Broer Rufus waagde zich al eens aan de vertolking van een live-album van Judy Garland; integraal en zelfs het artwork werd overgenomen.
Martha Wainwright laat horen dat ze tweetalig is opgevoed en ze laat haar liefde voor franse chansons doorklinken door een album te maken vol Édith Piaf-nummers.
Ze liet al vaker live horen dat ze wat heeft met chansons van franse artiesten. Zo is er op haar debuut een vertolking te vinden van het nummer Dis, Quand Reviendras Tu? dat afkomstig is van Barbara. Piaf is dus ook niet echt een vreemde keuze voor dit album want het valt in dezelfde hoek. Wat wel opvalt is dat ze niet me de grote Piaf-krakers op de proppen komt en dat maakt het eigenlijk des te interessanter. Geen Non, Je Ne Regrette Rien en geen La Vie en Rose. Kenners van Piaf (ik schaar mezelf er niet onder: 1 verzamelaar lijkt me daarvoor niet voldoende) herkennen natuurlijk wel nummers als Une Enfant of L'Accordéoniste.
Wat mij heel erg goed bevalt aan deze uitvoeringen is dat Martha nergens echt uit de bocht vliegt. Geen overdreven vocale acrobatiek en geen opgeklopt drama.
Het was Hal Willner die Wainwright wist aan te zetten dit album op te nemen terwijl ze daar zelf aanvankelijk nogal huiverig tegenover stond omdat er op dat moment een film was uitgekomen over Piaf die ongetwijfeld nieuwe fans zou opleveren. Toch besloot het duo er voor te gaan en namen dit op in een klein zaaltje genaamd Dixon Place te New York. De titel van dit album, Sans Fusils, Ni Souliers, a Paris, is afkomstig uit het nummer Les Grognards (de veteranen; inderdaad een soldatenlied).
De zang moest in één take worden opgenomen om een livesfeer zo dicht mogelijk te benaderen (je hoort heel soms een bescheiden applaus tussendoor van blijkbaar toch wel aanwezig publiek). Hoorns en strijkers werden toegevoegd d.m.v. rehearsals een dag voor de opnamen.
Martha Wainwright ziet dit album meer als een ode aan bepaalde songs van Piaf dan als een ode aan de artiest zelf. Ze wil graag nog eens een soortgelijk album opnemen met Janis Joplin als uitgangspunt. Van mij mag ze, want dit bevalt me alleraardigst moet ik zeggen. Maar ik geef toe een liefhebber te zijn van Martha Wainwright én franse chansons (niet per definitie van Piaf).

Er is ook de mogelijk een cd/dvd combinatie aan te schaffen. Niet dat de dvd nu heel veel voorstelt qua aantal nummers; ik had liever het complete optreden gezien, maar goed, voor de geinteresseerden onder u zijn dit de tracks:

1.Le Chant D'Amour
2.La Foule
3.Non La Vie N'Est Pas Triste
4.Adieu Mon Coeur

En misschien ook leuk te weten is dat Thomas Bartlett (Doveman) te horen is op piano.
Je hoeft geen fan te zijn van Édith Piaf om dit een prettig album te vinden. Een beetje liefhebber wezen van franse chansons kan uiteraard geen kwaad en anders denk ik dat dit niet eens zo'n heel slecht instapmoment is: een hedendaagse zangeres die op uitstekende wijze laat horen dat chansons anno 2009 nog steeds heel fris kunnen klinken. Chapeau!

Mashrou' Leila is een bijzonder gezelschap uit Libanon. Alleen al het feit dat de zanger openlijk homo is en de band geen blad voor de mond neemt is al bijzonder te noemen als je bedenkt dat ze uit een regio komen die daar niet zo van gecharmeerd is over het algemeen.

El Hal Romancy is een EP die verscheen na hun titelloze debuut.

Een uitermate boeiende EP. Traditioneel? Een beetje, maar wereldmuziek gaat me te ver. Westerse klanken gezongen in een andere taal? Jawel, maar dan toch weer genoeg songstructuren die horen bij de regio waar de band vandaan komt.

Het is een uitgekiende mix waar het mes aan twee kanten snijdt. Geschikt voor onze westerse rock-oren, maar ook interessant genoeg voor liefhebbers van onvervalste wereldmuziek.

Net als bij hun debuut ontwaar ik hier een soort dEUS gevoel. Waarschijnlijk de viool die een prominente rol krijgt tussen de rockklanken in, maar ook de invloeden die ze aanwenden.

Tel daarbij op dat het ijzersterke composities zijn die je snel in hun greep weten te krijgen, dan mag je concluderen dat we hier met een bijzondere band te maken hebben.

Ze hebben hun credits her en der al wel gekregen, nu deze site ook nog! Zeer fijne EP dit.

Mashrou' Leila. Ik had er nog nooit van gehoord. Totdat hun album Ibn el Leil afgelopen juli een re-release kreeg in de vorm van een deluxe versie (met ietwat andere hoes en bonustracks).

Opener Aoede beviel me al erg goed: wat elektronische klanken, orkest, en qua zang ook zeer fijn. Fris en modern.

Dus op zoek gegaan naar wat meer achtergrondinformatie en dat zorgde ervoor dat ik gelijk heel wat meer interesse kreeg in dit album.
De zanger, Hamed Sinno, is openlijk gay. Nou en? zullen de meeste mensen zeggen. Nou en zeker: in Libanon is dat wel een dingetje. Het is controversieel en dat zorgde ervoor dat ze bijvoorbeeld niet mochten optreden in Jordanië.

Vergelijkingen met Radiohead, Wild Beasts of Arctic Monkeys zijn al gemaakt maar die vind ik niet terecht: dit heeft iets heel eigens. Uiteraard zorgt de taal er al voor, maar ook muzikaal is dat zo.

Qua begrijpen van de teksten is het niet makkelijk uiteraard, maar voor wat ik begrepen heb uit achtergrondinformatie gaat een nummer als Tayf (Ghost) over een homo club. Tijdens een optreden in Washington DC riep Sinno op het podium “This is what it looks like to be called both a terrorist and a faggot,” kort na de aanslag in een gaybar in Orlando.
Bint Elkhandaq gaat over een vriendin die vertelt hoe moeilijk het is een vrouw te zijn in Beirut, vergelijkbaar met het hebben van een donkere huidskleur in het westen.

De teksten gaan over seks, artistieke vrijheid, gender identiteit en politiek. In die contreien kom je daar niet zomaar mee weg, maar dat boeit de band blijkbaar niet en ze zijn ondanks dat behoorlijk populair, en ze zijn niet bang, dat blijkt wel.

Een prachtige mengeling van stijlen en een instrumentatie om je vingers bij af te likken. Ik heb weer even een album om een tijd zoet mee te zijn en dan kunnen er nog twee andere volgen, want Ibn el Leil is album nummer drie (en er is nog een EP).

Een rijk en gevarieerd album dat ongetwijfeld veel meer muzikale harten op deze site zou kunnen veroveren!
Misschien even wennen, zeker gezien de taal, maar neem er de tijd voor zou ik zeggen en ontdek de sfeer en lagen die deze plaat kenmerkt.

Wat doe je als een album een ontdekking blijkt (Ibn el Leil) en je nieuwsgierig bent geworden naar de rest? Dan ga je van start met het eerste album van een band uit Libanon, Mashrou' Leila genaamd.

Het is even heel apart als je opener Fasateen hoort: een nummer dat veel akoestischer en soberder klinkt dan de nummers op Ibn el Leil. De viool komt ook sterker binnen. Iets traditioneler.

Obwa klinkt als de Libanese dEUS. Verrassend en fris en duidelijk anders dan alles wat ik op hun laatste worp heb ontdekt. Net als de opener wat traditioneler maar niet voldoende om vol onder de noemer wereldmuziek te scharen, daarvoor is het te tegendraads en psychedelisch.

Op Min El Taboor zijn wat jazzy invloeden te horen zoals ook dEUS dat wel eens doet. Misschien is de vergelijking met deze Belgische band een gevaarlijke, maar qua gevoel hoor ik toch overeenkomsten. Eenzelfde vorm van avontuur.

Al Hajiz is ook een fijn muzikaal avontuur: schurend, krassend en vervreemdend en toch zeer goed aan te horen. Ik hou wel van dit soort broeierigheid.

Shim el Yasmine is somber en sober, akoestisch getint met gefluit en al. Je wordt hier spontaan droevig van, ook al heb je geen idee waar het over gaat.

Im-bim-billilah draait vooral om de vocale acrobatiek van zanger Hamed Sinno. Een jazzy melodie en rock gitaar maken het nummer net even wat aparter waardoor het een aardige uitdaging is.

Dan klinkt Latlit gelijk een stuk Oosterser. Eigenlijk de eerste keer op dit album, maar al snel slaat het om in een haast nerveuze, gedreven dollemansrit.

Dat is Khaleeha Zikra dan weer niet. Tergend en stroperig gaat dit nummer voort en heeft een haast hypnotiserende kracht.

Raksit Leila is de afsluiter van een relatief kort album. Het is gelijk het langste nummer dat van start gaat op akoestische gitaar wat heel snel over gaat in een bijna gezellige riedel. Gezelligheid kent geen tijd en dat na alle uitdagende nummers. Maar zo simpel is het ook weer niet, want genoeg leuke, swingende, salsa- uitstapjes gaandeweg de trip en dan is het opeens even stil om vervolgens door te gaan als lieflijk, orkestraal walsje. En dan blijft de plaat gewoon nog even een tijde doorkraken alvorens we een orkest horen met een orgeltje in de hoofdrol. U zei rare wendingen? U krijgt ze op een presenteerblaadje.

Ibn el Leil, hun laatste worp uit 2015 (en een re-issue in 2017) was een voltreffer. Dit debuut klinkt heel anders, maar zou dezelfde liefhebbers ook best kunnen bekoren, of misschien nog wel meer. De electronic invloeden zijn hier niet te horen, wel meer jazzy en de viool heeft een duidelijker rol. De naam dEUS blijft doorlopend door mijn hoofd spoken. Eenzelfde soort uitdagendheid richting de luisteraar. Ik mag dat wel.

Ook dit mag gerust een voltreffer genoemd worden.

Van die momenten dat je je even helemaal stort op een nieuw ontdekte band. Even complete gekte: kijken of al hun werk zo goed is. Laat ik daar gewoon mee beginnen: ja dat is het!

Zo, die hebben we gehad.

Op Raasük vallen de bijdrages van de gastartiesten op. Zelf zijn ze te vinden op het nieuwe album van Hercules and Love Affair. Het zegt wel wat: zo onbekend zijn ze blijkbaar ook weer niet, dit Mashrou' Leila uit Libanon, een band die me op dit moment even flink in z'n greep heeft.

Mashrou' Leila's tweede volwaardig album stamt uit 2013 en staat bomvol sterke nummers. Hun afkomst is zeker terug te horen, maar ook verwerken ze er soms jazzy klanken doorheen (niet zo gek gezien de gastartiesten). Maar dit album kent ook wel wat uptempo 'folky' kanten.

Dat niet alleen: de band daagt de luisteraar uit en neemt ze mee op een rijk gevuld muzikaal avontuur. Nog belangrijker: elk album is weer anders, fris en verrassend.
Goed, het is niet voor iedereen weggelegd. Je moet ook door de taal heen kunnen luisteren: ik versta er in elk geval niets van en velen zullen hetzelfde met mij hebben, maar dat is niet eens nodig.

Mocht Ma Tetrikini Heik bekend voorkomen dan klopt dat: een cover van Ne Me Quitte Pas (Jacques Brel).

Ondanks alle controverses ook geliefd en succesvol in eigen land: dat zegt toch wel wat.

Mijn eerste kennismaking met Massive Attack was de megahit Unfinished Sympathy en ik vond er toen heel erg weinig aan (is nu wel bijgetrokken trouwens).
Pas bij het tweede album kreeg ik in de gaten dat dit toch wel een bijzonder gezelschap was en over Mezzanine hoef ik niks meer te zeggen (daarvoor verwijs ik naar mijn mening bij dat album).
Opvolger 100th Window deed me weer een stuk minder alhoewel ik die onlangs bij herbeluistering toch wel wist te waarderen en dan is een nieuwe release toch wel weer erg spannend.
Zou het komen omdat ze er niet zo'n haast mee maken? Is het dat broeierige uit de muziek die omslaat naar je gemoedsstemming bij het uitkijken naar zo'n nieuw album? Want Heligoland is wel één van de releases in 2010 waar ik enorm naar uitkeek en velen met mij.

We werden al opgewarmd met de EP Splitting the Atom waar opener Pray For Rain ook op te vinden is. Bij die EP schreef ik dat het een traag nummer is waarbij ik aan Gorillaz moest denken en dat Tunde Adebimpe van TV on the Radio het nummer zingt, maar dat het wat mij betreft redelijk inwisselbaar is op dit nummer. Had Horace Andy het gezongen dan was het ook best geweest. Wat ik toen ook schreef was dat ik merk dat dit soort nummers me een stuk minder raken dan bijvoorbeeld die messcherpe nummers op Mezzanine. Aangezien we weer wat verder in de tijd zijn kan ik er misschien wat meer over zeggen maar dat is niet het geval. Het was toen mijn mening en die staat nog steeds. Een aardig begin van deze cd maar zeker niet overrompelend.
Babel wordt gezongen door Martina Topley-Bird die we nog kennen van Tricky. Het nummer heeft iets gejaagds en dat zorgt voor een vreemde combinatie met de stem van Martina. De gitaren op de achtergrond die af en toe opduiken geven het een grimmig sfeertje mee. Dit is typisch een nummer dat veel draaibeurten nodig zal hebben. Vooralsnog beluister ik het nogal afstandelijk.
Splitting the Atom kennen we ook van de gelijknamige EP. Dit nummer, gezongen door Horace Andy, heeft iets Gorillaz-achtigs. Een lekker lome vibe en die stem van Horace Andy staat voor mij toch wel gelijk aan Massive Attack. Ze horen bij elkaar.
Dit nummer is in de loop der tijd aardig op me gaan inwerken. Geen Mezzanine-euforie maar verder wel een prima bezwerend nummer dat een beetje een oldschool Massive Attack-gevoel meegeeft.
Girl I Love You gaat dreigend en donker van start en dat voelt gelijk al goed. Ook hier is Horace Andy verantwoordelijk voor de vocalen. Het is het eerste nummer waar ik rechtop bij ga zitten en waar de spanning me weet te grijpen. Het nummer zorgt er voor dat je in een soort trance geraakt. Muzikale hypnose die je tevens een flinke stoot adrenaline verzorgt. En wat zijn de blazers aan het einde een welkome toevoeging. Zo wil ik Massive Atack horen!
Psyche staat ook op de EP Splitting the Atom maar dan in een Van Rivers & the Subliminal Kid remix. Die remix zorgde er bij mij voor dat ik een Bat for Lashes-gevoel kreeg. In deze versie heb ik dat niet. Het is ook een pittiger versie, alsof de band op de hielen wordt gezeten door iets ondefinieerbaars en waar Martina Topley-Bird blijkbaar geen last van heeft (leuk contrast). Een aardig nummer maar niet een enorme hoogvlieger.
Flat of the Blade heeft Guy Garvey van de band Elbow op zang. Garvey was ook al te horen op de EP met een Christoff Berg remix van Bulletproof Love. Over dat nummer schreef ik dat het borrelde en bruiste maar dat het zeer zeker ook een soort 'coolness' wist te bewaren. Ook Flat of the Blade kan ik die eigenschappen wel toedichten. Wederom die dreigende, onderhuids kruipende blazers en een hoop geknisper en geknetter waar de kenmerkende, donkere Massive Attack doorheen verweven is. Een wat vreemd nummer misschien, en je moet er dan ook wat meer moeite voor doen (ik als niet electro-kenner in elk geval wel).
Paradise Circus met Hope Sandoval van Mazzy Star is al een tijd te zien op het net d.m.v. een clip waarin ex-pornoster Georgina Spelvin optreedt met beelden uit haar film The Devil in Miss Jones. Een clip die niet geschikt is voor de preutse medemens zullen we maar zeggen. Het zou haast de aandacht afleiden van dit nummer zelf dat zo schitterend wordt gezongen door Sandoval die hier bij Mazzy Star al in opviel uiteraard. Qua sfeer doet het nummer me denken aan het werk op 100th Window en wonder boven wonder vind ik dit dus echt een heel mooi nummer.
Rush Minute heeft een zelfde soort geluid als Paradise Circus en daardoor zit ik met mijn gedachten wederom bij 100th Window. Robert del Naja horen we hier als zanger. Ik ben niet altijd even enthousiast als hij de vocalen op zich neemt maar ik moet toegeven dat het toch een eigen geluid is. Het nummer zelf is er eentje dat moet groeien denk ik, net als veel nummers op de voorganger dat toen ook moesten.
Damon Albarn van Blur is te horen op Saturday Come Slow. Ik ben wel een liefhebber van de man, en zijn veelzijdigheid komt ook weer tot uiting in deze samenwerking met het gezelschap uit Bristol.
Het is een aantrekkelijk nummer die de band toch een beetje een 'nieuw geluid' geeft in een o zo herkenbaar jasje. Want de experimentele Blur horen we er zeker in terug op deze manier en die donkere begeleiding van Massive Attack heeft in de loop der jaren zijn sterkte ook meer dan genoeg bewezen. Enige minpuntje is misschien de geringe lengte van het nummer.
Het nummer waar velen naar uitkeken is Atlas Air wat live nogal wat teweeg gebracht moet hebben als een song genaamd Marakesh. Toen ik de clips op YouTube zag kon ik heel goed begrijpen waarom. Als het nummer je op een clipje al weet te pakken hoe goed moet het live dan wel niet zijn. Tegelijkertijd werd ik er een beetje droevig van, want ik besefte dat ik daar graag bij had willen zijn en dat Massive Attack een band is die nog steeds op mijn lijstje 'must see bands' staat. Ik moet het dus doen met de studioversie die dus Atlas Air is gaan heten. Del Naja is wederom verantwoordelijk voor de zang maar dat boeit me nu voor geen meter. Het is een lekker opzwepend nummer dat voor mijn gevoel ook een ietwat andere richting in gaat met behoud van eigen sound.
Live zal het ongetwijfeld veel indrukwekkender geweest zijn met lichtshow als begeleiding. Op cd doet ie het zeker goed want ik vind het een uitstekende afsluiter van een album dat niet teleurstelt maar dat me ook niet de euforie van een zo zwaar geliefd album als Mezzanine geeft. Maar is dat heel erg? Nee, niet als de mannen garant blijven staan voor kwaliteitsalbums en daar wil ik deze Heligoland zeker onder scharen.
Het regent in elk geval zeer fijne releases zo aan het begin van 2010 (of moet ik zeggen sneeuwt?!).
Met Heligoland kunnen we in elk geval wel weer een paar jaar vooruit, maar mag de volgende dan toch ietsje minder lang op zich laten wachten?

Hoogste tijd om 5* lievelingetje Mezzanine van Massive Attack eens onder de loep te nemen.
Mijn persoonlijke voorgeschiedenis met deze band is een ietwat merkwaardige.
Unfinished Sympathy van het debuut vond ik toen het een hit was eigenlijk maar zo zo (en volgens mij bedek ik het nu nog met de mantel der liefde). Dat bijbehorende album gleed dus ook volledig langs me heen. De opvolger daarvan mocht weer wel rekenen op enige belangstelling. Ik draaide het niet echt veel en de klik was niet heel erg groot, maar het kon er mee door. Ik besefte toen ook dat het dezelfde band was van die hit (die ik al wat beter begon te pruimen).
En toen zat dit Mezzanine er aan te komen. Gezien het feit deze sound ineens erg populair was viel de aankomende release er van mij zeker ook op. Sterker: ik keek er enorm naar uit (Unfinished Sympathy waardeerde ik inmiddels volledig). En Dummy van Portishead was een enorme favoriet van mij geworden.
Nu zal ik zometeen de vergelijkingen met deze band achterwege gaan laten simpelweg omdat ze nergens op slaan, ook termen als herfstachtig, glaasje wijn, open haardvuur, loungy of lekker chillen zal ik vermijden.
De reden daarvoor is heel simpel: je doet er dit album een groot onrecht mee!
Alleen opener Angel al. Dat tergende, haast treiterende. Hier staat dus echt wat te gebeuren en de spanning is om te snijden. Woorden waar ik wel in het wilde weg mee kan smijten zijn luguber, duister, donker, onheilspellend. Maar eigenlijk kan ik dat nu ook wel weg laten, want de meeste voorgangers die wat geschreven hebben over dit album hebben die termen ook wel voorbij laten komen. De vocalen van Andy vind ik overigens zorgen voor een wat luchtige toon tegenover de aggresieve gitaarriffs. Ik denk een grote reden waarom ik dit album ook zo hoog heb zitten. Het is er eentje van vele contrasten binnen de nummers zelf.
Risingson heeft dat lekker lome gevoel waar Massive Attack zo goed in is (ook op de vorige cd's). Dat heerlijke herhalende ook: één grote, vloeiende voortgang. Ondanks de loomheid herbergt het ook wat beangstigends. Inclusief Velvet Underground-sample (I Found a Reason).
Teardrop zorgde er voor dat de verwachtingen voor dit album abnormaal hoog gespannen waren bij mij. Wat een betoverend nummer is dit nog steeds. Cocteau Twin Liz Fraser is natuurlijk heel veel eer verschuldigd voor haar hemelse zang op dit nummer. Hiermee trekt ze het op naar eenzame hoogten. Zo hoog dat het haast ijl wordt.
Inertia Creeps is nog steeds een grote persoonlijke favoriet. Ik vind dit een vooral een heerlijk, stuwend nummer die toewerkt naar een hoogtepunt dat eigenlijk nooit echt komt. Vlijmscherp gaat het voort, en voordat je er erg in hebt ben je begonnen aan Exchange. Telkens als dit nummer van start gaat denk ik altijd heel even dat er een andere cd opgestart is. Huh? Toch die termen die ik wilde gaan mijden gaan gebruiken? Het is opeens veel kalmer, er gaat geen dreiging van uit. Is dit niet Moon Safari van Air die toch per ongeluk (shuffle) draait nu? Nee dus. Het lijkt wel alsof de heren medelijden hebben gekregen met ons arme luisteraars en ons even een moment gunnen om bij te komen. Dank u daarvoor, het was nodig
Gelukkig hakken we er met Dissolved Girl niet genadeloos opnieuw in. Sara Jay mag hier de vocalen verzorgen. En dan slaat de vertwijfeling na 2 en een halve minuut toe. Ongemerkt is het nummer zich wel degelijk gaan verwijderen van het lievige van Exchange. Hoe mooi ze ook zingt, het lijkt wel of ze in een nachtmerrie is terecht gekomen en met de meest grote glimlach dapper door staat te zingen alsof er niks aan de hand is, ons luisteraars vervolgens in een lichte staat van verwarring achterlatend.
Man Next Door is dan weer veel toegankelijker. Misschien door de sample 10.15 Saturday Night van The Cure (toegankelijk en The Cure in 1 zin bij een recensie van dit album: toch wel opvallend).
Black Milk krijgt meteen al meerwaarde door de zang van Frazer. Wat dat aan gaat sluiten haar vocalen naadloos aan bij de instrumentatie. Een fantastische zet om haar te vragen mee te doen aan dit album.
Titelnummer Mezzanine is er weer eentje uit de categorie 'heerlijke flow'. Is het raar als ik dit nummer iets heel sensueels vind hebben? Mede-user Faber de Echtste schreef dit een echte sexplaat te vinden. In die richting denk ik dus totaal niet als ik de term sensueel gebruik. Want sexplaat is nu niet bepaald een term die bij mij als eerste naar binnen schiet als ik aan deze cd denk.
Group Four bevat wederom vocalen verzorgd door Liz Frazer, alleen vind ik haar hier veel minder een hoofdrol hebben. Hier is het meer onderdeel van het grote geheel. Acht minuten lang in trance raken is het gevolg van beluistering naar dit nummer. Je komt bijna gedrogeerd tevoorschijn na die 8 minuten.
En aan het einde is ie er weer: Exchange. Haast pesterig lijkt het wel of ze je kenbaar willen maken dat de cd ten einde is. De aftiteling is al volop begonnen en jij hebt dat nog niet eens in de gaten. Sufkop: wegwezen hier. Zoek de heldere donkere buitenlucht nu maar op. Het is mooi geweest.
Zelden zo bedwelmd kunnen raken door muziek, daar is geen chloroform voor nodig .............

Dat gevoel heb ik ook heel sterk bij dit nummer en het doet me terugdenken aan de Blue Lines periode, maar dat zal wel door Horace Andy komen denk ik.
Het is een wat sloom nummer waar weinig lijkt te gebeuren maar waar je onderhuids toch wel weer wat broeierigheid voelt.
Pray for Rain gaat vrolijk verder waar Splitting the Atom stopt: wederom dat trage en ook de naam Gorillaz die weer in mijn hoofd rond gaat spoken. Tunde Adebimpe van TV on the Radio mag het nummer zingen maar wat mij betreft is deze redelijk inwisselbaar op dit nummer. Had Horace Andy het gezongen dan was het ook best geweest. Toch merk ik wel dat dit soort nummers me een stuk minder raken dan bijvoorbeeld die messcherpe nummers op Mezzanine. Ik moet er wel bij zeggen dat ook een Pray for Rain een mooi opbouwende spanning weet op te roepen. Massive Attack blijft boeien in welke gedaante ze ook van zich laten horen.
Martina Topley-Bird kennen we o.a. van Tricky en ze heeft zelf ook aardige soloalbums gemaakt. Hier zingt ze op Psyche wat het ook niet van een pittig uptempo moet hebben. Hier krijg ik een beetje een Bat for Lashes gevoel bij. Dit zou kunnen komen door Van Rivers & The Subliminal Kid die daar mee gewerkt hebben en verantwoordelijk zijn voor deze remix.
De zanger van Elbow, Guy Garvey horen we op een Christoff Berg-remix van Bulletproof Love. Dit nummer borrelt en bruist maar weet zeer zeker ook een soort 'coolness' te bewaren. Bulletproof Love weet mij best te boeien en beschouw ik voorlopig dan ook als favoriet van deze EP.
Laat het maar snel februari 2010 worden!

Al op de voorgangers vond ik Matt Alber wel wat weg hebben van Rufus Wainwright. Niet omdat ze allebei gay zijn en zich daar niet voor schamen maar beide stemmen komen overeen met als verschil dat Alber iets minder nasaal klinkt en daardoor ook wel eens wat doet denken aan Teddy Thompson.

Het album was eind vorig jaar geheel aan me voorbij gegaan en dat overkomt me niet vaak. Meer dan een half jaar later heb ik die schade alsnog in kunnen halen.
Dat Alber niet heel erg bekend of populair is bleek al uit het feit dat dit album niet overal zo makkelijk te vinden was en dat het verhoudingsgewijs ook iets minder goedkoop was dan veel hedendaagse albums.
Het maakt mij niet uit zo af en toe. Ik gun het deze sympathieke artiest wel en zijn liedjes zijn net als op het vorige album een genot om naar te luisteren. Minder experimenteel dan genoemde Wainwright maar wel degelijk genieten van nummers die verzorgd gebracht worden zonder glad te klinken. Piano en akoestische gitaar vormen meestal de basis.

Alber legt zijn ziel en zaligheid in dit album en dat hoor je. De nadruk ligt op rustiger nummers en dat bevalt me omdat ik minder heb met zijn up-tempo nummers.
Ze geven me een rustig gevoel en dat zeker ook door die stem (echt een aanrader als je die van Rufus net even te zeikerig vindt).
Take a Bow is inderdaad een Madonna-cover en deze versie is absoluut schitterend.

Voor sommige luisteraars ongetwijfeld iets te veilig en netjes allemaal maar soms hoeft het niet zo scherp en als het dan gedaan wordt zoals Alber dat doet op Constant Crows dan hoor je mij niet klagen.

The Calm Before start met een lieflijk deuntje waar de storm op komt zetten. Stilte voor de storm?

Het titelnummer vloeit daarin over en is met z'n kleine kwartier gelijk het langste nummer van dit nieuwe Matt Elliott album.
De warme stem, de akoestische gitaar.... het is wederom aanwezig. En dan weer die lengte. Ik vraag me oprecht af waarom. Het nummer duurt gewoon tien minuten te lang. Dat kolkende einde had wat mij betreft veel eerder ingezet mogen worden.

The Feast of St. Stephen is ook volgens inmiddels beproefd recept: akoestische gitaar, opvallend warme zang, contrabas. Prachtig, maar onderhand niet echt verrassend meer. En bij I Only Wanted to Give You Everything krijg ik wat ik ook bij de voorgangers had. Mijn aandacht verslapt wat en daar kan zelfs het meer up-tempo gevoel dat dit nummer probeert op te wekken niet veel meer aan bijdragen.

En zo krijgen we er nog twee in principe fraaie nummers achteraan maar heel erg opgewonden raak ik er niet van.

The Calm Before is absoluut een mooi album, maar ik heb het onderhand wel een beetje gehoord nu. Ik blijf het een herhalende draaimolen vinden, durf het nog net geen trucje te noemen want daarvoor is dit gewoon veel te mooie muziek. Ik denk wel dat ik redelijk alleen zal staan in deze mening. De fans zullen niet teleurgesteld zijn lijkt me, en hoor je Matt Elliott voor het eerst dan is het ongetwijfeld ronduit prachtig

Matt Morris is een zoon van country zanger Gary Morris maar met country heeft dit album weinig van doen. Ook niet met Justin Timberlake die meedoet op Money en op wiens label dit album verschijnt. When Everything Breaks Open is zijn tweede na het debuut UnSpoken uit 2003.
Morris heeft nummers verzorgd voor Christina Aguilera, Kelly Clarkson en Justin Timberlake en dat hoor je lichtjes terug op When Everything Breakes Open: vrij luchtige nummers met af en toe een folksausje, rocksausje en zelfs ietwat reggae (Love). Toch is het anders en beter te verhapstukken voor mij als niet-liefhebber van genoemde artiesten. Voor pop-begrippen kent het net wat scherpe randjes alhoewel dat relatief is.
Morris oogt stoer met zijn tattoos maar is het niet echt als je hem hier hoort zingen met zijn vrij lichte stem. De man is overigens ook openlijk gay maar dat heeft in zijn werk geen enkele rol van betekenis.
Gewoon universele liedjes dus waar niemand zich een buil aan kan vallen maar wat verre van avontuurlijk is.
Toch is een nummer als Bloodline best mooi te noemen. Het hoeft niet altijd ingewikkeld te zijn en de strijkers verrijken dit album op aangename wijze.

Overigens is er ook nog een versie met ander artwork. Volgens mij is die tweede versie een maand of 3 na release verschenen. Misschien niet tevreden over deze blauwe versie?

Ik leerde Matthew Barber (en daarmee ook zijn zus Jill) kennen door het album Ghost Notes. Puur toeval.
Heerlijk album en dat gold ook voor opvolger True Believer en het ouwetje wat voor Ghost Notes zat (Means & Ends). Toch wel net even wat minder dan die eerste kennismaking.
Ik kan over deze nieuwe kort zijn: hier gaat hetzelfde verhaal op.
Dit titelloze album haalt het niet bij Ghost Notes of het is gewoon dat het spontane van de ontdekking indertijd er nu niet meer is.

Barber maakt een beetje folk/rock/pop volgens het boekje, dus zoals zovelen dat doen en daarmee niet erg onderscheidend. Het is degelijk, verzorgd maar ergens ook wel ietwat saai. Dat gaat ook voor zijn zang op: het is een aangenaam warm geluid maar daarmee mist het net even dat extraatje waardoor hij opvalt.
Met z'n 37 minuten is het dan ook meer dan genoeg en vult de Matthew Barber fijn aan met 10 prettige liedjes. Maar of ik het daarmee over pakweg 5 jaar dan ook nog draai valt ernstig te betwijfelen. Voor nu is het gewoon een lekkere cd.
Ik heb gewoon teveel van dit soort muziek in bezit en dat heet een luxeprobleem

Ghost Notes was mijn eerste kennismaking met Matthew Barber; niet eens zo'n heel bijzonder album maar op de één of andere wijze is het blijven hangen en daar heeft zus Jill Barber van mee mogen profiteren. Haar debuut For All Time was er ook zo eentje om van te smullen en die kocht ik dan ook zonder aarzeling. De opvolger Chances pakte daarentegen verkeerd uit en ik heb dat album nooit helemaal uit kunnen luisteren.
Gelukkig gaat dat laatste niet op voor broer Matthew die met True Believer doet waar hij goed in is: mooie, eenvoudige rock-folk nummers met hier en daar subtiele toevoegingen in de vorm van bijvoorbeeld blazers (Revolution of the Sun en titeltrack True Believer bijvoorbeeld). Je hoort echt helemaal niets nieuws maar het klinkt wel weer oerdegelijk zoals ik dat dus al eerder mocht ervaren met Matthew Barber.
Zijn stem bevalt me ook wel goed want dat wil bij dit soort albums nogal eens een struikelpunt zijn voor mij.
Ik schaar dit een beetje in de hoek waar ook een Teddy Thompson in zit. Behoorlijk amerikaans ook wel en zoals ik al eerder opmerkte bij het album Ghost Notes is dat niet eens zo heel erg mijn stijl. Waarom Barber er dan wel in slaagt mij te boeien is voor mijzelf een groot raadsel. Maar in dat geval denk ik dan maar 'lekker boeiend'. Dat is nu eenmaal het mooie en verwonderlijke van muziek: soms pakken dingen die je in principe niet zouden moeten liggen je onverwacht wel en soms is dat andersom.
Barber komt er ook deze keer weer goed mee weg. Hij zingt zelf 'It's the little things that make me happy' (The Little Things) en dat kan ik voor wat betreft mijn waardering over dit album helemaal beamen: er is in dit geval niet zo veel nodig om mij 'happy' te maken. True Believer is een mooie opvolger van Ghost Notes geworden.

Matthew Dear mag dan al aardig wat op zijn naam hebben staan, voor mij was Her Fantasy de kennismaking. Een ongelooflijk aanstekelijk nummer met maar één groot nadeel: zijn stem en die verpeste het goed.
Op zich niks mis met de stem an sich maar de combinatie met de party muziek die ik hoor op Her Fantasy werkt niet....of.......

Is dat juist misschien de kracht ervan?! Is het dan toch telkens opnieuw en opnieuw afspelen om die vreemde combi te kunnen doorgronden en vooral te waarderen?!

En zo bleef dit nummer aan me trekken. Er gaat een zuigende kracht vanuit. 'Nee, niks aan', 'Ja, eigenlijk erg lekker'.
Opeens flitste de naam Talking Heads door mijn hoofd. Die hebben eenzelfde mysterieuze aantrekkingskracht en de draai was gemaakt. De waardering begon een feit te worden.

Op die manier kwam ik terecht bij de rest van dit album. Stop George Clinton, Grandmaster Flash en !!! in een grote blender, voeg er een snufje The Cure en Talking Heads aan toe en maak het af met een toefje Hot Chip en er ontstaat iets als Beams.
Nu zul je mij niet horen zeggen dat dit jat- en plakwerk is van meneer Dear. Ik denk dat z'n staat van dienst groot genoeg is om volledig op zichzelf te staan.

De zang blijft telkens een hobbel die ik moet nemen maar daarnaast is de kaleidoskoop die dit album is te boeiend. Een avontuurlijk reisje door allerlei ritmes en emoties. Moeilijk te plaatsen en te doorgronden en daardoor des te uitdagender. Sexy, zwoel en geil.

Beams daagt uit en zodra je denkt dat de buit binnen is stoot het je af. Het treitert, het zuigt en het windt op. Het irriteert maar je wilt het toch veroveren. Elke keer denk ik dat het gelukt is maar dan is er toch weer de twijfel.
Dat belooft wat voor alle volgende draaibeurten........ dit avontuur lijkt voorlopig nog niet voorbij (en kans op verhoging is zeker reëel).

De nog jonge zanger Maverick Sabre is in Ierland woonachtige, maar in Londen geboren, zanger met een rap-achtergrond.
Je zou kunnen zeggen dat dit debuut-album Lonely Are the Brave een soort ommezwaai betekent. Niet helemaal want hier en daar bespeuren we nog wel wat invloeden uit rap maar ook reggae.
Het zorgt voor een wat exotische mengelmoes met hier en daar toch wel aardige rake hoogtepunten als I Need, No One of Let Me Go die vooral opvalt door de sample van Portishead's Glory Box.
Daar tussendoor staan toch ook wel weer wat nummers die wat minder groots overkomen en laten horen dat Sabre nog wel wat kans moet krijgen om groter te groeien. Het album levert dan ook wat gemengde reacties op in de trant van zuinige 'wel aardig' tot 'waanzinnig goed'. Slecht is het in elk geval zeker niet.

Misschien dat zijn stemgeluid daar ook verantwoordelijk voor is. Ik weet het bijna wel zeker. Mensen die ik ken en wat meer luisteren naar muziek in deze hoek en waarvan ik overtuigd was dat ze lyrisch zouden reageren vonden het eigenlijk allemaal niet zo geweldig. Of het was de stem van Sabre of het was 'ik kan niks met die reggae-invloeden'.
Zelf was ik behoorlijk gecharmeerd van de singles en ook de cover van Solomon Burke's A Change Is Gonna Come vond ik zo beroerd nog niet.

Maar nu ik het hele album ken moet ik toegeven dat een uur lang Maverick Sabre wat vermoeiend is en dat ik niet alle nummers even leuk of goed vind. Gaat het meer de richting van de pure soul op dan ben ik tevreden maar neigt het meer andere kanten op dan haak ik vaak af merk ik wel. Met zijn stem heb ik minder moeite. Door zijn rauwe manier van zingen (inderdaad soms half rappen) moet ik toch een beetje aan Amy Winehouse denken. Natuurlijk wel wat ver gezocht misschien maar ik kan het toch niet helemaal uit mijn hoofd zetten als ik naar Lonely Are the Brave luister.

In Ierland, waar dit album van de week zijn premiere beleefde, kwam hij hoog binnen in de charts. Ik denk dat meer landen wel zullen volgen.
Hoe hij het hier in Nederland gaat doen is nog de vraag. Ik heb niet de indruk dat er bij ons een buzz gaande is zoals dat in Ierland en Verenigd Koninkrijk wel het geval was en is waardoor het wel eens een typisch geval 'hype in eigen land' kan blijven.

Terecht? Ik weet het niet. Maverick Sabre levert best een lekker album af dat hier op de site zeker geen potten zal breken gezien het genre en of het onze hitparade gaat bestormen is ook nog maar de vraag. Toch denk ik wel dat er toekomst in deze nog jonge artiest zit. Het zou mij niet verbazen als we hier in de toekomst nog veel van gaan horen.
Voor nu levert hij in elk geval een prima debuut af dat niet over de hele linie even sterk is maar wel degelijk een dikke voldoende scoort.

Het eerste juweeltje van 2005 is een feit. Deze eer is dus weggelegd voor Maximiliaan Hecker's 3e album.
Vergeet Keane en consorten: dit getuigt van een enorme puurheid. Schoonheid optima forma !
Ik kan geen echte hoogtepunten noemen, wel een opvallendheid, en die zit hem in het nummer Yeah, Eventually She Goes. Daarin verstoort een gitaar-eruptie de breekbaarheid van de song. Een venijnig addertje die we op de voorganger Rose ook tegenkwamen. Voor mij hoeft dat niet echt, maar het geeft wel aan dat ie durft en het maakt het wel een spannend nummer.
Iedereen die mijn smaak hier nu wel een beetje kent en gaat voor de albums die ik waardeer weet nu wat hem / haar te doen staat
Beter nog dan voorganger Rose, en dat wil wel wat zeggen !!!

Veel tweede albums dit jaar, zo ook eentje van Maxïmo Park.
En heel vaak gaat het er dan over of ze het voortreffelijke debuut weten te evenaren laat staan overtreffen. In veel gevallen gebeurt dat niet. Maar of dat ligt aan het feit dat het echt minder is of dat men het na 1 album wel weer gelooft vind ik vaak in het midden blijven hangen. Bij mij persoonlijk is het heel vaak het laatste.
Net als bij b.v. Kaiser Chiefs keek ik niet uit naar deze tweede: 'O, hebben die ook al weer een opvolger?' en over tot de orde van de dag. Toch is het wel leuk om eens te luisteren wat ze er van gebrouwen hebben.

Girls Who Play Guitars mag het bal openen en doet me gelijk beseffen dat ik het vorige album niet eens zo heel erg vaak gedraaid heb en dat die nu ook al stoffig aan het worden is, want opeens herken ik de sound van de band weer en ik moest daarvoor blijkbaar even graven. Geen goed teken natuurlijk. Toch is het een leuk fris en hip gitaarliedje alleen weet het nergens te pakken.
Our Velocity bevat meer electronica en ook een grotere bak gitaren. Het klinkt springerig en is behoorlijk dik aangezet. Vlot en vrolijk dat zeker. Gelukkig beter te pruimen dan het vorige nummer.
Bij Books From Boxes gaat het tempo een klein tandje lager, maar waarom kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat alles zo verdomde veel op elkaar lijkt ondanks verschil in tempo? Het nummer gaat volledig aan me voorbij.
Bij het intro van Russian Literature verwacht ik dat Boy George over Victims gaat zingen, maar na een paar seconden blijkt dat de I-pod toch niet op shuffle staat en dat ik me nog steeds bevind bij de nieuwe Maxïmo Park. Het nummer blijkt geen ballad te worden, maar wederom een poppy gitaar nummertje. Heel erg beklijven doet het niet.
Karaoke Plays klinkt wat minder volgepropt en is daardoor misschien wat overzichtelijker alleen helpt het niet echt om het niveau heel erg op te krikken.
Ook Your Urge is minder heavy zoals de nummers in het begin, maar ik begin de draad een beetje kwijt te raken: bij welk nummer zit ik nu?
Gelukkig is The Unshockable weer wat uitdagender en wijkt het wat meer af. Dit swingt prima door en is duidelijk een nummer dat bij mij wat beter blijft hangen.
Het poppy By The Monument met het handjeklap is een vrolijk nummertje, maar dat het geen hit is zoals het debuut ze hier en daar wel had is wel duidelijk. Leuk, aardig en niet meer dan dat.
Nosebleed begint er inmiddels voor te zorgen dat ik mijn aandacht nog maar moeilijk bij dit album weet te houden. Wederom geen echte uit de band springer, wederom een nummer dat prima klinkt maar verder gewoon te doorsnee is. Nergens opwindend of pakkend.
A Fortnight's Time lijkt dan weer iets hitgevoeliger, maar er is wel een verschil tussen een tipparde hitje en een top 40 hit zullen we maar zeggen. Het blijft niet goed hangen.
U begrijpt dat ik de laatste 2 nummers nog wat over me heen laat komen maar dat ik het verder wel geloof allemaal. Sandblasted And Set Free is vlees noch vis. Of ben ik gewoon uitgekeken op deze band? Dat kan natuurlijk ook. Dan mogen de mensen die dit album na mij bespreken dat heel hard gaan beamen: aERo je zoekt je heil voortaan maar ergens anders en niet meer hier.
Want ook Parisian Skies laat me verder koud. Het mist gewoon leuke vrolijke frisse dingen die ik op het debuut nog wel hoorde.
Kwestie van helaas dus. Ik heb het geprobeerd. Misschien dat ik af en toe nog wel een een hitje van het debuut blijf draaien en dat is Maxïmo Park dan wel voor mij.
Ik wens de liefhebbers nog veel luisterplezier, zij zullen dit album ongetwijfeld leuk gaan vinden, want zo erg afwijken van het debuut doet het nu ook niet. Ik ga mij zelf simpelweg afhaker noemen (en laat ik met 2,5 dan heel erg mild zijn).

Opener Fade into You werkt natuurlijk als een verleidelijke lokroep die moeilijk te weerstaan is. Net als de lokroep van de Sirenen die met hun schone zang iedere schipper in verleiding bracht, en waardoor vele schepen op de klippen zijn gelopen.
Als je dit eerste nummer hoort dan weet je dat je de rest ook wilt horen: het is onweerstaanbaar.
Logisch met zo'n dromerige stem en dito sfeer.
Het hele album gaat loom en wiegend voort waardoor je in een soort roes komt te verkeren waar je pas uikomt als de cd stopt.
Toch moet ik heel eerlijk toegeven dat een heel album soms net iets te lang is..... maar dat is een luxe-probleem uiteraard

Aan dit album zit misschien wel mijn allereerste directe muziek-ervaring vast.
Een vriendje uit mijn klas ging naar de platenzaak om de single Paradise by the Dashboard Light te kopen (ik neem aan dat het eind 1978 was want toen kwam dit in de hitlijst terecht).
Voor mij was dit iets heel nieuws want op die leeftijd gaf ik nog geen geld uit aan zoiets als singles, laat staan LP's. Dat zou nog zo'n 3 jaar duren...
Maar wat was dat een 'sensatie': als klein ventje zo'n winkel binnenlopen, het singletje beluisteren via een koptelefoon en dan de ja-knik van 'ik koop het'; ik zie het nog voor me.
Wat jaren later kocht ik dit album. Paradise by the Dashboard Light was toen al verworden tot een klassieker die ik meermaals heb lopen meeschreeuwen tijdens midelbare schoolfuiven en de andere 6 nummers bliezen me van mijn sokken.
Helaas is Paradise een beetje weggezakt tot ietwat sneue verplichte kost op iedere 'gezellige' bruiloft waar herinneringen moeten worden opgehaald en de andere nummers ben ik wat meer gaan nuanceren. Toch moet ik toegeven dat nu ik dit album weer eens heb opgezet n.a.v. het maken van een songs top 10 op deze site ik mezelf er op wist te betrappen hier en daar nog lekker mee te bleren met de nummers. Erg? Welnee. Het is natuurlijk ook erg makkelijk afzeiken als het dit album betreft. Best leuk om het weer gehoord te hebben moet ik zeggen.

In huize aERo wordt nooit naar de radio geluisterd. Voordeel daarvan is dat ik in een bubbel leef en mijn eigen muziek ontdek en draai.

Ik heb niet echt het gevoel dat ik veel mis, alleen kijken mensen mij soms verdwaasd aan als ik zeg heel grote namen echt niet te kennen.

Nadeel van die bubbel is dat ik ongetwijfeld wel eens iets mis dat buiten mijn bubbel valt, veel daarvan is afkomstig uit Nederland, want uit ons landje kom ik niet veel tegen op de sites die ik met regelmatig bezoek om nieuwe dingen te ontdekken.

Gelukkig is daar nog de ouderwetse wekkerradio en die staat op radio 538, heel vaak irritante nummers, dus zodra dat ding afgaat ben ik er snel uit en heb ik mijn dagelijkse 5 minuten portie wel weer gehad,

Op deze kerstochtend werd ik wakker met een nummer dat ik gelijk mooi vond, hup bed uit en de mobiel er snel bij om te shazammen. Kom ik uit bij MEAU met haar blijkbaar bekende nummer Dat Heb Jij Gedaan. Geen idee waarom, maar ik kreeg er een beetje een S10 gevoel bij, een artiest waar ik ook nooit van gehoord had totdat bekend werd dat ze mee gaat doen aan het Songfestival.

Maar MEAU dus. Dat fraaie liedje staat blijkbaar niet op deze EP, jammer, want het is veruit haar mooiste nummer. Toch vind ik de rest op deze EP ook zo beroerd niet. Als ik het zo een beetje begrijp zijn deze dames uit eigen land momenteel wel een dingetje. Ik denk dat ik niet heel veel verder dit straatje hoef te gaan bewandelen. Mijn portie MEAU of S10 (ja ik weet het, anders, maar toch...) is genoeg denk ik zo.

Wel fijn om op deze manier toch weer eens wat anders te leren kennen en Dat Heb Jij Gedaan is gewoon erg goed, maar daar moeten we het bij deze EP natuurlijk niet over hebben verder
Zes fraaie liedjes met een zeer aangenaam stemgeluid van MEAU. Meer is niet eens nodig. Het doet uitkijken naar een volwaardig album, dat zeker.

Verrassing zoals Justinx het omschrijft wel. Verrassing omdat dit voor mij onverwacht uit het niets is gekomen ook. Verrassing omdat de hoes opvalt: ach..... maar verrassing qua muziek?
Welnee: dit is gewoon Devendra Banhart zoals we hem kennen. Hij heeft solo ook al vaker kleine wendingen gemaakt en had hier zijn eigen naam op gestaan dan had ik er ook prima mee kunnen leven. De wending deze keer is dan dat zijn aparte folk nu een rammelrock-randje heeft gekregen hier en daar.
Er kleeft voor mij te veel het etiket 'leuk tussendoortje' aan vast en dat komt dit soort albums maar zelden ten goede.
Het is verder absoluut geen misere hoor: er staan leuke nummers tussen en Banhart blijft gewoon doen waar ie zelf zin in heeft en dat valt altijd te prijzen en verdient aanmoediging.
Maar mij shockeert hij niet met de titels, noch met de cover. Het zal het bij veel andere mensen vast en zeker wel doen (alhoewel ik dat niet hier op deze site verwacht), maar als dat nodig is om de aandacht te vestigen op Megapuss dan zou ik dat een zwaktebod willen noemen. Laat ik het maar gewoon op het freaky gedrag van Banhart zef gooien en dan komt hij met Surfing heel redelijk weg.

Zomer 2014. EELS in De Doelen Rotterdam. Een mooie locatie voor een EELS optreden, want voornamelijk gebruikt voor klassieke concerten.
In het voorprogramma: Melanie De Biasio.

Zoals zo vaak met voorprogramma's een onbekende naam voor mij. Het begon gelijk al fabelachtig mooi: witte stralen vanaf het podium de zaal in en ergens daar middenin een breekbare zangeres met fluit en een gitarist. Maar als snel sloeg de verveling toe. Mooi die lichtshow, zeker voor een voorprogramma, maar verder gebeurde er niet veel meer en die doorlopende fluit en dat gekabbel van de gitarist werd vervelend. Kom maar op met EELS.

Toch wass er blijkbaar iets blijven hangen en ging ik op zoek naar No Deal en thuis was die beleving heel anders. Melanie deed het ineens heel goed.
Winter 2017: heel bewust ging ik naar haar optreden in Utrecht deze keer en dat was gelijk een andere beleving dan in Rotterdam. Leuk MusicMeter gezelschap en een magisch optreden.

Lilies is al weer zes jaar oud en het leek alsof ze van de radar verdwenen was. Niet dus. Now Is Narrow en We Never Kneel To Pray verschenen, later nog gevolgd door Mi Ricordo Di Te.
Afgaande op die nummers konden we al concluderen dat ze een andere richting op is gegaan. Jazz lijkt flink naar de achtergrond verdwenen en een dromerige sfeer is er voor in de plaats gekomen. Nu waren haar vorige albums dat ook wel, maar dit is toch wat zweveriger. Maar waarschijnlijk geen slechte zet gezien Lana Del Rey er goede zaken mee doet. Niet dat het daar op lijkt, want Melanie gaat dieper door de soundscapes gelardeerd met minimale inzet van instrumenten als bijvoorbeeld piano. Cocteau Twins liefhebbers zouden hier ook goed mee uit de voeten moeten kunnen.

Ik vind het niet erg dat er een koerswijziging heeft plaatsgevonden, sterker de vooruitgesnelde nummers bevielen me goed. Dus de nieuwsgierigheid naar de rest groeide. Elf nummers verspreid over twee platen en een lijvige cd/mp3 versie van ruim een uur en twintig minuten. Met het trage tempo dat ons voorgeschoteld werd bij de drie nummers was het wel afwachten of het niet een te lange zit zou gaan worden. De lengte blijkt 'em voornamelijk in de laatste twee nummers te zitten (die dus logischerwijs op de tweede lp te vinden zijn). En ach, liepen we ook niet weg met Blackened Cities? Maar dit is dus net even wat meer om te behappen.

En is dat te doen? Uiteraard geldt hier zoals wel vaker voor albums, zeker dit soort albums, dat het tijd nog heeft om zich in alle glorie voor de luisteraar te ontvouwen, maar tegelijkertijd weten de muzikale veelvraten heus wel snel of dit wat is of niet en ook of de lengte niet tegen gaat werken. Wat de lange termijn gaat doen is uiteraard afwachten, maar ik durf nu al wel te zeggen dat Melanie wederom kwaliteit levert en ik ben blij dat ze een andere richting op gaat en toch nog haar eigenheid weet te bewaren.

Ik kan met allerlei clichés op komen draven: sprookjesachtig, magisch, rustgevend en weet ik het wat, maar eigenlijk doe je deze lange luistertrip alleen maar tekort met woorden. Je moet Il Viaggio ondergaan. Ze gaat terug naar haar Italiaanse roots en neemt ons mee op die reis. Dat doet ze rustig aan, maar weet de luisteraars er doorlopend mee te boeien. Repeterend en bezwerend (plak ik er toch een label op).
Is het een lange zit? Jazeker, daar moet je je wel even voor openstellen.....

Mis ik de jazz? Een beetje moet ik eerlijk toegeven, maar klassieke elementen kan ik ook waarderen.

Ik denk dat iedereen dit album op zijn eigen manier moet ondergaan. De simpele conclusie is dat Melanie luisteraars kan raken als je je daar voor open stelt. Bij mij is het wederom gelukt. Alsof ze dit alleen voor mij ontvouwt allemaal. Prachtig.

Ik zet nu in op 4* (toch een beetje door lp 2 met The Chaos Azure en Alba dat mij wat minder doet), maar het zou me niet verbazen als dat nog met een halfje omhoog gaat na verloop van tijd.

No Deal was prachtig (ondanks dat ik een wat rare start had als kennismaking met Melanie De Biasio als voorprogramma van EELS), maar Lilies is wat mij betreft een treetje hoger.

Zo, dat hebben we maar vast gehad.

En waarom dan wel? Waarschijnlijk omdat Lilies meer variatie biedt en wat meer verrassende wendingen neemt. Voeg daar dan een nog grotere portie broeierigheid aan toe (All My Worlds bijvoorbeeld) en ik ben nog meer verkocht dan ten tijde van No Deal.

De Biasio is uniek, eigenzinnig en vooral spannend zonder te gaan overdrijven. Met Lilies zet ze een nog steviger handtekening neer. Eentje die we niet zomaar kunnen gaan uitvlakken. Hier kunnen en mogen we niet omheen. Melanie zorgt gelukkig alsnog voor een rijke aanvulling op wat aanvankelijk een wat mager muziekjaar leek te gaan worden. Dit gaat een warme winter worden.

Het is allemaal erg mooi alleen is het ook zo dat ik dit soort zangeressen op dit moment wel allemaal een beetje gehoord heb. Norah Jones draai ik zelden nog, Madeleine Peyroux idem dito.
Uiteraard zijn er verschillen te horen tussen deze dames: ze leggen allemaal de klemtoon een beetje anders, maar qua sfeer komt het allemaal behoorlijk overeen: laidback nummers die nooit vervelend in de oren klinken en dat gaat dus ook op voor Worrisome Heart.

Ik krijg hier altijd een 'Lantaren-Venster' gevoel van. Om dit te verduidelijken: ik ging altijd graag naar dit filmhuis in Rotterdam waar altijd een bepaalde sfeer hing. Tijdloos, en dat was zeer goed toeven daar op die manier. Regelmatig hoorde je in de lounge dit soort artiesten voorbij komen en dan kon mijn zondagmiddag gevoel niet meer op: heerlijk.
Helaas is Lantaren nu verhuisd naar een modern pand in een ander deel van de stad en moet ik die sfeer helaas missen (hoe mooi het architectonisch ook geworden is). Gelukkig kan ik het 'oude gevoel' nog wel vasthouden in mijn herinnering door plaatjes als deze en dan maakt het niet uit dat ik er al zoveel uit dit straatje gehoord heb.
Melody Gardot slaagt er in om iets nostalgisch mee te geven aan de luisteraar van haar muziek.

Ha Antony..... daar is ie weer. Deze keer op de aanstekelijke track Who Am I to Feel So Free.
Althans.............ook weer niet helemaal, want die versie staat niet op dit album (wel op de single)

Uiteraard een leuke naam om de schijnwerpers te richten op een bandje dat me anders niet echt geboeid zou hebben op papier/scherm.
Antony heeft zich al vaker laten horen in dit soort hoeken der muziek dus ook die naam zorgde voor een aanvankelijk lauwe reactie mijnerzijds.
Daarbij: hebben we al niet genoeg van dit soort alto-electro-queer-pop acts voorbij horen komen?!
Ja dus. Hoe verrassend dan toch weer dat ik dit eigenlijk best leuk vond. Het lijkt wel of er elk jaar iets tussen zit uit deze hoek (vorig jaar Curry & Coco, ook al maken die toch andere muziek dan dit).

Beetje een poppy Ladytron (zal wel door die lijzige zang komen), uptempo vrolijkheid die we ook bij een bandje als Infadels hoorden en zo kan ik een hele waslijst aanmaken. Doe ik niet.
De naam Antony is al genoeg reclame ook al is het maar op één nummer die niet eens op het album zelf te vinden is.

Credit Card Babie$ is wat dat aan gaat een nog veel leuker nummer. Daar word je toch spontaan vrolijk van? Vergeet ook vooral niet keihard mee te zingen natuurlijk. Niets zo leuk als keihard 'I'm gonna fuck my friends I'm gonna fuck my friends' door je huis te laten schallen.

Talk About Body is een plaatje waar je niet stil op kan blijven zitten en je voorziet van een portie luchtige electropop waar ook Blondie-liefhebbers hun vingers bij af kunnen likken.
Typisch zo'n album die niet in de categorie meesterwerk valt maar ongelooflijk aanstekelijk is waardoor het zeer vaak gedraaid zal gaan worden!

I'm gonna fuck my friends I'm gonna fuck my friends

Het zal een jaar of 7 geleden zijn tijdens een concert van ik meen Zita Swoon (kan ook dEUS) geweest zijn dat er vooraf een nummer draaide waardoor ik even van slag raakte. Dat ik me stond op te warmen voor één van mijn favoriete live-bands ooit maakte even niet meer uit. Dit nummer was geweldig, dit nummer wilde ik nog een keer horen, dit nummer moest ik hebben.
Maar wie was het? Daar kwam ik snel achter omdat degene met wie ik daar was het kende: Mercury Rev, en het nummer heette Goddess on a Hiway.
Het is dat de cd-shops gesloten waren en er nog een goed concert moest kopen, anders was ik spontaan de zaal uitgerend om dit album te pakken te krijgen. Een album waar zo'n goed nummer op stond moest in zijn geheel wel goed zijn was mijn redenering.
Een redenering die ik achteraf alleen maar kan bevestigen met een volmondig JA.
JA, dit is een geweldig album.
JA, dit is betoverend.
JA, dit weet me tot op de dag van vandaag te overtuigen.
JA, Goddess on a Hiway is een van mijn favoriete songs ooit.

Zodra Holes het album opent ben je de wondere sprookjeswereld van Mercury Rev binnengewandeld.
Denk nu niet aan het Volk van Laaf of aan Droomvlucht.
Dit is muziek die je weet weg te voeren van al je dagelijkse beslommeringen. Bij nummer 2, Tonite It Shows is dat definitief duidelijk geworden mocht u nog enige twijfel hebben.
Vervolgens belanden we in de vorm van Opus 40 bij het eerste echt enorme hoogtepunt. Een nummer dat mij helemaal weet op te slokken.
Gelukkig niet helemaal, want er moet nog verder geluisterd worden. Heel veel adempauze krijg ik daar niet voor, want 2 nummers verder en we zijn er: Goddess on a Hiway. Stereo op topkracht, buren minder blij, maar aERo in hogere sferen.
En alsof ze het er om doen, weer 2 sterke nummers vormen de opmaat voor musicmeter-vinkje nummer 3 bij dit album: Delta Sun Bottleneck Stomp.
Dit swingt de pan uit. Een beetje vreemd, maar wel lekker.
Een betere afsluiter kan ik me niet wensen.

Deserter's Songs? Als u het mij vraagt mijn favoriete album van deze bijzondere band.

Allereerst is het misschien wel handig te vermelden hoe ik tegenover deze band sta: de eerste 3 albums ken ik niet en staan al heel lang op mijn verlanglijst maar blijkbaar is er iets wat er voor zorgt dat ik geen haast maak, de laatste 3 albums heb ik op cd in mijn kast staan en daarvan scoort Deserter's Songs hoog met 4,5* en de andere 2 met 4*, m.a.w. ik ben niet vies van hun mierzoete sprookjesgeluid.
Geheel neutraal stond ik dan ook tegenover dit nieuwe Snowflake Midnight en al bij opener Snowflake in a Hot World begon er wat te knagen (om maar even in de sfeer van de hoes te blijven). De eerste klanken deden me vermoeden dat de mannen doorgingen waar ze gebleven waren, maar nergens werd het sprookjesachtig en het gestoei met electronica vond ik nu ook niet bepaald origineel of spannend te noemen. Goed, een minpuntje, er komen er nog meer was de gedachte. Butterfly's Wing mocht het openings schoonheidsfoutje wegpoetsen. Maar dat doe je niet met saai gedreutel. Mijn hemel het konijn kan er wel weer bij gehaald worden: hier legt Mercury Rev toch een wel heel bescheiden keuteltje hoor. Hiermee vallen ze niet op...... saai en zweverig en ik moet moeite doen een gaap te onderdrukken.
Senses on Fire leek bij eerste beluistering nog wel aardig, maar het is niet in kracht toegenomen bij een volgende luisterbeurt. Moet dit stoer overkomen? Of juist zoet? Ik weet het niet maar de instrumentatie stoort me enorm en de zang maakt het er niet beter op. En zo drentelen we angstig voort naar People Are So Unpredictable (There's No Bliss Like Home). Het pretendeert spannend te zijn maar het laagje spanning is voor mij niet echt groot. Waarom irriteert Mercury Rev mij toch opeens? Vaag, vervelend, zweverig gedoe als je het mij vraagt.
October Sunshine is een instrumentale soundscape tussendoor en nee ook dat boeit me niet en op Runaway Raindrop fliederen en fladderen ze rustig voort. Voor mij is het wel duidelijk dat het tussen mij en dit album niet meer goed gaat komen.
Dream of a Young Girl as a Flower heeft wederom last van 'kijk ons nu eens even anders doen' maar dat komt op mij totaal niet over. Ik denk dat ik dit gewoon niet begrijp (dames en heren die dit wel een goed album vinden kunnen deze zin van mij straks prima quoten en dat beamen ).
Faraway from Cars klinkt alsof je er door in trance zou moeten geraken alleen vrees ik dat de ergernissen inmiddels te groot zijn geworden waardoor dit niet gebeurt bij mij. Kan natuurlijk ook teleurstelling zijn.
A Squirrel and I (Holding On... and Then Letting Go) is als de bekende kaars die onopgemerkt langzaam dooft. Ik geloof het allemaal wel.
Helaas, de eerste echt grote teleurstelling dit jaar is een feit geworden. Het klinkt allemaal zuur en dat is het voor mij dan ook wel.
Ik ben heel erg benieuwd of ik hier alleen in sta en ik ben niet voor niets begonnen met de mededeling hoe ik tegenover de laatste 3 albums sta. Misschien moet ik me nu maar eens gaan verdiepen in de eerste 3 albums en kan ik daar de teleurstelling wat mee wegspoelen.

Mercury Rev heeft wat goed te maken na het tien jaar geleden uitgebrachte album The Secret Migration want wat daarna kwam beviel me niet bepaald.

Waar bleef de venijnige haast sprookjesachtige muziek die ons werd voorgeschoteld op Deserter's Songs, All Is Dream en The Secret Migration?

Het is terug op The Light in You. Dat ietwat zeikerige, ijle stemgeluid van Jonathan Donahue, die sprankelende, bubbelende muzikale begeleiding.... ja hoor. De glazen kunnen geheven worden. Cheers!

Het bubbelt weer fijn op dit nieuwe album. Soms wat zoet wellicht, maar ik ben niet vies van dit sprankelende geluid. Mercury Rev toont aan het kunstje nog niet verleerd te zijn.
Misschien is dat het enige puntje van kritiek: is dit niet te veel een kunstje dat geflikt wordt? Misschien. Maar liever dit dan het gedreutel op Snowflake Midnight.

Sprookjespop pur sang met af en toe een zwart randje en een opvallend buitenbeentje in de vorm van Sunflower die de sfeer wat ruw komt verstoren. Heerlijk! Ze zijn terug!

Metallica was in de jaren 80 'dat herrie-bandje' waar een goede vriend van mij zo'n fan van was. Slayer, Iron Maiden; ik hoorde het ook allemaal voorbij komen. Toch kreeg ik wel een zwak voor And Justice for All omdat daar toch wel een paar geweldige nummers op stonden (en dat vind ik nog steeds). Toen The Black Album uitkwam was ik helemaal om: die vriend ging door mij meer op de alto toer (Nirvana en Pumpkins braken net door) en ik werd Metallica liefhebber. Op zich opmerkelijk omdat ik verder niet goed thuis ben in metal en dat is later ook nooit echt veranderd. Toch heb ik deze band altijd goed gevolgd. Ik had een minder grote hekel aan het duo Load en Reload dan menig ander, maar dat vorige album (hoe heet dat ook al weer? ) was toch wel een tegenvaller.
Na 17 pagina's kan er dan eindelijk echt over dit nieuwe album gesproken worden en ik moet zeggen: het voldoet exact aan mijn verwachtingen. Het klink beter dan St. Anger, maar het scoort ook weer niet de 4* of 4,5* die de jaren '80 albums (en The Black Album) wel scoorden.
Ik merk ook wel een beetje dat ik anno nu ook niet meer zo heel erg op dit soort metal zit te wachten (doet u mij dan maar liever System of a Down; die vind ik spannender). Het oude werk draai ik nog wel maar dat is toch meer nostalgie en die band zal ik wel nooit gaan opbouwen met Death Magnetic.
Er zullen ongetwijfeld nog vele pagina's volgen of dit nu wel goed is of niet. Of de heren nu voortaan beter wel kunnen gaan rentenieren of niet. Het zal allemaal wel: het toont aan dat de band toch nog wel degelijk leeft en dat vind ik knap. Kritiek of niet, ze brengen nog steeds aardig wat teweeg en gelukkig weer met wat betere nummers

Covers..... altijd voer voor discussie dus ook als het Metallica betreft.
En zoals zo vaak bij cover-albums kan er gezegd worden dat er prima covers op staan en nummers waarbij het origineel niet weggespeeld kan worden. Zo is Loverman mij heilig en daar moeten ze met hun poten van af blijven: bah wat een vervelend stuk hebben ze daar van gemaakt. Maar ja kom niet aan Nick Cave he. Ook Stone Cold Crazy ken ik te goed en dan blijf ik toch telkens Queen er doorheen horen. Ik moet wel zeggen dat ik deze cover dan weer wel gelukt vind.
Ik ken niet alle originelen en dat is bij cover-albums altijd wel prettig omdat het dan veel neutraler overkomt en in dat geval moet ik concluderen dat ik dit eigenlijk best wel als een lekker album ervaar. Cd 1 of cd 2; het is mij om het even, ik kan er beide goed mee uit de voeten. Alsof de heren op dit album even 'niet zo nodig hoeven' en daardoor straalt het zelfs speelplezier uit. Mooi toch? Zelfs als het dan om een cover-album gaat (en wat is Turn the Page toch ongelooflijk lekker en Am I Evil? genieten).