy, Mercy is saai, truttig zelfs. Daarna herstelt de band zich tot op bepaalde hoogte. Interessant wordt het niet, maar slecht evenmin. De afsluiter I'm Free is wel de eerste klassieker die ik voorbij hoor komen (die van eigen hand is). Dat is dus ook een positieve noot, maar eigenlijk had ik wel verwacht dat de heren hier verder zouden zijn. Het is allemaal wel wat strakker, maar een heel boeiende plaat is dit niet geworden.

Tussenstand:
1. 12x5
2. The Rolling Stones
3. The Rolling Stones No. 2
4. Out Of Our Heads

Had ik hier 2* staan? Ik kan me niet eens herinneren dat ik dit album ooit gedraaid heb. Dan moet de lp uit de collectie van mijn pa komen.

In ieder geval vind ik Some Girls dan weer heel behoorlijk. De funk en reggea is dan blijkbaar inderdaad eenmalig en dat is alvast positief. Miss You herken ik dan weer wel. Geinig nummer hoor. Ik mag het soms wel graag horen, maar het zal nooit een favoriet worden. Verder hoor ik eindelijk weer eens wat no-nonsens hardrock en houd ik mijn hart vast op Far Away Eyes. Eindelijk eens country dat niet vervelend is. Ik zat zelfs te denken aan 3,5* totdat Keith Richards begon te zingen op Before They Make Me Run. Toepasselijke titel, dat wel. Beast Of Burden is het ook niet voor mij, maar Shattered is best leuk. Vergeleken met de rest van de discografie van de Stones is dit een verrassend goed album. Ik denk alleen niet dat ik het ooit nog zal opzetten.



Tussenstand:
1. 12x5
2. Sticky Fingers
3. Their Satanic Majesties Request
4. Aftermath
5. The Rolling Stones
6. The Rolling Stones No. 2
7. Some Girls
8. Out Of Our Heads
9. Between The Buttons
10. Exile On Main St.
11. Goat Head Soup
12. Beggars Banquet
13. It's Only Rock n Roll
14. Let It Bleed
15. Black And Blue

Ook hier ben ik niet echt onder de indruk van wat The Stones hier presteert, maar in elk geval wordt er heel behoorlijk gemusiceerd wordt het aantal ergermomenten tot het minimum beperkt. Brown Sugar is een leuke opener, al deel de haast mythische status ervan niet. Ik ben dan blijkbaar wel een van de mensen die Wild Horses goed trekt. Mooi, slepend nummer met fijn gitaarwerk van Keith Richards. Zelfde geldt voor Can't You Hear Me Knocking.

Eerder klaagde ik al over de toeters en bellen die de Stones er nog wel een bij sleepten. Hier heb ik er helemaal geen last van. Ook niet van de blazers op I Got The Blues. Sister Morphine is een wat tamme brug naar het niet onaardige Dead Flowers. Country blijft een lastig iets, maar dit is een heel stuk beter dan het afgrijselijke Country Honk. Moonlight Mile is een geweldige afsluiter. Voor mij misschien wel een van de beste nummers die de Stones ooit uitbracht. Opvallend hoe groot het verschil is als het gaat om soleren. Keith kan het hier echt wel, terwijl het op Let It Bleed (wat ik me zo herinner) soms ronduit abominabel was.

Dus: ja, goed album, maar het hoge gemiddelde gaat dan weer erg ver

Tussenstand:
1. 12x5
2. Sticky Fingers
3. Their Satanic Majesties Request
4. Aftermath
5. The Rolling Stones
6. The Rolling Stones No. 2
7. Out Of Our Heads
8. Between The Buttons
9. Beggars Banquet
10. Let It Bleed

... ik zou het een bluesplaat noemen.

Van de fascinatie die veel Britse muzikanten hadden voor de echte blues uit de States was ik wel op de hoogte. Met name dat de Stones daar hun wortels hebben. Je hoort het natuurlijk ook goed terug in een band als Cream. Dit is in elk geval een wat lastig album. Ik heb simpelweg weinig op met coveralbums. Een cover op z'n tijd is natuurlijk geen probleem, mits de uitvoering vernieuwend of de keuze verrassend is. De Stones behelpen zich vooral met weinig interessante songs. Van een Carol word ik wel vrolijk overigens, maar het gaat mij meer om de manier waarop de jongens het hier presenteren. Het is wel lekker ruw en ongepolijst en dat mag ik wel. De oude Stones hadden sowieso wel een lekkere sound. De eerste pogingen om eigen materiaal te schrijven, zijn wisselend. Tell Me vind ik wel echt de moeite waard, terwijl Now I've Got A Witness en Little By Little weinig bijzonder zijn.

Nee, normaal gesproken zou ik ook met andere marathons coveralbums overslaan, maar anno 1964 was dit natuurlijk nog heel gangbaar. Het is een geinig begin, maar ik verwacht natuurlijk wel meer vuurwerk.

Bijna zou ik zeggen dat dit zo'n typische Blues Brothers plaat is. Er staan een handvol prima covers op. Ook deze versie van Suzy Q kan ik wel hebben, al meen ik dat de versie van 12x5 wel wat beter is. De BB-film heb ik al een tijdje niet meer gezien, maar volgens mij komen Everybody Needs Somebody To Love en Time Is On My Side daar wel voorbij. De andere songs zouden er niet misstaan in ieder geval.

Het is wat vreemd om deze albums te bespreken, want deze No. 2 voelt aan als een mengelmoesje. Als je op RYM kijkt, staat dat de opnames gelijktijdig zijn. Het zal wel bij de single cultuur van die tijd horen waardoor de band voortdurend korte sessies in de studio had. Ik heb wel trek in het eigen werk van de Stones, maar net die songs vind ik hier wat matig. Vandaar de voorlopige laatste plaats. Over het algemeen is dit wel een degelijke plaat.

Tussenstand:
1. 12x5
2. The Rolling Stones
3. The Rolling Stones No. 2

Eerder dat jaar kwam het uiterst succesvolle Sgt. Peppers uit en het lijkt wel alsof de Stones niet kon achterblijven. Er schuilt natuurlijk wel iets meer achter, want op de eerder genoemde plaat en deze Their Satanic Majesties Request wordt flink naar elkaar geknipoogd en er werd zelfs wederzijds een steentje bijgedragen.

Neemt niet weg dat het hier wel heel erg aanvoelt dat de heren proberen aan te sluiten bij een hype. De sprong van blues naar hard/poprock naar psychedelische rock is simpelweg vreemd. De band kan het eigenlijk ook niet voor de grootste deel van de tijd. Het vermoeden dat ik vooral heb is dat dit soort drugsplaten simpelweg geen goed idee was voor de band. Het is wel een leuk album. Het resultaat is erg vermakelijk, maar er zijn teveel momenten waarop je naar echt een kakofonie van geluiden zit te luisteren. Sing This All Together kent nauwelijks cohesie, maar ik zit voor mijn speakers wel vaak te grinniken.

Ik ben wel echt een liefhebber van dit genre. Veel geniale dingen gehoord en ook de Stones slaan wel eens raak, zoals op Gomper en 2000 Light Years From Home, maar verder merk je aan alles dat de Stones buiten hun comfortzones treden. In Another Land klinkt erg curieus. Heel interessant, maar tegelijkertijd zegt de titel veel over hoe de muzikanten zich vast gevoeld hebben tijdens de opnames. Met de juiste keyboards, trommeltjes en fluitjes kom je er wel. "Where's that joint?" hoor je in het begin Sing This All Together (See What Happens). Vooral die See What Happens zegt veel over dit nummer. Er zit geen enkel plan achter. Helaas wordt hier de plank wel flink misgeslagen.

Is dit een goed album? Absoluut niet. In een grote marijuanawolk denken Jagger en Richards dat Sgt. Peppers inderdaad een toffe plaat is, maar ze kunnen dat monument van de popmuziek bij lange na niet reproduceren. Het is wel een heel vermakelijk album en veel interessanter dan het meeste wat ik tot nu toe van deze band gehoord heb. Met wat geestverruimende middelen is dit album vast briljant.


Tussenstand:
1. 12x5
2. Their Satanic Majesties Request
3. Aftermath
4. The Rolling Stones
5. The Rolling Stones No. 2
6. Out Of Our Heads
7. Between The Buttons

Ik kende dit enkel van naam. Doorgaans ben ik degene die kiest voor vage progrock. Zeker als het erg psychedelisch is als deze band. Toch ben ik hier nog niet echt onder de indruk geraakt. Dit album intrigeert wel, maar fascineert niet. Bij vlagen is het wel echt heel goed, zoals bij Joy Of A Toy en So Boot If At All (wat een titel ook...). Hope For Happiness vind ik dan wel weer lichtelijk vervelend. De zang is echt niet goed en het nummer springt van de hak op de tak. De reprise had dan ook echt niet gehoeven. Ik mis ook een beetje de rode draad, want ik krijg toch wel echt het gevoel dat de drugs een te grote stempel gedrukt hebben. Toch wel een geinige kennismaking en hopelijk komt The Soft Machine later beter uit de verf.

Dit maakt bij mij toch vrij weinig los. Zeker als plots het alfabet opgesomd wordt, knap ik behoorlijk af. Net als op het vorige album zijn er momenten die aangenaam zijn, maar met het grootste deel weet ik niet goed wat ik ermee moet. Ook nu weer krijg ik de indruk dat de plaat is gemaakt onder invloed van een flinke hoeveelheid hallucinerende drugs. Ik ben daar niet op tegen, want daaruit is veel prachtige muziek ontstaan, maar hier heeft het niet voor het gewenste resultaat gezorgd. Als het dan ineens weer mooi klinkt, duikt dat alfabet weer op in een verknipte versie. Ik vrees dat dit een lange marathon gaat worden.


Tussenstand:
1. The Soft Machine
2. Volume 2

Als een band in korte tijd een handvol platen uitpoept en zich vooral bedient met covers, dan is er weinig progressie te bespeuren natuurlijk. Ten opzichte van Introducing zelfs praktisch niks. Liefhebbers kunnen hun vingers aflikken en ik moet wederom zoeken naar de goede momenten. Ik heb zo vaak Louie Louie gehoord dat het nummer me niks meer doet. Don't You Just Know it is vooral een slechte grap. Het blijft voor mij wel vreemd waarom de band niet meer eigen materiaal geschreven heeft, want wat Gerrie Roslie hier schrijft, is helemaal zo gek nog niet. Verder blijft het weinig imponerend. Typische sixties garage/rock-n-roll, alleen wat feller gespeeld.


Tussenstand:
1. Introducing The Sonics
2. Boom
3. Here Are The Sonics!

Ik heb hier alweer een beetje spijt van. Nu houd ik best wel van garage rock. De energie kan heel aanstekelijk zijn. In het geval van The Sonics komt het toch niet over. Veel geschreeuw, weinig wol. Je zou het bijna letterlijk kunnen opvatten, want instrumentaal stelt het vrij weinig voor en is het vooral de bekende garage, beat, rock-n-roll van die tijd. Soms een stevige scheut blues en wat verder opvalt, is het harde geschreeuw van Gerrie Roslie. De covers doen me niks en van het eigen werk word ik niet veel warmer. In songs van dik twee minuten kun je ook niet echt een punt maken. Ik vind het behoorlijk overschat, dit.

De band zelf noemt dit album blijkbaar 'the worst garbage'. Ik ben eigenlijk wel blij dat ze hier hun style over substance houding hebben laten varen. Het rauwe zit er nog steeds wel in, maar de songs hebben duidelijk meer aandacht gekregen. Inmiddels kan ik The Witch wel waarderen en heeft het met Love Lights en High Time ook wel goede songs in het rustige segment. Ik kan alleen niet middels een handig overzicht zien welke nummers eigen werk zijn en welke niet. De paar duidelijke covers doen me vrij weinig. De genres waar The Sonics zich mee bezig houdt, blijven niet echt boeiend en de band kan er ook geen leuke draai aan geven. Geen vervelend album, maar het staat wel vol trucjes die in die jaren talloze keren uitgevoerd zijn. Wat dat betreft zie ik echt niet de meerwaarde van The Sonics.

Tussenstand:
1. Introducing The Sonics
2. Here Are The Sonics!

Het mag inmiddels wel duidelijk zijn dat ik niet direct een liefhebber ben van reünieplaten. Vrijwel altijd mis ik het heilige vuur en de jeugdige gedrevenheid als er (tientallen) jaren verstreken zijn sinds de hoogtijdagen. Misschien komt het omdat ik van de klassiekers van The Sonics niet onder de indruk ben, maar dit album vind ik stiekem nog wel het leukste van allemaal. Het speelplezier werkt hier juist aanstekelijk en ik moet toegeven dat de tand des tijds weinig invloed heeft gehad op de heren. De hardrock die hier gespeeld wordt, is best leuk en het geluid is vrij goed. Als je me dit gisteren had laten horen en gezegd had dat hier een stel twintigers spelen, had ik je zo geloofd. Vooralsnog geen geweldige plaat. Een 3,5* kan er helaas nog niet van van af.

Eindstand:
1. This Is The Sonics
2. Introducing The Sonics
3. Boom
4. Here Are The Sonics!