The Rolling Stones traden op als slotact op Glastonbury van de zomer. De helft mocht de BBC live uitzenden. Omdat ze nog even moesten wachten, kozen ze ervoor om een deel van het optreden van Primal Scream, eerder op die dag, uit te zenden. Man, man, wat was dat geweldig zeg. Wat is Primal Scream toch een geweldige live band. Je hoort het ook terug op deze live registratie. Het zuigt, het rockt, het swingt, het klinkt dirty, het klinkt vuig, het klinkt lekker. Bobby Gilespie is een bevlogen frontman, maar de hele band is top: tot de achtergrondzang aan toe. Eén van de vele hoogtepunten: het briljant uitgevoerde Suïcide Bomb.

Eigenlijk overtroffen ze the Stones die avond. Zouden ze dat bij de BBC hebben geweten? Nu op naar Paradiso morgenavond!

Ik kon mij hier altijd in vinden. Nu ik 1999 vanwege het Prince concert in Antwerpen nog eens helemaal op de koptelefoon heb geluisterd, heb ik mijn score toch met 0,5* verlaagd. Daarmee hoort 'ie niet meer bij het allerbeste werk van Prince: die andere albums die jij noemt. Ik vind dit album van het niveau van Dirty Mind & Controversy (niet bepaald verkeerd dus!).
Dat is omdat ik een aantal nummers van 1999 toch echt wat minder vind, in het bijzonder twee nummers van LP kant 3: Something In The Water & de mindere ballad Free, met ook nog eens een wat tenenkrommende tekst. Dat Prince in de jaren '80 wel ballads kon maken, laat hij bijvoorbeeld horen op International Lover, hoewel ook dat niet een heel bijzonder nummer is. Automatic daarentegen is een heerlijk Prince funknummer.

Side 1 met de 2 grote hits 1999 en Little Red Corvette is natuurlijk wel top. Alleen heb ik deze hits inmiddels te vaak gehoord. Delirious vind ik wel een fantastisch funknummer van Prince. D.M.S.R. is dat ook en eigenlijk een nog beter feestnummer dan 1999 is. Let's Pretend We're Married is alles waaar de dirty mind Prince voor staat in die tijd.
Op Side 4 vinden we nog Lady Cab Driver, waar na het kreunende middenstuk een geweldig samenspel van gitaar en funky synths te horen is. International Lover is een prima old skool rap van Prince.

Kortom, overall een echt goed album. Maar er staan dus een paar nummers op die niet tot het hoge niveau horen, wat Prince op zijn volgende platen wel laat horen. Het klinkt soms iets te 80's, soms wat gedateerd. De lange versies die op dit album staan, horen ook bij die tijd. Ik was zelf een groot 12 inch liefhebber. Echter, niet bij alle nummers zijn de lange versies even geslaagd: het is soms wat te lang uitgesponnen. Maar ja, liever wat teveel, dan te weinig.

Welcome Home Class! begint dit eerste album van Prince in 4 jaar. De opener zet gelijk de toon voor het album: een funky guitar met een moderne beat. Echte Prince klanken gemixt met een moderner sausje. En om eerlijk te zijn, het was even wennen, maar verkeerd klinkt Art Official Cage niet.

Clouds is een aardig popliedje tot de gitaarsolo volgt, die is erg fijn. Op Breakdown horen we zowaar een klassieke Prince ballad, echt een fraai nummer. The Gold Standard is werkelijk een echte en een heerlijke klassieke funky Prince song, alsof we terug gaan naar die goede gouden tijd. Ook leuk om de stem van Le Grind terug te horen. Het is toch geweldig dat de grote kleine man weer zo'n fantastisch nummer heeft gemaakt.
Het tempo gaat dan terug. U Know is toch weer een prettige r&b slowsong en inmiddels vind ik de wat meer popballad Breakfast in Bed toch wel aardig. Nog een langzaam nummer erachteraan, een soulballad met piano en later gitaar: This Could Be Us, met een mooie melodie en (natuurlijk) sterk gezongen door Prince. What It Feels Like is minder bijzonder.

Way Back Home is een apart nummer, maar het heeft een sterke beat. Toch is het wachten op het geweldige Funknroll: wat een fantastische harde lekkere funksong is dat. Prince op zijn best. De ballad Time is lekker zeurend, zoals Prince dat zo goed kan. Ik vind de synthesizer klanken hierop fraai. Alleen duurt het nummer net te lang.
Prince heeft het in 2014 dan toch weer voor elkaar. Hij levert een album af dat meer dan de moeite waard is, sterker nog: er staan een aantal echt mooie en ook een paar lekkere funky tracks op, naast wat niet meer dan aardige songs. Prince in een wat moderner jasje: het staat 'm best goed.

Het einde van de jaren '80 leverde wel degelijk nog een lekkere funkplaat op van deze grote kleine man. Vanwege de wel erg goede tot briljante voorgangers in dit decennium komt deze Batman soundtrack er een beetje bekaaid af bij de fans. En eigenlijk is dat niet terecht. Als ik 'm nu in 2014 opzet, hoor ik een (erg) goede plaat, met flink wat (erg) goede funknummers en 1 fraaie soulballad. Maar, maar, ook in 1989 was ik al niet zo negatief als sommige andere Prince fans. Ok, dit was misschien wat commerciëler, maar verkeerd kon je dit bepaald niet noemen.

The Future & Electric Chair zijn echt goede funknummers. The Arms of Orion is een aardig duet met Sheena Easton, maar niet heel bijzonder. Maar dan Partyman met de gillende gitaar en stem van Prince, de piano en de heerlijke chaos: lekker hoor! En daarna Vicki Waiting: een prima song die enigszins voortborduurt op de stijl van Around the World In A Day.

Trust loopt zooo lekker, heerlijke beat zit daarin. Ook met het ritme van Lemon Crush is weinig mis. Scandalous is een schandalig sexy soulballad. En Batdance, de uitsmijter, is chaotische funk op zijn allerbest. Get the Funk Up! Go, go, go with a smile!
En zo zijn kant A en B beiden de moeite meer dan waard. Heerlijke Prince funk, met een enkele soulballad, wat wil een mens nog meer?

And where is the Batman?

Een zeventje staat hier nu als cijfer op Musicmeter voor één van de betere electronic funk en soul albums uit begin jaren '80. Gevuld met overheerlijke funky songs en fraaie soulballads met veel te geile teksten. Deze LP is samen met Dirty Mind de overgangsplaat van de beginfase van Prince naar zijn zeer succesvolle jaren '80. De titelsong Controversy hoort bij mijn favoriete Prince nummers, dat zegt eigenlijk genoeg. Ook live was dit een fantastisch nummer. Het gaat lekker in die funky sfeer door met Sexuality. Tekstueel logisch gevolgd door Do Me Baby, wat weer één van zijn betere soulballads is. Kant A van de LP vind ik dan ook van een uitstekend niveau. Op kant B wordt het soms ietsje minder, maar blijft het goed met songs als Let's Work, waarvan de 12 inch versie nog beter is, Annie Christian en Jack U Off. Pardon?!

Judith Hill levert gelijk al een mooie bijdrage aan het openingsnummer Million $ Show van HitNRun. Voor het geval uw er nog niet helemaal bij was knalt Shut This Down erin. Een geweldig funky dancenummer, met een fraaie gitaarsolo. Eigenlijk is het nummer en de sound typerend voor deze retro-moderne funky danceplaat van His Royal Badness. Ain't About 2 Stop is eerst keihard, maar later komt ook daar die funky gitaar bovendrijven, inclusief retro-synths.

Like a Mack met reggae invloeden en Curly Fryz vind ik gewoonweg erg lekker, inclusief blazers en saxsolo. Datzelfde geldt voor de remix van This Could B Us: erg prettig op de koptelefoon, zeker - daar gaan we weer - die gitaren. Ook het pianootje klinkt lekker. Blazers horen we ook op het dancenummertje Fallinlove2nite. Een vrolijk tussendoortje is het.

X's Face heeft een lekkere break, alleen duurt die wat kort. Dat geldt gelukkig niet voor Hardrocklover. Wat een heerlijk nummer is dat toch, met in de hoofdrol: the guitar. Het wordt gevolgd door het eerst meer relaxte Mr. Nelson. Daarna volgt me toch een goede beat. En bij Prince mengt zich dat met een gitaar.

Twee betere nummers van de plaat staan op het eind. 1000 X's & O's heeft een heerlijk loom ritme en melodie. Prince zingt hier klassiek goed. Echt een fantastisch Prince nummer! June is een fraaie afsluiter. Een echte Prince ballad met een mooie diepe zware sound.
HitNRun (Phase One) is een compacte krachtige funky danceplaat geworden, met een hele mooie rustige afsluiting. Je hoort er de retrosound van Prince in terug en moderne dance elementen, soms ook mooi door elkaar gebruikt. Het overtreft mijn verwachtingen.

HITnRun Phase Two begint passend: groovy, een beetje jazzy, ook wel funky en met wat soul.
Dat hoor je ook terug in de instrumentatie op deze plaat: in de gitaar, bas en blazers met name.
Het begint tekstueel ook met inhoud, want Baltimore gaat over de dood dit jaar van Freddie Gray daar. Toch klinkt het nummer niet triest, maar is de tekst dat wel. 'If there ain't no justice, then there ain't no peace.' En hoopvol: 'let's take all the guns away'.

Direct hierna sluit mooi de single RocknRoll Love Affair aan, in een wat andere mix, passend bij het geluid van deze plaat. Dit blijft toch een goed nummer, het loopt echt lekker, nu nog lekkerder dan op de eerdere versies. 2 Young 2 Dare blijft lekker doorlopen. Hier beginnen de blazers nog meer op te vallen. Dan is er een rustpunt in de vorm van de jazzfunk van Look at Me, Look at U: een mooi nummer. De bas en de blazers op Stare hierna zijn onweerstaanbaar, wat een lekker nummer is dit zeg. Mooi daarop aansluitend is het overheerlijke Xtraloveable, funky as hell. Het einde met de synthesizer is sterk.

Groovy Potential lijkt een ballad, maar is dat ook weer niet. Dat heeft met de tempowisselingen in het nummer te maken. Die maken dit tot een erg leuk en ook goed nummer. En daar is dan een ouderwetse Prince titel: When She Comes. Een soulballad die er mag zijn. Die wordt dan gevolgd door Screwdriver, ook een eerdere single, die hier van alle nummers het minste op de plaat past. Maar ja, stilzitten kan ik niet op deze groove en gitaar.

En dan volgen tot slot nog drie prachtige nummers. Eerst Black Muse, met alweer een fantastische bas en blazers en erg goede zang. Hierin een verwijzing naar de muziekstijl van deze plaat: 'rock 'n roll & jazz is cool'. En wat volgt er alweer een mooie wending richting het einde van deze echt prachtige song. Dit wordt weer gevolgd door het werkelijk ijzersterke Revelation. Wat een fantastische ballad is dit, met een weergaloze gitaar, eén van de beste Prince songs van deze eeuw. Phase Two eindigt met Big City, dat een lekker funky begin heeft, daarna ook een mooie jazzy wending kent met de blazers en een fraai gezongen einde.

Prince heeft een ouderwets goede plaat gemaakt en dat is toch wel een erg aangename verrassing zo op het einde van 2015. Voor mij is dit de beste plaat sinds the Rainbow Children en logischerwijs één van de beste platen van 2015.

Nee hoor Nicci, je weet toch hoe dit gegaan is? Prince breng muziek alleen nog in eigen beheer uit onder NPG Records. Hij heeft voor de distributie een supermarktketen in the USA ingeschakeld. Heel anders dan tot nu toe gangbaar en waar Musicmeter op is ingesteld.
Vervolgens heeft hij 3 losse (!) albums in 1 kartonnetje gedaan. Op dat kartonnetje staat niet voor niets: "Your 3-disc Special Edition Set Includes". Het is dus een Set (letterlijk) van 3 verschillende albums. Die staan dan ook vermeld: niet alleen de titel, maar ook de verschillende (!) artiesten met daarbij heel verschillend (!) Artwork. Het enige wat deze 3 albums met elkaar gemeen hebben is het karton - de verpakking - waar ze in zitten. Dat zijn gewoon de feiten.

Dan over Musicmeter. Aero heeft het verzoek om deze 3 albums apart te vermelden afgewezen. Hij geeft zelf hierboven aan dat het hier nog wel wat anders ligt dan in andere gevallen. Maar goed, zo is Musicmeter-technisch besloten. Dat wil niet zeggen, dat de feiten die ik hierboven vermeld, onjuist zijn. Integendeel: de feiten wijzen op 3 losse albums. En zeker niet op een DrieDubbelCD van 1 artiest met 1x Artwork en 1 Titel.

Er is dus zeker wat voor te zeggen om je stem te geven aan 1 album en dat hier te vermelden. Jij komt nu met een gemiddelde van 3 totaal verschillende albums. Dat vind ik dus totaal geen recht doen aan de verscheidenheid van deze 3 albums. Mijn stem hier is voor het album LOtUSFLOW3R van Prince en niet voor het album Elixer van ene Bria Valente (die ik verder niet hoef te kennen) en ook niet voor het album MPLSoUND van Prince. Dat album zou ik overigens 3,5-4,0* geven.

Naar mijn idee is het juist andersom. Deze plaat was juist erg moeilijk voor Prince, zeker ook richting zijn fans. Want: het is de opvolger van het briljant Sign 'o' the Times en de bijbehorende tour en alle succesvolle jaren daarvoor. De verwachtingen waren daardoor onredelijk hoog gespannen, waardoor dit album lager gewaardeerd wordt, ook hier.

Als je het album op zich neemt, los van al het eerdere werk, dan hebben we hier over een top funk album. En ook nog eens origineel, want de funk wordt hier gemengd met de housebeat van de jaren '90. Resultaat is een heerlijk dance-album, met veelal erg sterke songs. Typische songtitel voor dit album is dan ook Dance On: dat is de bedoeling! Party man, party people!

Alphabet Street neigt meer naar de popkant, maar was dan ook één van de grootste hits van Prince. En terecht: het is in 2011 nog steeds erg prettig om het op cd of live te horen. Glam Slam slamt je de kamer uit, Anna Stesia vindt ik waanzinnig mooi en bij Lovesexy de titelsong kan je niet stil blijven zitten. Verder staat er geen minder nummer op. Toch is er 1 minpunt: het artwork. Tjonge jonge... maar ja: het gaat om de muziek.

Kortom, als je dit album sec beschouwt, is het een erg sterk funky dancepop album. Aanrader: draai 'm erg hard. Niet te missen!

Nu ik Musicology weer eens en nu hard aan heb staan op paars vinyl valt mij pas op hoe goed dit album eigenlijk is. Veel goede songs, een uitstekende band die retestrak speelt, veel (heavy) funk & mooie soul te horen, een uitstekende productie en een Prince in topvorm. Wat me ook opvalt is dat hij op dit album een juiste mix heeft gevonden tussen zijn eigen (klassieke Prince) sound en de sound van begin deze eeuw. Ook hoor je dat hij en de band er echt zin in hebben: het knalt regelmatig je speakers uit.

Musicology, opener en titelsong, is een een fraai Prince nummer. Illusion, Coma, Pimp & Circumstances (mooie titel) is een echt lekker funknummer. Life 'O' the Party brengt ons heavy funk. Call My Name is een mooie klassieke Prince pianoballad, schitterend gezongen. De poprock van Cinnamon Girl met gitaarsolo is nog een topper, waardoor de eerste LP werkelijk uitstekend te noemen is. De tweede LP is iets minder, maar er staat genoeg moois op, zoals What Do U Want Me 2 Do? & de ijzersterke popfunk van Dear Mr. Man. Het artwork van de LP uitvoering mag er ook wezen. Kortom: zeer de moeite waard dit Musicology (op vinyl).

Prince zingt natuurlijk fantastisch en speelt ook geweldig piano. Hij weet zijn muziek ook in deze 'thuissessie' intens neer te zetten. Geweldig om hem weer zo te horen. Prince speelt complete prachtige songs, zoals 17 Days wat funky en triest tegelijk (!) klinkt & de ronduit briljante gospelsong Mary Don't You Weep. Man, man, kippenvel hierbij. Maar daarnaast speelt hij tussendoor ook wat kortere demo-achtige nummers, zoals Purple Rain & Strange Relationship. Interessant voor een fan als ik, maar iets minder boeiend als de complete songs op dit album.

We vinden er nog twee op kant B van de LP. Dat zijn 2 nummers die nog niet waren uitgebracht. Cold Coffee & Cocaine doet mij wat aan zijn stijl op the Black Album denken: goed nummer is dat. Why the Butterflies is mooi, maar de tekst is wel erg eenvoudig en reperterend (mama...). Toch had ik deze pianosessie uit 1983 niet willen missen. Daarvoor is de kwaliteit gewoonweg te hoog en staat er teveel moois op. Er staat hier trouwens pop/funk bij, maar daar kan je ook soul/jazz aan toevoegen. Prince blijft een alleskunner. Ik ben benieuwd wat er nog meer vanachter de kluisdeuren van the Vault tevoorschijn gaat komen.

Ik kon jaren geleden de vrij lage score voor dit Planet Earth al niet goed volgen, maar nu ik het album van 2019 vinyl door de kamer laat schallen begrijp ik het nog wat minder. Zelf vind ik Planet Earth een heerlijk relaxed funky soulful popalbum gevuld met heel wat mooie songs en met af en toe die fijne versnelling en gitaar(solo). Het heeft ook een typisch klassiek Prince geluid. Er staan prachtige Prince soulballads en funky (pop-)songs op.

Titelsong Planet Earth is eerst zo'n mooie soulballad met aan het einde ook nog een fraaie gitaarsolo. Guitar heet niet voor niets zo en vind ik één van Prince lekkerste hits, ook live was het geweldig. Somewhere Here on Earth & Future Baby Mama (Grammy Award) zijn werkelijk hele fraaie soulballads. Mr. Goodnight is funky as hell, hoewel vrij slow maar met een heerlijk rappende Prince. Op het ijzersterke funknummer Chelsea Rodgers kan je niet stil blijven zitten. Het artwork van de LP is ook nog eens prachtig mooi, zeker de Lenticular cover. Dit is voor mij een erg lekker en goed Prince album.

De titelsong Sign 'O' the Times gaat inderdaad over de dingen die toen op het wereldtoneel speelden, over hoe de mensen toen met elkaar omgingen; het is één van de weinige politieke songs van Prince. It, Slow Love, Hot Thing, U Got the Look & If I Was Your Girlfriend gaan over sex; Forever in my Life, Strange Relationship, I Could Never Take the Place of Your Man & Adore gaan over relaties; Housequake & It's Gonna Be a Beautiful Night gaan over uitgaan en feesten. Play in the Sunshine, the Ballad of Dorothy Parker & Starfish and Coffee komen uit het leven of vanuit de fantasie van Prince. The Cross is een religieus nummer.

Voor Prince, zijn band en zijn fans toen waren dit belangrijke thema's: politiek, het omgaan met andere mensen, sex, uitgaan, relaties en mooie en trieste dingen die gebeurden in je leven. Voor sommigen speelde religie ook een rol, zeker voor Prince die dit ook duidelijk maakte tijdens zijn optredens toen.
Het album is dus uit het leven gegrepen in 1987, maar ook uit dat van 2011. Maar niet alleen de teksten maken het tijdloos, ook de fantastische muziek. Funk, pop, rock, een mengelmoes, de meest geweldige beats, prachtige ballads, fantastische gitaarsolo's. Een absoluut meesterwerk!

Het album was ook terug te vinden in bijna alle millenniumlijstjes voor de 20e eeuw, zowel kwalitatief als invloedrijk. De samensmelting van muziekstijlen perfectioneert Prince op dit Sign 'O' the Times. Recent stond het album bijvoorbeeld nog in de top 100 van beste albums van de laatste 30 jaar in Q Magazine en ook hier op Musicmeter staat het in de top 250 allertijden, onder vermelding van Rock / Funk. Om die fraaie stijlenmix nog eens te benadrukken.

Lovesexy kwam uiteindelijk in mei 1988 uit, deze vette vuile funkplaat was eind 1987 illegaal als bootleg te krijgen. Ik wist niet wat ik hoorde: was dit de plaat na het briljante Sign 'O' the Times? Maar zoals altijd: even wennen en ik was weer verkocht.

Het was inderdaad erg gaaf om een illegaal album van Prince met veel moeite te krijgen op een cassettebandje. Ik snap nog steeds niet waarom his Royal Badness dit niet naast het Lovesexy album heeft uitgebracht. Ok, het grijpt terug op het toen 'oudere' werk van Prince, maar daar was toch niks mis mee? Dit cassettebandje stond bomvol lekkere vette beats, maar dan ook echt vette beats. Prince schreeuwt, zingt en rapt voortreffelijk. De funky grooves knallen uit je boxen.

De 2 openers waren dus schijnbaar ook 2 illegale singles, lees ik hierboven. Logisch, want ik vind het beiden ijzersterke nummers. Ik stel voor om When 2 R in Love maar aan Lovesexy toe te wijzen, want het is een beetje een vreemde eend in de bijt. Zeker als je daarna de tekst hoort van en over Bob... en de geweldige funk in 2 Nigs United 4 West Compton. Oh ja: lang leve de gitaar in Rockhard in a Funky Place. Toepasselijke titel voor een Prince song, al helemaal op dit album.

Nu in 2010 vind ik dit mogelijk nog beter dan toen ik het in 1988 draaide. Het is echt ijzersterke superfunky sh*t! Don't miss it.

In 1995 had ik het een beetje gehad met the NPG en the Symbol en later kregen we nog TAFKAP: The Artist Formerly Known As Prince. Ik heb deze Gold Experience wel gekocht en toentertijd een paar nummers een paar keer gedraaid. 15 jaar later valt het kwartje pas goed. Het werd tijd...

Dit album sluit behoorlijk aan op Lovesexy & the Black Album. Het borduurt daarop voort en hoe! Wat een lekkere muziek is dit zeg. Geweldige beats, heerlijke toeters, super grooves, natuurlijk ijzersterke zang en een onvoorstelbaar goede gitaar, die een aantal keren prettig doorkomt. Bijvoorbeeld op het nummer Shh wat onderdeel uitmaakt van de 20Ten tour die net in Antwerpen langs kwam. Een super concert en dit nummer kon makkelijk mee.

Er staat nog veel meer moois op: Endorphinmachine, Now (echt geweldig!), 319, Shy (dus toch goede ballads van Prince in de jaren '90), Billy Jack Bitch (Wow!), I Hate U en de gitaarsolo op het einde van Gold. Ik heb het hier over fantastische muziek. De andere nummers zijn ook goed, waarbij er voor de afwisseling naast funky dance muziek ook nog wat popmuziek op staat. En zelfs die balad: The Most Beautiful Girl in the World is toch helemaal niet onaardig.

Kortom: The Gold Experience is het hoogtepunt van Prince in de jaren '90 en is minimaal een steengoede dance plaat. Hierna was het wachten tot het volgende millenium, voordat hij weer 'vrij' was en weer echt goede albums ging uitbrengen. Ik rond deze Gold Experience lekker naar boven af: 4,5*

Prince met vrouwelijke ondersteuning in de vorm van 3rdEyeGirl gaf al een ouderwets goed concert in de Ziggo Dome een tijdje terug. De gitaar speelde gelukkig een prominente rol. Dat is ook het geval op hun album Plectrumelectrum. Opener Wow zet deze trend op een uiterst prettige manier, met gelijk een steengoede solo op het einde! En direct daarna het heerlijke Pretzelbodylogic, funky as hell en met een dijk van een bas en een gitaar en een soepele drum.

Prince zingt alleen mee op het refrein van Aintturninround, maar dat mag de pret alweer niet drukken. Wat een lekkere drums, sound en ja hoor: gitaar. Dit is erg goede hardrock mensen. Hoor ik nou wat Led Zeppelin op het sterke instrumentale titelnummer Plectrumelectrum? Wat een gitaarsolo weer: rock 'n roll baby!
En toen werd het toch rustig. Whitecaps is een mooie R&B ballad. Een kleine versnelling vervolgens met Fixurlifeup, hoewel: gaat Prince daar nu het refrein schreeuwen? Maar hé, daar is die rauwe gitaar weer, met die lekkere bas en die prima drums. Niks mis mee. De ster op Boytrouble is de funky bas, die is echt lekker. Stopthistrain is een iets te zoet pop-duetje.

Anotherlove is daarentegen weer Prince op de toppen van zijn kunnen. Sterke melodie, ijzersterke instrumentatie, fraaie explosie inclusief (jawel!) gitaarsolo op het einde. Tictactoe is er weer één uit de categorie Stopthistrain, te lief hoor. Dan klinkt Marz wel wat beter in de oren: korte en krachtige rock. Tot slot het geweldige smerige funky Funknroll, wat ook op dat andere album staat: Art Official Age. Maar dan in een net wat andere, meer groovy, versie.
Veel geweldige funky gitaren, soepele bassen en drums, sterke songs en een heerlijk rockende Prince & band. Tussendoor een enkele geslaagde ballad en twee wat te slappe popsongs. Het levert alles bij elkaar toch wel een echt aangename verrassing op. Plectrumelectrum is het beste wat Prince in vele jaren heeft gemaakt.

Ik ben wel degelijk gecharmeerd van deze EP. Allereerst is de basis van de muziek het nummer Cream, waar de EP ook enigszins funky mee begint, en dat is echt een lekker Prince nummer. De N.P.G. mix is het enige wat mindere nummer: de house beat onder Cream is niet zo aanstekelijk. Things Have Gotta Change is een lekker hiphop nummer, met een prima rap van Tony M. Dit gaat mooi over in de fraaie instrumentaaltjes 2 The Wire & Get Some Solo.

De beste kant is echter side B, waar we van het ene op het andere nummer overspringen. Do Your Dance (KC's Remix) is een erg lekkere dance versie, waarin Cream alleen in de verte te horen is. De laatste 3 nummers is heerlijke eerder relaxte soms wat jazzy muziek, wat mooi in elkaar overloopt. Slotstuk Ethereal Mix is erg fijn. Kortom: alweer een sterk staaltje muziek van Prince, maar nu weer net anders, overduidelijk met the New Power Generation.

Wat een lage waardering heeft deze deels voortreffelijke plaat van Prince hier eigenlijk (nu 3,33). Ligt deels natuurlijk ook aan zijn eigen meesterwerken, waar het al snel mee vergeleken wordt. Maar er staat veel moois op wat in de buurt komt van dat niveau en enkel watl minder nummer.

Ik heb nu de 2LP en kant 1 met het sterke My Name Is Prince, het geweldige Sexy M.F. en het mooie Love 2 The 9's is meer dan de moeite waard. Kant 2 begint gelijk weer met zo'n echt mooi Prince nummer: The Morning Papers, met fraaie blazers, die veel vaker op deze plaat terug komen en een dijk van een gitaarsolo. Zelf vind ik the Max daarna ook een heerlijk nummer: wat een piano, drum en bas zeg! Blue Light, een reggae (!) nummer, I Wanna Melt With U, jaren '90 funk en Sweet Baby, een mooie Prince ballad, zijn ook hele aardige songs, zodat ook kant 2 er zijn mag.

Op kant 3 ligt de kwaliteit net wat lager, maar is het met het lekkere funky the Continental en de prachtige ballad Damn U toch ook deels met goede songs gevuld. Kant 4 staat weer vol met prettige nummers als 7, And God Created Woman & vooral het prachtige 3 Chains O' Gold en het ouderwetse funky The Sacrifice of Victor. Alles bij elkaar heb je het, op een enkel nummer na, over een echt goede Prince plaat. En zo'n plaat mag er natuurlijk meer dan zijn. Tot mijn eigen verbazing waardeer ik 'm in 2016 nog wat meer dan in de 90s en verhoog 'm naar boven afgerond naar 4,5*.

Ook ik kon niet wachten op de opvolger van Purple Rain, wat ik fantastisch vond. Dit Around the World in a Day bleek anders te zijn, dat getuigde van lef. Toch moest ik even slikken toen ik de plaat voor het eerst hoorde en zeker even wennen aan sommige nummers en de gehele sound. Aan de andere kant, het was onmiskenbaar Prince en gelijk vond ik een paar nummers al erg goed. Ook het artwork van de LP was heel fraai gedaan.

Na een aantal keren draaien ging ik overstag, hij had het gewoon weer voor elkaar. Dit was een hele mooie en ook een bijzondere plaat. Niet altijd even makkelijk voor de toen 19 jarige oren, maar des te vaker ik de plaat draaide des te beter ik 'm vond. Het stomme is, die ervaring had ik nu, 28 jaar later, weer. Ik zette de plaat na lang weer eens op en hij raakte me vol. Zodanig dat ik 'm nu, in 2013, verhoog naar 5,0*. Wat me opvalt is dat de sfeer op en de sound van de plaat echt fantastisch is. Elk nummer is minimaal erg goed, de meesten zijn prachtig. Dit AtWiaD vormt samen met Purple Rain, Parade, SOTT & the Black Album zijn meesterwerken.

We gingen naar de Rembrandt bioscoop aan de Oudegracht in Utrecht met een groep vrienden. Voor we naar de discotheek gingen wilden we die nieuwe muziekfilm van Prince niet missen. We wisten niet wat we zagen en vooral niet wat we hoorden. Wat een fantastische muziek: funky soul met rock.

Alleen al het begin met Let's Go Crazy: hoe goed kan je beginnen? Wat een lekkere gitaar zeg! Daarna zingt de vrouwelijke ster van de film Apollonia ook mee op Take Me With U, wat met mooie percussie van Bobby Z. begint. Een favoriet trio is de intrigerende muziek op het intense The Beautiful Ones, zelden heeft een artiest zo mooi geschreeuwd op een song, Computer Blue & het ronduit geile Darling Nikki.

When Doves Cry is natuurlijk een hoogtepunt uit het oeuvre van Prince en is een voorbeeld van de mengelmoes van Funk, Soul & Rock die Prince zo mooi kan brengen. Het was een wereldhit, net als het duo I Would Die 4 U en het heerlijk funky Baby I'm A Star. En toen moest Purple Rain als afsluiter nog komen, met de sublieme gitaarsolo op het einde.

Wij waren weggeblazen en zijn daarna naar de kroeg gegaan en raakten er maar niet over uitgepraat. Vanaf dat moment was en ben ik een hele grote Prince fan.
RIP Prince: Baby You're A Star!

Ik ben een fan van Propaganda: van het vrij briljante album Secret Wish en van de vele uitstekende 12 inch versies en remixen die er van hun werk zijn. Dit Noise and Girls leek echt wat voor mij, echter: het valt tegen. Het is een rommelig geheel geworden, met allerlei nummers en mixen dwars door elkaar. Single, album en 12" versies in een onlogische volgorde en onlogisch en onvolledig gekozen. Een greatest hits is het zo al helemaal niet. Ik zou gaan voor de wel voortreffelijke dubbel CD reissue van Secret Wish.

Het schijnt dat dit speciale remix album ook speciaal voor de Amerikaanse markt gemaakt is. Deze versies moesten wat gemakkelijker in het gehoor liggen dan de albumversies. In ieder geval zijn ze deels anders en goed, zoals we bij vele ZTT remixen gewend zijn.
Opvallend is dat naast producer Steve Lipson nu ook Trevor Horn himself erbij betrokken was. Zij hebben 39 uur het materiaal van A Secret Wish zitten bewerken. Machined, Laughed & Jewelled bevallen het beste.
En dan heb ik ook nog een limited Tour Edition met 3 bonustracks. Die zijn echter ook te vinden op de re-release van 2012.

Op het album Protected vind je de originele funk / soul platen waarvan een zogenaamde 'break' gebruikt is om een nummer van Massive Attack van te maken. Het leuke is dat de nummers die model stonden voor die nummers vaak zelf ook erg goed zijn. Het knappe is ook dat al deze lekkere funk- & soulnummers samen een erg lekkere plaat vormen: Protected: Massive Samples. Als je Prince fan bent dan zul je het lange Stratus zeker herkennen: dit is het origineel van het nummer dat his royal badness de laatste tours speelde. Minpuntje is dat het James Brown nummer een niet heel sterke ballad is.

Opvallend bij de samples (of breaks) die Massive Attack heeft gebruikt, is dat het veelal gaat om bekendere artiesten of in ieder geval (wat) bekendere soul- / funknummers. Tenminste, als je je wat in de soul en funk hebt verdiept. Maar dan nog is het erg prettig om al dit fraais zo achter elkaar te horen. Mocht je (vrij) nieuw zijn in de oude soul & funk, dan is dit album helemaal een must.

Maak maar eens een opvolger van een meesterwerk (It Takes A Nation Of Millions To Hold Us Back). Veel groepen struikelden daarover, Public Enemy niet. Ook op deze plaat zijn de gebruikte breaks, beats & samples weer geweldig. Ze zijn veel funkier dan je zou denken bij deze heftige teksten en gestructureerde chaos. En er zijn van die mooie details, zoals dat lekkere orgeltje op de titelsong. Ongemerkt swingt deze geweldige plaat regelmatig: concentreer je maar eens op die breaks & beats. Ook hier geldt dat de combinatie van rauwe hip hop, directe teksten en ijzersterke breaks een volgend hoogtepunt in de hip hop geschiedenis oplevert.

Er staat vrijwel geen minder nummer op dit album. Ik vind Flavor Flav hierop zelfs wat beter klinken dan op de voorganger. Wat minder 'hyper'. Chuck B blijft natuurlijk 'the king'. Wat een onvoorstelbaar goede rapper is dat toch. Hij brengt cool en tegelijk woedend en betrokken de maatschappij kritische teksten. Wederom een fantastische plaat!

Fantastische rauwe directe hip hop met soms keiharde maatschappij kritische teksten, vooral over de achterstand van gekleurde mensen in the USA. Vandaar ook die fraaie titel 'It Takes A Nation Of Millions To Hold Us Back' en een coverphoto met 2 van de mannen achter de tralies. Achterop staat: 'Freedom Is A Road Seldom Traveled By The Multitude'.
Vandaar ook de bandnaam Public Enemy. De media worden door hen al in 1988 hard aangepakt in Don't Believe The Hype, een absoluut briljant hip hop nummer. Het gaat allemaal ergens over, niet over bling bling, auto's, vrouwen etc etc. 'I never live alone, the FBI is tappin' my telephone...' Daarom worden de teksten ook overtuigend, soms woedend, neergezet. 'Your quite hostile...'

De gebruikte breaks & samples zijn ronduit briljant. Ze zijn veel funkier dan je zou denken bij deze heftige teksten en gestructureerde chaos. Ongemerkt swingt deze geweldige plaat regelmatig: concentreer je maar eens op die breaks. Je hoort bijvoorbeeld even 'Ain't it Funky' langskomen van James Brown. Die combinatie van rauwe hip hop, directe teksten en ijzersterke breaks levert een hoogtepunt in de hip hop geschiedenis op. Fantastisch meesterwerk!

Public Enemy is eindelijk volkomen terecht bijgeschreven in the Rock 'n Roll Hall of Fame. Ter gelegenheid daarvan is deze afwisselende dwarsdoorsnede uit hun werk uitgegeven op vinyl. De nummers zijn opnieuw opgenomen met de nieuwste digitale technieken en het resultaat klinkt verbluffend goed. Hun sound is bewaard gebleven, alleen fraai opgekrikt. Normaal ben ik ook nogal kritisch op re-recordings, maar ook dit is echt goed gedaan.

Over de nummerkeuze kan je van alles zeggen, want met 1 LP mis je te veel. Daarom is er gekozen voor een afwisselende plaat, met nummers uit hun hele carrière en met een verschillende sound, wat toch weer een mooi geheel vormt. Wel is opvallend dat er 3 nummers van Fear of a Black Planet op staan en geen een van hun andere grote plaat: It Takes a Nation of Millions... Toch maakt dat minder uit, want deze plaat is een geheel op zichzelf en zeer geslaagd te noemen.

Pulp Fiction staat op nummer 1 in mijn top 10 op Moviemeter. Ik zag 'm op een zondagmiddag in Amsterdam in 1994 alleen, mijn toenmalige vriendin moest studeren. De half gevulde zaal ging uit zijn dak bij het stuk in het begin over Amsterdam (Royal With Cheese). De dialogen zijn vaak briljant en vormen een beetje de 'glue' op deze soundtrack. Daarnaast vormt de muziek weer een belangrijke functie in de film en bij elk liedje hoort weer zo'n fraaie scene.

Nu ik het album bijna 20 jaar later terug hoor, valt mij op dat side A van de plaat werkelijk geweldig is en side B best leuk. Dick Dale, Kool & the Gang, Al Green, Dusty Springfield & the Centurians: wat een goede muziek. Op side B zijn Urge Overkill & Maria McKee de mooie nummers. Alles bij elkaar een dijk van een soundtrack, echt behorend bij een fantastische film.

Dit album is de start van de uitstekende reeks Pulp Fusion. De ondertitel is duidelijk voor deze editie: Funky Jazz Classics & Original Breaks from the Tough Side. Een mooie titel, want het is inderdaad gevuld met veel(al instrumentale) jazz-funk vooral vanuit de jaren '70. Het lekkere zijn inderdaad de fijne ritmische breaks die in al deze songs zitten. Luister bijvoorbeeld eens naar dat verslavende ritme van Don't It Drive Me Crazy van the Pointer Sisters.

Er staan op dit eerste deel net wat meer bekendere artiesten en/of nummers dan op de volgende edities. Dit is echt een verzameling van (erg) goede tot sterke songs. Dit volume 1 hoort tot de beste van de serie, met prima nummers zoals het al genoemde Don't It Drive You Crazy, Inner City Blues van Rueben Wilson, natuurlijk (op LP de lange versie van) Melting Pot van Booker T. & the MG's, Burning Spear van S.O.U.L. en de nummers van Minnie Riperton, Idris Muhammed en Herbie Hancock. Een absolute aanrader dit Pulp Fusion.

Deze editie van de uitstekende reeks Pulp Fusion heet Return to the Tough Side. Een mooie titel, maar het staat vol met veel(al instrumentale) jazz-funk vanuit de jaren '70, die wat minder 'breaks' bevat dan de songs op volume 1. Wat minder 'tough' maar dat maakt het niet minder goed, want dit is alles bij elkaar toch weer een redelijk unieke verzameling van (erg) goede tot sterke songs.

Dit volume hoort tot de beste van de serie, met prima nummers zoals Wiggle Waggle van Herbie Hancock, Grover Washington Jr. met Knucklehead, Ramsey Lewis Trio met hun versie van Slippin' into Darknes, Clarence Wheeler & The Enforcers en het wat bekendere Right On & September 13 van Deodato, om er maar eens een paar te noemen. Fijne verzamelplaat is dit!

Deze editie van de uitstekende reeks Pulp Fusion heet niet helemaal voor niets Fully Loaded. Het staat inderdaad bomvol met veel (instrumentale) jazz & funk vanuit de jaren '70. Het is toch weer een redelijk unieke verzameling van goede tot sterke tracks geworden. Het begint al erg lekker met het instrumentale Broasted Or Fried van Willie Bobo en The Bo Gents. Nog zo eentje is Afro Strut van The Nite-Liters. Daar tussenin staat een wat bekendere artiest met heavy funk: Betty Davis herself die je toezingt: Your Mama Wants Ya Back.

Dan toch Jazz-Funk op dit Fully Loaded en wel door Jack McDuff met het fijne Hunk O'Funk, gevolgd door de bekende jazz muzikant en trompet virtuoos Dizzy Gillespie. Funky wordt het weer met Edwin Starr en Easin' In, met daarna een bekend sample nummer: Sport van Lightnin' Rod. Hierna komen twee lange relaxte jazz-funk nummers. Tot slot is Love's So Far Away een prima nummer van Donald Byrd. Al deze muziek levert zo een lekker album op, met eerst vooral de nadruk op funk en daarna meer op jazz. Dit is alweer een geslaagd volume uit de Pulp Fusion reeks.

Bij andere edities van deze uitstekende reeks Pulp Fusion werd wel het woord 'tough' in de ondertitel gebruikt. Juist bij dit Evolution had het prima gepast. Want hier krijgen we een paar 'stevigere' erg fijne Ghetto Jazz & Funk Classics om de oren gegooid. Zeker als je naar de eerste drie retestrakke (jazz-)funk nummers luistert van The Blackbyrds, Kool & the Gang en Johnny Harris. Het tempo gaat iets terug op het lekkere Bouncy (Bouncy) Lady van Pleasure, op What Can You Bring Me van de band met die mooie naam Charles Wright & The Watts 103rd Street Band en het fijne instrumentale Getting Uptown (To Get Down). En met het tempo weer wat omhoog en wat andere accenten gaat de hoge kwaliteit maar door en door op deze verzamelaar. Met als hoogtepunt toch wel Fire Eater van Rusty Bryant, bijna 10 minuten genieten geblazen. Pulp Fusion Evolution is alweer een volume gevuld met erg goede (jazz-)funk. Go get it and get down!

Deze editie van de uitstekende reeks Pulp Fusion heet niet helemaal voor niets The Harder They Come. Het staat vol met veel(al instrumentale) funk vanuit de jaren '70. Het is alles bij elkaar toch weer een redelijk unieke verzameling van goede tot sterke tracks. Vooral de twee kanten 2 van de LP's vind ik echt goed. Daarop staan ook mijn favoriete songs: Halem Underground Band met een fijne versie van het bekendere nummer Smokin Cheeba Cheeba, Fuzzy Haskins doet The Fuzz and da Boog, The Johnny Otis Show met The Watts Breakaway. The Beginning Of The End speelt When She Made Me Promise en tot slot het zwierige Strung Out van Gordon Staples en The Motown Strings. Genieten geblazen!

De uitstekende reeks Pulp Fusion liep van 1997 tot en met 2010. Dit Bustin' Loose is de eerste dubbel cd en ook de eerste editie die niet op vinyl verscheen. De subtitel "Original 1970's Ghetto Jazz & Funk Classics" dekt de lading heel aardig. Het staat vol met (deels instrumentale) funky jazz & funk vanuit de jaren '70. In tegenstelling tot eerdere delen is deze verzameling iets minder uniek, want er staan ook een aantal bekendere nummers/artiesten op. Maar het blijft volstaan met goede tot echt sterke tracks.

Er staan op 2 CD's dan ook heel wat hoogtepunten. Om er eens wat te noemen: Bobby Franklin's Insanity met Bring It on Down, (I'll Be a) Happy Man van The Latin Blues Band met Luis Aviles, Alvin Cash met Keep on Dancing, the J.B.'s & Fred Wesley met Blow Your Head, James Brown himself met een verrukkelijke lange versie van Papa Don't Take No Mess (part 1&2 13:51), klassieker Hercules van Aaron Neville en Manu Dibango met Senga. Wel jammer dat het eindigt met Robert Palmer, die past er niet echt bij. Maar dat kan de pret niet drukken van deze uitstekende funky verzamelaar.