Dit Vic Theatre, Chicago 2007 is een bijzonder concert van Pearl Jam uit the Vault serie. En in die Vault serie worden al bijzonder(e) (goede) concerten uitgebracht. Tijdens dit concert waren alleen leden van de Ten Fanclub welkom. Ook daarom speelt Pearl Jam een bijzondere setlist vol met nummers die zij minder vaak spelen en met minder grote nummers, bijvoorbeeld van Ten alleen Why Go. In het Vic Theatre in Chicago passen zo'n 1400 toeschouwers. Zo krijg je een intiem concert voor fanclubleden te horen met een vrij bijzondere setlist.

Wat wel vertrouwd is, is het uitstekende spel van de band. Pearl Jam is echt een geweldige live band en dat is te horen. Bijvoorbeeld op het fraaie All or None, In Hiding, Undone, Hard to Imagine, World Wide Suicide, Rats, Why Go en Love Reign O'er Me. In 2022 is dit ook op 3LP uitgebracht in een mooie book cover en dat is nu nog voor een redelijk bedrag te krijgen op bijvoorbeeld Discogs. Zeker een aanrader!

De CD van Vitalogy bevindt zich in een fraai klein boekje. Het is een oud medisch handboekje wat Eddie voor USD 2,- op een rommelmarkt vond. Voor het album is het bewerkt en vind je er ook nog wat foto's en oh ja: teksten van songs in terug. Want daar gaat het uiteindelijk om. En wat zijn die goed op Vitalogy. Dit hele album is bijvoorbeeld gevuld met live klassiekers: daar komen ze helemaal goed tot hun recht.

Dat komt ook door de punky raw right in your face muziek die erop staat. Flink wat nummers zijn zo opgenomen, je hoort er heel wat boosheid en gretigheid in terug, je kan het soms ook aan de teksten zien. Om eens een paar echte giganten te noemen: last exit, spin the black circle, het absoluut briljante not for you & satan's bed.

Het mooie is dat er daarnaast een paar legendarisch mooie nummers op staan: natuurlijk het live soms als duo gespeelde nothingman & betterman, maar wat te denken van het oh zo fraaie corduroy & tot slot immortality.

Dit is echt een album vol met echt steengoede harde ruige en hele fraaie mooie muziek ineen. Een absoluut topalbum van Pearl Jam, wat voor mij vlak achter Ten komt en er zijn momenten...

Ten staat hoog in mijn top 10. Dat album heeft wat meer samenhang dan dit VS. Hier tref je een samenraapsel van hele aardige tot geweldige songs, van rustige tot keiharde songs. Op Ten staan voornamelijk steengoede vaak emotionele songs. Oftewel, ik waardeer dit album VS net wat minder.

Maar ja, het blijft een vroege energieke Pearl Jam plaat. En wat staan er lekkere nummers op zeg! Vooral de hardere vind ik overtuigend, zoals go, animal, glorified g, blood & leash. Maar de 'rustiger' nummers daughter, dissident, rearviewmirror & indifference mogen er ook wezen. Alles met kleine letters: want zo staat het ook op dit prima album geschreven.

Dit album moet je natuurlijk helemaal niet met Ten vergelijken, dit is een album op zich. Yield is een album waar het af en toe intens wordt op z'n Pearl Jam's, zoals bijvoorbeeld op Given To Fly & het geweldig gierende Do the Evolution, ook live één van mijn favorieten. Maar er staan ook flink wat mooie liedjes op, zoals het prachtige Wishlist, Pilate & In Hiding. Overigens opent het album ook sterk met Brian of J, dan het mooie Faithfull & het licht dreigende en dan weer zelfs wat funky No Way achter elkaar. Side One van de plaat is zo ijzersterk.

Ik vind de fraaie hoes ook erg goed passen bij de muziek of andersom. Stel je voor dat je door the west (!) van the USA rondrijdt en dan deze cd in de speler hebt. Hoe perfect wil je het hebben? Ogen dicht en gaan!

Wat mooi inderdaad, een groot BBC orkest ipv de strijkers en 'toeters' op de synthesizers. Voor elk nummer is er een speciale bewerking gemaakt of gevonden voor dit optreden. Eerder heeft bijvoorbeeld filmcomponist Angelo Badalamenti al nummers van the Pet Shop Boys 'klassiek' bewerkt, andere tracks zijn speciaal voor dit optreden gearrangeerd. Producer van het geheel is niemand minder dan Trevor Horn. Die doet hier duidelijk waar hij goed in is.

En wat je dan krijgt doet mij soms koude rillingen bezorgen. Dat klinkt echt zo mooi, zo prachtig, maar soms ook krachtig: een vol orkest er tegenaan samen met the Pet Shop Boys en een minikoor aan achtergrondzangers. Je kan volgens mij dan ook niet zeggen dat vooral rustige songs zijn geselecteerd. Na één zo'n krachtige finale zegt Neil dan ook: 'this was slightly over the top'. Dat is na het gastoptreden van Robbie Williams op Jealousy, die zichzelf zowaar helemaal wegcijfert voor het krachtige mooie geheel van orkest en Pet Shop Boys en een topprestatie levert. Net als eerder Rufus Wainright heeft gedaan op Casanova in Hell.

Er is natuurlijk altijd een 'minpunt': de musicalsong Friendly Fires die gezongen wordt door Frances Barber. Maar ach, die skippen we lekker door. Daaraan voorafgaand staat een track uit de filmscore Battleship Potemkin, After All, die ik nog niet kende. Die wordt geweldig neergezet: een openbaring. Neil vertelt dat zij de hele score uitgevoerd hebben op Piccadily Circus.

Fantastische hoogtepunten: vrijwel het hele album, nog niet genoemd: Left to my Own Devices, the Sodom and Gomorrah Show, Numb, It's Allright, Luna Park, Jealousy, Dreaming of the Queen, It's a Sin.

Eigenlijk dus één groot muzikaal hoogtepunt, deze gezamenlijke productie van the Pet Shop Boys, Trevor Horn en the BBC: 5,0*
Aanbeveling: luister 'm op de Sennheiser (koptelefoon).

De hits van de jaren '80 synthesizer groep Pet Shop Boys, die ook daarna doorgingen met het maken van goede albums. Want het waren niet alleen veel prima hits die de heren produceerden, ook de albums zijn de moeite waard. Toch is het leuk en waardevol om ook zo'n verzamelaar te hebben als dit Discography. En zeker omdat dit overzicht stamt uit 1991, waardoor je een sterke plaat hebt met al die grote en kleine hits die de band had in de jaren '80.
Opvallend hoeveel (erg) goede songs erop staan. Toppers zijn o.a. West End Girls, Opportunities, Suburbia, It's a Sin, What Have I Done to Deserve This? & Domino Dancing. Eén nadeel van dit single overzicht: de langere 12-inch of albumversies waren vaak nog beter. Maar alles bij elkaar een prima plaat.

Het is knap hoe de Pet Shop Boys op dit Electric delen van hun eigen oude sound en die van anderen - inderdaad Giorgio Moroder is soms niet ver weg - mengen met een moderne (house-) saus. Het levert een lekkere en geslaagde mix van allerlei dancesounds op, die bepaald niet oubollig uitpakt. Sterker nog: dit is een geslaagd modern dance album.

Het beste is deze retro-moderne mix te horen op het ijzersterke openingsnummer Axis. Bolshy is apart, anders, maar heeft wel wat. En lekkere synthesizers zijn terug te horen op Love Is A Bourgeois Construct, een typisch pop-electric PSB nummer.
Fluorescent & Inside A Dream laten aan duidelijkheid niets te wensen over: dit is late night dance muziek voor laten we zeggen een fijne club in West End of anders Miami South Beach.

Bruce cover (je denkt: het kan niet, maar het kan wel...) The Last to Die klinkt echt geweldig, door de sterke zang en heerlijke beat die vaag eronder zit of prominent aanwezig is. Shouting in the Evening is iets volkomen anders: een enigszins nerveus en uptempo house tussendoortje. Thursday is juist weer the PSB retro. Maar wel erg lekkere verslavende retro muziek. Slotnummer Vocal ('this is my kind of music, they play it all night long') is net als openingssong Axis de ultieme mix van de PSB retro sound en moderne dance. En ook dit nummer is zeer geslaagd.

Het is en blijft knap en toch ook verbazingwekkend hoe deze jaren '80 'electric' band het ook in deze eeuw zo goed blijft doen. Maar met dit Electric komen ze toch ook weer verrassend uit de hoek. Saai wordt het niet met de Pet Shop Boys.

Is Yes alweer 3 jaar terug gemaakt? Ik vond het één van de beste platen van the Pet Shop Boys. Je ziet trouwens dat de plaat op Musicmeter ruim de meeste stemmers heeft (nu 112). Nu is daar dus Elysium, voorafgegaan door de EP Winner. 15 nieuwe nummers in 2012.

De plaat opent melancholisch met het fraaie Leaving, een gedragen nummer op een relaxte beat. Op Invisible gaan the BPM (Beats Per Minute) verder omlaag: dit is een mooi electropop liedje, met een prettige piano erbij. Winner, van de gelijknamige EP, is een London Olympics 2012 popliedje, wat mij een beetje te cheesy is. Ook is het een vreemde eend in de bijt, tekstueel.
Your Early Stuff is leuke electropop, maar gelukkig gaan op Face Like That de beats weer een stuk sneller. Die versnelling had het album even nodig. Het nummer heeft een sterk refrein.

Breathing Space is wederom een melancholisch popliedje en klinkt best mooi. Ego Music: it's all about ME, is een geinig en kritisch nummer tegelijk. Hier komen the Boys weer op hun oude niveau terug. Maar dan komt Hold On, wat zomaar op de soundtrack van Fame had kunnen staan. Waar gaat dit over? Het is hopeloos gedateerd. Gelukkig is daar Give It A Go. Wat een mooie piano, wat een mooie melodie: een prachtige ballad!

Op een synthesizerbasis die wat heeft van the Day Before You Came van Abba, volgt het echt goede nummer met de intrigerende titel Memory of the Future. Everything Means Something is wat donkerder, tegendraads en wat minder. Slotnummer Requiem in Denim and Leopardskin heeft een wat snellere beat, maar boeit pas bij het instrumentale tussenstuk echt.

Het is duidelijk dat the Pet Shop Boys op Elysium een tempootje lager gaan dan op voorganger Yes. Nu hoeft dat geen probleem te zijn, maar op Elysium is de verhouding ballads / dansnummers iets te ver doorgeslagen naar de ballads. Kwalitatief is flink wat werk vrij goed tot (echt) goed, maar er staan ook wat mindere nummers op. Gemiddeld heb je dan een (heel) aardig album, terwijl je toch weet dat ze beter kunnen. So be it.

Ook ik word na een paar luisterbeurten alleen maar positiever over dit Nonetheless. Een album vol met mooie, warme, fijne, lekkere en melancholische muziek. Alleen The Schlager Hit Parade is een buitenbeentje, maar inmiddels te verdragen. Verder heel veel mooie liedjes als het prachtige Feel, New London Boy (met heerlijke 'West End' retro rap), A New Bohemia & The Secret of Happiness. Maar daarnaast natuurlijk ook fijne lekkere dansbare songs als de sterke opener Loneliness & het geweldige Dancing Star, waarbij je je af kan vragen: Why Am I Dancing? Dit Nonetheless is een afwisselend mooie en vlotte plaat van The Pet Shop Boys. Eén van hun betere albums en dat wil toch wat zeggen na zo'n lange mooie carriere.

Ik schrik me rot als Super begint: house? En ik moet zeggen: helaas horen we dat te vaak terug. Ik snap wel dat the Pet Shop Boys moderne dance sounds in hun plaat willen verwerken, maar op een aantal nummers van dit album ligt de nadruk er wat teveel en vooral wat te overdreven op. Zoals op openingssong Happiness dus. Pop Quiz is meer een traditioneel PSB nummer, maar bepaald niet hun sterkste. Het synthesizer riedeltje op Twenty-Something is echt te simpel voor woorden en irriteert mij zelfs. Groovy is een overvol nummer, wat op zich wel aardig is, maar een betere productie had verdiend.

Is er dan nog goed nieuws over Super? Gelukkig wel. Naast een aantal aardige tot matige nummers, staan er gelukkig ook een paar betere songs op. Zoals The Dictator Decides. Wat een mooie synthesizers horen we hier weer op, met prima zang, en een ouderwets sterke productie. Pazzo vind ik wel weer leuk, want dat is Italo disco, wat ook bij de titel past natuurlijk. Dan volgt weer een sterk nummer van de plaat: Inner Sanctum. Het heeft iets van het betere werk van Faithless, maar dan gespeeld door the Pet Shop Boys. Hier is de synthesizer melodie wel geslaagd en de productie niet over the top. Wel is dat jammer genoeg zo op Undertow, hoewel hier ook wat Italo op is terug te horen.

Nee maar, een rustpunt. Sad Robot World doet wat aan Kraftwerk denken, en is een mooi nummer. Say It To Me is op zich een lekker nummer, maar toch weer net te vet aangedikt. Burn is een disco house nummer, maar wel een goede. Into Thin Air begint met ... strijkers. Eventjes maar hoor, Toch volgt een redelijk subtiel nummer, wat helemaal niet onaardig is.
Net te vaak slaan the Pet Shop Boys op deze plaat de plank mis. Moderne dance sounds in hun eigen sound verweven is vaker mislukt, dan gelukt. Producties zijn soms onnodig te heftig en overdreven. En er staan ook een paar mindere nummers op dit album. Deze plaat is zeker niet super.

Winner, de titelsong van deze EP, is een London Olympics 2012 popliedje, wat mij een beetje te cheesy is. Als je dan luistert naar A Certain "Je Ne Sais Quoi" hoor je toch een fors niveauverschil. Een warme vlotte synthesizer is de basis van een lekker lopend nummer met een mooi refrein. Dit nummer is beter dan de meeste nummers op het album Elysium.
The Way Through The Woods begint heel rustig en mooi en heeft op het einde een versnelling. Weer eens iets anders, zeker wel geslaagd. I Started A Joke voegt weinig toe aan het origineel van The Bee Gees.

Gemiddeld kom ik dan op 3,5*. Maar vanwege de nummers 2&3 zou ik toch voor deze EP gaan.

Een hele fraaie cd, inderdaad zijn beste tot nu toe. Zo maak je dus een mooi singer / songwriter album.
De eerste helft van de cd bevat vooral heel relaxte liedjes. Typisch is de leuke, lieve opener Arcady. Ideaal voor de zondagmorgen (wat het is als ik dit schrijf). Zijn stem kraakt, de gitaar kraakt: er kraakt van alles. Mooie kwetsbare nummers, op het 'vollere' en ijzersterke Last of the English Roses na.

Op het tweede gedeelte staan meer songs als deze single. Voller, wat zwaarder aangezet en geproduceerd. Af en toe violen, dan weer een electrische gitaar erbij. Hier staan echte juweeltjes tussen.
Beste tracks voorlopig: Last of the English Roses, Palace of Bone, Broken Love Song & New Love Grows on Trees.

Als ik de omschrijving Country / Soul zie, dan gaat er een belletje rinkelen. Zo vaak zie je die omschrijving niet, hoewel beide muziekstromingen elkaar in the South of the USA zeker in de jaren '60 / '70 flink beïnvloed hebben.

Dat hoor je bijvoorbeeld mooi terug op een aantal sterke verzamelaars, zoals die van Leo Blokhuis:
The Sound of the South 1961-1976 (2011)
of het dit jaar verschenen Behind Closed Doors, Where Country Meets Soul:
Behind Closed Doors (2012)

De muziek van dit album The Pines van de band met die fraaie wild-west / metal naam (?) Phantom Limb uit Groot-Brittanië (!) sluit daar inderdaad mooi bij aan. En inderdaad hoorden we deze crossover muziek ook eerder dit jaar al fraai uitgevoerd worden door the Alabama Shakes. Er zit echter wel een verschil tussen die twee: the Alabama Shakes komen echt uit (de buurt van) Memphis en spelen deze muziek toch net wat rauwer. Op dit The Pines hoor je ook wat Modern Soul terug en ik moest ook soms aan Adele denken. En wat blijkt: zangeres Yolanda Quartey heeft in het achtergrondkoor van diezelfde Adele gezongen.

Ze heeft een fraaie stem, er staan heel wat mooie liedjes op dit album en er wordt goed gespeeld. Of het nou het (gelukkig!) terugkerende orgeltje is of een (onderhuidse) gitaar: het wordt allemaal prima neergezet. Een mooie plaat!

Als je van de Philly sound houdt, nog meer als je van First Choice houdt en al helemaal als je van overheerlijke knap gemaakte lang gerekte vaak relaxte remixen van Tom Moulton houdt, dan is dit album helemaal voor jou. Nou ja, eigenlijk is dat eerste al genoeg, want volgens mij krijg je de Philly sound niet veel beter te horen als in de Philly ReGrooved serie.
Het album is gelukkig helemaal niet gevuld met het overbekende werk, maar juist met wat minder bekende pareltjes. Zo vind ik van het al genoemde First Choice This Is The House (Where Love Died) erg goed, net als The Philly Groove Orchestra met Let Us Entertain You en Nat Turner & Major Harris met Ruby Lee. Voordeel is ook dat het wel zoet klinkt, zoals Philly toch klinkt, maar door de gekozen songs en mixen niet te zoet.

Het derde deel van Philly ReGrooved bestaat uit maar liefst 2 cd's gevuld met Tom Moulton remixes, de één nog lekkerder en fraaier dan de ander. Soms klinkt het mij wat te zoet, wat natuurlijk ook wel een beetje hoort bij de Philly Sound. Maar Tom geeft er met zijn mix-kwaliteiten toch meer een wat 'pittiger' dance feel aan, zoals bijvoorbeeld goed te horen is op Look Me Up van Blue Magic, echt een uitstekende mix is dat.

Ook is het leuk om een paar nieuwe fijne nummers te ontdekken, zoals dat Look Me Up en bijvoorbeeld ook Modulations met I Can't Fight Your Love, Loose Change met Babe & Soul Recession van Double Exposure wat ik nog niet kende en speciaal door Tom Moulton in een geweldige 2013 Remix wordt gegoten. De 8 LP Boxset met alle 3 de delen verkrijgbaar. Een aanrader voor de vinyl- soul- en funkliefhebbers.

Wat ooit een cd was, is inmiddels in 2018 uitstekend geremastered uitgegeven op zwaar vinyl. Het klinkt als een klok en het is erg leuk om te draaien. Het luistert zo natuurlijk anders weg als een heel album van Pink Floyd, waar ik er overigens heel wat van heb. En zelf vind ik de samenstelling wel goed gedaan, hoewel er natuurlijk altijd wat mist uit zo'n rijk oevre. Toch zeker een aanrader de geremasterde 2LP waarvan het artwork met alle hoezen in groot formaat ineens ook heel aardig is.

Soms gebeuren er vreemde dingen in het muzikale leven. Als 13-jarige maakte ik the Wall mee en vond delen van dat album erg goed. In de toenmalige muziekbieb werden mij natuurlijk voorgangers Wish You Were Here & Dark Side of the Moon geadviseerd, dus die kwamen op een TDK-cassette bandje terecht (later volgden cd's en lp's). Daarna kwam nog The Final Cut, die ik best heel aardig vond.

Maar wat missen we in het verhaal? Precies ja: deze plaat Animals. Nog nooit had ik 'm beluisterd, tot ik kort geleden in nota bene de kringloopwinkel een exemplaar van de LP zag staan. Ik zette de plaat op en werd volkomen overdonderd. Wat een prachtige donkere, maar soms ook mooie sfeer wordt er neergezet op dit album. Wat een fraaie melodieën worden er gehanteerd en wat een goede afwisseling zit er tussen de nummers, maar ook zeker in de langere nummers. Wat zijn de teksten indringend en vaak nog steeds actueel en wat is de uitvoering van de muziek door de band top.
Dankzij al deze bouwstenen zijn muziek en teksten op dit album tot een prachtig geheel gesmeed. Dit is echt een geweldige plaat, een absoluut meesterwerk, en jawel, ik vind dit inmiddels de beste plaat van Pink Floyd.

Om gelijk maar met de deur in huis te vallen, nee inderdaad, Roger Waters doet hier niet meer mee. Wordt dat erg gemist? Op sommige momenten best wel een beetje, maar zoveel tekst heeft Pink Floyd niet en een basspeler kan live makkelijker vervangen worden dan een geweldige gitarist als David Gilmour. Hij is op dit live dubbelalbum in echte topvorm en dan krijg je ook wat. De ene fraaie solo na de andere vliegt je om de oren. Het levert een opvallend dynamisch Pink Floyd concert op, met zelfs wat aardige improvisaties, zoals het jazzy uitstapje op Money.

Het concert is in het kader van de A Momentary Lapse of Reason tour, dus daar spelen ze ook vier nummers van. Gelukkig Learning To Fly en het ijzersterk uitgevoerde Sorrow. Helaas ook het mindere The Dogs of War en het behoorlijk tenenkrommende On The Turning Away.
Maar verder een ijzersterke setlist, die geweldig uitgevoerd wordt door de overgebleven drie Pink Floyd leden aangevuld met een sterke band. En omdat dit ook nog eens het eerste officiële live album is, is het het beluisteren meer dan waard.

Je vaart op deze dubbel lp een eindeloze rivier af van fraaie melodieën en klanken neergezet door Richard Wright met buitengewoon sterk toetsenwerk, de heerlijke gitaar van David Gilmour en de goede drums van Nick Mason. Saai wordt het niet, want daarvoor zijn al die melodieën en klanken veel te mooi en ook afwisselend genoeg. Er zitten mooie rustpunten in, maar regelmatig volgt een fijne versnelling.

Side 1 opent goed met Things Left Unsaid, maar It's What We Do is echt buitengewoon fraai. Net trouwens als de opening van Side 2: Sum. Dit is een ijzersterke combi van synthesizer en gitaar en hoort tot de betere muziek die Pink Floyd heeft gemaakt. Anisina heeft een hele mooie piano en saxofoon.
Op Side 3 vinden we Allons-Y (1+2) met daartussen Autumn '68. Samen een erg mooi geheel. Talkin' Hawkin' wat daarop volgt mag er ook wezen.

Op Side 4 tot slot het enige nummer met tekst: Louder Than Words. Een goed nummer, maar het gekke is dat die woorden niet nodig waren geweest. Dit luistert eerder weg als een fraaie soundtrack van een mooie film, inderdaad The Endless River, een erg mooi eerbetoon aan Richard Wright. De productie is werkelijk uitstekend. En het album is ook nog eens verpakt in heel fraai artwork, zoals we gewend zijn van de band, met een mooi fotoboek erbij.

Zo is het Stijn Slayer. Je wist toch wat je kreeg toen je een ticket voor the Wall kocht. En hallo: wat wil je nog meer?! Mooie beschrijving dat totaalspel van licht, beeld en geluid. Ik zou er nog de toch niet onbelangrijke component van muziek bij willen zetten. Je had de fantastisch uitgevoerde muziek van het album, met als hoogtepunten ondermeer de eerder genoemde solo's van Snowy White bij Another Brick in the Wall en de echt waaaaaaaaaaanzinnige solo van Dave Kilminster bij Comfortably Numb, bovenop de muur.

Onder de kop geluid versta ik alle echt fantastische geluidseffecten. En dat in de Gelrededome: het kwam overal vandaan: ik wil ook zo'n geluidsinstallatie thuis! Oh ja, nog een component van de show: the special effects, bijvoorbeeld een grandioze ontploffing. Deze show met al die componenten samen was echt van de buitencategorie.

Ik was trouwens benieuwd of dit album the Wall heel zo'n show muzikaal kon dragen. Nou dat ging prima. Het zegt veel over de hoge kwaliteit van dit album en de samenhang die erin zit door al die verhaallijnen. Zowel de persoonlijke verhaallijnen van Roger / Pink als de maatschappelijke verhalen van dit album. Alle emoties, met name angst, zinloze oorlogen en slachtoffers (zoals zijn vader) en vliegtuigen die niet alleen mensen met bommen bombarderen, maar ook met logo's van grote multinationals. De hele bedoeling van the Wall kwam mooi in de live show naar voren. Subliem!

De manier waarop al die emoties en thema's in de muziek zijn vervlochten is buitengewoon knap gedaan. Je hoort het terug in de verschillende nummers. De boosheid op sommige leraren in het oh zo fraaie Another Brick in the Wall. De enge overbezorgdheid van zijn moeder in Mother, die hem ook veel angsten meegeeft, waar hij later last van heeft en die ook terug komen verderop. De wanhoop als zijn vrouw hem verlaat in Don't Leave Me Now. Vervolgens zit hij letterlijk achter The Wall en roept Hey You, Is There Anybody Out There? Maar zelf reageert hij ook niet meer: er is Nobody Home.

Dit alles leidt tot een fantastisch nummer met een nog mooiere gitaarsolo: Comfortably Numb. Dat is de toestand waarin toentertijd Roger en volgens hem nog steeds veel mensen zich bevinden. Dat wordt vervolgens zeer stevig aangepakt in In the Flesh, waarna het snelle en sterke Run Like Hell volgt.
Uiteindelijk dondert the Wall (in de show letterlijk) in elkaar na The Trial, voor mij helaas 1 van de minste nummers en daardoor haalt de finale muzikaal niet het niveau van de rest van het album. Dat is een uitzondering, want juist de 'key' nummers in de verhaallijn - diegene die ik genoemd heb - zijn de beste tracks van het dubbelalbum. Hoewel er nog een aantal hele goede nummers tussen staan. Bij elkaar krijg je zo een muzikale mijlpaal, want dat is the Wall van Pink Floyd.

Ik kan het werkelijk niet volgen. Een aardig muzikaal album, niet meer dan dat. Regelmatig ook vrij saai. Daarbij spreekt het concept over WO I en Engeland mij absoluut niet aan. Er zijn toch wel actueler thema's waarbij de twijfel tussen vaderlandsliefde en zinloos geweld speelt. Bijvoorbeeld de recente rellen in London. En dat is dan album van het jaar bij Mojo & OOR? Het is zo gezocht allemaal: zelfs PJ Harvey is erg verbaasd over het succes, vertelt ze in Mojo Magazine. En dat is dan nog een UK magazine.
Lopen mensen hier juichend achter elkaar aan? Is 2011 een matig muziekjaar? Dat laatste in ieder geval.

Ik rond deze toch wel erg goede compilatie van 20 jaar Placebo naar boven af vanwege de nu al iconisch genoemde cover (van de riots in Vancouver rond de Stanley Cup in 2011), het prachtige 32-page hardcover book erbij en de gastbijdragen van David Bowie, Alison Mosshart & Michael Stipe. Er staan ook mooie foto's met Bowie en Stipe in het boekje. Die collage is trouwens erg origineel gemaakt. Ook de 2 nieuwe songs zijn echt goed.

Ik heb de meeste albums en vind het daarom ook wel eens prettig om vlot de singleversies achter elkaar te horen. Bovendien past er zo ook lekker veel op. Het is inderdaad wat vreemd dat ze juist 20 Years op hun 20 jarig jubileum achterwege hebben gelaten: die staat echter weer wel op de Placebo Life's What You Make It EP (ook zo'n mooie cover) in 2 versies. Ook mis je altijd een aantal sterke albumtracks, hoewel er wel degelijk een paar opstaan. Maar deze compilatie is toch echt geslaagd en dus letterlijk heel mooi gemaakt. Zo doe je dat.

Ik vind dat juist een voordeel.
En het liefst wel in cd kwaliteit, zoals hierboven al genoemd.

Wat een indrukwekkend album van Placebo. De zanger schrijft trauma, depressie en demonen van zich af. Dat lees je niet alleen in de teksten, maar hoor je ook terug in de (zeer) krachtige rockmuziek. Zelden pasten tekst en muziek zo goed bij elkaar. Ik raad dan ook sterk aan om de cd met dvd te kopen, want dat wordt geleverd in een erg fraai boekje. Ik hou van dit soort edities, maar deze springt eruit. Mooie foto's, tekeningen en kleuren met daarop ook de teksten. En die teksten zijn dus zo fraai.

Het heeft geleid tot een album waar amper een mindere track opstaat. In elk nummer wordt bevlogen gezongen en de band geeft alles. En dat is in het geval van Placebo veel, zoals we op Pinkpop ook weer konden zien.
Een paar hoogtepunten van deze cd: Battle for the Sun, For What It's Worth, Speak in Tongues, Julien, Breathe under Water & het echt fantastische Come Undone. Beste mensen die (nog?) wat lager waarderen: alleen al dit Come Undone is echt een klassieker. Niet alleen van Placebo, maar een echte rockklassieker. Volgens mij is dit hele album trouwens een mogelijke klassieker.

Voorganger Battle For The Sun vond ik juist wel een mooie plaat, dus ik was nieuwsgierig naar Loud Like Love. Deze plaat is vaak een stuk rustiger: er staat veel mooie muziek op, voorbeeld daarvan is het fraaie Hold on to Me. Maar gelukkig ook genoeg steviger werk, zoals het sterke Rob the Bank (of England & America... then take me home: make love!).

Opvallend goed is de zang van Brian Molko en de productie van de plaat. Het klinkt allemaal erg aangenaam in de oren. Andere hoogtepunten zijn A Million Little Pieces, Exit Wounds, Purify & (vooral de piano en violen) op Bosco. De heren hebben het 'gewoon' weer voor elkaar en leveren zo een prima plaat af.

Wat een betoverend mooie muziek heeft Polica op haar debuut gemaakt. Electronische dancerock, die door de stemvervorming en de mooie klanken ook wel wat weg heeft van een snellere steviger Bon Iver. En dat is geen slechte vergelijking.

Sommigen hierboven noemen het ééntonig, maar dat kan ik niet volgen. Daarvoor zitten er alleen al veel te veel details in de muziek en onderlinge verschillen tussen de songs. Ook zijn er regelmatig mooie ritmeversnellingen te horen, zoals bijvoorbeeld op Violent Games.
En hoor je allerlei verschillende ritmes en instrumenten, ook Afrikaanse. Dat is mogelijk te verklaren vanuit het artwork van het album, waarop twee foto's te zien zijn uit 'Tanzania 1962'. Luister bijvoorbeeld eens naar het fraaie Dark Star. Ook worden die verschillende ritmes weer door elkaar gebruikt, wat aparte grooves oplevert.

Dit Give You the Ghost is naar mijn idee gevuld met originele, aparte, vreemde en erg mooie muziek. Een sterk en prachtig debuutalbum van Polica.

Pop + Wave is een sterke serie uit Duitsland met voornamelijk jaren '80 nummers. Regelmatig staat ook de lange 12" versie op de plaat. Er is ook een boeiende verzamelaar waarop al die lange versies zijn verzameld: Pop + Wave the 12 inch mixes.
Dit eerste deel bevat net als de andere delen ook nummers die je niet snel terug vindt op al die andere obligate 80's verzamelaars. Denk hier aan nummers als Hymn, 25 Years, Collapsing New People & nog zo'n 8 nummers. Van de bekende(re) nummers vind ik 0.a. Don't Go, Temptation, Enola Gay, Fade To Gray, Tainted Love, Mirror Man, Dance Hall Days, It's My Party & Talk Talk erg goed. Interessante verzamelaar: de moeite waard!

Pop + Wave is een sterke serie uit Duitsland met voornamelijk jaren '80 nummers. Regelmatig staat ook de lange 12" versie, of zoals ze dat in Duitsland noemen, Maxi Version op de plaat. Er is ook een boeiende verzamelaar waarop al die lange versies zijn verzameld: Pop + Wave the 12 inch mixes. Opvallend is ook dat er op deze reeks eindelijk eens nummers staan die niet of nauwelijk op al die andere 80's verzamelaars staan. Zie op dit volume 3 o.a. nummers van Depeche Mode, the B-52's, het geweldige Video Killed the Radio Star, Prefab sprout, OMD, Yello. The Twins & Animotion. Verder erg goede nummers als Sweet Dreams, Pet Shop Boys, Men Without Hats, Alphaville, Talk Talk, Yazoo & Heaven 17. Prima verzamelaar dus!

Recent kreeg ik de 2LP binnen van In Absentia, met zoals gewoonlijk fantastisch geluid. En afgezien van de lelijke voorkant is het artwork 'oud' zwart-wit, bijna bruin-grijs. Prachtige deprimerende foto's die bij de muziek passen.
Zoals vaker is de openingssong op side A van een Porcupine Tree album gelijk raak. Blakest Eyes is mooi, intens en stevig tegelijk. De versnellingen met de gitaar zijn prachtig. Daarna volgen 3 sfeervolle songs. Hoewel ik normaal meer op heb met de dreigende afwisselende songs van de band, zijn dit wel drie prachtige nummers. De fraaie melodieën en arrangementen, uitstekend neergezet, zijn zeer aangenaam om te horen. Trains & The Sound of Muzak zijn echt prachtige songs!

Side B biedt dan die veel donkerder kant van Porcupine Tree. Op de trouwfoto op het label zijn de hoofden van bruid en bruidegom dan ook doorgekrast. Het fraaie Gravity Eyelids heeft die combinatie van dreiging en schoonheid waar deze band zo goed in is. Een mooi maar tegelijk donker begin wordt gevolgd door geweldige en dreigende gitaarpartijen. Een ander sterk punt van deze band zijn de instrumentale songs en Wedding Nails is er eentje, mag je wel zeggen. Briljante gitaren, drums en stuwende bassen. Echt geweldig. Prodigal klinkt wat luchtiger, de gitaren zijn alweer ijzersterk.

Side C begint met alweer zo'n prachtig semi-instrumentaal nummer: .3. Opvallend mooi zijn naast de zware bas ook de strijkers, ook in combinatie. Op het geweldige The Creator Has A Mastertape wordt gelijk de toon gezet door een diepe bas, dreigende gitaren, synths en vocalen, die daarna losbarsten. Op de LP volgt dan bonustrack Chloroform en oh wat jammer als je die niet hebt. Het nummer sluit heel mooi aan op The Creator. Fenomenaal is het instrumentale stuk wat halverwege wordt ingezet, met briljante drums, gitaarsolo, percussie en bas.

Het eerste nummer op side D Heartattack in a Layby is erg mooi, klinkt wat als Alan Parsons. Strip the Soul begint met een indrukwekkende bas, snel gevolgd door heavy gitaren. De wat 'creepy' sfeer van het nummer is echt knap neergezet. Naar het einde toe gaan we voorzichtig richting metal: wat een dijk van een sound! Collapse the Light into Earth met alweer hele mooie strijkers is de fraaie afsluiter van deze plaat, die ik alleen maar kan belonen met 5,0*. Subliem!

Ik zag Primal Scream optreden voor the Stones op Glastonbury en wat een geweldige band is het en zanger / frontman hebben ze toch. Toen zag ik de hoge waardering en positieve commentaren hier en nu zit ik terwijl het buiten 33 graden in de schaduw is te luisteren naar een geweldig rock 'n roll album met (natuurlijk) psychedelische kantjes.

Wat een niveau halen ze hier weer! Heel veel goede songs met veel afwisseling, lekker strak gespeeld, 'vet' geproduceerd & straffe beats en drums. En niet te vergeten, de 'zuigende' zang van Bobby Gillespie. Eigenlijk staat het album vol met echt goede nummers, om toch twee uitblinkers noemen: 2013 & Elimination Blues. Maar ook bijvoorbeeld Goodbye Johnny is een erg leuke popsong. Oh ja: retro It's Alright It's Ok is dat zeker. Het is zo weer één groot feest om naar Primal Scream te luisteren: More Light please.

Voor mij allereerst een album waar een aantal fantastische nummers op staan. Daarnaast is dit één van de mooiste voorbeelden van het mixen van genres en stijlen eind van de vorige eeuw. Het is echt sterk hoe rock, dance, samples, houseritmes en langzamer ritmes en psychedelica tot één worden in de muziek van dit album. Er staat eigenlijk geen slecht nummer op. Fantastisch vind ik deze langere album versies van singles Movin' On Up, Come Together & Loaded. Briljante muziek, waar ik nu nog steeds van op het puntje van mijn stoel ga zitten. Slip Inside This House, Don't Fight It, Feel It & Higher Than the Sun zijn ook echt goed. En Damaged vind ik een erg mooi nummer. Kortom, een geweldig album dit Screamadelica.