In vergelijking met jaren geleden waar het album me toch 'licht' tegen begon te vallen (4 sterren toen, dat valt dus best mee), verhoog ik het nu toch weer een halfje. Ik denk dat ik toen net teveel omver geblazen werd door Fugazi, waarna de softere en geliktere sound van Misplaced Childhood me toch tegen begon te staan. Lavender stond me eerst tegen, maar in de tussentijd waardeer ik deze song vanuit de context van kinderlijke onschuld juist weer een stuk beter dan voorheen het geval was. Oppervlakkig gezien lijkt Kayleigh ook een standaard ballad, maar de hoeveelheid detail die Fish in zijn teksten zet in combinatie met Trewavas fantastische genuanceerde baspartijen, maakt het terecht een popklassieker.

Beste songs blijven nog steeds de langere opussen Bitter Suite en Blind Curve (en alles wat hier tussenin staat is ook puur goud), maar eigenlijk heb ik mijn eerdere minpunten achter me gelaten. Ja, het album is gelikter, maar het vloeit fantastisch. De Genesis-sound van de eerste twee albums en EP is dan wel weg (een beetje jammer), maar wel een stap naar de echte eigen sound. Misplaced Childhood staat in de huidige tussenstand onderaan, maar dit heeft meer te maken met mijn voorkeur voor de prog van de eerdere albums, dan dat dit ook een minder album zou zijn.

Voorlopige tussenstand:
1. Fugazi
2. Script For A Jester's Tear
3. Market Square Heroes
4. Misplaced Childhood

Ik probeer niet te hard de fanboy uit te hangen, maar Radiation is herbeluistering toch echt beduidend beter dan ik me herinner. De vorige keer viel het me op dat het album vooral in het midden stil valt, maar buiten het erg saaie Born To Run heb ik nu toch echt weinig kritiek te leveren. Scheelt misschien dat ik in de tussentijd doorheb dat 'Beatles-invloeden' me beduidend minder ergeren dan The Beatles zelf, waardoor tracks als These Chains en Now She'll Never Know me toch beduidend beter bevallen dan voorheen. Als het album rockt is het namelijk best stevig en met Cathedral Wall hebben we zelfs een soort stonerrock/metal te pakken (en die sound werkt wonderbaarlijk goed). Positieve verassing. Het 'mindere' album is best nog we goed te doen.

Voorlopige tussenstand:
1. Brave
2. Clutching At Straws
3. Fugazi
4. Script For A Jester's Tear
5. Afraid Of Sunlight
6. Seasons End
7. Market Square Heroes
8. Misplaced Childhood
9. This Strange Engine
10. Holidays In Eden
11. Radiation

Grappig dat ik bij herbeluistering (en kritiek van drummers, en het compleet beluisterd hebben van Genesis' discografie) de kritiek op het drumwerk van dit album best begrijp. Het voelt helemaal in vergelijking met Trewavas' baswerk allemaal net wat minder spetterend dan ik altijd dacht. Gelukkig draait dit album niet alleen om de drums en is mijn voornaamste kritiek ten opzichte van mijn eerder geschreven recensie nog steeds dat Garden Party wat in het niet valt bij de rest van het beeldschone materiaal.

Het beste staat aan het begin en het einde: Script For A Jester's Tear (het lied) is de soundtrack van het liefdesverdriet in mijn tienerjaren. Er is nog steeds voor mij geen betere tekst gevonden voor hartezeer dan wat Fish op het einde van dit lied zingt:

The fool escaped from paradise will look over his shoulder and cry
Sit and chew on daffodils and struggle to answer why?
As you grow up and leave the playground
Where you kissed your prince and found your frog
Remember the jester that showed you tears, the script for tears

So I'll hold our peace forever when you wear your bridal gown
In the silence of my shame the mute that sang the sirens' song
Has gone solo in the game, I've gone solo in the game
But the game is over
Can you still say you love me?

Chelsea Monday (de melancholie) en Forgotten Sons (vurig en bijna aggressief) zijn de andere hoogtepunten en laten een band in topvorm horen. Nog steeds na al die jaren een werkelijk fantastisch stukje neo-prog dat zich met gemak kan meten met het betere Genesis werk.

Voorlopige tussenstand:
1. Script For A Jester's Tear
2. Market Square Heroes

Even de mindset weer aanpassen, want nadat ik B'sides Themselves, Real To Reel en Brief Encounter van de week nog heb aangeschaft en gisteren Live At Loreley weer eens heb aangezet, zou ik bijna vergeten dat de Hogarth era echt een andere era is. Ik heb vroeger ook heel lang geroepen dat het met Fish allemaal beter was, terwijl ik echt amper de moeite had genomen om Hogarth een kans te geven. Ik geloof dat het pas vanaf het moment dat ik Ocean Cloud hoorde was dat ik dacht 'oh, hier zit toch meer in dan ik dacht'. Seasons End, Brave en Marbles volgden, dat beviel allemaal en nu heb ik alles in mijn kast staan. Het kan snel gaan.

Seasons End heeft muzikaal niet per se veel verschillen met de Fish era, maar heeft alsnog een enorme stijlbreuk door de zang en de teksten. Fish was een maniakale dichter die Peter Gabriel eruit Gabrielde, Hogarth is een rustige troubadour met ingetogen en meer subtiele teksten. Onderstaande is voor mij in ieder geval een puur pareltje (Seasons End):

We'll tell them how we changed the world
And how we tamed the sea
And seasons they will never know
In England

So watch the old world melt away
A loss regrets could never mend
You never miss it till it's gone
So say goodbye, say goodbye

We'll tell our children's children why
We grew so tall and reached so high
You never miss it till it's gone
So say goodbye, say goodbye
To seasons end

Verder een fijn afwisselend album. Opener King Of Sunset Town is groots, Hooks In You en The Uninvited Guest zijn lichtvoetig en rockend. Easter is een prachtige ballad. Seasons End en Berlin zijn melancholisch. Bij The Space krijg ik zelfs nog een late Queen-vibe (Innuendo). Misplaced Childhood werkt misschien beter als concept, maar ik vind de algehele kwaliteit van de songs hier net wat hoger.

Voorlopige tussenstand:
1. Clutching At Straws
2. Fugazi
3. Script For A Jester's Tear
4. Seasons End
5. Market Square Heroes
6. Misplaced Childhood

Ik heb persoonlijk echt totaal geen problemen met het alom gehate Most Toys. Lekker korte rocker die wat leven in de brouwerij brengt. Verder is dit samen met het volgende album wel de Marillion-cd die ik het minste heb beluisterd. Ik herinner me dat ik dit album de eerste keer wat duf vond, maar in de tussentijd ben ik het toch een stuk beter gaan waarderen. Dit ligt ook nog extra aan het feit dat de live-dvd die dit album vergezelde (Somewhere In London) ook wel de Marillion-dvd is die ik het meeste heb bekeken. De songs kwamen daar in ieder geval prima uit de verf.

Zo na Marbles is het album misschien wat 'simpel', maar ik geniet met volle teugen van de collectie sfeervolle rocksongs. Vooral de titeltrack, A Voice From The Past, No Such Thing en Faith gaan er prima in. Wederom valt het me op dat ik liever invloeden van The Beatles, dan de band zelf hoor en Marillion maakt er ook hier weer gretig gebruik van qua sound. Het luistert echter heerlijk weg, middle of the road of niet.

Voorlopige tussenstand:
1. Brave
2. Clutching At Straws
3. Fugazi
4. Script For A Jester's Tear
5. Afraid Of Sunlight
6. Seasons End
7. Market Square Heroes
8. Marbles
9. Misplaced Childhood
10. This Strange Engine
11. Somewhere Else
12. Anoraknophobia
13. Holidays In Eden
14. Radiation
15. Marillion.com

Sounds That Can't Be Made verraste mij toentertijd enorm. Happiness Is The Road was net teveel en bij vlagen wat kabbelend, maar Sounds That Can't Be Made had een verpletterende opener, een dromerige afsluiter, enkele progressieve doch opzwepende tracks (Power en Sounds That Can't Be Made) en een paar lichtvoetige rocksongs en maakte zodoende een prima afwisseling tussen de verschillende stijlen die de band in de tussentijd goed is gaan beheersen. Een favoriet zal het album absoluut niet worden, maar ik heb ook geen moment dat ik me echt stoor aan wat er gespeeld wordt. Ik vind Montreal nog steeds een vrij simpele tekst hebben en Invisible Ink is verre van briljant, maar het luistert alsnog allemaal prima weg.

Gaza is overigens wel een van de meest gewaagde nummers die de band ooit heeft geproduceerd. Laaggestemde gitaren, de teksten en lengte maken het een zware zit voor lichtgewichten, maar als compositie ben ik er echt helemaal dol op.

Voorlopige tussenstand:
1. Brave
2. Clutching At Straws
3. Fugazi
4. Script For A Jester's Tear
5. Afraid Of Sunlight
6. Seasons End
7. Market Square Heroes
8. Marbles
9. Misplaced Childhood
10. This Strange Engine
11. Sounds That Can't Be Made
12. Happiness Is the Road
13. Somewhere Else
14. Anoraknophobia
15. Holidays In Eden
16. Radiation
17. Marillion.com

Hier wijkt mijn mening wat af van de massa, maar ik blijf tot op de dag van vandaag This Strange Engine nog steeds een erg fijn rockalbum met lichte proginvloeden vinden. Waar men op Holidays In Eden net wat te poppy was, blijft een bezwerend nummer als opener Man Of A Thousand Faces toch uitdagend met het bijna shamanistische outro. Estonia en This Strange Engine zijn daarnaast gewoon Marillion op haar best en Accidental Man is eveneens een erg fijne rocksong.

Het is vooral Hope For The Future waarvan ik nog steeds niet weet of het nu wel of geen grap is. Indien 'ja': geslaagd jongens, vooral niet meer doen. Indien 'nee': mmm... Dit ene smetje is echter niet genoeg om mijn mening over het album flink te laten kelderen. Als rustgevend en lichtvoetig luisteralbum is er weinig anders dat ik als alternatief zou willen horen.

Voorlopige tussenstand:
1. Brave
2. Clutching At Straws
3. Fugazi
4. Script For A Jester's Tear
5. Afraid Of Sunlight
6. Seasons End
7. Market Square Heroes
8. Misplaced Childhood
9. This Strange Engine
10. Holidays In Eden

Op Blood Mountain vind ik de term 'prog metal' toch echt wel flink van toepassing. Bij vlagen doet de band me hier ook wat denken aan de latere Voivod, al hoor ik soms ook stukken die stiekem aan Dream Theater doen denken, dit alles als een aanvulling op de agressieve en volle sound die de band al vanaf het begin heeft. Als logische evolutie van Leviathan is er meer ruimte voor melodie, maar de woeste riffs en spetterende drums zorgen ervoor dat het album geen moment stilvalt en nog steeds absoluut 'heavy' is. En zo'n track als Bladecatcher is toch gewoon ongelooflijk grappig?

Ik erger me nergens meer aan de zang aangezien de afwisseling tussen clean en schreeuwen er echt goed op vooruit is gegaan. De meer melodieuze tracks als The Sleeping Giant, This Mortal Soil en Siberian Divide hebben wel mijn absolute voorkeur. Toch kom ik niet op een hogere score uit dan 4 sterren, omdat het album ook weer niet heel fijn wegluistert. Het staat bomvol met afwisseling en spannende tracks, maar waar Leviathan per luisterbeurt beter wordt, heb ik het idee dat ik hier nu tegen de maximale waardering aanzit.

Tussenstand:
1. Leviathan
2. Blood Mountain
3. Remission
4. Lifesblood

Voelt een beetje vreemd om deze marathon zo voort te zetten na de dood van Hinds, maar het einde was ook voor mij al in zicht. Cold Dark Place is weer iets interessanter dan Emperor Of Sand, maar echt een compleet schot in de roos kan ik het nog steeds niet noemen, daarvoor is het materiaal nog steeds niet beklijvend genoeg. Wel tof om tegen het einde weer wat echte (death) metal te horen en over het algemeen is het musiceren zeker sterk.

Tussenstand:
1. The Hunter
2. Once More 'Round The Sun
3. Leviathan
4. Blood Mountain
5. Crack The Skye
6. Cold Dark Place
7. Emperor Of Sand
8. Remission
9. Lifesblood

Crack The Skye is het eerste Mastodon-album dat ik in mijn collectie kreeg (letterlijk gekregen van een vriend) en ik heb op basis daarvan wel besloten dat ik de band meer aandacht zou moeten geven. Toch vind ik het wel een moeilijk album om in te komen. De zangpartijen zijn uitstekend en muzikaal gebeurt er heel erg veel, maar bij vlagen vind ik het net iets teveel focus op techniek en atmosfeer en te weinig op echte nummers. En terwijl ik dit type voel ik me daar ook een beetje schuldig over, want het album bevat echt een enorme hoop kwaliteit en dat ik het zonder problemen 9 keer heb beluisterd heb de afgelopen week, geeft ook echt wel aan dat ik toch wel fan ben van het album. Het ligt echter wel zwaar op de maag, behoorlijk zelfs. Punten gaan naar Oblivion en The Czar.

Tussenstand:
1. Leviathan
2. Blood Mountain
3. Crack The Skye
4. Remission
5. Lifesblood

Ik kom er gewoon niet in bij dit album. Ik hoor dat het goed is, maar de nummers beklijven gewoon niet? Jaguar God is het enige moment dat ik wel opveer, want dit nummer begint lekker psychedelisch en klinkt daarmee toch net wat anders dan de rest van het materiaal. Het is echt wel goed, maar na de vorige twee albums waar de nummers echt allemaal herkenbaar waren, is het dit keer gewoon moeilijk om echt enthousiast te worden.

Tussenstand:
1. The Hunter
2. Once More 'Round The Sun
3. Leviathan
4. Blood Mountain
5. Crack The Skye
6. Emperor Of Sand
7. Remission
8. Lifesblood

Bij het beluisteren van Leviathan gebeurde iets fantastisch! Bij de eerste luisterbeurt dacht ik 'de zang is nog niet helemaal mijn ding, maar het is wel vet'. Bij de tweede luisterbeurt dacht ik 'toch wel een solide 8'. Nu zit ik op het punt van 'fuck, ik moet dit album echt fysiek gaan aanschaffen!'

Allereerst: opener Blood And Thunder is nu al een ware metalklassieker die wat mij betreft helemaal hoort in het rijtje Number Of The Beast, Holy Diver, Master Of Puppets, Angel Of Death en Ace Of Spades. Wat een super riffwerk en holy shit wat zijn die drums spectaculair. De grunt/schreeuw die "SPLIT YOUR LUNGS WITH BLOOD AND THUNDER WHEN YOU SEE THE WHITE WHALE!" eruit gooit is fenomenaal. Maniakaal. Agressief. Geobsedeerd. Precies zoals Ahab in het boek is. De gitaarriff van Seabeast is een letterlijk monster, het woeste gebrul op Island zou Thor zelf wakker maken. Naked Burn is dan ineens weer een hele frivole instrumental, terwijl Hearts Alive een hard en progressief bakbeest is. De productie is rauw en levendig, de composities stuk voor stuk aangrijpend. De zang mag van mij nog steeds bij vlagen beter, maar ik ben wat betreft dit album echt wel helemaal om!

Tussenstand:
1. Leviathan
2. Remission
3. Lifesblood

Eh, ik doe toch wel mee. Ook al kunnen Ruud en ik niet tegelijkertijd naar albums luisteren, dat betekent niet dat ik niet kan proberen een beetje bij te blijven. Mastodon intrigeert me wel genoeg namelijk, helemaal omdat ik Crack The Sky daadwerkelijk erg goed vind.

Toen ik Mastodon in 2005 live zag op Waldrock, was ik vooral verrast dat de band meer kenmerken had met de meer klassieke rock/metal die ik graag hoor en lang niet de teringherrie speelde die ik verwachtte. OP deze EP is dat nog niet het geval. Ik sta in dat opzicht wel met Ruud hier, helemaal de zang vind ik verschrikkelijk. Goedgespeelde en vakkundig geproduceerde herrie waar ik gewoon niet de doelgroep voor ben. We Built This Come Death intrigeert nog wel het meeste.

Wederom zijn Ruud en ik het eens en zie ik een van de minst beoordeelde albums als een van de besten. Net als bij The Hunter het geval is, hoor ik hier een ideale balans tussen kracht, melodie en atmosfeer. Met The Motherload heeft de band zelfs een 'radiovriendelijke' hit die buiten aanstekelijk te zijn, ook nog eens prachtige zangpartijen heeft. Leuke videoclip ook.

Sluit met Diamond in The Witch House echt fenomenaal af ook, heerlijk onheilspellende track. Op dit moment moest de wereld echt wel aan Mastodon's voeten liggen.

Tussenstand:
1. The Hunter
2. Once More 'Round The Sun
3. Leviathan
4. Blood Mountain
5. Crack The Skye
6. Remission
7. Lifesblood

Nog steeds teveel geschreeuw naar mijn smaak, maar er staan wel een paar hele sterke tracks op. Ol'e Nessie, Trilobite en Elephant Man geven namelijk echt enorm veel kwaliteit met sterke sfeerwisselingen en melodieuze passages. Ik voel hier al langzaamaan dat de band wel aan het evolueren is in een richting die me wel trekt, maar de meer hardcore-achtige stukken mag men dan wel echt laten vallen. De kwaliteit kan ik echter op dit album ook niet ontkennen.

Tussenstand:
1. Remission
2. Lifesblood

Mijn mening is hetzelfde als die van RuudC, ik vind dit namelijk ook met gemak het beste album uit Mastodon's discografie (tot nu toe in de marathon dan). Echte nummers met kop en staart, en vooral heel veel oprechte emotie. All The Heavy Lifting is hier echt een perfect voorbeeld van: ijzersterke tekst, machtig refrein, heerlijk stampend tempo en technisch zonder dat het te overdreven wordt. Het hele album voelt sowieso wat emotioneler beladen dan de voorgangers en de zangpartijen zijn dit keer echt ijzersterk. Sanders is huidige favoriet, al waardeer ik het wat lichtere, meer heldere geluid van drummer Dailor. Grappig dat ik het door hem gezongen Creature Lives wat Genesis vibes vind hebben, want ik lees net dat hij enorm beinvloed is door Phil Collins in zijn Genesis era. Verder zijn The Hunter en het psychedelische (beetje Hey You van Pink Floyd-invloeden in die gitaarriff) The Sparrow samen met All The Heavy Lifting absolute favoriete tracks. Mastodon is hier een perfecte metalband qua sound, ook al vinden ze zichzelf geen metalband om een 'dat is te beperkend' reden.

Tussenstand:
1. The Hunter
2. Leviathan
3. Blood Mountain
4. Crack The Skye
5. Remission
6. Lifesblood

Dat er geen bas te horen is, hoeven we niet nogmaals te benadrukken, maar ik vind Ulrich's drumwerk echt foeilelijk op een aantal momenten. Ik heb al een aantal fans van dit album als argument horen gebruiken dat dit komt omdat het album echte progressieve thrash is en dat het daarom raar klinkt, maar ik vind het gewoon niet fijn klinken. Ook het eerste album waarvan sommige composities me echt tegenstaan. De titeltrack is veel te lang en heeft geen fijn verloop, waarbij vooral opvalt hoe slap de drumfills klinken bij de meer technische middenstukken. Eye Of The Beholder vind ik oersaai. Opener Blackened heeft daarnaast momenten dat Ulrich er voor mijn gevoel echt compleet naast zit.

One is een terechte klassieker, al vind ik het nummer sterker in combinatie met de videoclip van de complete band lekker headbangend in een verlaten fabriekshal, met de filmbeelden er naast. Het klinkt op album een stukje kaler. Nog steeds goed, maar minder.

Met The Shortest Straw hebben we weer een nummer met een enkel leuk stukje (versnelling naar de solo), maar een verder ongeinspireerde compositie. Hetzelfde geldt voor Harvester Of Sorrow. Ik hoor techniek, maar geen bezieling en bovenal geen sterke song. The Frayed Ends Of Sanity gaat hier helaas ook in mee. To Live Is To Die heeft een paar sporen van Burton's hand, maar hangt als compositie van los zand aan elkaar. Sluit met Dyers Eve in ieder geval nog spectaculair en krachtig af.

De dood van Burton heeft zijn sporen nagelaten en levert voor mij een van de meest overschatte klassiekers op uit de Metallica-geschiedenis. Nee, slecht is het echt niet, maar het is verre van opzienbarend en het absolute bewijs dat er in ieder geval een bandlid tussen zit die niet compleet mee kan met de rest. En dan heb ik het niet over de bassist, ik heb geen idee wat die verder gespeeld heeft. Duurt ook nog eens te lang. Overambitieus.

Tussenstand:
1. Master Of Puppets
2. Ride The Lightning
3. Kill 'Em All
4. ...And Justice For All

Een album dat ik nooit eerder heb gehoord en waarvan ik ook niet weet of ik het graag nog een keer ga doen. Slecht is het niet, maar blij word ik er ook niet van. Het is in ieder geval duidelijk weer metal, soms zelfs weer thrash, maar er gebeurt dit keer vooral een hoop zonder dat er enige samenhang in de songs te vinden is. Het pluspunt: dit album heeft goeie stukken waarop een riff of solo echt wel degelijk werkt, of Hetfield lekker in zijn vel als zanger lijkt te zitten. Maar ik heb geen song gehoord die ik als geheel echt vond werken. Het is hard, het is afwisselend, maar het is ook wederom los zand. Op Load kwamen hier nog enkele goeie songs uit, waardoor ik dat album toch echt hoger waardeer dan dit.

En wederom is Ulrich hinderlijk aanwezig. Soms echt gruwelijk lelijke partijen weer en zoals vaker veel te hard in gemixt. De teksten zijn ook janken met de pet op en de algehele productie zit me gewoon niet lekker. Te luid en te gruizig daardoor. En als ik een album met een matige productie, songs die nergens heen gaan en ongemakkelijke teksten hoor, dan kom ik toch tot de conclusie dat het geheel me meer aan St. Anger doet denken dan ik durfde te bekennen. 2.5 sterren voor de moeite. Dat het afsluitende My Apocalypse het meeste aanspreekt spreekt gezien de korte tijdsduur ook boekdelen.

Tussenstand:
1. Master Of Puppets
2. Ride The Lightning
3. Kill 'Em All
4. Metallica
5. ...And Justice For All
6. Load
7. Death Magnetic
8. Reload
9. St. Anger

Het afsluitende album van een toch vrij teleurstellende marathon. Ik herinner me dat ik toen Hardwired nog wel als videoclip op Youtube voorbij heb zien komen (en dat ik niet bijster omver geblazen was). En ik herinner me dat een aantal mensen dit album ook aanhaalden als een glorieuze terugkeer naar thrashmetal. Een kinderhand is snel gevuld.

Er zitten echt een paar baggerslechte songs op het album. Now That We're Dead is ironisch genoeg een slappe Megadeth (Symphony Of Destruction) rip-off en het 'CTHULHU AWAKEN' gejengel op Dream No More gaat deze oude god echt niet wakker maken. Rond Halo On Fire valt het me stiekem ook op dat dit album helemaal niet zo'n terugkeer naar de thrash is als een aantal fans toen schreeuwden en dat de Load-invloeden er duidelijker in zitten dan ik eerst dacht. Wel een aardig solostuk aan het einde, maar wederom is het veel te lang. De tweede cd bevestigt dit nog even extra met de kabbelende riffs en het complete gebrek aan afwisseling in de tergend lange songs. Zijn er echt mensen die liederen als Am I Savage? en Here Comes Revenge boeiend vinden? Ik vind het vooral getuigen van een band die veel minder materiaal op een album zou moeten zetten en de focus meer moet leggen op het beter uitwerken van de enkele goeie ideëen die er dan wel zijn...

De positieve dingen dan maar? Ach, de productie is beduidend beter dan op Death Magnetic het geval was. Hardwired heeft buiten de kuttekst een aardige Kill 'Em All-vibe en is eindelijk weer eens kort. Atlas, Rise! is nog best behoorlijk. En ja hoor, het afsluitende Spit Out The Bone mag er ook nog enigszins wezen. De songs hangen niet meer aan elkaar van losse ideëen, maar zijn in ieder geval gefundeerd in een basis die op ieder lied duidelijk is. Het zorgt er voor dat ik de nummers in ieder geval makkelijk herken. Helaas levert het geen bijzonder sterk materiaal op. De riffs missen vaak punch en de solos zijn verre van glorieus. Hetfield klinkt nog aardig op de zang, maar tekstueel heb ik niets gehoord waarvan ik moest denken 'hey, dat is nog eens lekker gevonden'.

Het is treurig, maar buiten toevalstreffer Metallica, zijn de Burton-loze albums voor mij geen promotie voor de 'grootste' metalband ter wereld. Als er oprechte woede te horen is, presenteert zichzelf dat in de vorm van een gedrocht als St. Anger en als men probeert om iets van de oude glorie op te zoeken, manifesteert zich dat in songs die geen consistentie hebben (Death Magnetic) of voortborduren op een enkel matig tot redelijk idee (Hardwired... To Self-Destruct). Neemt niet weg dat helemaal Ride The Lightning en Master Of Puppets horen bij de beste metalalbums ooit, maar in hoeverre we hiervoor nu echt Hammett/Hetfield/Ulrich dankbaar moeten zijn... ik begin het steeds meer en meer te betwijfelen.

Eindstand:
1. Master Of Puppets 5*
2. Ride The Lightning 4.5*
3. Kill 'Em All 4*
4. Metallica 4*
5. ...And Justice For All 3*
6. Load 3*
7. Hardwired... To Self-Destruct 2,5*
8. Death Magnetic 2,5*
9. Reload 2,5*
10. St. Anger 1,0*
11. Lulu 0,5*
Gemiddelde: 2,95*

Een van de populairste metalbands ooit als het niet de populairste metalband ooit is. Waar Iron Maiden en Judas Priest wel tot de verbeelding spreken, heeft geen enkele band zo'n indruk op het niet-metal publiek achtergelaten als Metallica met een hit als Nothing Else Matters. Je zou bijna vergeten als je Some Kind Of Monster ziet en St. Anger luistert dat Metallica ooit een van de snelste en rauwste bands op aarde was. Stiekem ben ik altijd meer een Megadeth-fan geweest (er werd me toen ik 15 was verteld door een meer ervaren metalhead dat het de ene of de andere band was, onzinnig natuurlijk), maar ik kan niet ontkennen dat vooral Hetfield voor mij lange tijd model stond voor de ultieme metalpersoonlijkheid. Vikingsnor, lang haar, dikke riffs en een fantastische stem. Ik wou er zoals hij uitzien, dan zou men op school wel ophouden met me lacherig een meisje te noemen omdat ik lang haar had. Kuch. Jeugdtrauma terzijde, Metallica is iconisch en uitermate belangrijk voor thrashmetal in het bijzonder en metal in het algemeen.

Kill 'Em All is overduidelijk een belangrijk album voor de ontwikkeling van de meer extreme tak van de metal. Het is nog steeds overduidelijk geschoeid op de N.W.O.B.H.M.-leest, maar dan met een flinke punk-vibe er in die het geheel chaotischer, sneller en steviger maakt. Hetfield heeft een stoere stem, Hammet's solo's gieren naar hartelust en Burton's basspel is fenomenaal. En Ulrich... kan ik nog niet echt kritiek op hebben rond deze tijd.

Kill 'Em All blijft voor mij wel steken op een dikke 4 sterren, doordat ik het album eigenlijk te lang vind en songs als The Four Horsemen en Seek & Destroy net te lang duren en daardoor wat voortkabbelen op bepaalde momenten. Nee, de band is op het best als de songs snel zijn en verpulveren. Metal Militia is zo bijvoorbeeld echt genieten. Phantom Lord is ook een favoriet. Een erg sterk debuut, maar het zal toch nog een stukje beter worden.

Load is een album dat ik nooit in mijn collectie heb gehad en vooral enkele malen bij een vriend heb gehoord die er echt dol op is. Ik heb het altijd meer gehouden op een album van 'momenten'. Als je er niet echt naar luistert werkt het prima als de soundtrack van Sons Of Anarchy, maar voor een actieve luisterbeurt vind ik het saai tot ergerlijk.

Ik heb in dat opzicht vooral te doen met Hetfield die er echt nog wel het beste van maakt met goeie teksten en lekkere zangpartijen (zij het wat karikaturaal met zijn vele 'oooh' en 'yeah' uitspattingen). De composities doen het hem voor mij gewoon niet, uitzonderingen daargelaten. Wel grappig dat Ulrich als hij op zijn meest basaal speelt, in ieder geval ook weinig fout doet. En dat de bassist nog steeds niet echt mee mag doen met de grote jongens.

De uitzonderingen zijn de songs waar James zijn hart leegstort. Ieder mens kan zich vereenzelvigen met de dood van een geliefde, dus Until It Sleeps en vooral Mama Said gaan er bij mij heel goed in. Laatstgenoemde vind ik als countryballad allereerst een echt FLINKE verbetering ten opzichte van een Nothing Else Matters die ik echt enorm zat ben. Country kan de absolute hel zijn, of het beste als het oprecht is, en Hetfield raakt hier helemaal de juiste snaar.

Maar goed, dan staan daar tegenover songs als Cure, Poor Twisted Me, Wasting My Hate, Thorn Within en Ronnie die ik bijvoorbeeld echt verschrikkelijk vind met die kabbelende, herhalende riffs. Nee, Load geeft me weinig muzikaal vuurwerk en moet het op momenten hebben van oprechte emoties zoals in eerder genoemde songs. Duurt daarnaast ook echt veel te lang. Benieuwd of het klopt dat van Load en Reload samen een degelijk album van een uur te maken is in dat opzicht.

Tussenstand:
1. Master Of Puppets
2. Ride The Lightning
3. Kill 'Em All
4. Metallica
5. ...And Justice For All
6. Load

Ja, hier kunnen we toch echt wel spreken van een absoluut meesterwerk. Ride The Lightning was bijna perfect, maar hier kan ik echt niets tegen de stroom van muzikaal geweld inbrengen. Waar ik op het debuut nog wat klachten had over de lengte van de songs, is hier iedere seconde welbesteed. Songs hebben veel dynamiek met tempo-wisselingen, hard en zacht en mooie melodielijnen over de snoeiharde riffs. De teksten zijn eveneens ijzersterk en worden vol overtuiging gebracht.

Battery en Master Of Puppets als favoriet noemen zou makkelijk zijn. Het zijn immers een iconische opener en iconische titeltrack. Toch gaat mijn voorkeur het meeste uit naar het naargeestige Welcome Home (Sanitarium) en het all-out thrashmetalgeweld van Disposable Heroes. Twee tegenstellingen op een album, dat zich bij vlagen best progressive thrash mag noemen. Wonderbaarlijk hoe ik naarmate de afgelopen twee albums vorderden ik ook steeds beter begreep waarom ik Slayer zo'n kutband vind. Metallica heeft hier de kunst afwisseling helemaal door om harde stukken harder te maken. Afwisseling is de sleutel.

Tussenstand:
1. Master Of Puppets
2. Ride The Lightning
3. Kill 'Em All

Toch wel een flinke verbetering weer ten opzichte van de vorige voor mij. Ook een album dat ik vroeger veelvuldig heb beluisterd, maar een bepaald moment gewoon niet meer heb aangeraakt. Het is allemaal ook bij vlagen wat te traag en had sneller gemogen, maar de composities kloppen ten minste wel gewoon. Bevat natuurlijk ook een handvol (terechte) hits en zette Metallica wereldwijd helemaal op de kaart voor het grote publiek. Wat dat betreft ook gewoon een terechte hit.

Ik ben Nothing Else Matters in de tussentijd als lied wel echt zat. Iedere beginnend gitarist kent de openingspingel, het is ongelooflijk gezapig en heeft ook nog eens het Hetfield-zang-karikatuur geschapen ('oooh', 'yeaaaaaah', 'uhuh'). Geef mij dan toch maar de echte balladesque kraker van dit album: The Unforgiven. Dit is een hitsingle die ik niet vaak genoeg kan horen met zijn ijzersterke teksten en oprechte zangpartijen.

Het album had wel iets korter gemogen om de flow beter te houden. Het sluit gelukkig wel prima af met The Struggle Within, die nog net een klein beetje extra pit meegeeft wat het album anders zou missen. Verder wel prima productie t.o.v. de voorganger (bas is te horen, meer galm op de instrumentatie voor een vollere sound) en een aantal krakers. Een goed instapalbum voor mensen die metal willen leren kennen, maar zeker niet het beste dat de band heeft uitgebracht.

Tussenstand:
1. Master Of Puppets
2. Ride The Lightning
3. Kill 'Em All
4. Metallica
5. ...And Justice For All

Tussen The Unforgiven II, die me beduidend minder goed bevalt dan vroeger, en Low Man's Lyric heb ik werkelijk geen enkele song onthouden. Ja, Fuel is een vette opener en The Memory Remains kan ik ook wel van genieten, Low Man's Lyric heeft een fijne vibe en het vervolg op The Unforgiven heeft in ieder geval nog een mooie tekst. Verder zingt Hetfield op het hele album nog steeds goed en...

Ja, ik kan er niet meer van maken. Ik vind het gewoon goed gespeelde saaiheid. Denk dat ik met een knipbeurt van Load en Reload een aardige plaat van drie kwartier kan maken, maar verder is dit niet iets waar ik verder nog meer uit ga halen. Next!

Tussenstand:
1. Master Of Puppets
2. Ride The Lightning
3. Kill 'Em All
4. Metallica
5. ...And Justice For All
6. Load
7. Reload

Ja, ik had eigenlijk niet anders verwacht dan dat dit album nog steeds een dikke schot in de roos zou zijn. Waar Kill 'Em All jeugdige onbezonnenheid toont, is dit album al behoorlijk volwassen met een paar van de beste metal(lica) tracks ooit.

Het geheim van Ride The Lightning zit hem vooral in hoe ongelooflijk afwisselend het album is. Bassist Cliff Burton die de rest van de band muziektheorie bij bracht, het blijft een prachtig verhaal. Na all-out thrashers, gaat het album over in het sublieme For Whom The Bell Tolls met krachtige oorlogsteksten en een strak marcheerritme, om vervolgens over te gaan in het hartverscheurend mooie Fade To Black. Hilarisch hoe mensen er toentertijd boos om waren. Hier hoor ik ook meteen weer waarom Metallica boven een Slayer uitstijgt voor mij.

Escape is een vreemd lied dat het album van een maximale score weg houdt. Muzikaal is het nog steeds top notch, maar het refrein loopt niet lekker, kennelijk omdat de platenmaatschappij wilde dat er wat radiovriendelijks uitkwam. Nog steeds een goed lied, maar het klopt ergens niet helemaal. Gelukkig trekt Creeping Death het album meteen weer op. Er zijn weinig thrashnummers die zo'n vet meeschreeuw stuk hebben als het "DIE BY MY HAND"-gedeelte. De tweede, lage stem onder het refrein geeft het lied ook een fantastiche, duistere vibe. En zo'n instrumental als The Call Of Cthulhu (ja, Lovecraft-enthousiasteling hier, ik noem onze Ancient One bij zijn echte naam. Iä! Iä! Cthulhu fhtagn!) is natuurlijk ook prachtig. Al valt stiekem wel een beetje op dat Ulrich's drumpartijen hier al een beetje in het niet vallen bij het geweld van de gitaren.

Geen volledige bak door Escape dus, maar de 4.5 sterren zijn dik verdiend. Een zeer invloedrijk, krachtig en afwisselend album.

Voorlopige tussenstand:
1. Ride The Lightning
2. Kill 'Em All

Op 19 juni, nota bene ter ere van mijn verjaardag van enkele dagen eerder, hebben Ruud en ik het album samen geluisterd bij mij thuis. Normaal gesproken gaat dit via social media tegelijkertijd, maar dit keer was het gezellig als vrienden onder elkaar met iets teveel drankjes en een derde vriend die meteen ook zijn ongezouten mening mocht geven.

De kater was enorm.

Of het de alcohol was, of de cd kan ik niet meteen zeggen, maar St. Anger deed echt verschrikkelijk veel pijn om te beluisteren. Ik had al een 1,5 sterren staan en geloof dat dit gebaseerd was op het materiaal dat ik wel al kende, maar nu we het echt volledig gehoord hebben is de kwelling compleet. Ik snap ergens wel dat mensen genieten van een vorm van authenticiteit, bruutheid, ongebreidelde emotie. Want dat zit er zeker wel in. Ik vind het gewoon verschrikkelijk lelijk. Niet alleen de productie, het algemene spel en de zang zijn niets dan tergend. Soms klinkt het alsof de drums een compleet ander lied spelen dan de gitaarpartijen doen verraden. En alles duurt weer eens veel te lang. Bijna onbeluisterbaar.

Tussenstand:
1. Master Of Puppets
2. Ride The Lightning
3. Kill 'Em All
4. Metallica
5. ...And Justice For All
6. Load
7. Reload
8. St. Anger

Lastig te behappen, maar uiteindelijk valt het kwartje. Vanaf Superjudge heb ik alle albums van Monster Magnet, maar het hele vroege werk is me tot nu toe nog ontschoten. 25... Tab is in ieder geval een uitzonderlijk psychedelische ep die best een volledig album genoemd had kunnen worden. Toegankelijk is het absoluut, maar ergens op 2/3 van het eerste nummer begon ik eindelijk in de vibe te komen. De afsluitende tracks zijn wat steviger en toegankelijker en zorgen in ieder voor een fijne tweede helft. Nog wat onstuimig, maar alsnog erg intrigerend!

Een slecht album zou ik 4-Way Diablo niet noemen, maar het voelt ergens toch aan alsof Wyndorf na zijn overdosis zoekende was naar hoe de band qua sound verder moest gaan. Er staat echt nog steeds prachtig materiaal op (Cyclone, A Thousand Stars), maar met You're Alive ook het eerste Monster Magnet nummer dat ik echt oprecht kut zou noemen. Na dit nummer wordt het allemaal wel weer beduidend beter en rockt het bij vlagen ook weer wat, maar het voelt alsnog in zijn geheel alsof het gaspedaal niet ingedrukt mag worden. Ik moet toegeven dat ik me van dit album ook niet heel veel herinnerde, terwijl het toch al een paar jaar in de kast staat, en begrijp nu toch iets meer van waarom dit was. Nog steeds niet verkeerd, maar het is wel verreweg het minste album tot nu toe.

Tussenstand:
1. Powertrip
2. Dopes To Infinity
3. God Says No
4. Monolithic Baby!
5. Spine Of God
6. Superjudge
7. 25... Tab
8. 4-Way Diablo

Voor mij wel een van de beste stoneralbums ooit. Het is een genre waar ik toch vaak wat dubbele gevoelens over heb omdat het heel snel echt oersaai kan worden, maar Monster Magnet heeft met die no-nonsense rock n' roll attitude altijd een hoop goedgemaakt bij me. Ik denk dat we vanaf dit album ook wel kunnen zeggen dat Dave Wyndorf als zanger en tekstschrijver echt veel meer credits zou moeten krijgen dan hij nu krijgt.

Het is nog steeds geen ultiem album, daarvoor vind ik Third Alternative net wat teveel slepen. Hitsingle Negasonic Teenage Warhead is echter wel een heerlijke song, terwijl ook Look To Your Orb For The Warning, All Friends And Kingdom Come, Ego, The Living Planet en Theme From Masterburner stonergiganten zijn. Dan is het ook leuk als kortere nummers als Blow 'Em Off en King Of Mars de ronde doen. Het geeft het album afwisseling en dynamiek. Geeft mij in ieder geval zin om er weer eens wat paddestoelen in te gooien.

Tussenstand:
1. Dopes To Infinity
2. Spine Of God
3. Superjudge
4. 25... Tab

Een album dat ik een beetje vergeten was en waarbij ik eigenlijk een flinke omslag in becijfering verwachtte. Het tegendeel blijkt waar: God Says No is een heerlijk album dat weinig onderdoet voor zijn voorgangers.

Het voornaamste punt ten opzichte van Powertrip is dat het album wat ontoegankelijker is. Minder catchy, wat lomer, maar bij vlagen toch ook weer flink experimenteler. Van die vervormde drums die je eerder bij popmuziek zou verwachten, maar dan toch verpakt in spannende songs. De titeltrack is lekker dreigend, Queen Of You is meesterlijk en het loodzware Cry is eveneens fantastisch. Met Melt hebben we ook een opener van heb ik jou daar. Het triphopperige Take It is een vreemde afsluiter, maar het voelt nog steeds thuis op het album. Zwaar onderschat wat mij betreft.

Tussenstand:
1. Powertrip
2. Dopes To Infinity
3. God Says No
4. Spine Of God
5. Superjudge
6. 25... Tab