Lieflijk en suikerzoet, maar gelukkig een flink tandje beter dan het voorgaande Reflection. Helemaal The Cherry Tree Carol en High Germany zijn beide weer pareltjes. Helaas slaat later op het album de verveling toch enigszins toe en herinner ik me mijn vader's woorden toen ik vroeg wat hij van The Pentangle vond: "Ja, dat was een goede band, maar na enkele nummers werd het toch oersaai". Zit een klein beetje een kern van waarheid in...

Tussenstand:
1. Basket Of Light
2. Cruel Sister
3. Sweet Child
4. The Pentangle
5. Solomon's Seal
6. Reflection

Na Soft Machine vreesde ik een beetje voor een nieuwe jazz-achtige band, maar het soort gitaarjazz die ik hoor op een track als Hear My Call gaat er dus op zich wel in. Mooie combinatie van folk en dit desbetreffende genre waar ik dus niet zo'n fan van ben als volgestouwd zit met solo's en blazers! Jacqui McShee heeft ook een erg mooie stem die ervoor zorgt dat ik met veel plezier naar de nummers kan luisteren. In ieder geval bij de zangstukjes dan, want zo'n drumsolo als op Bells of de bassolo van Pentangling vind ik eigenlijk niet nodig.

Een track als Bruton Town werkt daarom het beste. Er is wat technisch gitaarwerk te horen, maar nergens neemt het de overhand waardoor zang en instrumentatie gewoon in sync aanvoelen. Op de meeste andere tracks voelt het geheel nog wat rommelig of chaotisch. Desalniettemin is mijn interesse wel geprikkeld.

Eigenlijk een erg leuk album dat lijdt onder de enorme tijdsduur. De sound ligt het niet aan. De paar covers zijn leuk gekozen, het religieuze God Give Me The Strength (To Carry On) vind ik zelfs mooi en het eigen materiaal mag er zeker wezen. Het duurt gewoon te lang. Neemt niet weg dat dit een van de betere reunieplaten is die ik heb gehoord van een jaren '60 band waarbij het vooral opvalt hoe fijn de productie is en hoe het songmateriaal prima op de eerdere albums had gekund. Sterker nog, ik verkies dit album met gemak boven het gros van de oudere platen.

Tussenstand:
1. S.F. Sorrow
2. Silk Torpedo
3. ...Rage Before Beauty
4. Freeway Madness
5. Cross Talk
6. Parachute
7. Emotions
8. Get The Picture
9. The Pretty Things
10. Savage Eye

Na het best lekkere ...Rage Before Beauty klinken The Pretty Things zo'n 8 jaar later op Balboa Island toch ineens als een stelletje oude mannen. Mimi en Dearly Beloved zijn hier de perfecte voorbeelden van. Start nochtans best goed en All Light Up is weer een fijne track, maar de kwaliteit van de voorganger hoor ik niet terug. Valt toch vooral ook op de zanger hier echt de beste tijd heeft gehad.

Tussenstand:
1. S.F. Sorrow
2. Silk Torpedo
3. ...Rage Before Beauty
4. Freeway Madness
5. Cross Talk
6. Parachute
7. Emotions
8. Get The Picture
9. The Pretty Things
10. Balboa Island
11. Savage Eye

Grappig om te lezen dat de fans toentertijd niet blij waren met de meer poppy sound/blazers, terwijl ik juist blij ben dat de R&B op de achtergrond verdwenen is. De band heeft nu veel meer een Moody Blues/Kinks sound en dat vind ik een positieve ontwikkeling. Erg goed vind ik het nog steeds niet en de grootste reden daarvoor is toch echt wel, helaas, Phil May. Zijn stem is gewoon beperkt en past dus wel beter bij de rauwere sound van de eerste albums. Hier vind ik hem vaak tekort schieten. Alsnog wel een flinke hoeveelheid leuke songs en het eerste album waar ik bij vlagen echt blij van wordt. Ik heb mijn hoop vooralsnog nu meer gevestigd op de volgende plaat.

Tussenstand:
1. Emotions
2. Get The Picture
3. The Pretty Things

Ja, het is beter dan het debuut en het valt vooral op dat de eigen nummers beduidend beter zijn dan de covers (zoals toen wel vaker het geval was), maar ik kan songs als Rainin' In My Heart en I Had A Dream niet goed aan. You Don't Believe Me opende het album wel hoopvol met zo'n lekker Byrds-jengeltje op de gitaar, maar verder blijft me weer duidelijk hoe ik gewoon niet zo veel houd van beat/R&B uit halverwege de jaren '60. Niet slecht, maar ik kan er gewoon niet bijzonder enthousiast van worden.

Tussenstand:
1. Get The Picture
2. The Pretty Things

Die debuutalbums uit 1965 klinken langzaamaan allemaal hetzelfde voor me. Iedereen speelt covers, iedereen heeft een portie R&B er in en het klinkt allemaal wel aardig, maar niet opzienbarend. In dit geval ook: aardige zang, aardig gitaarwerk en een paar songs die ik volgens mij al veel vaker heb gehoord. Het duurt echter allemaal niet lang en klinkt voor zijn tijd wel lekker rauw, dus verkeerd is het zeker niet. Nu is het vooral afwachten hoe de band dan later gaat klinken.

Eens met Ruud, het afsluitende album is best fijn. Krakkemikkige zang bij vlagen, maar wel oprecht en met Hell, Here And Nowhere en Dirty Song echt een stel krakers eersteklas.

Blijkt uiteindelijk niet echt mijn band te zijn, maar ik waardeer een groot gedeelte van wat ze hebben uitgebracht wel. Heel erg voor herhaling vatbaar vind ik het verder ook niet echt, al zal ik S.F. Sorrow zeker nog wel gaan aanschaffen.

Eindstand:
1. S.F. Sorrow 4.5*
2. Silk Torpedo 4*
3. The Sweet Pretty Things (are In Bed Now, Of Course...) 4*
4. ...Rage Before Beauty 3,5*
5. Freeway Madness 3,5*
6. Cross Talk 3,6*
7. Parachute 3,5*
8. Emotions 3,5*
9. Get The Picture 3*
10. The Pretty Things 3*
11. Balboa Island 3*
12. Savage Eye 3*
Gemiddelde: 3,5*

Kennelijk miste ik er eentje, ik dacht namelijk dat we alleen de UK releases zouden doen, maar ik had het fout. Goed, nu is dit in het geval van 12x5 nog geeneens zo'n ramp, aangezien ik hem beter trek dan de eerdere twee Stones-albums die ik heb gehoord. Met I Used To Love Her ook meteen het eerste nummer dat ik van de classic rock zenders herken. Nog steeds een cover, maar wel een uitvoering die lekker vurig en opzwepend is. Het eigen materiaal is matig (Congratulations) tot redelijk (Grown Up Wrong), maar goed is het zeker nog niet. De Susie Q uitvoering is slechts ietsjes beter dan die van The Rolling Stones No. 2. Nog steeds geen album waar ik van geniet, maar het is alsnog beter dan wat ik voorheen heb gehoord.

Tussenstand:
1. 12x5
2. The Rolling Stones No. 2
3. The Rolling Stones

Ik weet echt behoorlijk zeker dat ik van The Rolling Stones in het nieuwe millennium helemaal niets heb meegekregen. Als ik korte live-opnames van festivals voorbij zag komen was ik ook verre van enthousiast hoe de band klonk. Dit album valt me in dat opzicht alsnog best mee. Het heeft niet de 'wow'-factor die Bridges To Babylon voor mij wel had, aangezien ik het materiaal daar toch echt een tandje beter vond, maar het geheel blinkt wel uit in flinke degelijkheid en ervaring. Ik vind Jagger nog behoorlijk sterk zingen. Sterker nog, er is een ander unicum te vinden: ik vind Richards' zang in This Place Is Empty eigenlijk behoorlijk sterk. Misschien omdat de 'oude man die zingt' hier wat oprechter overkomt omdat hij nu ook echt als een oude vent klinkt die het wel op zijn meest oprecht brengt.

Ik denk dat ik Watts overigens nog te weinig credit heb gegeven. Hij ziet er altijd uit alsof hij op de automatische piloot drumt en het hem allemaal niet zoveel uitmaakt, maar de gast heeft schwung en is een belangrijke factor in de sound. Ook hier is het zonder poespas hard en strak slaan en het houdt de boel goed samen. Waardoor ik dit album alsnog geen hogere score geef, is het feit dat ik hier ook wat uitschieters mis, al is de totale kwaliteit in vergelijking met Voodoo Lounge wel een stuk hoger. Rain Fall Down, het loodzware Laugh, I Nearly Died en het ruige Look What The Cat Dragged In vind ik echter wel prima songs. Sweet Neo Con is daarnaast weer een lekker scherp politiek nummer met een goed snauwende Jagger.

Ik kan me van A Bigger Bang goed voorstellen dat de oldschool fans erg tevreden waren. Het feit dat ik me nergens echt heb geërgerd is daarnaast ook echt een goed teken. De oudjes konden het nog best wel.

Tussenstand:
1. Sticky Fingers
2. Their Satanic Majesties Request
3. Bridges To Babylon
4. Goat Head Soup
5. Steel Wheels
6. Undercover
7. Let It Bleed
8. A Bigger Bang
9. Dirty Work
10. Beggars Banquet
11. It's Only Rock N Roll
12. Some Girls
13. Aftermath
14. Exile On Main St.
15. Tattoo You
16. Between The Buttons
17. Voodoo Lounge
18. 12x5
19. Out Of Our Heads
20. Emotional Rescue
21. The Rolling Stones No. 2
22. The Rolling Stones
23. Black And Blue

Eindelijk! December's Children (And Everybody's) hebben we wegens het gebrek aan echt nieuw materiaal (slechts drie nummers) even geskipt), al is mijn voornaamste beweegreden hiervoor toch ook echt geweest dat ik gewoon nu aan het echte materiaal wil beginnen. Ik weet nu wel dat The Beatles/Rolling Stones/Kinks/The Who veel cover-materiaal hebben gedaan en ik weet ook dat het me allemaal niet zoveel boeit. Ik vind het alsnog vervelend om mezelf zonder al teveel interesse door albums heen te moeten worstelen, want ik haal er gewoon geen voldoening uit en de band schiet er al helemaal niets mee op.

UIt Aftermath krijg ik eindelijk wel voldoening. Het is nog niet perfect (Doncha Bother Me vind ik hele vervelende blues), maar er is in de vorm van Mother's Little Helper, Lady Jane en Under My Skin echt een mooi trio aan hele sterke songs op de eerste kant van de plaat. Dan verschijnt daar ineens Going Home, een lang uitgesponnen acid-rock/blues epos dat een Doors-sound oproept waar de Doors nog geen sound hadden. Dit nummer had alle potentie om tegen te vallen, maar het bevalt me wonderwel prima.

De tweede helft van het album is moeizamer om door te komen. Helemaal het soulnummer Out Of Time klinkt eerder als iets van The Supremes. Te zoetsappig en duurt ook te lang. I Am Waiting bevalt dan beduidend beter met die folky klanken. De manier hoe Jones op dit album zoveel verschillende snaarinstrumenten gebruikt is sowieso een pluspunt. Think bevalt me ook prima. Helaas kan ik met It's Not Easy, Take It Or Leave It en What To Do ook niet veel. Allemaal wat te gezapig nog, terwijl ik op de eerder genoemde tracks die ik wel goed vond juist veel meer hoorde. Desalniettemin staat de eerste stevige voldoende wel in de marathon, maar het mag toch nog wel wat beter worden nog.

Tussenstand:
1. Aftermath
2. 12x5
2. Out Of Our Heads
3. The Rolling Stones No. 2
4. The Rolling Stones

Vreemd. Ik had verwacht dat de scores nu wel omhoog zouden gaan, maar ik vind Between The Buttons eigenlijk wel erg gezapig terwijl ik juist had verwacht/gehoopt dat de band met de eigen songs weer iets meer ballen zou gaan tonen. Dat valt nu nog tegen. Niet dat het album een complete blamage, maar het doet me toch pijn om te constateren dat de barok-pop van zowel The Beatles als The Rolling Stones me niet heel veel doet. Cool, Calm, and Collected is wel tof en songs als Who's Been Sleeping Here en Complicated zijn ook echt tof. Afsluiter Something Happened To Me Yesterday met zijn blazers haalt helaas weer Beatles-herinneringen naar boven waar ik liever bij wegblijf. Een krappe 3.5, want nog steeds is het echt niet vervelend om naar te luisteren, maar het mag nog steeds spannender.

Tussenstand:
1. Aftermath
2. Between The Buttons
3. 12x5
4. Out Of Our Heads
5. The Rolling Stones No. 2
6. The Rolling Stones

Hier begint mijn tolerantie langzaamaan ook wel af te dwalen. Speel met stijlen zoveel je wilt, maar zorg dan alsjeblieft toch nog wel dat er iets memorabels uit komt. Dat hoor ik hier namelijk echt totaal niet. Vooral Melody gaat maar door en door, maar gaat ook nergens heen. Van nieuwe gitarist Ron Wood's kunnen heb ik ook nog niets gehoord, aangezien de gitaarpartijen op een bijzonder laag pitje staan. Het afsluitende Crazy Mama weerhoudt me ervan om het album een lagere score te geven, terwijl dit nummer op ieder ander album het minst interessante zou zijn. Voor mij is dit het gewoon helemaal niet.

Tussenstand:
1. Sticky Fingers
2. Their Satanic Majesties Request
3. Goat Head Soup
4. Let It Bleed
5. Beggars Banquet
6. It's Only Rock N Roll
7. Aftermath
8. Exile On Main St.
9. Between The Buttons
10. 12x5
11. Out Of Our Heads
12. The Rolling Stones No. 2
13. The Rolling Stones
14. Black And Blue

De titel van dit album heb ik toentertijd veelvuldig voorbij zien komen en Anybody Seen My Baby heb ik toen zeker weten ook vaak op de radio gehoord. Op het moment dat ik dit nummer nu ook hoor denk ik meteen 'ja, zo'n kraker ontbrak er echt op Voodoo Lounge'. Ook al vind ik de band als complete albumband vaak tekort schieten, het valt me toch wel op dat ze qua hitsingles altijd behoorlijk sterk materiaal geleverd hebben. Lekker mysterieuze groove en een catchy refrein dat ik nog de rest van de dag in mijn hoofd zal hebben. Ik heb mezelf nu dan ook echt voorgenomen om buiten een paar reguliere albums zeker nog een verzamelalbum aan te schaffen zodat ik de 'beste' songs toch lekker compact heb.

Goed, het album was nog niet klaar toen ik de eerste alinea schreef. Naarmate het geheel vordert valt het me vooral op dat niet alleen de sound nu klopt, maar ook de songs gewoon een stuk beter zijn dan op de voorganger het geval was. Low Down en Gunface rocken behoorlijk goed. Als ik op You Don't Have To Mean it Richards weer hoor zingen en de rockende sound vervangen is voor middle of the road reggae-poprock slaak ik echter wel weer een zucht. Mijn mening over zijn zang-'kwaliteiten' zijn nu in de tussentijd wel duidelijk. Als Out Of Control wordt ingezet ben ik dan ook weer blij dat Jagger weer zingt. Dit nummer heeft ook een laidback vibe, maar ook een opbouw naar iets stevigers. De andere single Saint Of Me kende ik dan weer nog niet, maar ook hier hoor ik wel weer een bevestiging van mijn statement dat de band in dat departement gewoon vaak het beste werk levert. Goede vibe in het nummer en een toffe tekst. Ook een fijne gitaarsound.

Bijna had ik dit album een 4.5 gegeven. En dan gooit de band twee verschrikkelijke eindtracks erin en wil ik het album al afzetten. Zonder die twee afsluiters was het album voor mij een absoluut pareltje geworden, nu vind ik het alsnog wel een van de beste albums van de band, maar blijft dat 'verdomme, wat jammer'-gevoel echt nog even hangen. Goed, als ik hem in de winkel vind schaf ik hem gewoon aan en zet ik hem wel op tijd uit. Voor wat de band in 1997 had kunnen uitbrengen voor mij een flink geïnspireerd en afwisselend album!

Tussenstand:
1. Sticky Fingers
2. Their Satanic Majesties Request
3. Bridges To Babylon
4. Goat Head Soup
5. Steel Wheels
6. Undercover
7. Let It Bleed
8. Dirty Work
9. Beggars Banquet
10. It's Only Rock N Roll
11. Some Girls
12. Aftermath
13. Exile On Main St.
14. Tattoo You
15. Between The Buttons
16. Voodoo Lounge
17. 12x5
18. Out Of Our Heads
19. Emotional Rescue
20. The Rolling Stones No. 2
21. The Rolling Stones
22. Black And Blue

Compleet onopvallend tot erg irritant (Indian Girl, She's So Cold). Some Girls verraste me nog best wel, maar Emotional Rescue blinkt uit in matigheid met een enkel lichtpuntje (Where The Boys Go). Het BeeGees-achtige Emotional Rescue kende ik al, maar daar heb ik ook nooit wat mee gehad. Niet beledigend verder, maar iets dat ik verder ook nooit meer hoef te horen.

Tussenstand:
1. Sticky Fingers
2. Their Satanic Majesties Request
3. Goat Head Soup
4. Let It Bleed
5. Beggars Banquet
6. It's Only Rock N Roll
7. Some Girls
8. Aftermath
9. Exile On Main St.
10. Between The Buttons
11. 12x5
12. Out Of Our Heads
13. Emotional Rescue
14. The Rolling Stones No. 2
15. The Rolling Stones
16. Black And Blue

En toch vind ik dit album met gemak beter dan Exile On Main St.

Het is geen geniaal album, maar wel een album met een duidelijke kop en staart, afwisseling en individuele tracks die er echt helemaal uitspringen. Het gitaarwerk is sowieso over het algemeen flink goed te noemen. Zo'n solo als op Winter of 100 Years Ago is puur genieten voor mij. Was dit allemaal Taylor? Pluimpje voor de beste man in dat geval.

Angie zal ik altijd een fijne track blijven vinden. Misschien wel de beste naast Gimme Shelter van de grote hits. Star Star vind ik eveneens een lekker rockende track met catchy refrein (zal wel wat gezeik hebben opgeleverd toen?). Opener Dancing With Mr. D. heeft ook een lekker zompige swampbluesvibe. Beetje CCR-achtig zelfs. Doo Doo Doo Doo (Heartbreaker) een krachtige aanklacht tegen police brutality met een lekker funky vibe en ook Silver Train vind ik een lekkere rocker.

Coming Down Again vind ik wel echt een verschrikkelijke track en ik hoor ergens ook wel wat gezapigheid in de sound, maar alsnog heb ik hier toch genoeg van genoten om een voorzichtige 4 sterren te geven. De meningen kunnen nog wel eens verschillen kennelijk.

Tussenstand:
1. Sticky Fingers
2. Their Satanic Majesties Request
3. Goat Head Soup
4. Let It Bleed
5. Beggars Banquet
6. Aftermath
7. Exile On Main St.
8. Between The Buttons
9. 12x5
10. Out Of Our Heads
11. The Rolling Stones No. 2
12. The Rolling Stones

Vriendelijk album dat niet teveel opvalt, maar ook niet hinderlijk wegluistert. Ik heb It's Only Rock 'n' Roll (But I Like It) altijd een beetje net wel/net niet gevonden, maar vandaag bevalt het me toch net wel. Over het algemeen geniet ik ook wel van de wat meer funky inslag van de ritmesectie en is het soleerwerk nog steeds ijzersterk als het voor mag komen. Helemaal op Time Waits For No One is het genieten. Alsnog vind ik het als geheel net iets te voortkabbelend om echt bijzonder te zijn, maar het is zeker geen straf om het album uit te moeten zitten. Wel extra benieuwd hoe de band nu zonder Taylor gaat klinken, want deze man kan duidelijk beter soleren dan Keith Richards.

Tussenstand:
1. Sticky Fingers
2. Their Satanic Majesties Request
3. Goat Head Soup
4. Let It Bleed
5. Beggars Banquet
6. It's Only Rock N Roll
7. Aftermath
8. Exile On Main St.
9. Between The Buttons
10. 12x5
11. Out Of Our Heads
12. The Rolling Stones No. 2
13. The Rolling Stones

She Said Yeah laat het album lekker hard van start gaan zeg. Jammer dat dit niet wordt doorgezet, al moet ik toegeven dat ik per album de zang- en gitaarkwaliteiten vooruit hoor gaan. De eigen songs vind ik hier nog steeds niet bijzonder sterk en ik mis nog steeds een echte kraker. Maar goed, nu de band even is opgewarmd met andermans composities mag het eindelijk tijd worden dat ik eens een album met compleet eigen materiaal kan horen...

Tussenstand:
1. 12x5
2. Out Of Our Heads
3. The Rolling Stones No. 2
4. The Rolling Stones

Ik vroeg me al af wanneer ik Miss You zou horen, aangezien dit nummer toch wat meer richting de funktijd zou moeten gaan. Ik kende de titel niet, alleen het melodietje en ik wist dat het van de Stones was. Enfin: lekker nummer, fijn om het weer te horen. Als nummer alleen al beter dan het hele voorgaande album. Verder wordt er ook flink gerockt. When The Whip Comes Down is helemaal een stevige track. Some Girls laat me flink glimlachen door de politiek incorrecte tekst. Shattered heeft ook een lekkere vibe.

Verder ben ik wel van mening dat Richards echt zijn mond moet houden en dat Beast Of Burden in Bette Midler versie echt beter is. Over Far Away Eyes ben ik ook nog niet uit. Desalniettemin een vermakelijk album dat de matige voorganger met gemak doet vergeten.

Tussenstand:
1. Sticky Fingers
2. Their Satanic Majesties Request
3. Goat Head Soup
4. Let It Bleed
5. Beggars Banquet
6. It's Only Rock N Roll
7. Some Girls
8. Aftermath
9. Exile On Main St.
10. Between The Buttons
11. 12x5
12. Out Of Our Heads
13. The Rolling Stones No. 2
14. The Rolling Stones
15. Black And Blue

Sticky Fingers is het tweede album waar ik echt goed van geniet en het eerste Stones-album waar ik een sound hoor die eigen klinkt en me compleet bevalt. Het heeft ballen (terugkeer elektrische gitaar: op songs als Sway een vette solo en op Can't You Hear Me Knocking en Bitch goeie riffs) en emotie (countryrocksongs als Wild Horses en Dead Flowers bevallen goed) en bovenal een flinke collectie aan goede songs.

Grappig dat ik in dit geval de niet-hits als Sway en Sister Morphine nog beter vind dan de bekendere songs. Helemaal de laatste track is een broeierig, bijna duister nummer met een fantastische sfeer. Afsluiter Moonlight Mile gaat zelfs nog een stap verder en is op zijn minst fantastisch te noemen. Hiermee is Sticky Fingers het eerste Rolling Stones album waarover ik het met de fans eens ben.

Tussenstand:
1. Sticky Fingers
2. Their Satanic Majesties Request
3. Let It Bleed
4. Beggars Banquet
5. Aftermath
6. Between The Buttons
7. 12x5
8. Out Of Our Heads
9. The Rolling Stones No. 2
10. The Rolling Stones

Dit is het voor mij nog lang niet. Ik weet dat ik de Stones uiteindelijk wel zal gaan waarderen naarmate deze marathon vordert, maar rock n' roll/r&b-covers doen me vandaag de dag gewoon helemaal niet. Ik begrijp de keuze hiervoor vanuit historisch perspectief prima, maar ik kan er zelf met geen mogelijkheid van genieten. De reden dat ik dit nog een halve ster boven het Beatles-debuut geef, is dan ook vooral omdat het allemaal toch wat rauwer klinkt en dat trekt me meer dan het zoetsappige van de Fab Four. Interessant vind ik het echter geen van beiden.

Tja... iets beter dan het origineel door de coverkeuze, maar daar is ook alles mee gezegd. Heel veel extra kan ik er zodoende ook niet over zeggen. Het musiceren is aardig en Jagger heeft een goeie stem. Deze variant van Susie Q vind ik echter een verschrikkelijke uitvoering en gaf me echt zin om het album voortijdig uit te zetten. Hoeveel albums nog voor ik kan luisteren naar echt eigen materiaal?

Tussenstand:
1. The Rolling Stones No 2
2. The Rolling Stones

Nou, ik heb hier echt totaal geen moeite mee. Sterker nog, ik vind dit tot nu toe het tofste Rolling Stones album dat ik voor mijn kiezen heb gekregen. Ja, de overeenkomsten met Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band zijn overduidelijk en dit maakt het album een soort van rip-off, maar ik heb er ook het meeste plezier aan over gehouden.

Ik kende The Rolling Stones niet in deze hoedanigheid. Ik moet toegeven dat ik She's A Rainbow wel eerder heb gehoord, maar hier nooit de naam van deze band aan gekoppeld heb. De orkestrale (piano)partijen passen echter wel in de songs. Een nummer als Citadel vind ik ook nog best rauw klinken. In Another Land vind ik, mede door de afwisseling van zang (Wymann), een erg geslaagde psychedelische track. Qua sound eerder Are The Village Green Preservation Society (Kinks) dan The Beatles en met lekker stuwende gitaarpartijen en een mooie klavecimbel. 2000 Man heeft ook een Kinks-vibe en doet me wat aan Death Of A Clown denken. Sing This All Together (See What Happens) is niet compleet geslaagd, maar ergert ook niet, en 2000 Light Years from Home vind ik echt een hele sterke track. Wat mij betreft een ruwe diamond en het eerste Rolling Stones album dat ik ook echt actief wil aanschaffen!

Tussenstand:
1. Their Satanic Majesties Request
2. Aftermath
3. Between The Buttons
4. 12x5
5. Out Of Our Heads
6. The Rolling Stones No. 2
7. The Rolling Stones

Ok,(The) Soft Machine is een marathon geworden op basis van het feit dat mijn vader me een nummer doorstuurde en vroeg of ik het kende. 'nee', maar het klonk zeker intrigerend, dus waarom niet weer eens een keer proberen waar ik echt helemaal niets van weet? Sowieso is de hele Canterbury Scene me nog vrij onbekend, wat toch raar is voor iemand die claimt erg van prog te houden.

Als Volume One een voorbode is van wat er gaat komen, dan wordt het een vermoeiende marathon. Niet dat het slecht is, in tegendeel, maar het koste me zeven luisterbeurten om echt goed door het album te komen. Het jazzy karakter van de songs in combinatie met de best wel matige vocalen, zorgen er immers niet voor dat het makkelijk in het gehoor ligt. Maar podverdrie, wat een strakke ritemsectie. Ik moet echter wel weer wennen, net zoals bij The Nice, dat er geen gitaar te horen is.

De jamsessie A Boot If At All laat in ieder geval flink wat kwaliteit horen. Lullabye Letter heeft daarnaast echt hele toffe harmoniezang en ook Why Are We Sleeping? heeft een fijne sfeer. Of dit echt mijn band gaat worden, moet echter nog blijken, daarvoor weet ik nog niet zeker of het wat freaky karakter van de band echt helemaal mijn ding zal zijn.

Moeilijk weer om goed te doorgronden. The Soft Machine is toch echt een beduidend ander soort prog dan ik gewend ben. Ergens voelt dit album fragmentarisch aan, maar na meerdere luisterbeurten ontwaart zich wel een soort rode draad die meer stukken op zijn plaats laat vallen. Op een song als Dedicated to You But You Weren't Listening bespeur ik ook wat invloeden die later bij een band als Genesis terugkomen. Heeft Peter Gabriel toevallig ooit genoemd of Robert Wyatt hem qua zang geïnspireerd heeft?

Voor de rest een freaky, wispelturig album dat gewoon in het verlengde van het debuut ligt. Vanwege het feit dat hier toch net iets meer afwisseling te horen is voorlopig de eerste plaats, maar het verschil is alsnog behoorlijk te verwaarlozen.

Tussenstand:
1. Volume Two
2. The Soft Machine

Don't You Just Know is inderdaad een verschrikkelijke track zeg. Voor de rest een album dat nog iets rauwer en feller is dan het debuut, waarbij in het gitaarwerk vooral de flinke Kinks-vibe opvalt. Helemaal hoe Louie Louie wordt gespeeld lijkt het een 1-op-1 kopie van Davies' band. Deze is dan op zich best aardig, Since I Fell For You haalt als ultiem zeiklied die impact dan weer weg.

Verder doet het me nog steeds vrij allemaal.

Tussenstand:
1. Boom
2. Here Are The Sonics!

Meteen vanaf het begin was me al duidelijk dat dit niet mijn band is. Ik houd niet van rock-n-roll en vind de 'ruige' zang hier echt geen toegevoegde waarde. Buiten dat geschreeuw blijft het gewoon dezelfde hoeveelheid covers die iedere band uit die tijd afwerkte. Niet rampzalig, maar goed vind ik het zeker niet. Ik vraag me tevens ook af of ik hier hele uitgebreide recensies van kan schrijven.

Ietsjes beter dan de rest omdat er iets meer wisseling in stijl en sfeer zit. En nog steeds ben ik geen fan van het totaalplaatje en vind ik het qua songs allemaal erg middle of the road. Toch is I'm Going Home best aardig en erger ik me ook weer nergens. Maar plezier eruit halen: ook niet echt.

Tussenstand:
1. Introducing The Sonics
2. Boom
3. Here Are The Sonics!

Frappant dat ik dit dan weer veel leuker vind dan de oude sound. De band klinkt nu veel beter ontwikkeld en de rauwe sound is voor een stelletje oudjes nog erg energiek. Rock 'n roll, punkrock en garagerock in de blender met betere zang dan vroeger. Nog steeds niet helemaal mijn ding, maar het klinkt beduidend minder brak dan vroeger en voor een comeback plaat stiekem best geïnspireerd. Nog steeds absoluut niet mijn band/genre, maar ik mag dit best wel en daarmee sluit deze korte marathon gelukkig nog best aardig.

Tussenstand:
1. This Is The Sonics 3,5*
2. Introducing The Sonics 3*
2. Boom 3*
3. Here Are The Sonics! 2.5*
Gemiddelde: 3*

Van de twee albums die postuum zijn uitgebracht wat mij betreft verreweg de beste. Ik hoor hier weer wat rauwe experimenten en daarmee ook beduidend interessantere nummers dan op VU het geval was. Helemaal beide uitvoeringen van Hey Mr. Rain bevallen erg goed. Ook het afsluitende Rock and Roll is een prima track. De psychedelica zit weer wat terug en de songs hebben over het algemeen ook een kop en staart. Zelfs Reed's zang is erg behoorlijk. Jammer dat er niet iets meer origineel materiaal op staat en het geheel iets consistenter klinkt, dan was het helemaal top geweest. Alsnog een aangename verrassing en een goed idee geweest om deze twee toch nog even mee te nemen!

Eindstand:
1. The Velvet Underground & Nico 4*
2. Another View 3.5*
3. Loaded 3.5*
4. The Velvet Underground 3*
5. VU 3*
6. Squeeze 2*
7. White Light/White Heat 1*
Eindstand: 2,86*