Het is altijd wel lastig met albums uit de jaren zestig. Zeker wanneer singles niet op de albums verschijnen, of zoals hier meer vertegenwoordigd zijn op de Amerikaanse uitgave. Are You Experienced? is daar een mooi voorbeeld van. Dit album is eigenlijk niet compleet zonder Purple Haze, Hey Joe, The Wind Cries Mary en Stone Free. Allemaal topsongs! Nu doet de rest daar vaak weinig voor onder. Foxy Lady werkt hier heel goed als opener. Het groovende Manic Depression laat eveneens de genialiteit van Hendrix horen. Red House is een leuk verhaal op vertrouwde bluesklanken.

Zo kan ik nog wel rustig doorgaan. Gelukkig heeft mijn cd alle nummers die er op horen te staan, maar als ik de lp had, zou ik toch wel wat teleurgesteld zijn, vandaar geen perfecte score. Die krijgt de US versie wel.

Jimi Hendrix ken ik al zolang ik me kan herinneren. De warme bluesklanken met prachtige vervormingen doen het altijd goed. Jimi was blijkbaar nooit echt te spreken over zijn even stem, maar ik ben het grondig met hem oneens. Een stem die overloopt van oprechtheid en emoties. Werkelijk prachtig. Natuurlijk ook een fijne afwisseling in het verdere bolwerk van witte mannen. Nu ben ik geen uitzonderlijk bluesliefhebber, maar Jimi Hendrix maakt hier compleet zijn eigen ding van. Een kunstenaar op de gitaar.

Waar ik Are You Experienced en Electric Ladyland goed ken, is Axis Bold As Love altijd wat gebleven qua waardering. Weinig gedraaid dus en dat komt vooral omdat het op het eerste oog niet zo sprankelt als de andere twee. De echt grote hits zul je hier niet vinden. Ik snap daarom wel waarom een aantal mensen deze wat overgewaardeerd vinden en eerlijk gezegd neig ik zelf ook naar dat kamp. Toch is Axis eigenlijk een heel leuk album met een handvol pareltjes. Het is overigens wel jammer dat het soleergeweld achterwege blijft op deze vooral songgerichte liedjes. Er staat in elk geval nog wel wat onvervalste psychedelica op met o.a. Little Wing en One Rainy Wish. If 6 Was 9 is ook een ronduit prachtige track. Ja, het maakt minder indruk dan de andere twee populaire albums, maar dat is eerder omdat die tamelijk geniaal zijn. Axis Bold As Love is gewoon heel goed. Ik vraag me wel af wat een liedje als She's So Fine hier doet. Noel Redding is geen slechte zanger, maar hij onderbreekt de sfeer. De gebeurt op Electric Ladyland ook al.

Tussenstand:
1. Are You Experienced
2. Axis: Bold As Love

Niet dat Jimi Hendrix de plank misgeslagen heeft, maar op Electric Ladyland is hij met zijn Experience band weer op de goede weg. Het drietal heeft duidelijk een bepaalde koers voor ogen en dat is een heerlijk psychedelische bluesrockplaat. Zeker in combinatie met de uitstraling die het heeft, komt het geheel lekker over. Een proloog met de titel ...And The Gods Made Love is al een schot in de roos. Let wel, dit album komt wat mij betreft het beste tot zijn recht in de avond, lekker comfortabel achterover liggen. Met de dreunende klanken en de ogen dicht kan ik me het spetterende begin goed voorstellen. Door naar Electric Ladyland waar zich met Crosstown Traffic de eerste klassieker ontpopt. Heerlijk nummer. Voodoo Chile is een prachtige livetrack die je het gevoel geeft dat je erbij bent. Door het hoge improvisatiekarakter komt het heel spontaan over en Jimi bewijst zich wederom als tekstschrijver. Het feest gaat gewoon door, maar kent weer een climax met Burning Of The Midnight Lamp tot en met 1983. Ik zit er bijna van te balen dat ik geen goede joint tot mijn beschikking heb. De beste songs zijn voor het laatst bewaard. All Along The Watchtower verpulvert het origineel van Bob Dylan. Jimi's gitaarpartijen behoren tot de beste die ik ooit gehoord heb. Ook Voodoo Chile (slight Return) is een terechte klassieker. Electric Ladyland is een buitenaards goede plaat waar meer visie in schuilt dan op het eerste gehoor lijkt. Ik vraag me af of Jimi Hendrix dit ooit had kunnen overtreffen.

Tussenstand:
1. Electric Ladyland
2. Are You Experienced
3. Axis: Bold As Love

Hoewel ik inmiddels vrees dat ik niet tot de groep van grootste Kinkfans zal behoren, kan ik wel concluderen dat ik het een sympathieke band vind. Qua zang en instrumentbeheersing ben ik nergens echt onder de indruk en ik krijg de indruk dat de heren The Beatles nauw in de gaten gehouden hebben en de liedjes zijn nergens subliem, maar luisteren bovengemiddeld goed weg. Aangezien The Kinks Are the Village Green Preservation Society het album met de hoogste score is, ga ik er maar van uit dat dit niet meer zal veranderen. Dit album is voorlopig niet meer dan leuk voor de achtergrond, omdat er wel constant leuke, beetje quirky, geluidjes geproduceerd worden. Village Green en Picture Book trekken de meeste aandacht. Leuke songs, maar het wordt tijd dat ze langer worden van twee en een halve minuut. Goede ideeën zijn in zo'n kort tijdsbestek lastig uit te werken.

Tussenstand:
1. Face To Face
2. The Kinks Are the Village Green Preservation Society
3. The Kink Kontroversy
4. Something Else
5. Kinks
6. Kinda Kinks

Het was wel te verwachten dat deze plaat ook niet op mijn waardering hoefde te rekenen. Uiteindelijk valt het iets beter dan Muswell Hillbillies, omdat er tenminste nog een paar draaglijke songs op staan. De Hillbilliesound staat soms nog fier overeind helaas en verder is het vooral makke hardrock. Wat mij nog het meest opvalt is de sound die op mij als heel gemakzuchtig overkomt. Alsof er een pint teveel gedronken is in de kroeg van de hoes van de vorige plaat. Ik kan me niet voorstellen dat de heren veel zin hadden in het maken van deze plaat en daarom ook nu weer een laag cijfer. Het album zal hier niet meer gedraaid worden.

Tussenstand:
1. Face To Face
2. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
3. The Kinks Are the Village Green Preservation Society
4. The Kink Kontroversy
5. Something Else
6. Kinks
7. Kinda Kinks
8. Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire)
9. Everybody's In Show-biz
10. Muswell Hillbillies

Ook voor mij het eerste album waarbij we echt ergens komen. Ik houd van de ruwe sound van The Kinks, maar Face To Face is een album dat heel lekker loopt. Dat is toch het voordeel van eigen geschreven materiaal boven covers. Hoewel ik het gevoel heb dat veel nummers van dit album los niet bijster interessant zijn, komt het als geheel best goed over. Ik houd het dan ook op een dikke vier sterren. Het is een leuk album met een fijne, toegankelijke rockstijl en de mellotron zorgt voor veel leuke, licht psychedelische momenten. Aangezien mijn kompaan Lennert altijd al The Who en The Kinks roemde, was ik bang dat The Kinks ook niet mijn ding zou zijn. Voorlopig bevalt dit toch wel goed.

Tussenstand:
1. Face To Face
2. The Kink Kontroversy
3. Kinks
4. Kinda Kinks

Vandaag en morgen ben ik vrij, dus ga ik een eindsprintje trekken. Ik laat me graag verrassen, maar ik vrees dat er tussen de laatste zes albums van The Kinks niks meer is dat de moeite waard is. De kritiek die ik op de vorige albums had, komt hier weer terug. Veel matige songs en slechts enkele momenten die leuk zijn, maar daar houdt het wederom mee op. Ik vind het leuk hoe de band experimenteert met keyboards op Add It Up en er wordt goed gescheurd op Destroyer. De rest is vooral middle of the road materiaal. Ik vind dit wel een tikje beter dan de vorige. Het grootste compliment dat ik hier kan bedenken.

Tussenstand:
1. Face To Face
2. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
3. The Kinks Are the Village Green Preservation Society
4. The Kink Kontroversy
5. Preservation Act II
6. Something Else
7. Kinks
8. Kinda Kinks
9. Sleepwalker
10. Preservation Act I
11. Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire)
12. Misfits
13. Schoolboys In Disguise
14. Give The People What They Want
15. Soap Opera
16. Low Budget
17. Everybody's In Show-biz
18. Muswell Hillbillies

Een stijl die iets volwassener is, waardoor het over de gehele linie net wat beter klinkt. Inderdaad mist hier de klapper van formaat die het debuut wel heeft. Ik geef de voorkeur maar aan het debuut, omdat ik het graag wat rauwer heb, maar zonder you really got me, zou dit de betere zijn. Met al die covers lijkt the Kinks ook nog behoorlijk zoekende, maar in die tijd waren covers een stuk gangbaarder. Toch is ook dit album niet echt de moeite waard.

Tussenstand:
1. Kinks
2. Kinda Kinks

Van The Kinks ken ik waarschijnlijk meer dan ik me besef, maar eigenlijk is op You Really Got Me na de band aan me voorbij gegaan. Het nummer heb ik overigens vooral leren kennen door Van Halen.

Op het debuutalbum is The Kinks nog niet echt interessant. Het is weer zo'n groep die meedoet met de beathype, maar nog wel met een voet in de rock-n-roll staat. De covers doen me niks en de meeste eigen nummers ook niet. You Really Got Me is de klap op de vuurpijl met de fijne, scheurende riff en het felle zangwerk. Het album is overigens ook niet echt slecht. Het is grotendeels gewoon niet bijzonder.

Deze plaat bevalt me dan weer meer dan ik verwacht had. Muzikaal is er volgens mij niet gek veel veranderd, behalve dat er wat meer agressie in lijkt te zitten. Het concept heb ik wederom niet echt gevolgd, maar zeker door Top of the Pops krijg ik de indruk dat er wat aversie is tegen de hitparade. In elk geval kwam ik hier redelijk makkelijk in en had ik weinig moeite met het herbeluisteren van dit album. Lola is een leuke single en verder had het allemaal wat meer niveau dan de voorgangers. Waar ik een beetje bang was klaar te zijn met The Kinks, ben ik nu weer iets hoopvoller naar de volgende albums.

Tussenstand:
1. Face To Face
2. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
3. The Kinks Are the Village Green Preservation Society
4. The Kink Kontroversy
5. Something Else
6. Kinks
7. Kinda Kinks
8. Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire)

Het is bewonderingswaardig te noemen hoe The Kinks probeert met de tijd mee te gaan. Het heeft met Pressure zelfs een wat punkachtige track in huis. Is het goed? Welnee. Het is allemaal wel aan te horen, maar ik blijf erbij dat de muziek grotendeels ongeïnspireerd klinkt. Superman is heel aardig, maar daar staat veel middelmatigheid tegenover. Nietszeggende rommel als In A Space, Little Bit Of Emotion en Moving Pictures. Ik ben wel benieuwd naar wat The Kinks in de jaren tachtig hebben gedaan, maar het vertrouwen in een goede afloop neemt nog verder af.

Tussenstand:
1. Face To Face
2. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
3. The Kinks Are the Village Green Preservation Society
4. The Kink Kontroversy
5. Preservation Act II
6. Something Else
7. Kinks
8. Kinda Kinks
9. Sleepwalker
10. Preservation Act I
11. Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire)
12. Misfits
13. Schoolboys In Disguise
14. Soap Opera
15. Low Budget
16. Everybody's In Show-biz
17. Muswell Hillbillies

Weer middle of the road. Je hoort heel goed dat de inspiratie ver te zoeken is bij Ray Davies. Wat moet je eigenlijk nog schrijven op een zestiende plaat? The Kinks gaan wel met hun tijd mee en komen hier met een rockplaat die keurig met z'n tijd meegaat. Met Live Long staat er nog een best aardig nummer op, maar verder overheerst de zesjescultuur die ik eerder al aanhaalde. The Kinks heeft hier niks meer te vertellen.

Tussenstand:
1. Face To Face
2. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
3. The Kinks Are the Village Green Preservation Society
4. The Kink Kontroversy
5. Preservation Act II
6. Something Else
7. Kinks
8. Kinda Kinks
9. Sleepwalker
10. Preservation Act I
11. Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire)
12. Misfits
13. Schoolboys In Disguise
14. Soap Opera
15. Everybody's In Show-biz
16. Muswell Hillbillies

Blegh! Country! In de opener herken ik The Kinks nog wel, maar verder nauwelijks. Alcohol vind ik op een bepaalde manier nog wel charmant, maar de rest vind ik echt verschrikkelijk. Enkele momenten zijn nog dragelijk. Dat Britse bands in de jaren zestig blues zijn gaan spelen, was een goede ontwikkeling, maar hier maken de heren van The Kinks toch echt een flinke misstap. Ik snap er ook maar weinig van dat dit album nog een erg hoog gemiddelde heeft. Dit soort ouderwetse hillbilliemuziek leek me (terecht) tamelijk uitgestorven.

Tussenstand:
1. Face To Face
2. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
3. The Kinks Are the Village Green Preservation Society
4. The Kink Kontroversy
5. Something Else
6. Kinks
7. Kinda Kinks
8. Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire)
9. Muswell Hillbillies

Dit album doet weinig onder voor The Kinks deed in de jaren zeventig en tachtig, al doen de gemiddeldes op bijv. RYM je anders geloven. Het is een rockplaat en daar houdt het wel mee op. Het mag duidelijk zijn dat ik vind dat deze band er op dit moment al twintig jaar niet meer toe doet, maar barslecht is het natuurlijk ook niet. Wel vind ik de lange speelduur vrij problematisch, want aan deze middelmatige plaat lijkt geen eind te komen. Verreweg de meeste bands doen er niet goed aan om de volledige capaciteit van een cd te benuttigen en ook hier is het overdaad die schaadt. Eindelijk is deze marathon ten einde. Waar ik de impact van een nummer als You Really Got Me zeker wel begrijp en ik ook wel degelijk bewondering heb voor wat de heren eind jaren zestig deden, vind ik de status toch wat overdreven. Van mij hoeft die reünie dan ook niet te komen.

Eindstand:
1. Face To Face
2. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
3. The Kinks Are the Village Green Preservation Society
4. The Kink Kontroversy
5. Preservation Act II
6. Something Else
7. Word Of Mouth
8. Kinks
9. Kinda Kinks
10. Sleepwalker
11. Preservation Act I
12. Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire)
13. Misfits
14. Schoolboys In Disguise
15. Give The People What They Want
16. Soap Opera
17. Low Budget
18. Think Visual
19. State Of Confusion
20. UK Jive
21. Phobia
22. Everybody's In Show-biz
23. Muswell Hillbillies

Nou, dat valt hier wel mee eigenlijk. Mijn verwachtingen waren voor dit album ook vrij laag, maar uiteindelijk is het een best geinige lp. Het is wat onevenwichtig en echt spetteren doet het nergens, maar tegelijkertijd stoor ik me nergens aan. Het theatrale aspect komt wel duidelijker naar voren. Wat mij betreft komt daardoor de maatschappijkritische boodschap veel beter uit de verf. Het slaapliedachtige Morning Song vind ik wel mooi. Sweet Lady Genevieve lijkt wel heel erg op The Continuing Song Of Bungalow Bill van The Beatles. Zo is de fab four na de split nog steeds van invloed. Fan zal ik niet meer worden, maar ergens kan ik deze eigenzinnige rockplaat wel waarderen.

Tussenstand:
1. Face To Face
2. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
3. The Kinks Are the Village Green Preservation Society
4. The Kink Kontroversy
5. Something Else
6. Kinks
7. Kinda Kinks
8. Preservation Act I
9. Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire)
10. Everybody's In Show-biz
11. Muswell Hillbillies

Ook hier zit er gekheid in de muziek die ik mis op de platen uit de piekjaren. Kinkfans zullen verbaasd zijn, maar ik vind dit album een stuk leuker dat wat ik gemiddeld van de band gehoord heb. Het is een wat conceptachtig album (heb me verder niet ingelezen in de achtergrondinfo) dat regelmatig weird en wat psychedelisch is. De dikke theatrale saus maakt het allemaal erg genietbaar. De stijl van Preservation Act I is een stuk beter uitgewerkt. Een mooi voorbeeld vind ik Second-Hand Car Spiv. Met name dat keyboardje doet het 'm. Er zit een bepaalde spanning hier die voor een goed deel komt door de announcements die veelvuldig opduiken. Eigenlijk ben ik wel een beetje verbaasd dat dit album zo slecht scoort hier. Komt het omdat The Kinks buiten de lijntjes kleuren?


Tussenstand:
1. Face To Face
2. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
3. The Kinks Are the Village Green Preservation Society
4. The Kink Kontroversy
5. Preservation Act II
6. Something Else
7. Kinks
8. Kinda Kinks
9. Preservation Act I
10. Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire)
11. Everybody's In Show-biz
12. Muswell Hillbillies

In dit album sluipt meer dan op de vorige een directe en toegankelijke rocksound. Verder is de inspiratie ver te zoeken hier. Dat heb je eigenlijk altijd wel met van die hoezen die getuigen van flauwe humor. Slechts The Headmaster wekt enige interesse. Verder is het geen slecht album. Het is alleen verre van goed. Sommige momenten zijn best ok, maar de flauwe humor die je hier vaak aantreft, doen afbreuk aan het geheel. Songs als Jack The Idiot Dunch zijn verschrikkelijk. Over het geheel bekeken een zesje.

Tussenstand:
1. Face To Face
2. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
3. The Kinks Are the Village Green Preservation Society
4. The Kink Kontroversy
5. Preservation Act II
6. Something Else
7. Kinks
8. Kinda Kinks
9. Preservation Act I
10. Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire)
11. Schoolboys In Disguise
12. Soap Opera
13. Everybody's In Show-biz
14. Muswell Hillbillies

Van een mager zesje voor de vorige plaat naar een volle zes voor Sleepwalker. The Kinks klinken hier weer wat volwassener. De felle sound blijft achterwege en heeft plaatsgemaakt voor een meer kalme koers. Het klinkt allemaal wel prettig, maar nog altijd heeft de band eigenlijk niets meer te vertellen. Sleepwalker klinkt over de gehele linie best prettig, maar heel goed wordt het nergens. Gelukkig begint het einde van deze marathon in zicht te komen, want ik vermoed dat er nog wel een aantal zesjes gaan komen.

Tussenstand:
1. Face To Face
2. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
3. The Kinks Are the Village Green Preservation Society
4. The Kink Kontroversy
5. Preservation Act II
6. Something Else
7. Kinks
8. Kinda Kinks
9. Sleepwalker
10. Preservation Act I
11. Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire)
12. Schoolboys In Disguise
13. Soap Opera
14. Everybody's In Show-biz
15. Muswell Hillbillies

Terug bij af. Dit klinkt vooral als Everybody's In Show-Biz part deux. Wat mij betreft dan ook een gemiste kans na twee leuke Preservation albums, want het is ook een terugkeer naar de simpele, gezapige songs. De kritiek richting de showbusiness begint ook erg vermoeiend te worden. Ik vind een nieuwe richting niet erg, maar de stap terug wel.


Tussenstand:
1. Face To Face
2. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
3. The Kinks Are the Village Green Preservation Society
4. The Kink Kontroversy
5. Preservation Act II
6. Something Else
7. Kinks
8. Kinda Kinks
9. Preservation Act I
10. Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire)
11. Soap Opera
12. Everybody's In Show-biz
13. Muswell Hillbillies

Een stap terug. Dat heeft niet zozeer met de sound te maken. Ik mis wel de hardere kant van The Kinks, maar hier ontbreekt toch vooral de gevatheid. Waterloo Sunset steekt wat mij betreft ook maar net boven het gemiddelde uit, omdat het een leuke zanglijn heeft. Voor een golden oldie vind ik het toch maar wat matig. Death Of A Clown heeft wel wat, maar daarna zakt het allemaal wat weg in prima luisterbare, maar nauwelijks opzienbarende voortkabbelende softrock. Het is degelijkheid top en daarom eigenlijk ook wat saai.

Tussenstand:
1. Face To Face
2. The Kink Kontroversy
3. Something Else
4. Kinks
5. Kinda Kinks

Geen verwarring hier. Ik sta er niet van te kijken dat The Kinks flirten met dansmuziek. Eigenlijk moet ik bekennen dat Come Dancing het leukste nummer van de plaat is. De rest is de vertrouwde nietszeggende Kinksmaterie die de band al sinds begin jaren zeventig uitpoept, maar dan in de stijl die bij de periode past. Het is me inmiddels ook wel opgevallen (en dat is al enkele platen zo) dat Ray Davies een middelmatige zanger is. Zijn teksten zullen vast wel de moeite waard zijn, maar ik voel er weinig voor om me er in te verdiepen. Daarvoor vind ik de muziek simpelweg niet goed genoeg. Fijn om hierboven de geschiedenis van de band mee te lezen. Dat ten tijde van dit album de MSG uitverkocht werd, brengt me dan wel weer in een state of confusion.


Tussenstand:
1. Face To Face
2. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
3. The Kinks Are the Village Green Preservation Society
4. The Kink Kontroversy
5. Preservation Act II
6. Something Else
7. Kinks
8. Kinda Kinks
9. Sleepwalker
10. Preservation Act I
11. Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire)
12. Misfits
13. Schoolboys In Disguise
14. Give The People What They Want
15. Soap Opera
16. Low Budget
17. State Of Confusion
18. Everybody's In Show-biz
19. Muswell Hillbillies

The Kinks gaan de goede kant op hier. De wel erg oubollige bluessound met de vele covers gaat nu echt richting een stevig ( maar nog steeds wel ouderwets) geluid, waarmee je anno 1965 wel goed voor de dag kwam. Er moet wel gezegd worden dat het niveau nog niet bepaald subliem is. Till The End Of The Day is een fijne single, maar het steekt net te duidelijk boven de rest uit. Over het algemeen is het een prima album dat goed wegluistert, maar ik mis nog wat herluisterwaarde. De punten zijn dan ook voor de degelijkheid, de toffe sound en ook wel de innovatie van The Kinks. Ik heb vooral het gevoel dat de heren er nog niet zijn.


Tussenstand:
1. The Kink Kontroversy
2. Kinks
3. Kinda Kinks

Jammer! Terug bij af. Word Of Mouth is een prima album, maar The Kinks hebben wat mij betreft er altijd moeite mee om dergelijke kwaliteit voort te zetten. Think Visual klinkt wederom ongeïnspireerd. De goede oude vibe is weer weg en dit album is vrij terecht in de vergetelheid geraakt. Slechts de afsluiter When You Were A Child is de moeite waard. De meest poppy track nota bene. De band is nog maar een schim.


Tussenstand:
1. Face To Face
2. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
3. The Kinks Are the Village Green Preservation Society
4. The Kink Kontroversy
5. Preservation Act II
6. Something Else
7. Word Of Mouth
8. Kinks
9. Kinda Kinks
10. Sleepwalker
11. Preservation Act I
12. Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire)
13. Misfits
14. Schoolboys In Disguise
15. Give The People What They Want
16. Soap Opera
17. Low Budget
18. Think Visual
19. State Of Confusion
20. Everybody's In Show-biz
21. Muswell Hillbillies

Beetje hetzelfde idee als bij Think Visual. Een album vol hapklare rock. Ray Davies is geen zanger die lang kan boeien en de songs gaan het ene oor in en vooral het andere oor weer uit. Je hoort in alles dat The Kinks wel klaar is. Barslecht is het natuurlijk ook nergens, maar in het rocklandschap van 1989 heeft de band helemaal niets meer te vertellen. Dit soort albums koop je vooral om de collectie compleet te maken als je die hard bent en zelfs dan moet je er niet meer dan 4-5 euro voor betalen.

Tussenstand:
1. Face To Face
2. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
3. The Kinks Are the Village Green Preservation Society
4. The Kink Kontroversy
5. Preservation Act II
6. Something Else
7. Word Of Mouth
8. Kinks
9. Kinda Kinks
10. Sleepwalker
11. Preservation Act I
12. Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire)
13. Misfits
14. Schoolboys In Disguise
15. Give The People What They Want
16. Soap Opera
17. Low Budget
18. Think Visual
19. State Of Confusion
20. UK Jive
21. Everybody's In Show-biz
22. Muswell Hillbillies

Deze hoes is veruit de lelijkste die ik van deze band gezien heb. Een slecht voorteken ook wat de muziek betreft, maar daar moet ik bekennen dat dit album een stuk beter in elkaar steekt dan de voorgangers. De stadionrock wordt gespeeld met de bravoure van de jaren zestig en dat maakt het allemaal prettiger om te volgen. Echt onder de indruk ben ik nog steeds niet, behalve van Living On A Thin Line. Erg mooi nummer en de eerste sinds een behoorlijk aantal jaren. De rest kan er goed mee door. Tegen het einde kakt het toch weer in, maar dat neemt niet weg dat dit het beste album is sinds Preservation Act II (wat mij betreft dan).

Tussenstand:
1. Face To Face
2. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
3. The Kinks Are the Village Green Preservation Society
4. The Kink Kontroversy
5. Preservation Act II
6. Something Else
7. Word Of Mouth
8. Kinks
9. Kinda Kinks
10. Sleepwalker
11. Preservation Act I
12. Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire)
13. Misfits
14. Schoolboys In Disguise
15. Give The People What They Want
16. Soap Opera
17. Low Budget
18. State Of Confusion
19. Everybody's In Show-biz
20. Muswell Hillbillies

Ik kan wel onderschrijven dat dit een vreemd album is. Ik herken het schetsmatige ook wel. Het ontbreken van de gitarist valt niet direct op, maar als je er op gaat letten, mis je wel iets. Het zou me niet verbazen als de geplande gitaarpartijen gewoon weggelaten zijn. Wellicht heeft Keith het opgevangen met extra keyboardpartijen. Hij is aanwezig genoeg om dat gat op te vullen.

Vreemde plaat dus, maar wel een die wederom erg lekker klinkt. De opener heeft weer prachtige partijen. Little Arabella is vreemd vanwege de hectiek. Happy Freuds is.... happy. De Karelia Suite heeft wel iets avontuurlijks en ook de afsluiter klinkt lekker. Het is een iets lastiger album om in te komen. Je voelt ook duidelijk aan dat het niet helemaal klopt, maar verder zet The Nice uitstekend werk neer.



Tussenstand:
1. The Thoughts of Emerlist Davjack
2. Ars Longa Vita Brevis

Meh, hier raakt The Nice me toch wel kwijt. Hang On Top Of A Dream is een mooie opener. Niet helemaal mijn smaak, maar in een barretje prima achtergrondmuziek. Later wordt het me iets te zweverig en willekeurig. Zeker America is er na als bonustrack op het debuut gestaan te hebben er niet beter op geworden. Verder is mijn commentaar hetzelfde als bij Five Bridges. Dit is geen albummateriaal, maar als bonustracks kan het prima. Als dit de koers van The Nice was, zijn ze op het juiste moment gestopt.

Eindstand:
1. The Thoughts of Emerlist Davjack 4,5*
2. The Nice 4*
3. Ars Longa Vita Brevis 4*
4. Five Bridges 3,5*
5. Elegy 3*


Gemiddelde: 3,8*

Ik zal wel niet de enige zijn geweest die nogal verbaasd opkeek toen de openingstrack afgespeeld werd. De stap van progrock naar klassieke muziek is dan ook wel een heel grote. Ik weet ook niet goed wat ik ervan moet vinden. Slecht is het zeker niet, maar speciaal zou ik het ook niet willen noemen (behalve de genresprong uiteraard). Het past totaal niet bij de band. Een aantal (waarschijnlijk allemaal) van die tracks zijn live opnames. Het applaus dat volgt, is er precies een die je van een zittend publiek kan verwachten.

Op sommige momenten keert The Nice terug naar het vertrouwde geluid en voelt het wat makkelijker en vertrouwder aan. De kwaliteit van hiervoor, hoor ik hier niet terug. Het is ook te fragmentarisch. Dat dit uitgebracht is na de split van de band is ook veelzeggend. Als Five Bridges was uitgebracht als bonus cd van een heruitgave, had ik er nog wel begrip voor kunnen opbrengen. Dan had ik er waarschijnlijk nooit naar geluisterd. Als lp anno 1970 is het puur om nog wat geld binnen te harken. Dit is niveau bonusmateriaal dus. Leuk om de die hard fans te pleasen, maar verder heeft het geen waarde.

Tussenstand:
1. The Thoughts of Emerlist Davjack
2. The Nice
3. Ars Longa Vita Brevis
4. Five Bridges

Lekker album weer! The Nice lijkt de boel al iets beter op de rit te hebben dan bij de voorganger. Dit album is wel maar net iets beter. Ik mis natuurlijk ook de gitaar. Ome Keith overlaadt ons weer met leuke, speelse partijen. De spaarzame trompet blijft leuk en de live songs zijn de kers op de taart. Het is verder vooral een Ars Longa Vita Brevis part II.



Tussenstand:
1. The Thoughts of Emerlist Davjack
2. The Nice
3. Ars Longa Vita Brevis

Deze band kende ik tot voor kort enkel van naam en zelfs dat was nog wat vaag. Grote bekende is natuurlijk meneer Emerson van ELP, dus uiteindelijk was ik hier zelf ook wel op uitgekomen, maar ik ben erg blij dat Lennert deze band heeft gekozen als nieuwe marathon. Dit debuut is absoluut een pareltje. Natuurlijk zijn de invloeden van The Beatles niet heel ver weg, maar je hoort wel goed waar Pink Floyd druk notities heeft zitten schrijven.

Flower King Of Flies doet erg denken aan Sgt. Peppers. Dat hindert absoluut niet. Ik vind het zelfs een erg lekkere opener. Vanaf het begin etaleert met name Keith Emerson zijn kunsten. Het is ongelooflijk knap hoe hij continu de luisteraar in zijn greep houdt. Wat volgt, is het ene na het andere kunstwerkje. Het is nog wel wat ruw en ongepolijst. Met name Jackson zit nog niet helemaal lekker in de rol van frontman. Tegelijkertijd heeft het wel zijn charmes. The Nice maakt hier heel gewaagde muziek. Het is vrij heftig en zeer progressief voor die tijd. Ik vind dit echt heerlijke kost.