Playground Of The Damned lijkt onder de fans altijd een beetje een onderbelicht album te zijn. Ik moet toegeven dat het er ook geen een is die ik heel vaak opzet, maar het album is na het vrij lange Voyager in ieder geval wel lekker kort en direct. Met Jackhammer begint het ook allemaal lekker vlot, toch zijn de daaropvolgende drie nummers voor mij buiten wat sfeervolle passages redelijk inwisselbaar. Nee, dan wordt het vanaf Abattoir de la Mort toch weer beduidend beter, helemaal met een pareltje van een zin als 'From the taste of the blood in my mouth I know that I am evil'. Fire of Ashurbanipal grijpt weer terug naar de psychedelische Mark Of The Beast-tijd (en is erg mooi), terwijl Brethren Of The Hammer een fijne anthem is die ik live graag zou willen meeschreeuwen. Het beste nummer is voor het einde bewaard met The Art Of War, waarop Mark Shelton's beschadigde stem prachtig tot zijn recht komt in de balladesque gedeeltes.

Playground Of The Damned is verre van het beste werk van de band, maar bij meerdere luisterbeurten valt er toch echt nog een hoop moois te ontwaren.

1. Mystification
2. The Deluge
3. Open The Gates
4. Mark Of The Beast
5. The Courts Of Chaos
6. Voyager
7. Atlantis Rising
8. Crystal Logic
9. Playground Of The Damned
10. Gates Of Fire
11. Spiral Castle
12. Invasion
13. Out Of The Abyss
14. The Circus Maximus
15. Metal

Spiral Castle staat in mijn herinnering als een van de sterkste albums van de latere periode van de band. Dit is in ieder geval het eerste album waar Bryan Patrick en Mark Shelton de zang compleet gelijk verdelen. Patrick was op het vorige album ook wel te horen, maar Shelton voerde daar nog steeds de boventoon. Hoe ze hier hun zangpartijen afwisselen op songs als Spiral Castle en persoonlijke favoriet Seven Trumpets is gewoon weergaloos.

De sound is wat meer doom dan de epische heavy/thrash die op de oude albums te horen was. Dat zorgt voor een aantal van de zwaarste nummers die de band op plaat heeft gezet. Jammer dat dit in het geval van Merchants Of Death zorgt voor een tergend lange en saaie track die alle vaart uit het album haalt. Born Upon The Soul trekt dit gelukkig weer recht.

Geen makkelijk album, daarvoor zitten er te weinig hapklare brokken op en kabbelt het allemaal wat voort. Persoonlijk vind ik het voor het gros echter wel wonderschoon, maar het is toch iets minder goed als ik me herinnerde.

1. Mystification
2. The Deluge
3. Open The Gates
4. Mark Of The Beast
5. The Courts Of Chaos
6. Atlantis Rising
7. Crystal Logic
8. Spiral Castle
9. Invasion
10. Out Of The Abyss
11. The Circus Maximus
12. Metal

Het laatste album! Aangezien we de band volgende week donderdag live gaan zien, was het ook wel even tijd dat we de marathon zouden afmaken. Toentertijd heb ik het voorzien van een 88/100 op Metalfan.nl (http://www.metalfan.nl/reviews.php?id=8530) en ik sta nog steeds wel achter deze score. De vergelijking 'beste album sinds Mystification kan ik echter niet meer mee akkoord gaan, maar het scheelt niet veel. Het album is namelijk erg gevarieerd en bevat enkele van de beste werkjes die de band sinds jaren heeft gemaakt. Kings Of Invention, Reign Of Dreams en Luxifera's Light zijn heerlijk stevig en hard, terwijl Tomes Of Clay weer een fantastische epic is. Het zijn echter de ballads The Muses Kiss, After The Muse en vooral Life Goes On die absoluut tot de hoogtepunten behoren. Mark Shelton is een oude, wijze man geworden die op de akoestische tracks gewoon eigenlijk het meeste te vertellen heeft.

Fijn dat de band wel consistent behoorlijk interessant materiaal heeft gemaakt. Voor de mensen die interesse hebben gekregen: probeer ook Hellwell, Shelton's zijproject. Manilla Road staat voor mij in ieder geval voor pure, archetypische metal en is zeker een van de meest oprechte bands die ik ken.

Eindstand
1. Mystification 5*
2. The Deluge 4.5*
3. Open The Gates 4.5*
4. Mark Of The Beast 4.5*
5. The Courts Of Chaos 4.5*
6. Voyager 4.5*
7. The Blessed Curse 4*
8. Atlantis Rising 4*
9. Crystal Logic 4*
10. Playground Of The Damned 4*
11. Gates Of Fire 4*
12. Spiral Castle 4*
13. Invasion 3.5*
14. Mysterium 3.5*
15. Out Of The Abyss 3.5*
16. The Circus Maximus 3*
17. Metal 3*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. While Heaven Wept 4,4*
3. Finntroll 4,36*
4. Sonata Arctica 4,33*
5. Primordial 4,25*
6. Psychotic Waltz 4,25*
7. Thyrfing 4,21*
8. Manilla Road 4*
9. Stratovarius 4*
10. Symphony X 4*
11. Helloween 3,9*
12. Iced Earth 3,81*
13. Rainbow 3.5*

Geen berichten nog bij dit album. Ik had ook niets anders verwacht, want Circus Maximus is een van de vreemdste onderdelen uit de hele Manilla Road catalogus. Oorspronkelijk een Mark Shelton soloproject met de naam Manilla Road om meer albums te verkopen. Grappig hoe dat werkt, want het album heeft praktisch niets met de klassieke Manilla Road sound te maken. De enige track die een beetje klopt is The Forbidden Zone, een weergaloze epic met fantastisch solowerk en een lekker spacy sfeertje. Maar vergelijk dat eens met Lux Aeterna, waar de band een flinke dosis jaren '80 powerballad over de luisteraar heenstort op een manier dat je jezelf afvraagt 'is dit van de hand van dezelfde persoon die zong over Cthulhu en Conan?'

Toch is het geenszins slecht. Ik houd best van jaren '80 kitsch en kan bands die dit soort muziek maken eigenlijk best waarderen. Zodoende is No Sign From Above met het funky basspel eigenlijk ook best fijn, net zoals dat ik No Touch ook prima kan waarderen. She's Fading vind ik zelfs een erg mooie ballad. Wat ik met tracks als Spider en In Gein We Trust moet weet ik echter nog steeds niet, daar de combinatie van Pantera, grunge en vreemde fusion-achtige stukken me gewoon te ongrijpbaar zijn. Hack It Off is eveneens ongrijpbaar.

Het is die vreemde combinatie van stijlen die het album gewoon vrij chaotisch maken. Een complete AOR-sound met behoud van The Forbidden Zone had nog best een hoge score kunnen opleveren, nu is het met die funk/grunge metaltracks gewoon te onevenwichtig en daardoor een vrij gefaald experiment. Onbegrijpelijk dat de platenmaatschappij dan nog dacht dat de naam Manilla Road erop plakken geen gezeur zou opleveren, aangezien de fans hier niet heel blij mee kunnen zijn geweest.

1. Mystification
2. The Deluge
3. Open The Gates
4. Mark Of The Beast
5. The Courts Of Chaos
6. Crystal Logic
7. Invasion
8. Out Of The Abyss
9. The Circus Maximus
10. Metal

Een onderschat album. Je hoort duidelijk dat de band hier even meedoet aan het grote probleem van veel andere metalbands begin jaren '90 ('wie zijn we en wat moeten we spelen?'), maar men komt er alsnog goed mee weg. Randy Foxe die weigerde om echt te drummen (en in plaats daarvan maar de drumcomputer programmeerde) en vooral veel keyboards speelde, klinkt op papier als een ramp. Het resultaat is echter een eigenzinnig en mysterieus album, waarbij Shelton's zompige gitaarsound voor een futuristisch effect zorgt. Met Into The Courts Of Chaos, The Prophecy en vooral Book Of Skelos heeft de band ook een paar van de beste krakers uit haar geschiedenis geschreven. De screams en riffs zorgen bij vlagen voor een Celtic Frost/Venom proto-blackmetalvibe, maar het is alsnog onmiskenbaar Manilla Road. Geen gefaald experiment, maar juist een erg geslaagde. Tevens ook de laatste in de klassieke line-up, want de band kon hierna helaas niet meer door een deur.

1. Mystification
2. The Deluge
3. Open The Gates
4. Mark Of The Beast
5. The Courts Of Chaos
6. Crystal Logic
7. Invasion
8. Out Of The Abyss
9. Metal

Kon het nog beter dan Open The Gates? Voor mij wel, want The Deluge gooit de versnellingen nog verder open (thrash van Randy Thrasher Foxe) en zet bovenal een sterke horrorsfeer neer. Praktisch ieder nummer heeft wel een sfeervolle trage passage en een zinderende versnelling. Tevens gooi Mark Shelton hier qua zang volop afwisseling tussen grom en klaaglijk brullen. Shadows In The Black is een van mijn favoriete Manilla Road tracks, maar ook The Deluge is een prachtige en duistere epic.

In de linernotes noemt Shelton The Deluge het eerste Manilla Road album dat 'the full package' is. Ik ben het absoluut met hem eens. Misschien dat Divine Victim net een te simpel klinkend refrein heeft, maar buiten dat is The Deluge so far het meest complexe, eclectische en harde album dat de band heeft uitgebracht.

1. The Deluge
2. Open The Gates
3. Mark Of The Beast
4. Crystal Logic
5. Invasion
6. Metal

Net zoals het geval is bij Iced Earth, heeft Manilla Road na onze laatste marathon (redelijk onverwachts, de nieuwe kwam voor mij in ieder geval zonder enige aankondiging aan) een nieuw album uitgebracht dat voor de compleetheid wel nog gerecenseerd dient te worden. To Kill A King mag er namelijk ook weer prima zijn, al hoop ik niet dat de band ooit nog zo'n ongeïnspireerd gezongen track als Conqueror opneemt. Dit is heel frustrerend, temeer omdat opener To Kill A King en Never Again prachtig progressieve/psychedelische pareltjes zijn, waarbij de zang van Shelton toch weer beter blijkt te zijn dan de zang van Patrick.

Met de nieuwe bassist Phil Ross heeft drummer Neudi wel eindelijk een bassist gevonden die hem op perfecte wijze ondersteunt. De mix is erg goed, waardoor de ritmesectie echt flink spettert en eigenlijk altijd wel voor wat interessants zorgt. Buiten Conqueror is al het materiaal ook op zijn minst redelijk en soms zelfs erg goed, al ontbreekt het wel aan iets dat er echt bovenuit springt. Gewoon een lekker album zonder veel verrassingen, meer hoef je bij deze band ook niet echt meer om te vragen.

Eindstand
1. Mystification 5*
2. The Deluge 4.5*
3. Open The Gates 4.5*
4. Mark Of The Beast 4.5*
5. The Courts Of Chaos 4.5*
6. Voyager 4.5*
7. The Blessed Curse 4*
8. Atlantis Rising 4*
9. Crystal Logic 4*
10. Playground Of The Damned 4*
11. Gates Of Fire 4*
12. Spiral Castle 4*
13. To Kill A King 4*
14. Invasion 3.5*
15. Mysterium 3.5*
16. Out Of The Abyss 3.5*
17. The Circus Maximus 3*
18. Metal 3*

Ik lees het toch echt goed: Mark Shelton zingt dit album compleet zelf in. Grappig, want die uithaal die hij op Butchers Of The Sea eruit perst, zou hij volgens mij met zijn keelaandoening toch echt niet meer kunnen doen. Hoe dan ook, Voyager is een erg fijn album. Misschien wel de beste van de nieuwere periode. Zingen over vikingen mag dan in de tussentijd niet heel origineel meer zijn, maar toen Ruud en ik in 2013 de band interviewde voor metalfan.nl reageerde Mark Shelton al vrij nuchter dat hij graag over vikingen zingt 'because vikings are fucking awesome'. Gelijk heeft hij. Dit komt nog eens extra goed uit als je dan ook het album begint met een quote uit The 13th Warrior.

Muzikaal wordt er ook lekker teruggegrepen naar de meer psychedelische tijd. Tree Of Life is een waar atmosferisch pareltje, terwijl de orgels die Blood Eagle inluiden ook zeker doen denken aan een meer Mark Of The Beast-achtige sound. De thrashende riffs die hierna volgen doen me echter weer meer denken aan Mystification. Waarop de vorige twee albums de nummers nog wel eens te lang werden, verveel ik me hier bij de 9:30 minuten van de titeltrack geen moment. Sterke zanglijnen, fantastische riffs en een weergaloze solo zorgen er wel voor dat ik mijn aandacht erbij moet houden. Het bezwerende Eye Of The Storm heeft dan weer een lekkere seventies-vibe.

Grappig dat huidige drummer Neudi het drumwerk op dit album zo bekritiseert. Ik vind het heerlijk opzwepend en chaotisch zoals Randy Foxe dit ook deed. De productie is dan misschien wat droog, maar het geheel staat als een huis en nodigt uit tot meer luisteren. Daarnaast heeft Mark Shelton een vrij sterke grunt die zorgt voor een fijne afwisseling met zijn normale zanglijnen. Dit alles maakt Voyager een erg sterk album dat zich prima kan meten met de klassiekers.

1. Mystification
2. The Deluge
3. Open The Gates
4. Mark Of The Beast
5. The Courts Of Chaos
6. Voyager
7. Atlantis Rising
8. Crystal Logic
9. Gates Of Fire
10. Spiral Castle
11. Invasion
12. Out Of The Abyss
13. The Circus Maximus
14. Metal

Gedurende mijn middelbare schooltijd was Manowar de stoerste band. Onder een klein groepje nerds. En zelfs daarbinnen haatte de helft de band. Ik heb de band lang verafgood, maar moet toegeven dat deze verering langzaamaan af begon te nemen toen ik andere epische bands als Virgin Steele en Manilla Road leerde kennen waarvan de bandleden minder kapsones hadden en vooral betere teksten schreven. Vandaag de dag is Manowar een mislukte grap, maar er blijft toch nostalgie hangen. Nieuwe marathon.

Battle Hymns is voor mij niet de klassieker die het voor veel anderen wel is. Sterker nog, Death Tone, Shell Shock en Manowar vind ik heel matige songs. Heavy Metal Daze en Fast Taker hebben wel een lekkere bluesmetalvibe, maar het zijn vooral de twee epics Dark Avenger en Battle Hymns die er met het goud vandoor gaan. Dark Avenger is over the top sword & sorcery-waardering met een paar verschrikkelijke teksten op wonderbaarlijk gave wijze opgelezen door Orson Wells om vervolgens over te gaan in een all-out headbangspektakel, terwijl Battle Hymns wat meer in de majestueuze epic metal zit (waar de band ook qua teksten nog wat gespiekt heeft bij Rainbow's Stargazer).

Toch is de band er hier echt nog niet. De solo's van Ross de Boss zijn bij vlagen echt lelijk, de teksten zijn over het algemeen behoorlijk kut en Adams lijkt soms echt heel erg slecht met zijn ademhaling om te gaan omdat hij vaak buiten adem klinkt. Goed bereik, gave strot, slechte techniek. Het echt mooie spul moet nog komen.

Ik raad iedereen aan om de lyrics van All Men Play On 10 van het vorige album nog eens even door te nemen, zodat we Manowar's hypocrisie even kunnen aanhoren over zachter spelen en geen trends willen volgen. Fighting The World, Blow Your Speakers en Carry On doen gewoon pijn aan mijn oren en zijn in geen enkel opzicht nog 'true metal' te noemen. Defender en Black Wind Fire And Steel zijn de enige twee goeie nummers, waar Holy War en Violence And Bloodshed vooral heel erg 'meh' zijn. Fighting The World is het bewijs dat 'zelfs' Manowar kan vallen voor de commercie (wink wink).

Voorlopige tussenstand:
1. Into Glory Ride
2. Sign Of The Hammer
3. Hail To England
4. Battle Hymns
5. Fighting The World

Ik herinner me die belachelijke verkooppraatjes van Joey DeMaio toentertijd nog over hoe stoer Manowar was dat ze als enige metalband orkestraties in de muziek deden. Of dit ten tijde van Warriors Of The World of Gods Of War was weet ik niet meer, maar dat men gemakshalve bands als Nightwish en Rhapsody maar vergat blijft belachelijk. Maar goed, Manowar heeft op dit album inderdaad wat toetsenbordstrijkers en tracht een grootse opera neer te zetten met vele intermezzo's, samples en spoken word stukjes. Virgin Steele deed dit op House Of Atreus Act I en II toch echt beter.

Ja, er staan met King Of Kings, Sleipnir, The Sons Of Odin en Gods Of War een viertal prima nummers op. De rest? Saaaaaaaaai. Het afsluitende Die For Metal met Kashmir-riff is eveneens een dieptepunt met obligate lyrics over iemand die in een kroeg bier krijgt van stoere gasten die heel erg metal zijn. Met 72 minuten een van de meest gefaalde epic metal opera's die ik me herinner. Virgin Steele en Rhapsody poepen op je Joey DeMaio. Tevens een baggerproductie, maar dat waren we nu al enkele albums gewend.

Voorlopige tussenstand:
1. Into Glory Ride
2. Sign Of The Hammer
3. Kings Of Metal
4. Hail To England
5. Warriors Of The World
6. Battle Hymns
7. Fighting The World
8. The Triumph Of Steel
9. Gods Of War
10. Louder Than Hell

Het is jammer dat de band na het glorieuze Into Glory Ride weer grijpt naar een wat simpelere sound. De teksten zijn nu echt weer standaard kut en de productie is rampzalig dof. Het klinkt allemaal een beetje als een haastklus (wikipedia zegt binnen 6 dagen opgenomen) en dat zorgt er ook voor dat Adams beduidend minder goed klinkt dan op de voorganger het geval was. Gelukkig is dit niet in alle gevallen zo, want helemaal op Bridge Of Death komt een stukje van de oude glorie weer naar voren. Openingstrack Blood Of My Enemies is in ieder geval het beste, al mag ik Hail To England ook graag horen. Each Dawn I Die heeft zijn momenten, maar valt in het niet bij een The Secret Of Steel van Into Glory Ride en Kill With Power en Army Of Immortals vind ik net te simpel. Alsnog is het materiaal ruim genoeg om me blij te maken, maar het is toch weer een stapje terug.

Voorlopige tussenstand:
1. Into Glory Ride
2. Hail To England
3. Battle Hymns

Into Glory Ride is een album dat nog steeds kan strijden met de betere werken van Manilla Road en Virgin Steele. Oh, wat had de band de zaken hier toch goed op orde! Opener Warlord, inclusief een intro dat absoluut niet meer kan ('She's only 16! - Hey man, she wanted it!') is opzwepend en ruig en een fantastisch nummer om brakke mensen mee uit hun kampeertent te jagen tijdens de vakantie. Daarna wordt het alleen maar beter. The Secret Of Steel laat horen dat Adams een veel meer opera-achtige sound aankan en zijn ademhaling eindelijk onder controle heeft. Gates Of Valhalla opent de poorten van het godenrijk op grootse wijze met zijn Battle Hymns-vibe, prachtige solo en Adams' topvocalen. Hatred is hatelijk en heeft een paar van de beste en meest freaky uithalen van Adams. Een nummer dat begint met Above the wreckage of your mortal world I stand, een van de gaafste intro's OOIT, kan niet anders dan een Revelation zijn. Het afsluitende March For Revenge steekt Battle Hymns nog even naar de kroon.

Into Glory Ride is een waanzinnig goed episch heavy metalalbum dat de band maar moeilijk zal kunnen evenaren. De solo's van Ross The Boss zijn beter uitgewerkt, de drumsound is loeizwaar, de bas speelt meer in functie van het nummer en Eric Adams? Manmanman, wat een jonge god hier. Op en top metal.

Voorlopige tussenstand:
1. Into Glory Ride
2. Battle Hymns

Ik block Pleasure Slave even uit mijn geheugen, want deze wanstaltige vrouwonvriendelijke meuk kan zelfs ironisch niet. Wat een ongelooflijk tyfusnummer. Blij dat mijn lp dit nummer niet heeft.

Kings Of Metal is verder een prima album waarbij radiovriendelijke refreinen van Fighting The World nog wel aanwezig zijn, maar ten minste ook verpakt in lekkere heavy metal. Vooral Heart Of Steel is een prachtige track met een groot meezinggehalte, terwijl Sting Of The Bumblebee de beste bassolo is die Joey DeMaio op plaat heeft gezat. The Crown and the Ring (Lament of the Kings) is een lekker episch stukje, terwijl Hail And Kill en Blood Of The Kings weer gewoon sterke headbangende tracks zijn. Ik ben persoonlijk niet zo'n fan van de titeltrack, vind The Warriors Prayer lachwekkend slecht en ben alsnog boos over hoe kut Pleasure Slave is, waardoor ik de score iets laat zaken. Alsnog voor het gros een sterk album en in mijn herinnering ook een van de laatste platen die er echt toe doet.

Voorlopige tussenstand:
1. Into Glory Ride
2. Sign Of The Hammer
3. Kings Of Metal
4. Hail To England
5. Battle Hymns
6. Fighting The World

De tekstuele gemakzuchtigheid is hier echt voorgoed toegeslagen. De Manowar Lyric Generator is tussen mij en vrienden al langer een lopend iets, maar ik begin me toch steeds meer voor te stellen dat dit ding echt door Joey gebruikt wordt voor teksten. Ongeïnspireerde meuk, niets meer dan dat. Muzikaal gezien ook weinig te beleven. De instrumentale tracks zijn frustrerend saai en als er wel gezongen wordt klinkt Adams op de hardere tracks ver op de achtergrond, zijn de drums oersaai en is er van interessante solo's nergens te spreken. Outlaw heeft een paar leuke dingen, maar verder is dit een album om nog sneller te vergeten dan zijn voorganger.

Voorlopige tussenstand:
1. Into Glory Ride
2. Sign Of The Hammer
3. Kings Of Metal
4. Hail To England
5. Battle Hymns
6. Fighting The World
7. The Triumph Of Steel
8. Louder Than Hell

Het enige album dat nog een kans had om het op te nemen tegen Into Glory Ride was in mijn herinnering Sign Of The Hammer, maar als ik na het leuke All Men Play On Ten toch enigszins teleurgesteld raak in Animals (Kiss-achtig en simpeltjes) is de voorlopige tweede plaats duidelijk. Toch blijft Sign Of The Hammer een van de betere Manowar albums met snelle krakers als Thor (The Powerhead), Sign Of The Hammer en The Oath en twee majestueuze tracks als Mountains en Guyana (Cult Of The Damned). Laatstegnoemde lied is verreweg het meest volwassen nummer dat de band ooit heeft uitgebracht en nog steeds een van mijn favoriete Manowar songs ooit. De mix is goed in balans, Adams is op topniveau en de epische sfeer slaat goed aan. Lekker.

Voorlopige tussenstand:
1. Into Glory Ride
2. Sign Of The Hammer
3. Hail To England
4. Battle Hymns

Wat een walgelijk slechte manier om een ooit mooie loopbaan af te sluiten. Dat de band nog twee verschrikkelijk overbodige remakes van twee klassieke albums heeft opgenomen is tot daar aan toe, maar nu ook bekend is dat men het bijltje er echt bij neergooit, vraag ik me toch echt af of de band zelf ook doorhad dat het nergens meer naartoe zal gaan.

Allereerst: die mix. De bas is een verschrikkelijke zompige zoom en de drums klinken wederom alsof ze uit een machine komen. Adams laat weinig bijzonders meer horen, waardoor het eigenlijk alleen opvalt dat de gitaren aardig klinken. Na Gods Of War klinkt The Lord Of Steel dan weer wel beduidend meer down to earth, het is er gewoon niet beter op geworden. Als Righteous Glory me doet beseffen dat zelfs het beste nummer van het album op zijn best middelmatig is, kan ik dan ook niets anders dan besluiten dat de band gewoon terecht ophoudt. Op gelukstreffer Warriors Of The World na, is er dus eigenlijk na het vertrek van Ross The Boss niets goeds meer geproduceerd en dat is heel pijnlijk voor een band die met Into Glory Ride een van de beste epic metalalbums ooit heeft uitgebracht.

Dan zie ik nog positieve opmerkingen over Black List hier voorbijkomen: Black List is een van de slechtste Manowar-songs ooit uitgepoept. Vergelijk dit vooral ook niet met het werk van Iommi, Iommi is als hij dood is nog in staat een meer geïnspireerd lied neer te zetten dan deze meuk. Annihilation is overigens ook walgelijk slecht en de opsomming van songtitels die Hail Kill And Die inluidt maakt me ook alleen maar boos. Op vorige albums met matige scores kon ik altijd nog wel iets vinden dat me beviel, maar hier wil ik niets anders dan dat het album en de band gewoon ophouden. Het meest deprimerende einde van een marathon dat ik tot nu toe heb ervaren.

Eindstand:
1. Into Glory Ride 5*
2. Sign Of The Hammer 4.5*
3. Kings Of Metal 4*
4. Hail To England 4*
5. Warriors Of The World 4*
6. Battle Hymns 3.5*
7. Fighting The World 2.5*
8. The Triumph Of Steel 2.5*
9. Gods Of War 2.5*
10. Louder Than Hell 2*
11. The Lord Of Steel 1*
Gemiddelde: 3,23*

Mijn eerste Manowar-cd en toen had ik al problemen met de ongelooflijk misplaatste opener. Laat het schrijven van epics over de Grieken maar gewoon lekker over aan Virgin Steele, want deze band beheerst die kunst toch een stuk beter. Achilles, Agony And Ecstacy In 8 Parts heeft wel degelijk zijn goeie stukken (Hector's Final Hour, Death Hector's reward en The Glory Of Achilles), maar die verschrikkelijke drum- en bassolos verpesten het geheel enorm. Adams zingt ook bij enkele stukken vrij geforceerd en bijna slecht voor zijn doen.

De tweede helft van het album is beduidend beter, maar met een song als Burning (waarvan ik nooit onthoud dat hij uberhaupt bestaat) win je mijn hart ook niet. The Power Of They Sword, The Demon's Whip en Master Of The Wind zijn gelukkig afsluiters die het album niet compleet laten falen en Shankle is een vrij behoorlijk gitarist. Verder? Uitzonderlijk goed te vergeten.

Voorlopige tussenstand:
1. Into Glory Ride
2. Sign Of The Hammer
3. Kings Of Metal
4. Hail To England
5. Battle Hymns
6. Fighting The World
7. The Triumph Of Steel

Er stonden hier al vier sterren en deze blijven staan. Het album heeft problemen (drumsound/partijen en teksten), maar het is veel geïnspireerder dan de twee albums hiervoor en ook afwisselender. De twee covers vind ik eigenlijk prachtig gezongen en uitgevoerd, terwijl de hardere tracks als Call To Arms, Hand Of Doom en House Of Death weer lekker rossen. De titeltrack blijft een guilty pleasure en het aan Virgin Steele herinnerende Swords In The Wind is ook erg mooi. Cliché en bij vlagen erg gemakzuchtig geschreven, maar als het goed is, dan is het ook echt goed.

Voorlopige tussenstand:
1. Into Glory Ride
2. Sign Of The Hammer
3. Kings Of Metal
4. Hail To England
5. Warriors Of The World
6. Battle Hymns
7. Fighting The World
8. The Triumph Of Steel
9. Louder Than Hell

Waar ik voorheen Afraid Of Sunrise als favoriete album zou neerzetten, laat ik hem ditmaal een klein beetje zakken. Niet dat het album nu echt zoveel minder is, integendeel, maar ik moet toch eerlijk zijn dat ik het nummer Beautiful gewoon erg saai vind en daardoor kan ik geen volledige score laten staan.

Maar verdraaid, wat zijn het nog steeds een hoop pareltjes. De titeltrack is wat mij betreft ook de beste Marillion-track ooit met aangrijpende teksten en breekbare zang. De zanglijnen onder het volgende stukje zijn wat mij betreft het meest impactvolle dat Hogarth ooit heeft gezongen:

All your spirit rack abuses
Come to haunt you back by day
All your Byzantine excuses
Given time, given you away
Don't be surprised when daylight comes
To find that memory prick your thumbs
You'll tell them where we run to hide
I'm already dead
It's a matter of time

Andere hoogtepunten zijn het psychedelische Out Of This World en het treurige doch stevige King. Afraid Of Sunrise en Cannibal Surf Babe zijn weer wat meer quirky songs, terwijl Gazpacho en Beyond You weer wat speelser zijn (lichte Simple Minds invloeden bij die laatste, of ligt dat aan mij?) Afraid Of Sunrise is zeker een fantastisch album dat niet heel veel onder doet voor Brave. Het doet echter toch net iets onder.

Voorlopige tussenstand:
1. Brave
2. Clutching At Straws
3. Fugazi
4. Script For A Jester's Tear
5. Afraid Of Sunrise
6. Seasons End
7. Market Square Heroes
8. Misplaced Childhood
9. Holidays In Eden

Enkele jaren was dit het album waar ik mijn toenmalige marathon-poging mee eindigde, maar dit keer gaan we het echt uitzitten! Anoraknophobia is qua sound misschien nog geen return to form, maar de kwaliteit is toch beduidend hoger dan het geval was bij voorganger Marillion.com. Dat album had rocknummers, een prognummer en wat House dan ook probeerde te zijn (lounge/smooth-jazz?), maar Anoraknophobia heeft stevig rockende nummers waar de prog er weer gewoon in verwerkt zit. De gitaarsound is vol en er zijn weer wat mooie gitaarmelodiëen te horen. Quartz en If My Heart Were A Ball It Would Run Uphill zijn weer wat experimenteler, Between You And me wat steviger en When I Meet God en This Is The 21st Century weer lekker atmosferisch. Alsnog niet mijn favoriete sound van Marillion, maar wel eentje die ik prima kan behappen!

Voorlopige tussenstand:
1. Brave
2. Clutching At Straws
3. Fugazi
4. Script For A Jester's Tear
5. Afraid Of Sunlight
6. Seasons End
7. Market Square Heroes
8. Misplaced Childhood
9. This Strange Engine
10. Anoraknophobia
11. Holidays In Eden
12. Radiation
13. Marillion.com

Ook al heeft Clutching At Straws een gouden plekje in mijn hart, Brave is toch net de overtreffende trap. Wie de band op Holidays In Eden nog kon verwijten dat ze op safe speelden/de commercie achterna gingen, zal in 1994 een flinke klap in het gezicht hebben gekregen over hoe eigenzinnig en spectaculair de band hier klonk. Het heeft nog een paar neoprog-elementen (Pink Floydiaanse gitaarmuren), maar klinkt vooral ook eigentijds en modern. Treurig en heavy in plaats van lichtvoetig en frivool. Paper Lies valt een beetje buiten het concept, maar is in ieder geval nog steeds een fijne en opzwepende track. Van dit kaliber is er met Hard As Love ook een stevig hardrockende song te vinden die lekker doet denken aan een kraker als Hooks In You van Seasons End.

Maar toch, het zijn de momenten waarop de band op zijn meest dramatisch is, waarop ik me het meeste aangesproken voel. Hogarth gaat flink de diepte in als het aankomt op het omschrijven van een traumatische jeugd vol misbruik, depressie en zelfmoordneigingen. Mijn favoriete stuk is uit Living With The Big lie:

The heroes and the zeroes
The first love of my life
When to kiss and to kick and to keep your head down when they're choosing the sides
I was never any good at it
I was terrified most of the time
I never got over it
I got used to it

Vooral hoe Hogarth daar bij het 'I was' stuk steeds expressiever gaat zingen om uiteindelijk het 'I got used to it!' te schreeuwen. Prachtige gitaarsolo ook bij dit stuk. Wat ook prachtig is, is de toetsensolo in Hard As Love of de doedelzak bij Brave. Wederom een naargeestig en mooi stukje tekst bij Alone Again In The Lap Of Luxury:

See those people there? They look after me
This is a photograph of who I might be
Man in a uniform, bride on his arm
Mum always was a fool for money and charm
He's been talkin' in his sleep again
Sayin' he's sorry, callin' my name
Sayin' how he's so ashamed

Niets anders dan plaatsvervangende pijn voor de hele situatie.

De 'film' die is gemaakt met muziek van de band en kunstzinnig geschoten beelden is overigens best sfeervol, al neem ik deze muziek het liefste tot me in gedimd licht met het geluid hard of een goede koptelefoon. Clutching At Straws is eveneens een prachtige reis door de psyche van een persoon die het niet meer ziet zitten, maar dat album voelt pretentieuzer aan dan het meer down to earth Brave. Laatstgenoemde raakt me net een klein ietsiepietsie stukje meer.

Voorlopige tussenstand:
1. Brave
2. Clutching At Straws
3. Fugazi
4. Script For A Jester's Tear
5. Seasons End
6. Market Square Heroes
7. Misplaced Childhood
8. Holidays In Eden

Nog steeds mijn onbetwiste favoriet met Fish op zang. In de tussentijd heb ik bij 'mindere god' Incommunicado helemaal door hoe fantastisch de tekst is en de hilarische videoclip maakt het nog een stapje beter. Fish zat er helemaal doorheen op dit moment, maar schreef een paar van de beste teksten tot dan toe (White Russian, Sugar Mice, The Last Straw) en heeft een paar van zijn beste zanglijnen. Die uithaal in Slainte Mhath is voor mijn gevoel een van de meest krachtige tonen die hij ooit uit zijn keel heeft geperst. Ook Rothery heeft een paar van de beste solo's uit zijn carriere die bij vlagen qua intensiteit en techniek meer naar heavy metal neigen.

Waar ik het concept op Misplaced Childhood altijd wat vaag heb gevonden, voel ik hier veel beter de aftakeling en onvrede van de hoofdpersoon. Een voorbeeld van een van de meest tragische zinnen:

So if you want my address it's number one at the end of the bar
Where I sit with the broken angels clutching at straws and nursing our scars

Of wat te denken van:

And if you ever come across us don't give us your sympathy
You can buy us a drink and just shake our hands
And you'll recognise by the reflection in our eyes
That deep down inside we're all one and the same

We're clutching at straws
We're still drowning
Clutching at straws

De eerste twee albums zitten muzikaal wat spannender in elkaar in het opzicht dat ze vooral lekker voortborduren op de vroege Genesis-stijl, maar Marillion heeft toch net altijd wat meer mijn voorkeur gehad. Helemaal op Misplaced Childhood en Clutching At Straws laat men zien hoe symfo/prog op intelligente wijze verwoven kan worden met toegankelijke composities en diepe teksten. Een mooie afsluiter van een helaas erg korte era.

Voorlopige tussenstand:
1. Clutching At Straws
2. Fugazi
3. Script For A Jester's Tear
4. Market Square Heroes
5. Misplaced Childhood

Mooi einde van de marathon. Dat F.E.A.R. een goed album is wist ik al, aangezien het nog maar net twee jaar geleden is dat ik het album een 90/100 op metalfan.nl als cijfer gaf, maar het is tegelijkertijd ook een moeilijk plaat die zichzelf maar langzaam laat grijpen. Er staan geen catchy singles op en van lichtvoetige rocksongs is er ook weinig sprake.

El Dorado start nog wat traag, maar vanaf The Leavers komt het album alsnog mooi op gang White Paper en The New Kings zijn echte de zwaarmoedige hoogtepunten van het album, waarbij vooral de openingszin van Why Is Nothing Ever True? (Remember a time when you thought that you mattered?) er hard inhakt.

Grappig hoe het album relatief weinig overheersende gitaarpartijen heeft en alsnog zo stevig/zwaar aanvoelt. Nog steeds een parel en een terechte constatering dat Marillion een van mijn favoriete bands blijft.

Eindstand:
1. Brave 5*
2. Clutching At Straws 5*
3. Fugazi 4.5*
4. Script For A Jester's Tear 4.5*
5. Afraid Of Sunlight 4.5*
6. Seasons End 4.5*
7. Market Square Heroes 4.5*
8. Marbles 4.5*
9. Misplaced Childhood 4.5*
10. F.E.A.R. 4.5*
11. This Strange Engine 4.5*
12. Sounds That Can't Be Made 4*
13. Happiness Is the Road 4*
14. Somewhere Else 4*
15. Anoraknophobia 4*
16. Holidays In Eden 4*
17. Radiation 4*
18. Marillion.com 3*
Gemiddelde 4.31*

Bijna zou ik het album de volledige score geven, maar uiteindelijk merk ik toch dat ik het (vrij goede) Jigsaw toch teveel een 'simpel' buitenbeentje vind tussen het muzikale geweld. Wat blijft Fugazi toch een heerlijk stevig album na het meer atmosferische Script For A Jester's Tear! Vreemd dat ik bijna niemand ken die dit album ooit noemt tussen de klassiekers, terwijl ik dit met zoveel plezier eerder aan zet dan Marbles of Misplaced Childhood.

Ik merk dat ik de schoonheid van de titeltrack nooit genoeg besproken heb, maar het is met stip een van de beste songs met Fish op zang. Helemaal als tegen het einde de fluit en het marcheerritme worden ingezet en hiermee een soort vals gevoel van optimisme wordt gegeven, ga ik helemaal op in het geheel. Waar ik me bij Genesis nog wel eens ergerde aan het volstoppen met tekst van de songs, vind ik het hier allemaal zo ongelooflijk goed passen. Ik ben ook echt dol op de klinische productie, die het geheel een nog killere en meer cynische sound geeft. Een onderschat pareltje!

Voorlopige tussenstand:
1. Fugazi
2. Script For A Jester's Tear
3. Market Square Heroes

Happiness Is The Road is het album dat mij bij uitkomst weer bij de les terugbracht, al heb ik het na mijn review op http://www.metalfan.nl/reviews.php?id=5221 het album helemaal niet zo gigantisch veel meer geluisterd. Als ik de recensie nu ook terugzie, is dit ook geschreven vanuit de blik van iemand die band nog wel goed vind, maar niet door een door kent. Ik heb in de tussentijd wat bijgeleerd...

Happiness Is The Road is overigens nog steeds een prachtig album. Bij de eerste luisterbeurt moest ik weer even 'inkomen' nadat Somewhere Else lekker kort en bondig was, maar in de tussentijd valt het me op dat er weinig minpunten te noemen zijn. Ja, het zijn veel nummers en sommigen zijn beter dan de anderen, maar als geheel is het een album dat wederom fijn wegluistert. Wat rockeriger dan Marbles, maar nog niet zo direct als Somewhere Else of Anoraknophobia. Ik denk verder alsnog wel dat het beter als twee aparte albums na elkaar uitgegeven had kunnen worden, of dat een enkele cd met de beste songs nog beter was geweest, omdat het op deze wijze nog steeds een flinke kluif met luisteren is. Maar alsnog: niets mis mee. The Man from the Planet Marzipan en Asylum Satellite #1 als favorieten.

Voorlopige tussenstand:
1. Brave
2. Clutching At Straws
3. Fugazi
4. Script For A Jester's Tear
5. Afraid Of Sunlight
6. Seasons End
7. Market Square Heroes
8. Marbles
9. Misplaced Childhood
10. This Strange Engine
11. Happiness Is the Road
12. Somewhere Else
13. Anoraknophobia
14. Holidays In Eden
15. Radiation
16. Marillion.com

Ik zal niet zeggen dat ik het jammer vind dat dit album niet zo'n groot succes was, want uiteindelijk vind ik Marillion als het zwaarder en dramatischer is, toch beter dan als ze wat meer de popkant op gaan. Toch is Holidays In Eden onmogelijk een slecht album te noemen, al heb ik nu met No One Can wel het eerste nummer gevonden dat ik echt niet goed vind. Poppy songs als Dry Land en Holidays in Eden gaan er echter alsnog best goed in en liederen als The Splintering Heart, The Party en 100 Nights zijn gewoon ijzersterk en nog steeds proggy. De haat naar Cover My Eyes deel ik niet, aangezien ik het een lekker catchy nummer in de betere U2-traditie vind. Toch staat er buiten The Splintering Heart geen enkel nummer op dat ik echt in de toplijsten van Marillion als band zou zetten, waardoor het album voorlopig in de tussenstand een laatste plaats krijgt toebedeeld. Aan de score zou je het echter amper aflezen.

Voorlopige tussenstand:
1. Clutching At Straws
2. Fugazi
3. Script For A Jester's Tear
4. Seasons End
5. Market Square Heroes
6. Misplaced Childhood
7. Holidays In Eden.

In tegenstelling tot een behoorlijk grote groep andere fans van de Hogarth-era, is Marbles nooit echt een favoriet van me geworden. Dat wil niet zeggen dat de materie niet goed is, want Marbles biedt nog steeds een hoop kwaliteit en een paar van de beste Marillion-songs in tijden (niet geheel toevallig ook nog eens de langste liedjes op de cd's). Ik denk dat het komt omdat ik van Marbles gewoon heel vaak mezelf loom en vermoeid voel. Ook bij de laatste luisterbeurt besefte ik dat mijn bank extra zacht aanvoelde en heb ik mijn ogen toch zeker even een paar tellen gesloten terwijl ik langzaamaan wegdroomde op de muziek.

Maar verdomd nog aan toe als het allemaal niet weer wonderschoon is. De drie epics The Invisible Man, Ocean Cloud en Neverland (die solos!) zijn gewoon pareltjes eersteklas. Ocean Cloud was zelfs het nummer dat me deed inzien dat Marillion ook zonder Fish spannende muziek kan maken. You're Gone is een terechte hitsingle geweest en Angelina betovert me iedere keer. Ik denk dat slechts Genie en de Marbles-nummers me niet zoveel doen en dat is meer omdat ik ze net iets teveel vind kabbelen.

Eigenlijk lijkt het album qua sound best nog wel op het rockerige Anoraknophobia, maar dit keer is het wederom een stukje meer prog en zit die Beatles-zweverigheid er nog steeds in. Heeft invloeden van andere bands, maar voelt nog steeds heel erg Marillion aan. En ja, ondanks het feit dat het geen favoriet is wederom een prima score.

Voorlopige tussenstand:
1. Brave
2. Clutching At Straws
3. Fugazi
4. Script For A Jester's Tear
5. Afraid Of Sunlight
6. Seasons End
7. Market Square Heroes
8. Marbles
9. Misplaced Childhood
10. This Strange Engine
11. Anoraknophobia
12. Holidays In Eden
13. Radiation
14. Marillion.com

Voorheen vond ik Radiation altijd een beduidend minder goed album dan Marillion.com, maar ik merk nu toch wel dat dit album zich toch echt schuldig maakt aan 'te standaard' zijn in een aantal opzichten, waar Radiation in ieder geval nog experimenteel is. Dit geldt niet voor de twee langere tracks, waarvan vooral Interior Lulu genieten is, maar House vind ik dan weer echt oersaai. Deserve is nog steeds wel een fijne track en ook Go! kan mijn goedkeuring best verdragen, maar het is allemaal wel heel erg veilig en simpeltjes. Het beledigt me niet, daarvoor is de kwaliteit nog hoog genoeg, maar prikkelen doet het ook bijna nergens.

Ligt het trouwens aan mij, of klinkt Built-in Bastard Radar bij vlagen heel erg als Acda en de Munnik's Laat Me Slapen?

Voorlopige tussenstand:
1. Brave
2. Clutching At Straws
3. Fugazi
4. Script For A Jester's Tear
5. Afraid Of Sunlight
6. Seasons End
7. Market Square Heroes
8. Misplaced Childhood
9. This Strange Engine
10. Holidays In Eden
11. Radiation
12. Marillion.com

Voordat we de smaak van marathons doen te pakken kregen, ben ik nog eens begonnen met Marillion waarmee ik nooit verder ben gekomen dan Anoraknophobia. Nu Ruud en ik het als duo doen, is er iets meer 'dwang' om het wel gewoon af te maken. Daarnaast had ik wel weer eens zin in Marillion, helemaal nadat F.E.A.R. mijn toplijst van 2016 met gemak haalde.

Nu we Genesis enkele maanden geleden goed hebben doorgenomen, valt het meteen extra duidelijk op hoeveel Genesis heeft overgenomen van de band. Wat Ruud ook zegt: zo had Genesis in de jaren '80 moeten klinken. Ik heb het geluid van Fish en zijn Schotse waanzinnigheid toch net wat hoger zitten dan Gabriel en wordt door zijn teksten ook gewoon meer geraakt. Grendel is een onbetwist meesterwerk met fantastische teksten, baspartijen en opzwepende toetsenpartijen. Market Square Heroes is het meest 'normale' nummer, al is de kwaliteit alsnog erg hoog. Three Boats Down From The Candy is weer een mooie en wat meer dreigende track.

De EP zal wel onbetaalbaar zijn om aan te schaffen, maar ik geloof dat al deze songs apart nog zijn uitgebracht op B'sides Themselves? Deze sowieso nog maar eens aanschaffen, de rest van de studioalbums heb ik toch al. Anyway, fantastisch begin!