Debuutalbum van deze Amerikaanse groep uit Los Angeles met volgende line-up: Paul Gilbert (gitaar), Jeff Martin (zang), John Alderete (bass) en Harry Gschoesser (drums). Na dit album werd Scott Travis, later bekend bij Judas Priest, vaste drummer bij Racer X.
Het is een Shrapnel-productie, dus alles over the top met zeer veel aandacht voor het (prachtige) gitaarwerk van de toen negentienjarige axeshredder Paul Gilbert, een uitmuntende ritmesectie die op volle toeren doordendert en een redelijke zanger die geregeld de hoge noten uit de toppen van zijn tenen haalt. Noem het dus power metal, speed metal maar zeer zeker melodieuze heavy metal uit de jaren tachtig.
Het album start met een gitaarsolo, Frenzy, en titelnummer Street Lethal is pure speed metal met dubbele bassdrums en furieuze gitaarsolo. Into The Night laat het tempo eventjes zakken tot het volgende nummer Blowin’ Up the Radio, weer zo’n halsbrekend nummer. Het tempo zakt opnieuw met Hotter Than Fire: waarom die fade-out op het einde, ook zo iets waar ik een hekel aan heb. On the Loose is een midtempo song met meezingrefreinen en nu valt op hoe eentonig de zanger wordt met al die galm op zijn zang, wijlen Carl Albert van Vicious Rumors heeft hier toch destijds een standaard gezet. Bij Loud and Clear gaat het tempo opnieuw de hoogte in en wat een gitaarsolo! Een blik op Wiki vertelt me dat Y.R.O. staat voor “Yngwie Rip-Off, de titel die producer Mike Varney aan het toen titelloze nummer gaf omdat het veel overeenkomsten vertoont (basslijn) met Black Star van Yngwie Malmsteen. Het is dus een instrumentaal nummer met veel gitaarvuurwerk. Dangerous Love en Getaway zijn matige standaardsongs. Rock It doet me denken aan de vroege Van Halen.
Het zijn songs, niet alleen platforms voor het waanzinnige gitaarwerk, de uptempo songs hoor ik wel liever dan de midtempo songs en je hoort me niet klagen. Fans van Yngwie Malmsteen, Vinnie Moore, Tony MacAlpine, Akira Takasaki, Vicious Rumors en consoorten kunnen dit album blind kopen, jullie zullen het zich zeker niet beklagen.

Sinds 1983 zijn deze Duitsers bezig, ik ken de naam van deze groep en de naam van hun frontman Peavy sinds mijn jonge en schone jaren, maar ik moet eerlijk bekennen dat dit album mijn eerste echte kennismaking met hen is. Ik heb zelfs mijn cassettes van toen bekeken – leve tapetrading – maar ik heb niets teruggevonden.
Ik vind dit wel goed te pruimen: de heren spelen samen strakke heavy metal / power metal met aandacht voor de melodielijnen, de gitaarriffs en –solo’s vind ik ook goed. Bij dit genre hou je natuurlijk rekening met het betere double bass werk en de koortjes, bij land- en soortgenoten kan het de melige toer opgaan, hier echter niet. Ik vind dit een plaat zonder overdaad maar met kwaliteit. Hoogtepunt vind ik From the Underworld, snel, hard, melodieus en een aanslag op de trommelvliezen.
Vermits ik quasi niets ken van Rage, kan de meestal tegenwoordige nostalgie-factor geen rol spelen. In hetzelfde jaar bracht Helloween het album Chameleon uit, ten kastele Spamalot ook wel genoemd “geen vetten” maar dit kan wel een aardig alternatief geweest zijn voor het toen wat stuurloze Helloween.
Peavy weet ongetwijfeld dat hij niet de beste zanger ter wereld is en dat is goed hoorbaar. Toch beschouw ik dat als een kwaliteit van hem: weten waar je grenzen liggen en goede, degelijke en proper afgewerkte prestaties leveren. Punt van kritiek blijft bij vele groepen en ook dit album: een uur is van het goede teveel. Ik blijf voorstander van de drie-kwartier-regel: de meeste mensen (zeker ik) kunnen hun aandacht toch niet langer bij de zaak houden. Ik geef dit een vier want ik vind dit een goed album, niet meer niet minder. De bonustracks heb ik niet beluisterd, doe ik trouwens zelden of nooit want waar stopt het?

Album nummer zeven met Ritchie Blackmore (gitaar), Joe Lynn Turner (zang), Roger Glover (bass), David Rosenthal (keyboards) en Chuck Burgi (drums). Joe Lynn Turner vind ik nog altijd een prima zanger voor de muziek van Rainbow, minder power dan Ronnie James Dio (wie niet?) maar toonvaster dan Graham Bonnet. Zucht, ik moet het ook toegeven: ik mis de drums van heel zeker Cozy Powell (wat een geweldenaar) en ook Bobby Rondinelli op dit album. Het is Rainbow, hoor, kwaliteit voor je geld, wat bewezen wordt door onder andere Stranded, Fool for the Night, Fire Dance en Street of Dreams (topnummer). De meeste nummers werden geschreven door Ritchie Blackmore en Joe Lynn Turner met zeer sporadische bijdragen van de rest. Nummer negen Snowman is een bewerking van een nummer van de Engelse componist Howard Blake.
Een groot aantal zomers geleden heb ik al de albums van Rainbow gekocht (wat heb ik raar maar waar moeten zoeken achter Rising) en het me nog geen moment beklaagd. Dit is prachtige meeslepende muziek van Rainbow.

Even voordien heb ik in het kader van de topic “Het Metal Album van de Week” mijn gedacht gezegd voor Emmure – Goodbye to the Gallows (ik ben niet verantwoordelijk voor gebeurlijke ongevallen) en ik zocht een melodieuze plaat. Dit is er één en een heel mooi, ietwat vergeten album, misschien enkel en alleen omdat het met Joe Lynn Turner is? Dat is een drogreden, want hij is een goede zanger. Komaan, Ritchie Blackmore heeft nog nooit met slechte muzikanten gewerkt. Mooie combinatie van de diverse instrumenten met een aantal bijzonder lekkere nummers: I Surrender, Spotlight Kid, Can’t Happen Here, No Release… Ik heb alle albums van Rainbow en dit is een prima album.

Ik heb deze ook op vinyl, vijfentwintig jaren geleden kocht voor 399 BEF, 10 eur nu. De tracklist zoals door collega kareltjemusic aangeduid is de tracklist zoals op mijn exemplaar, de nodige correctie werd ingediend.

Aardig materiaal vooral dan kant 4: Man on the Silver Mountain en Long Live Rock 'n' Roll met Ronnie James Dio live en het mooie instrumentale Weiss Heim. De rest rechtvaardigt geen traditionele "vier" van mijn kant. Joe Lynn Turner zingt degelijk, Graham Bonnet zingt zwak en Ronnie James Dio zingt buiten categorie. Het is een samenraapsel van live- en studio-opnamen zoals aangegeven op de achterkant van de hoes, een afscheidsdocument tot de heropstart in 1995. Soms zorgt het voor een ongemakkelijk gevoel.

Interessante zaken zijn verder Bad Girl, een onuitgegeven nummer en Difficult to Cure, omdat deze laatste een live-versie is met orkest opgenomen in Tokyo. De opengeklapte hoes bevat enkele hele mooie foto's van de groepsleden.

Al mijn muziek staat op de computer en dat is een titanenwerk geweest. Voordeel is natuurlijk dat Windows Media Player bijhoudt hoeveel keren een album werd afgespeeld en wanneer het de laatste keer was. De vorige keer was 28 november 2008, dus veel te lang geleden en naar aanleiding van de game Hardrock/Metal 70’s heb ik dit album nog eens opgelegd.
Dit album begint met een synthesizer intro als voorbereiding op één van de allermooiste gitaarriffs ooit van Ritchie Blackmore: van bij de aftrap wordt op hoog niveau gemusiceerd. Goeiendag zeg, met zo’n line-up kan dit niet verkeerd gaan: Ronnie James Dio (zang), Ritchie Blackmore (gitaar), Jimmy Bain (bass), Tony Carey (keyboards) en Cozy Powell (drums – RIP). Van de opener Tarot Woman word ik knettergek: vuisten vliegen in de lucht, de nekspieren worden getest, de volumeknop gaat nog meer omhoog en de voeten kunnen niet stil blijven. En het hoge niveau wordt gewoon verdergezet toch het einde van dit korte album, want dit is een hardrock klassieker, dames en heren. Tarot Woman doet je gewoon naar adem happen en de opvolgers zijn zo goed, maar dan komen nog twee genadeslagen: Stargazer en Light to the Black, onaards mooi. Prachtalbum en – ongelooflijk maar waar – uit 1976, dus 33 jaar oud, hoe de tijd vliegt.
En zoals eerder gezegd in mijn bericht van 30 maart 2008: geen dual discs, extra nummers en wat weet ik nog allemaal. Meestal doet dat tekort aan het oorspronkelijke album. De power zou er zo uit zijn. Korte speelduur: geniet twee maal in een uur van klasse!

Tweede Rainbow met zanger Joe Lynn Turner en een album dat gemengde gevoelens oproept bij een aantal collega’s hierboven. Ik ga niet vergelijken met de albums waarop Ronnie James Dio zingt, want dergelijke discussies zijn oeverloos. Joe Lynn Turner vind ik hierop wel prima zingen, het is wel een album dat commercieel succes verlangde getuige het standaard drum- en basswerk en het ingehouden spel van Ritchie Blackmore. De eerste drie nummers vind ik wel heel goede nummers, ze zouden bij mij op een zelfsamengestelde verzamelaar zeker hun plaats hebben: Death Alley Driver is een mooie opener, Stone Cold is een prachtige rustige song en Bring on the Night (Dream Chaser) is een echter topper. Van de rest bevalt enkel Tight Squeeze mij veel minder. Dit is toch door een aantal mensen wat onderschat, dit album, misschien lagen de verwachtingen te hoog. Voor mij blijft dit een uitstekend jaren ’80 hardrockalbum.

Na het lezen van de introductie van dit album in Het Metal Album van de Week had ik aanvankelijk schrik want het trage en het logge zijn niet echt mijn ding, het snelle en het dartele daarentegen…
Na zovele maanden prettig vertoeven in de topic denk je anders, je laat het op je afkomen en ik was blij om nog eens een album uit het Verenigd Koninkrijk op mijn bord te krijgen, het is tenslotte de bakermat van de metal. Een album als dit laat horen hoe men van de doom van Black Sabbath is geëvolueerd.
Je hebt een grunt, het is meer een zware keelonsteking of het gevolg van te veel te smoren, en je hebt een cleane zang met hier en effecten op. Gisteren luisterde ik voor de vierde maal naar dit album, de eerste helft voor mijn dagelijkse wandeling, de tweede helft na mijn dagelijkse wandeling (met een dorstig bezoek aan mijn stamcafé). Mijn perceptie van dit album was anders, met een aantal pinten op kon ik dit beter smaken dan voor mijn mini-braspartij. Ik ga weer uitgelachen worden, maar kan dit iets te maken met het hypnotiserend effect van doom?
Veel variatie hoor ik niet tussen de nummers onderling, behalve dan de gesproken filmstukjes verspreid over dit album en het snellere stukje in Black Hash Mass of het snelle begin van Hand of Glory. Ik kan absoluut niet zeggen dat het niets is, ik kan enkel maar zeggen dat het nog altijd weinig tot mijn verbeelding spreekt.
Volgende nummers spreken mij meer aan: Terrasaw, Take the Curse, welke ik het beste nummer vindt, en Baptism of the Walking Dead, juist omdat ik iets meer variatie ontwaar. Khali Mist bevat een lekkere gitaarsolo. Doom metal zal altijd een specialleke blijven ten Huize Spamalot. Het gaat mij vooralsnog iets te traag voor mijn smaak.

Het zijn maar getallen, echter als je bij het vastnemen van deze cd je nog kunt herinneren waar je hem hebt gekocht en dan naar het jaartal kijkt, dan is het toch eens de wenkbrauwen optrekken, niet zoals Roger Moore, maar toch. Leeftijd krijgt echter geen vat op dit album.

Dit album wordt weldra achttien jaar oud en was volgens mij de eerste die ik ooit kocht van Rammstein naar aanleiding van de ongelooflijke videoclip voor Sonne, dat tevens één van mijn favoriete nummers hierop is. Het grootste pluspunt van dit album vind ik nog altijd het geluid dat loodzwaar is, maar nu meer melodie bevat en ook menselijker klinkt, meer van vlees en bloed. Dat zorgt bij mij voor een beter verteerbaar album van Rammstein, in een gierende rit van afwisselende nummers in snelheid en hardheid. Twee rustpunten in de vorm van twee semi-ballads krijg je te horen: het titelnummer en het slotnummer. Welgekomen zijn ze, even het tempo omlaag brengen halverwege en op het eind de aandachtige luisteraar weer op adem laten komen.

Veel albums heeft Rammstein niet uitgebracht in die dik 25 jaren sinds hun oprichting: zes stuks en ik heb ze allemaal. Mutter wordt het vaakst afgespeeld: het blijft mijn favoriet van Rammstein en een geweldige test voor mijn hifi-installatie, die trouwens 2001 als aankoopjaar heeft, het is maar een getal.

Weeral een album uit mijn geliefde jaren tachtig, tevens een album dat fijntjes balanceert op de grens tussen Hardrock en Metal. Dit is pure onversneden metal: pompende bas, scheurende gitaar en donderende drums met hoge vocalen en ook wel de cliché-teksten van die tijd, maar dit vind ik een geweldig album en één eeuwigdurend vet feest: leg dit album op, volume op stevig niveau, vuist(en) in de lucht en masseer nadien maar de nekspieren.
Dit derde album werd opgenomen met volgende originele line-up: Mark Gallagher (gitaar), John Gallagher (bas, zang en broer van Mark) en Rob ‘Wacko’ Hunter (drums). Op de achterzijde staat de drummer met zo’n American Football helm op zijn tronie: lekker stoer.
De muziek is zeer stevig, wat zeg ik: heel stevig. Absolute hoogtepunten: Mind Over Metal, All For One, Run Silent Run Deep (mooie solo halverwege en tempoversnelling met bijhorende solo naar het einde van de song toe) en Hung Drawn & Quartered.
Ik heb deze in de jaren tachtig op vinyl gekocht en op deze originele versie staan enkel de eerste tien nummers (vijf op elke kant), dus tot en met Athletic Rock, een verzoek tot correctie heb ik ingediend. Over de nummers 11, 12 en 13 kan ik geen oordeel vellen.

Drie jaren na het toffe Nothing Exceeds like Excess komt het achtste album uit van Raven in de line-up John Gallagher (bass en zang), Mark Gallagher (gitaar) en Joe Hasselvander (drums). De stijgende lijn wordt verder gezet en opnieuw hoor je die typische gejaagde Athletic Rock die ik graag hoor bij Raven. Dubieus wordt het altijd als John echt probeert te zingen maar een rots in de branding blijft het lekkere gitaarspel van broer Mark, meedogenloos is inderdaad het nummer Relentless. Zo goed als de eerste drie albums wordt het wellicht niet meer maar mijn sympathie zullen zij nooit verliezen. Opmerkelijk vind ik hierop de variatie en het stevig geluid. Ouderwets goed.

Sinds 1980 speelt het Britse Raven een kolkende mix van Heavy Metal, Thrash Metal en Speed Metal, althans op de eerste drie albums Rock Until You Drop, Wiped Out en All for One, wat resulteert in het eerste prima livealbum Live at the Inferno (1984). Nadien krijgen ze het Amerikagevoel met als gevolg een trits heel wat minder interessante albums en sinds een aantal jaren zijn ze weer “op het rechte pad”. Raven is op zijn best als er niet te veel wordt nagedacht, maar gewoon op het gaspedaal wordt geduwd.

De opnames van dit tweede livealbum dateren van 13 mei 1995 in Club Citta', Kawasaki (Japan). De line-up is John Gallagher (zang en bass), Mark Gallagher (gitaar) en Joe Hasselvander (drums). Spijts de niet altijd interessante nummers heb ik nog steeds Mark Gallagher bijzonder hoog zitten als muzikant. Het is de toer voor het negende album, Glow uit 1994, dat hier met drie nummers is vertegenwoordigd: Victim, True Believer en Gimme a Reaon. De rest is een mix van oudjes van de beginjaren met een aantal nummers van Architect of Fear. Break the Chains bevat nog een stuk Symptom of the Universe van Black Sabbath en Summertime Blues van Eddie Cochran. Wel vind ik de drie solospots overdreven, gelukkig duren ze alle drie niet te lang en gelukkig schenkt men geen aandacht aan de bijzonder zwakke albums met dat Amerikagevoel.

Even goed als hun eerste livealbum vind ik dit niet, daarvoor zorgt de setlist. Live at the Inferno bevatte enkel nummers van hun (in mijn ogen) beste periode, Destroy All Monsters zal hieraan nooit kunnen tippen. Welgekomen is opnieuw de ongekende heftigheid en intensiteit waarmee alles wordt ingespeeld. Na al die jaren verwacht je niets anders van Raven. De originele versie van dit album bevat 15 nummers, de Braziliaanse versie bevat nog een extra nummer, Faster Than the Speed of Light.

Met een albumtitel als Everything Louder kweek je bij mij verwachtingen, zeker na de matige voorganger Glow uit 1994. Raven bestaat al sinds de jaren tachtig en hun eerste drie albums zijn meer dan de moeite waard. Raven heeft pionierswerk verricht toen de New Wave of British Heavy Metal als een vulkaan uitbarstte. Zij noemen dit Athletic Rock.

Het voelt aan als een terugkeer naar die gloriejaren dankzij het heel rauw geluid en enkele nummers hier die weer dat prettig gestoord karakter van Raven weergeven. No Pain No Gain is echt een lekker nummer vanaf de eerste tonen en opnieuw strooit de ondergewaardeerde maniakale gitarist Mark Gallagher kwistig rond met toffe riffs en waanzinnige solo's. Ik vind hem echt een geweldige gitarist. Zanger-bassist John Gallagher beseft dat hij geen echte zanger is en houdt het tot de typische hogere zang die ik van hem gewoon ben. Het is echt genieten wanneer ze het gaspedaal stevig induwen. Dat is hun “forte”!

Is het dan al geweldig wat de klok slaat? Neen, opnieuw staan hier een paar nummers op die toch de flow van het album breken, het titelnummer bijvoorbeeld. De nummers met de titel ??? en !!! zijn gewoon twee grapjes. Nou ja, elk album heeft zijn dipjes en er staat hier meer dan genoeg muziek op. In het Engels heet dit “a return to form”, ik als West-Vlaming zeg kort en bondig: “Eindelijk”.

Inderdaad, door crowdfunding en het “album” Party Killers met covers is dit album tot stand gekomen. Daarom twijfel ik nog altijd of Party Killers op onze site mag, dat moet de crew maar uitmaken. Bij de zaak blijven levert op dat Raven nog altijd bestaat uit John Gallagher (bass en zang), Mark Gallagher (gitaar) en Joe Hasselvander (drums).

Raven heeft vaak in Metal land gezwalpt tussen uitstekende albums en buitengewoon matige albums. Dat laatste gebeurde vaak als ze te veel nadachten en zeker als John probeerde “echt” te zingen. Voor niets nodig is dit want Raven is Athletic Rock, volle gas vooruit in een snelle opeenvolging van nummers, hoewel ik hier twijfel of een uur van deze muziek niet iets te lang is voor dit album en een paar midtempo dipjes steken hier en daar de kop op. Maar wanneer het vooruit gaat, moet iedereen toch onmiddellijk horen welke uitstekende muzikanten hier aan het werk zijn?

Fantastisch vind ik nog altijd het gitaarspel van Mark, een stille genie. Hun eerste drie vind ik nog altijd hun beste maar deze heeft zijn plaats in hun loopbaan. Hoogtepunt voor mij is het lekker jachtige Fight, Thunder Down Under is een eerbetoon aan wijlen Bon Scott van AC/DC en Golden Dawn is Mark op akoestische gitaar. Bruisend is het kernwoord voor dit album, net als hun eerste drie albums.

Als één van de NWoBHM pioniers timmert Raven immer verder aan de weg naar succes. Na drie geweldige “Britse” albums verkopen ze hun ziel met drie zoutloze “Amerikaanse” albums. De remonte komt vanaf 1988 met twee aan het verleden herinnerende albums.

Nummer negen Glow is minder, productioneel klinkt het zwaarder, de heren kunnen nog steeds geweldig spelen maar er scheelt voor mij iets met de songs, het is weer bedaarder geworden, minder lichtvoetig vooral. Voorbeeldje? So Close vind ik meer Grunge dan Metal en irriteert vanaf de eerste seconde, zelfs de gitaarsolo redt het nummer niet voor mij. Een tweede miskleun is The Dark Side waarop John Gallagher weeral probeert te zingen, hij zou ondertussen beter moeten weten. Het is voor mij echt ellendig lang wachten op de eerste losgeslagen snelle beuker. Een opleving is The Rocker maar dat is inderdaad een cover, origineel afkomstig van Thin Lizzy. We zijn dan al wel halverwege het kabbelende album. Turn on You is een welgekomen uptempo knipoog naar het verleden. Far and Wide leidt mijn blik naar mijn Gaviscon tabletten maar dan komt Victim dat mij een zucht van opluchting bezorgt. Te weinig toch om dit album te redden.

Het is minder Athletic Rock en dat is jammer maar laat het speelplezier en de gejaagdheid twee kenmerken zijn van de muziek van Raven, die ik te weinig op dit album hoor. Matige nummers op een matig tempo die af en toe nog boven water blijven door gitarist Mark Gallagher. Jammer dat de hattrick niet is gelukt...

Het Britse Raven ligt mij nog altijd nauw aan het hart want, kort samengevat, zij waren baanbrekers op hun eerste drie albums waar muzikaal kunnen en speelplezier centraal stonden. Door de zucht om succes in de VS ging het een poos verkeerd maar ze hebben zich al jaren geleden herpakt.

In 2010 al heb ik deze EP toegevoegd met vier nieuwe nummers en drie live nummers. Ten tijde van deze uitgave waren hun gloriejaren al lang achter de rug en dat laat zich manifesteren: tamelijk leuke nummers dat wel, maar ze komen nergens in de beurt van de speelse haast maniakale en gejaagde nummers van – u raadt het – de eerste drie albums. Lekkerste brok blijft voor mij het titelnummer van hun uitstekende derde album: All for One.

Een aantal jaren toch zijn ze weer de betere weg ingeslagen en het blijven goede muzikanten, zeker gitarist Mark Gallagher die een tamelijk unieke stijl van spelen heeft, alleen kan de zang sommige potentiële luisterkandidaten afschrikken.

Het is zaterdagochtend, een mens is nog een beetje moe (schuld van die laatste Leffe gisteravond) en heeft een muziekje nodig: dit live-album van Raven uit het Verenigd Koninkrijk met Mark Gallagher (gitaar), John Gallagher (bas, zang en broer van Mark) en Rob ‘Wacko’ Hunter (drums). Plots valt mijn loederig oog op het gemiddelde van dit album: 2,87? Amai, wordt dit album zo misprijsd? Onterecht, vind ik toch.
Raven is hardrock, Raven is heavy metal, Raven is thrash metal. Schrap maar wat niet past. Je kunt niets schrappen: het is allemaal dat maar dan met een ongekende energie en strakheid, zoals te horen op hun eerste drie albums, welke de nummers leveren voor dit live-album. Raven is meer dan die groep die ooit eens in het voorprogramma van Metallica heeft getoerd! Met zijn drieën zijn ze en vormen ze een drie-eenheid.
Mij valt op hoe goed deze muzikanten wel zijn, de ritmesectie valt op geen enkel foutje te betrappen (nochtans is dit volgens het album live zonder overdubs, ook een rariteit, laten we eerlijk zijn), de zang van John moet je wel gewoon worden (hij kan soms heel hoog uithalen), maar mij valt nog meer het verdomd goede gitaarwerk van Mark op: in de tijd van de axeshredders staat hij meer dan zijn mannetje.
Ongetwijfeld zullen sommige dit een cliché-album vinden, laten we binnen 26 jaar eens afspraak maken om de moderne albums van vandaag eens te beoordelen op hun frisheid. Voor mensen die willen kennismaken met Raven is dit een mooi voorgerecht, de maaltijd wordt compleet met de eerste drie studioalbums. Na dit livealbum kregen ze het beruchte Amerikagevoel en werd de muziek een hele tijd beschaafder maar oninteressant.
Het objectief gevoel dicteert mij om een drieëneenhalf te geven, het buikgevoel duwt mij naar een dikke vier. Alleen het laatste nummer valt een beetje uit de toon door de typische heavy metal ending van de song.

Goed, Raven zal altijd een cultgroep blijven in ons geliefde Rock / Metal wereld en waarom zou je de dag van vandaag nog albums maken? Het sop is de kool niet waard maar is het dan niet een kwestie van eergevoel en niet overdadig willen teren op dat lang vervlogen roemrijke verleden van de albums Rock Until You Drop (1981), Wiped Out (1982) en heel zeker All for One (1983)?

Mike Heller is de “nieuwe” drummer, weliswaar op een Raven studioalbum maar op het livealbum Screaming Murder Death from Above uit 2019 maakte hij op mij ook indruk met zijn manische roffels op de drumvellen. Laat manisch nog altijd het magische woord zijn bij Raven, een groep waarvoor ik al een eeuwigheid een boontje heb.

Hier is dat niet anders. Natuurlijk is het vaak “been here, done that” maar het is weer dat hoorbaar en tastbaar speelplezier dat het bij mij doet. En het helpt als de drummer meegaat in dat – opnieuw – manisch verhaal. John Gallagher doet en kan nog exact wat hij bijna veertig jaren geleden ook deed op hun debuutalbum: krankzinnig bassen en waanzinnig hoog zingen als erom gevraagd wordt. En weeral luister ik met heel veel plezier naar zijn broer, gitarist Mark Gallagher, een geweldenaar met hopen klasse in de luwte. Beide broertjes spelen al hun hele leven samen, dat verdient respect zeker met hun leeftijd in gedachten want beiden zijn al de zestig voorbij.

Hoogtepunten zijn voor mij Top of the Mountain, Metal City en Motorheadin'. Aflsluiter When Worlds Collide is voor mij een misser, want het tempo duikt de diepte in en John tracht te zingen, moet hij niet doen, er zijn al genoeg “zangers” op de wereld. Raven is op zijn best als het vooruit gaat en blijft gaan. Raven is de rollercoaster van Rock / Metal en live een feestje.

De goede oude tijden van de eerste drie albums zijn niet helemaal terug maar dit is een meer dan valabele poging van Raven om terug aansluiting te vinden met die tijden na een aantal bijzonder zwakke albums. Op dit album maakt drummer Joe Hasselvander zijn debuut, in de plaats van Rob "Wacko" Hunter. Het algemene tempo ligt weer lekker hoog, er wordt weer op een gedreven manier gespeeld en de songs zitten best goed in elkaar. Alleen de zang van John Gallagher komt me niet altijd goed over maar wat is gitarist Mark Gallagher weer geweldig bezig.

Het vorige studio-album van Raven, Everything Louder, is me erg meegevallen, One for All is hun elfde studio-album en ik vermoed een verwijzing naar hun derde plaat, All for One uit 1983. De stijl is nog altijd manische “Athletic Rock”, hun woorden niet de mijne.

Slechts een paar keren wordt het gaspedaal ingeduwd waarbij nog maar eens de klasse van gitarist Mark Gallagher boven water komt. Toch vind ik hem op dit album niet duidelijk genoeg naar voor komen, hij zit niet zo hard in de mix als bij Everything Louder en dat vind ik best jammer. Dit album is niet genoeg prettig gestoord voor mij, het is iets te kalm. Uitzondering hierop is het uptempo Kangaroo. Het laatste nummer is een cover, waarvan het origineel afkomstig is van Status Quo, het zou enkel op de Japanse versie staan, dixit Metal Archives.

De muziek is ook minder losgeslagen, ik vind het zelfs nogal ingehouden. Er staan ook een paar mindere nummers op, Roll with the Punches, To Be Broken, Hunger Inside. Het zijn weer nummers waarover te lang lijkt nagedacht, terwijl spontaneïteit hun belangrijkste wapen is.

Ik ben een fan van Raven, een NWOBHM groep uit het Verenigd Koninkrijk. Hun eerste drie albums Rock Until You Drop, Wiped Out en All For One zijn chaotische maar sympathieke albums die verschuilen welke goeie muzikanten ze wel zijn. All For One komt nog dikwijls aan de beurt op mijn platendraaier.
In 1985 tekenden ze bij een major die er geld tegen gooide, hun muzikale richting drastisch veranderde, kassa kassa rook in de Amerikaanse markt en hun muzikale ziel naar de Filistijnen hielp.
Een der grote blunders en ontgoochelingen in de metalwereld was hun album Stay Hard en als je de hoes van deze EP bekijkt, kun je zien waarom. Voordien waren het drie Engelse jongens van achter de hoek, nu zijn het drie oerlelijke hooligans met godbetert make-up op. Godverdomme, ik kan me hier zo kwaad in maken, pardon my French.
De drie nummers van de EP staan in ongewijzigde versie op het album en daar heb ik genoeg mijn gedacht over gezegd. Gitarist Mark redt nog enigszins de meubelen maar de eerste twee nummers zijn saai en het leuke instrumental The Bottom Line wordt ontsierd door blaasinstrumenten. Blaasinstrumenten op een Raven album? Wat komt er nog? Eddy Wally op een Slayer album? Moge de Goede God en/of de Baarlijke Duivel dit verhoeden. Album kreeg een anderhalf en deze EP ook. Alleen de kalmte kan ons redden.

Raven werd opgericht in 1974 door de broers Gallagher, Mark op gitaar, John op bass en zang. Ik herhaal: Raven werd opgericht in 1974... en dit is hun derde livealbum in 45 jaren tijd. Ze blijven voor mij tamelijk uniek omwille van de ultra-energieke combinatie van Rock, Thrash Metal, Speed Metal en NWoBHM, waarop zij ook een invloed hebben gehad.

Het was een beetje opzoekwerk maar de opnames dateren van 27 november 2017 in de club Skråen i Nordkraft in Aalborg, Denemarken. Volgens hun eigen zeggen waren ze zelfs vooraf niet op de hoogte gebracht dat het optreden werd opgenomen. Buiten twee nummers van hun recentste album ExtermiNation uit 2015 alweer, namelijk Destroy All Monsters en Tank Treads, wordt opnieuw sterk gegrepen naar de jaren tachtig, waarin hun eerste drie albums fantastisch zijn. A.A.N.S.M.M.G.N. is een solospot voor Mark. In Break the Chain spelen ze ook stukken van It's a Long Way to the Top (AC/DC) en Symptom of the Universe (Black Sabbath).

Weinig verrassend dus? Neen qua setlist en uitvoering. En toch, misschien is dit het meest energieke livealbum van de drie en dat is gezien hun rijpere leeftijd toch wel een aangename verrassing. Ik heb best heel veel respect voor hun tomeloze inzet, de nog steeds krachtige stem van John die de hele hoge noten op zijn duizend gemakken haalt en de wervelende enerverende gitaarpartijen van Mark. Raven is hier op zijn best: kort en krachtig, rauw op je dak. Hier en daar een speelfoutje? Dit is live, dit leeft, dit hoort zo.

Na drie chaotische maar toffe albums die bij mij bijzonder in de smaak vallen, lieten onze drie Engelse rockers dit vierde album op de mensheid los: nieuwe platenmaatschappij met veel centjes, nieuwe richting met een knipoog naar de Amerikaanse markt wat toen als het walhalla werd voorgesteld maar velen zijn van een kale reis teruggekomen.
Je kunt een oude hond geen nieuwe kunstjes leren, hoeveel keren moet dat potverdomme nog gezegd worden? Ze mogen een nieuwe richting inslaan, daar niet van, maar dit potverdomme? Amerikaanse klinkende hardrock à la Quiet Riot, dat hoor ik hierop maar als je al Quiet Riot hebt, waarom dan nog één kweken? Het zijn bijzonder zoutloze songs, even smaakvol als een glas azijn. Waar is dat gejaagde, waar zijn die vette riffs van een op hol geslagen gitarist? Ze hebben gitarist Mark Gallagher gekortwiekt, ze hebben zanger-bassist John Gallagher een muilband aangedaan, ze hebben drummer Rob Hunter aan een ketting gelegd. John heeft zijn beperkingen als zanger en op dit onding hoor je dat duidelijk: luister en huiver bij Pray for the Sun. Bah!
Enig lichtpunt vind ik nog de smakelijk uitgewerkte gitaarsolo's maar de songs met zijn vele koortjes en oersaai drumwerk (voorbeeld: On and On, Power and the Glory) bevallen mij niet, punt. Geen fish and chips meer maar potverdomse Amerikaanse doughnuts. Positief is ook de korte speelduur van dit misbaksel en nochtans, dit zijn goede doorwinterde muzikanten. Toppunt van al: een remake van Hard Ride afkomstig van het debuutalbum redt één meubel voor mij, de rest mag verder versplinteren. Blaasinstrumenten op het laatste instrumentale (tamelijk lekkere) nummer The Bottom Line? Bah!
Je kunt een oude hond geen nieuwe kunstjes leren, je kunt van water geen wijn maken, over het water lopen lukt ook al niet. Waarom moet je dan van een typisch Engelse sympathieke hardrock / metal groep een bloody AOR groep maken? Bah!
Conclusie: een wegwerpalbum met een stomme hoes in stupiditeit enkel overtroffen door opvolger The Pack Is Back en stomme titel (Stay Hard? Het zal wel), een smet op hun carrière en een migraineaanval voor mezelf. Niet alles in de jaren tachtig was prachtig. Ik ging hier aanvankelijk weinig woorden aan vuil maken maar het schuim staat nu op mijn lippen. Snel voorganger All For One op de draaitafel mikken en volume naar rechts!

Witte woede in Slot Spamalot de voorbije weken, niet omwille van deze plaat natuurlijk maar de Sir is bezig met de grote kuis, dus veel muziek de zaterdag- en zondagmorgen. Een van mijn werkjes was mijn verzameling tapes (zo’n 300 met bijna telkens 2 albums) doorploegen en zien wat er weg mocht. Ik dacht aanvankelijk dat ik deze niet had, maar daar was die cassette.
Uit Canada zijn deze brave mensen en op een kleine veertig minuten worden er veertien nummers doorgejaagd, kort en krachtig is het motto op dit album en vooral de snelheid er blijven inhouden. De zanger vind ik een beetje zoutloos, verre van slecht maar het doet me weinig of niets en zeker niet als het hier en daar lijkt alsof hij niet kan volgen. De songs trekken toch geweldig op elkaar en hier en daar zie ik de geest van Testament opdwarrelen. Het eerste nummer dat er voor mij uitspringt is Below the Belt. Tweede moment van opveren is de vette break en het middenstuk van Violent Restitution. Derde moment om de verkeerde redenen is Discipline met de “Rosamunde” gitaarriff aan het begin.
Buiten het muzikale kunnen en het lekker geluid blijft er van de songs weinig hangen, binnen en buiten in drie kwartier. Wordt ongetwijfeld vervolgd en een jaartje later beluister ik een ronde in onze topic opnieuw maar nu gaat het me niet zo goed af, vrees ik.

Afkomstig uit het land van Obama en een tweede album op een label dat inderdaad een naam heeft. Ik hoor stevige thrash metal waarop een Exodus (eerste naam die me te binnen schiet) patent heeft.
Thrash metal is voor mij het leukst wanneer het vooruitgaat en blijft vooruitgaan, de snelheid in combinatie met melodie blijft voor mij noodzakelijk. Hier en daar lukt dat aardig, hier en daar helaas niet. Ook de zang begint mij snel tegen te staan, veel variatie in zijn colère zit er niet. Zowel de gitarist als de bassist staan tevens aangeduid als zanger, ik denk dat ze hierover eens moeten nadenken. Over de solo’s heb ik een Testament gevoel. Wadde? Yep, herinnert u Alex Skolnick ten tijde van Testament met zijn afwijkende solo’s? Hier wordt ik dat ook gewaar. Across Forests and Fjords is het instrumentaaltje, perfect halverwege het (perfecte qua speelduur, leve de drie kwartier) album.
Ik onthoud vooral de energieke opener, het instrumentale middenpunt en nummer negen Anthem of the Betrayed. Nog een paar boterhammetjes eten, eens kijken naar de toekomst toe qua zang, songstructuren en ietwat andere hoesontwerpen en je hebt een groep die een alternatief zou kunnen vormen voor het Europese Kreator. Voorlopig… net niet.

Nieuwe plundertocht afgelopen zaterdag in de Sinjorenstad, Antwerpen, en samen met Narita & Fire Down Under was dit de derde van Riot die ik op vinyl binnendeed. Riot is een good old fashioned heavy metal groep die een ietwat ondergedoken status heeft op MuMe. Onterecht!

Fantastisch gitaarwerk in het openingsnummer On Your Knees dat losbarst na een radio-intro maar het aanwezige blazerswerk was toch even wennen. Voor de rest hoor ik schitterend drumwerk in een lekkere ouderwetse beuker. Met smaak verorberd. Metal Soldiers is eerder midtempo met hoge galmende zang en laten we niet te veel zeveren over de teksten hiervan. Ietwat te weinig gekruid. Runaway doet me denken aan de beruchte powerballads die ik zo verafschuw, mix tussen akoestisch en elektrisch gitaarwerk maar de gitaarsolo is ingetogen, kort en subliem. Licht verteerbaar. Meer blaaswerk van blazerssectie van de soulgroep Tower of Power op nummer vier Killer en nu begint het me ietwat te storen: het voegt niets toe aan een matige song. Niet genoeg gebakken. Dance of Death begint “op zijn Japans” maar is een heerlijke headbanger met al de nodige ingrediënten. Perfecte cuisson en een song waarop Judas Priest jaloers zou zijn! Het gitaarwerk is ongelooflijk heavy, melodieus en zaligmakend. Wat een afsluiter van kant A.

Plaat omdraaien en daar komt kant B eraan met het snelle Storming the Gates of Hell, nu wordt mijn grijns nog breder. De jachthoorns blazen de aanval op dit knappe nummer. Opnieuw een smaakvol bord. Maryanne geeft de kans om een beetje uit te blazen. Mijn gedachten gaan uit naar Night Ranger en Boston, maar steviger. Sorbetje. Little Miss Death lijkt op niets uit te draaien maar bevat opnieuw dat spetterend gitaarwerk, het axeshredden zonder de latere excessen. Aardig opstapje naar de toetjes. Black Leather and Glittering Steel is opnieuw zalig snel, snel en zalig met fantastische gitaarsolo’s. Jihaa, het bord wordt opnieuw met smaak binnengespeeld. Racing with the Devil on a Spanish Highway (Revisited) is een instrumentaal nummer, oorspronkelijk afkomstig van meestergitarist Al DiMeola. Je moet maar durven maar ze slagen in hun opzet. Nu ben ik voldaan en klop ik weltevreden op de buik.

Bijzonder aan dit album vind ik (nog altijd) de stevige en meer dan degelijke songs, het spetterend gitaarwerk, het aanwezige speelplezier en het warme gitaargeluid. Ik heb ook de prettige drumpartijen leren waarderen. Ieder nummer wordt wel voorafgegaan door korte intro’s, radio-, film- of tv-fragmenten, die me toch redelijk bizar overkomen en ietwat het ritme van dit album breken. Het blaaswerk vind ik compleet overbodig en niets toevoegen aan het album. Waarom ze dit hebben gedaan is mij een raadsel. Riot is toch een groep die meer dan de modale oudere rocker (sic) moet aanspreken dus u weze hierbij uitgenodigd. Het heeft mij gesmaakt, vier sterren is mijn beloning met bijzondere vermelding als luistertip!

Met vallen en opstaan bestaat het Amerikaanse Riot V al vijfenveertig jaartjes, geloof het of niet want opgericht in 1975. Er zijn onderbrekingen geweest door het uiteenvallen van de groep maar ook door een aantal overlijdens van groepsleden: zangers Rhett Forrester in 1994 & Guy Speranza in 2003 en vooral gitarist en oprichter Mark Reale in 2012. Dit is Riot V, waarin bassist Don Van Stavern en gitarist Mike Flyntz tientallen jaren meedraaien. De uitgebreide volledige geschiedenis is volop te vinden op het Wonderlijke Wereldwijde Web.

Twee zaken onthoud ik vooral van Riot (V): een aantal schitterende albums met geweldige galopperende muzikale uitspattingen, overal in het rond springende (dubbele) gitaarsolo's en vooral zangers die geweldig hoog maar loepzuiver uithalen. In 2018 viert Riot (V) de dertigste verjaardag van het zesde album Thundersteel in Club Citta ergens in Japan. Een jaar geleden en vandaag opnieuw is het weer beide handjes kussen en kamerbreed glimlachen bij het aanhoren van dit spektakel...

Deze setlist van dik zeven kwartier met maar liefst drieëntwintig nummers waarin de groep na de eerste set (tot en met Metal Warrior) een tweede set spelen met het volledige album Thundersteel in volgorde en afsluiten met drie absolute krakers, is er eentje om duimen en vingers af te likken. Vaak was de verleiding groot om mee te hossen op de tonen van dit sprankelend en schitterend live document: geweldige nummers, een loepzuiver geluid met enig voorbehoud wat betreft de dvd voor het soms maar 99% zuiver drumgeluid (ik kan kniezen) én tweede gitarist Nick Lee die mij vaak achterop in de mix lijkt te belanden maar wat hierop te horen en te zien is, is fenomenaal. U mag mij op mijn woord geloven.

Te zien? Inderdaad, vorig jaar heb ik hem gekocht in de versie twee cd's en dvd, maar, opnieuw geloof het of niet, deze jewel case is een jaar blijven liggen op mijn tafeltje voor de TV in mijn woonkamer tot ik deze namiddag na het huishoudwerk in mijn zetel plofte.

De dvd mag als zo vaak niet meespelen in het beoordelen van dit album, maar het knalde zo mogelijk nog meer in een optreden waarin zanger Todd Michael Hall op zijn dooie gemak al die hoge uithalen uit het niets lijkt te plukken, waar beide gitaristen zich de ziel uit het lijf spelen op een basis van een buitengewone strakke ritmesectie om dan af te sluiten met het waanzinnige Warrior, waar Loudness bassist Masayoshi Yamashita even goeiendag komt zeggen en meespeelt in het gezelschap van een aantal mensen met het zeehondenmasker.

Laat Riot voor een deel van de huidige generatie Metalheads wellicht onontgonnen terrein zijn, raad ik hen aan om deze dubbelaar even tot zich te nemen, of zoals ik vaak zei in de toenmalige legendarische topic Het Metal Album van de Week: “Geniet ervan, erger je eraan, verslind het of schuif het naar een kant van je bord, maar proef er tenminste van.” Wel vertel ik erbij: ik ben een enorme fan van livealbums, ik heb er een fiks aantal in mijn bezit, ook van artiesten waarmee ik verder geen opvallende “klik” heb, maar Live in Japan 2018 is in mijn verzameling één van mijn absolute toppers. Wat ben ik blij dat ze “ze toch nog zo maken”.

Sir Spamalot en downloaden, Sir Spamalot en toevoegen. De laatste maanden heb ik er een goeie lap op gegeven, zowel het eerste als het tweede. Ik heb me een tijdje zoetgehouden met het toevoegen van zoveel mogelijk Belgische metal, waaronder deze.
Deze vier heren komen uit Brussel en na een demo in 1984 mogen ze in 1986 op het Black Ritual label deze (doom metal/heavy metal?) EP uitbrengen. De muziek heeft voor mij gelijkenissen met Black Sabbath ten tijde van Ozzy, hoewel Ritual een zanger heeft die heel hoog kan uithalen. Het zwakke geluid weze hen vergeven, het is altijd een kwestie van centen en procenten.
Vier korte nummers in twaalf minuten die geen onvergetelijke indruk achterlaten. Brussel heeft mooiere dingen voortgebracht.

Dit is zijn debuutalbum en hem kennende mag je geen Led Zeppelin plaat verwachten, hij vaart ook met opzet een andere koers. Natuurlijk zijn er overeenkomsten, die stem alleen al, maar op bepaalde nummers hoor ik nogal wat galm op zijn stem en daar hou ik niet van: zijn stem hoor ik liever zonder effecten. Het zal wel aan die periode te wijten zijn, zeker? Waar ik wel van hou, is gewoon het hoge niveau van dit album en ik leg de nadruk op album. Nergens gaat het mij vervelen, nergens zakt het in en opeens wordt de aandacht nog scherper (Worse than Detroit) en wordt het nog meer genieten. Het is rock / hardrock / wat dan ook, maar met gevoel, precisie en bijzonder “laidback”. De bijdragen van de heren drummers zijn sober en effectief. Wat was Cozy Powell een bijzondere muzikant! Een hele vette vierenhalf voor dit subtiel en subliem album, met progressiemarge.

Op Metal Archives zegt iemand het ook, volgens het Britse tijdschrift Kerrang ging dit “the next big thing” worden maar ik weet ondertussen beter. Kerrang trok op niet veel evenals de Duitsers van Metal Hammer, je weet wel, uit een misselijk patriottisme de groepen van eigen bodem omhoog duwen. Tijdsgeest en achtergrond van dit album.

De vier heren van Rogue Male lieten stylisten en kappers op hen los, de hoes is gewoon een tekening van de zanger-gitarist Jim Lyttle en rond die tijd kwamen de luchtige haardossen van vluchtige groepen op. Geeft de uptempo opener Crazy Motorcycle nog enige hoop, dan is het gauw gedaan, een beetje eenheidsworst met een zanger die zijn best doet om à la Lemmy te zingen. De uptempo punky nummers zijn nog best verteerbaar maar niet memorabel. Stoer aandoende Rock is dit van een bende posers op een groot label.