In 2013 kwam dit album me toch even met een knal binnen. Ik had enkele jaren eerder ten tijde van de release van Mastermind de band nog live gezien in Eindhoven en was toen al vastbesloten om me weer eens wat meer in Monster Magnet te verdiepen, maar met Last Patrol is het allemaal vele malen sneller gegaan. Nog steeds wil ik het album eigenlijk boven Powertrip zetten, al is er iets dat me ervan weerhoudt. Last Patrol is in ieder geval een terugkeer naar de glorieuze psychedelische stoner-sound, maar dan op een manier dat geen enkele partij te lang doorgaat en ook de lange nummers compact aanvullen. Met Donovan's Three Kingfishers-cover, een ruige r&r-track als Hallelujah en een spetterende single als Mindless Ones valt er verder alleen maar te genieten. Ik kan eigenlijk geen minder moment vinden. Fantastische terugkeer naar vorm!

Tussenstand:
1. Powertrip
2. Last Patrol
3. Dopes To Infinity
4. God Says No
5. Mastermind
6. Monolithic Baby!
7. Spine Of God
8. Superjudge
9. 25... Tab
10. 4-Way Diablo

Voor mij weer een flinke stap terug naar de kwaliteit van voor de zanger nuchter werd. Mastermind heeft op de eerste helft vooral opzwepende, rauwe en bovenal punky rocksongs waarbij de meeschreeuwer Gods And Punks er helemaal bovenuit springt, om halverwege weer een behoorlijke portie psychedelica terug te laten keren. Vooral Time Machine en When The Planes Fall From The Sky zijn hierbij wonderschoon. Wyndorf klinkt sowieso rauw en het gitaarwerk is simpeler maar doeltreffend. Wat mij betreft een ijzersterke terugkeer naar vorm na de vorige wat teleurstellende plaat.

Tussenstand:
1. Powertrip
2. Dopes To Infinity
3. God Says No
4. Mastermind
5. Monolithic Baby!
6. Spine Of God
7. Superjudge
8. 25... Tab
9. 4-Way Diablo

Hey, dit valt mij dan echt weer 100% mee. Op metalfan.nl heb ik dit album in een ietwat teleurgestelde recensie beloond met een 70/100 omdat de tweede helft van het album tegenviel en het album overduidelijk meer uitgekleed was dan het magistrale Last Patrol. Nu... kan ik het eigenlijk een stuk beter aan. Het is nog steeds ver verwijderd van het beste Monster Magnet werk, maar ook zoveel beter dan het gros wat de meeste stonerbandjes produceren. I'm God, Drowning, Soul en het machtige When The Hammer Comes Down zijn in ieder geval gewoon ijzersterke tracks waarop Wyndorff en co laten horen dat ze het allemaal nog best aankunnen. Een mindere track als Brainwashed heeft daarnaast dan ineens weer een weergaloze solo.

Deze marathon heeft mij in ieder geval opnieuw doen inzien dat Monster Magnet een fantastische band is, die zelfs in hun minste periode nog steeds erg fijne nummers produceren.

Eindstand:
1. Powertrip 4.5*
2. Last Patrol 4.5*
3. Dopes To Infinity 4.5*
4. God Says No 4.5*
5. Mastermind 4*
6. Monolithic Baby! 4*
7. Spine Of God 4*
8. Superjudge 4*
9. Mindfucker 4*
10. 25... Tab 4*
11. 4-Way Diablo 3.5*
Gemiddelde: 4,14*

Door de hit Unbroken (Hotel Baby) (heerlijk onsubtiele sneer naar Paris Hilton?) heb ik altijd het idee gehad dat de rest van dit album ook vrij toegankelijk was, maar dat valt eigenlijk best mee. De algehele sound is nog steeds meer rock dan echte psychedelica (uitzondering voor Ultimate Everything), maar zo catchy als Powertrip wordt het verder niet meer. Het zorgt wel voor een aantal fantastische tracks, waarvan de David Gilmour cover There's No Way Out Of Here me bijzonder opvalt. On The Verge is eveneens een log monster en Unbroken (Hotel Baby) is gewoon heerlijk catchy. CNN War Theme sluit het album eveneens weer wat zweveriger af. Zeker niet het beste werk, maar alsnog gewoon solide.

Tussenstand:
1. Powertrip
2. Dopes To Infinity
3. God Says No
4. Monolithic Baby!
5. Spine Of God
6. Superjudge
7. 25... Tab

Dit album is beduidend minder psychedelisch dan zijn voorgangers, maar als groovy hardrockalbum met stonerinvloeden slaagt het nog steeds met vlag en wimpel voor de test! Powertrip, Space Lord en See You In Hell zijn alle drie heerlijke singles, terwijl Crop Circle, Bummer en Tractor enorm rocken. Tekstueel kan ik non-stop lachen om Wyndorf's lyrische hoogstandjes en blijft het genieten van de scherpe solo's. Afsluiters Goliath And The Vampires en Your Lies Become You zijn dan ineens verrassend anders. Eerstgenoemde grijpt toch nog terug naar de psychedelica van de eerste albums en de laatste track is zelfs vrij serieus en melancholisch te noemen. Voor de fans van het eerste uur misschien een tegenvaller, maar voor mij een van de best lopende albums uit de band's carrière.

Tussenstand:
1. Powertrip
2. Dopes To Infinity
3. Spine Of God
4. Superjudge
5. 25... Tab

Ja, ik vind de band toch toffer als er gezongen wordt, zodoende krijgt het debuut een plaatsje boven de EP. De productie is lekker zompig, Dave Wyndorf's teksten zijn fantastisch en de gitaarsolo's zijn vurig en aanstekelijk. Vooral de uitgesponnen tracks Black Mastermind, Spine Of God en Ozium zijn super. Geen hogere score omdat ik het gewoon allemaal tof vind, maar nog niet briljant. Desalniettemin een prima stonerplaat!

Tussenstand:
1. Spine Of God
2. 25... Tab

Iets consistenter qua sound dan het debuut, maar ook net iets minder spetterend. Het duurt even voor het album wat meer op gang komt, maar vanaf Dinosaur Vacuum is het vooral genieten. Brainstorm heeft een simpele maar oh zo efficiënte rif en het afsluitende Black Balloon is in al zijn eenvoud erg doeltreffend. Tevens zitten er wat oosterse invloeden in die de hogere sferen nog iets hoger maken. Nog steeds een erg tof album, maar het kan nog steeds beter.

Tussenstand:
1. Spine Of God
2. Superjudge
3. 25... Tab

Weer beduidend beter dan zijn voorganger! Het album heeft een hele desolate sfeer, maar in ieder geval wel een diepgang en afwisseling in de composities. Geen vrolijke melodielijnen, maar klaagzang. Vooral Ihmisen Aika (Kumarrus Pimeyteen) voelt als een eenzame wandeling naar de ondergang toe. Sluit daarmee een erg fijne marathon af van een band waarvan mij al verteld was dat ik het fantastisch zou vinden. Dat blijkt ook met gemak waar te zijn. Ik heb de komende tijd weer eens wat aan te schaffen!

Eindstand:
1. Kivenkantaja 5*
2. V: Hävitetty 4.5*
3. Verisäkeet 4.5*
4. Jumalten Aika 4.5*
5. Suden Uni 4.5*
6. Voimasta Ja Kunniasta 4*
7. Tämä Ikuinen Talvi 4*
8. Varjoina Kuljemme Kuolleiden Maassa 3.5*
9. Tulimyrsky EP 3.5*
Gemiddelde: 4,22*

De Scandinavische pagan/folkmetalscene heeft voor mij een nieuwe nummer een en hij heet Kivenkantaja. Waar Moonsorrow op de afgelopen albums al constant hoge kwaliteit liet horen, doet dit album iets extra's waar Enslaved de laatste albums voor mij al niet echt meer slaagt: het mixt op succesvolle wijze jaren '70 progressieve muziek met de Scandinavische sound en maakt hier mee een van de meest intrigerende, bezwerende en mooie stukken metal die ik sinds jaren heb gehoord. Waar ik zowel Jaktens Tid (Finntroll) als Farsotstider (Thyrfing) al met vijf sterren beloonde omdat ze binnen het genre al tegen perfectie aanzaten, is het Kivenkantaja die een stap verder gaat en mogelijkerwijs ook mijn eigen toplijst van albums binnen zal komen. De toetsenpartijen geven een enorme schoonheid mee, die de luisterervaring bijna spiritueel maken. Het kiezen van favorieten is dan ook bijna onmogelijk, al komen Jumalten Kaupunki / Tuhatvuotinen Perintö en Tuulen Tytär / Soturin Tie toch nog het meeste in de buurt. Als op Matkan Lopussa een zangeres haar entree maakt, kan ik niets anders dan gelukzalig lachen. Genre-overstijgend mooi dit!

Voorlopige tussenstand:
1. Kivenkantaja
2. Suden Uni
3. Voimasta Ja Kunniasta
4. Tämä Ikuinen Talvi

Al meteen qua productie een enorme verbetering ten opzichte van de demo, waardoor de muziek nu niet alleen meer groots aanvoelt door de toetsenist. De gitaarpartijen en subtiele sfeerwisselingen (ten opzichte van de abrupte overgangen van de voorganger) voelen bijna esoterisch aan, helemaal op het moment dat de cleane vocals in een slepende song als 1065: Aika naar voren komen. Voelt aan als een iets serieuzere Finntroll en een iets volwassenere jonge Thyrfing en klinkt als geheel gewoon fantastisch.

Voorlopige tussenstand:
1. Suden Uni
2. Tämä Ikuinen Talvi

Erg toffe demo dit. Moonsorrow voldoet hier qua productie compleet aan 'trve ende kvlte' blackmetal, maar heeft door de bombastische toetsenlaag ook een flinke dosis Dimmu Borgir en Finntroll er nog in zitten, die de muziek soms een bijna vrolijk karakter geven. Talvi heeft halverwege ineens een keyboardsolo die ik eerder in een andere Finse band als Stratovarius of Sonata Arctica zou verwachten, terwijl Luopion Veri van die gruwelijk triomfantelijke orkestrale partijen en gesproken stukken heeft, die ook een heerlijke sfeer neerzetten. Het is verder wel een erg gruizige productie waarbij drum/bas/gitaar een zoemende laag vormt, maar door de toetsenpartijen is het echt een behoorlijk plezierige zit geworden.

Een tussendoortje, maar met een origineel nummer van een half uur zeker de moeite waard om alsnog mee te nemen in de marathon. Tulimyrsky is zeker niet het beste dat de band aan originele tracks heeft uitgebracht, maar naarmate het grotendeels vrij rauwe en agressieve nummer vordert komen er toch wel een aantal prachtige momenten naar voren. De opnieuw opgenomen oude tracks laten vooral horen dat de band in de tussentijd toch echt een behoorlijk stuk beter is geworden, terwijl de covers vooral laten horen dat een goeie Metallica-cover toch net iets betere vocalen nodig heeft en dat Merciless een band is waar ik graag eens wat origineels van wil horen. Back To North is namelijk een van de beste dingen op het album. Typisch iets voor de fans, wat ik mezelf in de tussentijd toch wel ben gaan noemen, maar niets heel essentieels.

Voorlopige tussenstand:
1. Kivenkantaja
2. V: Hävitetty
3. Verisäkeet
4. Suden Uni
5. Voimasta Ja Kunniasta
6. Tämä Ikuinen Talvi
7. Tulimyrsky EP

Wederom een bezwerend album van deze Finnen. Net als Kivenkantaja gaat men hier weer een flink progressieve kant op. De twee nummers zijn beide atmosferische hoogstandjes waarbij de folkinvloeden op een laag putje staan en de sound meer uitgesponnen black metal met lichte doom- en proginvloeden genoemd kan worden. Opener Jäästä Syntynyt / Varjojen Virta is wat zweveriger, terwijl afsluiter Tuleen Ajettu Maa de stevigste van de twee is. De uiteindelijke sound is wat te vergelijken bij vlagen met de Nordland albums van Bathory, maar dan vooral veel symfonischer. Ik kan wederom niet anders dan zeggen dat het hier een absoluut meesterwerkje betreft, al vind ik Kivenkantaja toch net iets beter door het feit dat de nummers daar makkelijker in mijn geheugen genesteld staan. Alsnog mag dat geen minpunt genoemd worden, V is gewoon een fantastisch album.

Voorlopige tussenstand:
1. Kivenkantaja
2. V: Hävitetty
3. Verisäkeet
4. Suden Uni
5. Voimasta Ja Kunniasta
6. Tämä Ikuinen Talvi

Mijn eerste Moonsorrow-aanschaf klonk tijdens de eerste luisterbeurt vooral lekker op de achtergrond. En dat doet het nog steeds. Varjoina Kuljemme Kuolleiden Maassa is een redelijk tot vrij aardig album, dat echter nergens qua vonk goed overspringt. Het tempo is consistent traag, maar de songs missen toch echt wat van de charme van de voorgangers. Afsluiter Kuolleiden Maa is dan nog het beste. Lichte teleurstelling helaas.

Voorlopige tussenstand:
1. Kivenkantaja
2. V: Hävitetty
3. Verisäkeet
4. Suden Uni
5. Voimasta Ja Kunniasta
6. Tämä Ikuinen Talvi
7. Varjoina Kuljemme Kuolleiden Maassa
8. Tulimyrsky EP

Moonsorrow, de paganmetalband die maar blijft geven. We zitten nu al bij het vijfde album en ik heb nog niets lager dan 4 sterren gegeven. Dit maakt me erg gelukkig! In tegenstelling tot voorganger Kivenkantaja waar de proginvloeden overheerste, voelt Verisäkeet weer een stuk steviger en ook meer black metal aan. Dit wil niet zeggen dat het ineens compleet rauw en direct is, want het album duurt verbazingwekkend lang voor de slechts vijf nummers die er op staan. Kaiku duurt nog het kortste met 8:20 minuten en roept beelden op van bebaarde mannen rond een kampvuur (en lijkt ook erg snel voorbij te zijn als je al het knisperende haardvuur aan het einde weghaalt). Zo'n monstertrack als Jotunheim is met gemak dan weer het hoogtepunt in al zijn grootsheid. De band heeft hiermee alweer de vijfde kraker neergezet, die het toch net verliest van zijn voorganger.

Voorlopige tussenstand:
1. Kivenkantaja
2. Verisäkeet
3. Suden Uni
4. Voimasta Ja Kunniasta
5. Tämä Ikuinen Talvi

Suden Uni voelde toch over de gehele linie een stuk spannender aan. Voimasta Ja Kunniasta is nog steeds een heerlijk melodieus pagan/folkmetalalbum, maar het duurt even tot Aurinko Ja Kuu voor het goed op gang komt. De afsluiter is meteen het mooiste nummer: slepend en melodieus, met een opzienbarende solo die ik eerder op een powermetalbum zou verwachten. Productie is verder prima voor dit soort muziek en de afwisseling met die akoestische gitaarpartijen en mondharp zal altijd leuk blijven klinken. De vorige was gewoon net wat meer bijzonder.

Voorlopige tussenstand:
1. Suden Uni
2. Voimasta Ja Kunniasta
3. Tämä Ikuinen Talvi

Bij opener Have Fun valt het me toch wel op dat Motorpsycho een flinke Monster Magnet vibe heeft. Lekker rockende stoner, met als grootste verschil dat de zang in vergelijking met MM toch echt wel behoorlijk brak is. Dit zorgt er ook wel voor dat ik de eerste twee songs lastig uit te zitten vind, omdat het gewoon wederom een flinke bak herrie lijkt te zijn. Lighthouse Girl is dan al een interessantere track in de eerste tonen, maar uiteindelijk is de zang ook op lager volume nog steeds vrij belabberd. Het nummer verzandt ook vrij snel in teveel gekabbel. Ik bespeur een Smashing Pumpkins vibe, maar dan wel eentje als de band een erg slechte dag zou hebben.

Vanaf de tweede helft gaat het beter. Sister Confusion is de eerste track die me wel wat doet. De zang is nog steeds niet heel sterk, maar wordt hier wel met de juiste dosis emotie gebracht. The Wait heeft een leuke afwisseling tussen loodzware bas en akoestische gitaarpartijen. Het ritme op Step Inside werkt bezwerend en de zang werkt hier eigenlijk best wel. Gewoon fijne stonerrock daar. California Dreaming heeft dan weer een ironisch grungy-vibe. Zonder de meerdere zanglijnen is de cover toch minder mooi dan het origineel, maar de gitaarsolo is best genieten.

Door de tweede helft net een klein tandje beter dan het debuut, maar nog steeds verre van fantastisch. Ik hoor nog steeds een hoop potentie, maar wens toch dat het allemaal iets gestructureerder wordt.

Tussenstand:
1. 8 Soothing Songs For Rut
2. Lobotomizer

Ik vind dit weer een vrij lastig album om in te komen. Blissard raakte me vrij snel, maar Angels And Daemons At Play voelt chaotischer, rauwer en ongestructureerder. De eerste helft doet me in dat opzicht verreweg nog het meeste. Leuk bijvoorbeeld die Mr. Tambourine verwijzing in Pills, Powders and Passionplays (Miss Mitchell in the Ladies Room), want de gitaarpartij is daar halverwege bijna een op een kopie. Un Chien d'Espace gaat er ook prima in. Op de tweede helft is het echter vooral weer de indie-rock kant die op komt steken en ik ben daar gewoon geen liefhebber van, helemaal als het zo vals gezongen is als op As Always het geval is. Starmelt / Lovelight heeft hele leuke gitaarpartijen, maar wederom verschrikkelijke zang. Timothy's Monster vind ik dan wel weer heel vet met het psychedelische character. Zolang de zang rauwer/schreeuweriger is, klinkt het daarnaast ook beduidend beter.

Echt geen verkeerd album verder, maar ook niet helemaal mijn ding.

Tussenstand:
1. Blissard
2. Angels And Daemons At Play
3. Timothy's Monster
4. Demon Box
5. 8 Soothing Songs For Rut
6. Lobotomizer

Toch weer een stukje spannender dan Let Them Eat Cake, maar het is dermate rechttoe rechtaan dat er heel weinig bijzonders uit te halen is. De zang is stabiel, de productie is in orde en er staan best een aantal fijne momenten op het album, maar er blijft relatief weinig hangen en het geheel mist wat gelaagdheid. Wel een album dat me nergens ook echt ergert, dat is op zich ook weer wat waard. Afsluiter Glow is het hoogtepunt omdat hier ten minste nog een beetje van de zompige psychedelica-sound van weleer te horen is.

Tussenstand:
1. Trust Us
2. Blissard
3. Angels And Daemons At Play
4. Timothy's Monster
5. Demon Box
6. Barracuda
7. 8 Soothing Songs For Rut
8. Lobotomizer
9. Let Them Eat Cake

En Behind The Sun slaat bij mij in een keer aan. Maakt het ook meteen een van mijn favoriete Motorpsycho albums. Ik snap jurado zijn kritiek op Hell, Part 7: Victim Of Rock ook wel (want het is flink lawaaierig), maar verdomd als ik het geen heerlijk rauwe en opzwepende song vind. Hetzelfde geldt voor The Promise! Dikke stonerrock met psychedelisch orgeltje, een enorme lading energie, en toch nog steeds die progsound van de laatste albums. Tevens de eerste Motorpsycho song waar ik actief wil meeschreeuwen met de tekst.

Het geheel heeft in ieder geval lekker wat 'ballen', zonder die dromerige, melodieuze kant te laten vallen. Ik lees al meer over King Crimson en kan me hier op basis van het enige album dat ik heb (Court Of The Crimson King) eigenlijk ook best in vinden. Kvæstor (Incl. Where Greyhounds Dare) heeft dan weer zo'n fijne Yes-achtige vibe en Hell, Part 4-6: Traitor / The Tapestry / Swiss Cheese Mountain is een keurig opgezet prog-epos waar ik lekker op kan meedeinen.

Wederom een dik schot in de roos. De lijst van nog aan te schaffen albums begint op deze manier steeds langer te worden.

Tussenstand:
1. Little Lucid Moments
2. Behind The Sun
3. Heavy Metal Fruit
4. Trust Us
5. Still Life With Eggplant
6. Blissard
7. Phanerothyme
8. Black Hole / Blank Canvas
9. Child Of The Future
10. It's A Love Cult
11. Angels And Daemons At Play
12. Timothy's Monster
13. Demon Box
14. Barracuda
15. 8 Soothing Songs For Rut
16. Lobotomizer
17. Let Them Eat Cake

Mijn kritiek op de voorganger is gehoord, want de songs zijn weer beduidend beter en het geheel rockt lekker. Zo'n song als Kill Devil Hills is lekker veelzijdig, opener No Evil heeft een uitzonderlijk catchy gitaarlick en lekker tempo. Ook Coalmine Pony heeft die fijne energie. Devil Dog is dan weer een stukje psychedelischer en Hyena houdt het midden tussen rockend en die warme psychedelische sfeer.

Op dit album neem ik de alternatieve rock-vibe goed voor lief. De songs zijn gewoon pakkend en de valse zang is in alle expressiviteit erg charmant te noemen. Zo mag ik het graag horen.

Tussenstand:
1. Trust Us
2. Blissard
3. Phanerothyme
4. Black Hole / Blank Canvas
5. It's A Love Cult
6. Angels And Daemons At Play
7. Timothy's Monster
8. Demon Box
9. Barracuda
10. 8 Soothing Songs For Rut
11. Lobotomizer
12. Let Them Eat Cake

Blissard begint energiek en met beduidend betere zang dan op voorgaande albums het geval was. Drug Thing zet deze lijn voort, vooral de lekker energieke baspartijen vallen hier goed op. Zo mag ik die garagesound wel helemaal. Ultieme zomermuziek die me doet denken aan de tijd dat ik Tony Hawk's Pros Skater games speelde! The Nerve Tattoo gaat er ook heel goed in. Op True Middle komt de psychedelica weer terug, maar het klinkt dit keer niet loom en voelt zelfs vrij energiek. Hetzelfde geldt voor S.T.G.

In dat opzicht jammer dat het album met Fool's Gold en Nathan Daniel's Tune from Hawaii niet heel spectaculair afsluit. Kost de band toch weer punten. Wel het eerste album dat ik oprecht goed vind.

Tussenstand:
1. Blissard
2. Timothy's Monster
3. Demon Box
4. 8 Soothing Songs For Rut
5. Lobotomizer

Een moeilijk album. Aan de ene kant ben ik nog steeds dol op de dromerige sfeer op songs als The Waiting Game of Cornucopia (...Or Satan, Uh... Something) nog steeds fantastisch. Helemaal laatstgenoemde heeft fantastische bas- en gitaarpartijen die me aan Yes doen denken. Aan de andere kant vind ik het album bij vlagen echt weer te herrie-achtig en qua materiaal niet zo goed als de voorganger. Ook de titeltrack doet me vrij weinig. Ik hoor de kwaliteit en geniet er bij vlagen echt wel van, maar over het geheel raakt het me gewoon niet genoeg.

Tussenstand:
1. Little Lucid Moments
2. Trust Us
3. Blissard
4. Phanerothyme
5. Black Hole / Blank Canvas
6. Child Of The Future
7. It's A Love Cult
8. Angels And Daemons At Play
9. Timothy's Monster
10. Demon Box
11. Barracuda
12. 8 Soothing Songs For Rut
13. Lobotomizer
14. Let Them Eat Cake

Demon Box ergert me. Ik hoor hier echt een flinke hoeveelheid songs die ik werkelijk fantastisch vind, maar deze worden afgewisseld met pure meuk. Ik ben blij dat de band lekker experimenteert met verschillende stijlen (folk op Waiting For No One, metal op Feedtime, punk op Sunchild), maar het zorgt niet voor een heel consistent geheel. De band bevalt mij wel op het best als men dromerig speelt, All Is Loneliness is bijvoorbeeld echt een weergaloze track! Het dreigende gekerm op Step Inside Again werkt ook bezwerend, maar Demon Box heeft naast toffe stukken, ook een flink aantal momenten die vooral saai zijn. De algehele alternative rock vibe op een track als Junior doet me ook niet veel.

Wel het beste album tot nu toe, maar nog steeds te zoekend voor me. Goeie momenten, maar ook een hoop net niet. Dan duurt zo'n album toch wel heel erg lang, helemaal als je hem wat vaker beluisterd om er wat meer vat op te krijgen.

Tussenstand:
1. Demon Box
2. 8 Soothing Songs For Rut
3. Lobotomizer

Na alle verhalen dat dit wel iets voor mij zou zijn, had ik verwacht dat ik sneller in dit album zou komen. Het tegenovergestelde is waar, want ik vind Heavy Metal Fruit verbazingwekkend moeilijk in te komen. Waar Little Lucid Moments meteen duidelijke psychedelica was, heeft dit album composities die pas na meerdere luisterbeurten alle geheimen vrijgeven, waarbij vooral het afsluitende Gullible's Travails Pt. I-IV van ongekende schoonheid is. X-3 (Knuckleheads in Space) / the Getaway Special heeft daarnaast een intrigerende 60's/Beatles/Gospel combi bovenop de psychedelica die wonderbaarlijk goed werkt.

Eigenlijk vind ik het verder lastig om specifieke details aan te wijzen van punten waarop het album me raakt. Als je door eenmaal door de oorspronkelijke verwarring heen bent, volgt alles elkaar immers prima op als een fantastisch lopend geheel waarbij de spaarzame indierock-invloeden en blazers perfect samenvallen met de totaalsound. Wederom snap ik hier de aantrekkingskracht helemaal, al duurde het nu zeker zes luisterbeurten voor dat kwartje helemaal viel.

Tussenstand:
1. Little Lucid Moments
2. Heavy Metal Fruit
3. Trust Us
4. Blissard
5. Phanerothyme
6. Black Hole / Blank Canvas
7. Child Of The Future
8. It's A Love Cult
9. Angels And Daemons At Play
10. Timothy's Monster
11. Demon Box
12. Barracuda
13. 8 Soothing Songs For Rut
14. Lobotomizer
15. Let Them Eat Cake

Vriendelijke Motorpsycho. De Floydiaanse invloeden zijn fijn, de stoner/psychedelica /west-coast sound is vertrouwd en er is flink wat aardig gitaarwerk te vinden. Here Be Monsters heeft ook een bescheiden (aantrekkelijke) speelduur en nergens inkakmomenten. Het is wel erg veilig en mist misschien wat van de spanning die ik op een Little Lucid Moments of Heavy Metal Fruit wel hoor. Buiten dat helemaal neits mis mee.

Tussenstand:
1. Little Lucid Moments
2. Behind The Sun
3. Heavy Metal Fruit
4. Trust Us
5. Still Life With Eggplant
6. Blissard
7. Here Be Monsters
8. Phanerothyme
9. Black Hole / Blank Canvas
10. Child Of The Future
11. It's A Love Cult
12. Angels And Daemons At Play
13. Timothy's Monster
14. Demon Box
15. Barracuda
16. 8 Soothing Songs For Rut
17. Lobotomizer
18. Let Them Eat Cake

Lekker! Veel te kort en had met gemak bij Vol. 1 gestopt kunnen worden zodoende, maar de psychedelische overdrive gaat hier even een flink stuk open. Er is verder weinig uitgebreiders over te zeggen, want het songmateriaal is gewoon te kort, maar de intense Pink Floyd vibes hier slaan echt goed aan en zetten aan tot de repeatknop indrukken. Een paar mindere songs van Vol. 1 eraf en deze allemaal erbij en we hadden een ideale plaat gehad.

Tussenstand:
1. Little Lucid Moments
2. Behind The Sun
3. Heavy Metal Fruit
4. Trust Us
5. Here Be Monsters Vol. 2
6. Still Life With Eggplant
7. Blissard
8. Here Be Monsters
9. Phanerothyme
10. Black Hole / Blank Canvas
11. Child Of The Future
12. It's A Love Cult
13. Angels And Daemons At Play
14. Timothy's Monster
15. Demon Box
16. Barracuda
17. 8 Soothing Songs For Rut
18. Lobotomizer
19. Let Them Eat Cake

Ik denk dat we kunnen stellen dat ik en Motorpsycho nu langzaamaan op een punt zijn aanbeland dat we er voor elkaar kunnen zijn, het is in dit geval alleen jammer dat het songmateriaal in vergelijking met de voorganger iets minder spectaculair is. It's A Love Cult voelt aan als een logische opvolger van Phanerothyme met een zomerse vibe en bevat in de vorm van Neverland echt een fantastische track. Voor de rest hoor ik ook niets slechts. Serpentine heeft een trage opbouw, maar eindigt erg mooi. Circles is eveneens fijn. De opener gaat er ook goed in. Bij vlagen kabbelt het geheel echter flink en pas bij Custer's Last Stand leeft het geheel weer wat op. Ook Composite Head doet het fijn met vrolijke gitaarpartijen. Als het album meer tracks als de afsluiter en Neverland had gehad, dan was de score net wat hoger geweest. Nu is het ruim voldoende, maar net niet genoeg.

Tussenstand:
1. Trust Us
2. Blissard
3. Phanerothyme
4. It's A Love Cult
5. Angels And Daemons At Play
6. Timothy's Monster
7. Demon Box
8. Barracuda
9. 8 Soothing Songs For Rut
10. Lobotomizer
11. Let Them Eat Cake

Dit geeft me herinneringen aan de Soft Machine marathon. Aan de ene kant vind ik de jaren '60 pop-invloeden best interessant, maar er zitten ook een hoop jazzy songs op die voor mij echt niet aanslaan. The Other Fool opent het album overigens best lekker. Upstairs-Downstairs vind ik met de strijkers best mooi, maar de blazers maken het dan weer vrij kitscherig. Big Surprise heeft nog best een leuke Beach Boys-vibe, maar Walking With J is me eigenlijk te jolig.

Never Let You Out en helemaal Whip That Ghost vind ik beide behoorlijk verschrikkelijk. Het kabbelt maar wat aan en gaat echt nergens naar toe. De afsluitende drie tracks gaan het ene oor in, het andere oor uit. Alles bij elkaar is wat de band hier doet gewoon echt niet mijn ding. Ik prefereer dan de herrie van de eerste albums met dit gepingel.

Tussenstand:
1. Trust Us
2. Blissard
3. Angels And Daemons At Play
4. Timothy's Monster
5. Demon Box
6. 8 Soothing Songs For Rut
7. Lobotomizer
8. Let Them Eat Cake

jurado had me al verteld dat dit album meer prog zou zijn. Voor enkele minuten vroeg ik me af 'hoe dan?', omdat het album bedrieglijk begint met de garagerocksound, maar toen Suite: Little Lucid Moments eenmaal losbarstte, heb ik ademloos zitten luisteren. Wat een enorme energieke, psychedelische, dromerige, ruige en zweverige bak herrie. Heerlijk. Dit is helemaal zoals ik het graag hoor. Weergaloos gitaarwerk en een spectaculaire ritmesectie waarbij vooral de ronkende bas er helemaal bovenuit steekt. Tijd voor een truffeltrip met dit nummer!

Year Zero (A Damage Report) is beduidend rustiger. Floydiaans bijna. Halverwege komt de bezwerende geluidsmuur weer naar voren. Soms zitten de gitaarmelodieën tegen het valse aan, maar ze blijven hierdoor intens. Zwaarmoedige track, nog steeds fantastisch. She Left On The Sun Ship is een hypnotiserende track, waarbij de Yes-invloeden naar boven komen. Afsluiter The Alchemyst brengt weer wat vuur terug om het album spectaculair te laten afsluiten. Heerlijk vervormde stukken met spacegeluiden. Hawkwind-achtig zelfs!

Little Lucid Moments is helemaal mijn ding. Veel meer mijn ding dan de eerdere periode van de band. Als de komende albums zo klinken, ga ik nog een hele fijne tijd tegemoet!

Tussenstand:
1. Little Lucid Moments
2. Trust Us
3. Blissard
4. Phanerothyme
5. Black Hole / Blank Canvas
6. It's A Love Cult
7. Angels And Daemons At Play
8. Timothy's Monster
9. Demon Box
10. Barracuda
11. 8 Soothing Songs For Rut
12. Lobotomizer
13. Let Them Eat Cake