Na het tegenvallende Axis: Bold As Love gaan Hendrix en kornuiten op Electric Ladyland weer lekker los. Twee nummers van 15 minuten, een aantal geslaagde singles en vooral lekker veel sfeerwisselingen zorgen ervoor dat het album een erg fijne zit is. Van de singles blijft All Along The Watchtower verreweg een van mijn favoriete Hendrix-tracks (inderdaad beter dan Dylan's origineel), maar de schoonheid van 1983... (A Merman I Should Turn to Be) verraste me helemaal. Absolute parel!

Tussenstand:
1. Electric Ladyland
2. Are You Experienced
3. Axis: Bold As Love

Deze moest ik flink wat keren luisteren voordat ik hem helemaal door had. Het album heeft allemaal korte songs, maar er zit heel veel moois in de teksten en het algehele concept, waardoor ik toch wat meer concentratie nodig heb dan dat ik het even op de achtergrond aanzet. Zo luister ik The Kinks overigens al vanaf het derde album, want potverdrie wat is Davies toch een goed schrijver.

Het is voorlopig het meest dromerige en melancholische album van de band. Face To Face raakt me tekstueel net wat meer, maar ik kan alsnog niet anders dan genieten van dit geheel. Grappig hoe Wicked Annabelle ineens zo stevig uit de hoek komt zetten. Ook grappig hoe een tekst over een prostituee (Monica) door de censuur is gekomen bij de BBC. Favorieten zijn buiten Wicked Annabelle in ieder geval Do You Remember Walter en het psychedelische Phenomenal Cat.

Leuk hoe de film Hot Fuzz dit album ook gebruikte om die rustieke dorpssfeer uit te beelden. Wederom een pareltje! Ook fantastisch hoe songs als Picturebook en People Take Pictures de huidge selfiegeneratie achteraf gezien al lekker te kakken zet.

Voorlopige tussenstand:
1. Face To Face
2. Are the Village Green Preservation Society
3. Something Else
4. The Kink Kontroversy
5. Kinda Kinks
6. Kinks

Terwijl ik me wat aan het inlezen was over het concept kwam ik er achter dat Rosie Won't You Please Come Home van Face To Face een lijn heeft naar dit album. Davies' verdriet over zijn zus en zwager Arthur die naar Australië vertrokken waren en de daaropvolgende depressie lopen hier nog steeds door, al zijn het de verwijzingen naar WO2 die me het meeste raken. Helemaal de tekst van Some Mother's Son is hartverscheurend:

Two soldiers fighting in a trench
One soldier glances up to see the sun
And dreams of games he played when he was young
And then his friend calls out his name
It stops his dream and as he turns his head
A second later he is dead

en

Some mother's son lies in a field
But in his mother's eyes he looks the same
As on the day he went away
They put his picture on the wall
They put flowers in the picture frame
Some mothers memory remains

Werkelijk prachtige teksten. Ook het cynische Shangri-La heeft een paar regels die vandaag de dag nog steeds erg treffend zijn:

All the houses on the street have got a name
'Cause all the houses in the street they look the same
Same chimney pots, same little cars, same window panes
The neighbors call to tell you things that you should know
They say their lines, they drink their tea, and then they go
They tell your business in another Shangri-la
The gas bills and the water rates, and payments on the car
Too scared to think about how insecure you are
Life ain't so happy in your little Shangri-la
Shangri-la

Ik vind het lastig om te bepalen of ik deze of Village Green Preservation Society beter vind, maar ben uiteindelijk toch voor de laatste gegaan omdat de algemene sound me meer aanspreekt. Dat Arthur echter een prachtig conceptalbum is staat buiten kijf. Op dit punt in hun carriere was de band The Beatles wat mij betreft ook echt al ver voorbij gestreefd als het aankomt op kwaliteit.

Voorlopige tussenstand:
1. Face To Face
2. Are the Village Green Preservation Society
3. Arthur (Or The Decline And Fall Of the British Empire)
4. Something Else
5. The Kink Kontroversy
6. Kinda Kinks
7. Kinks

Voorlopig toch verreweg mijn minst favoriete album. De sound van Muswell Hillbillies is niet zo'n groot probleem, maar ik mis hier toch wel echte uitschieters. Tegen het einde vind ik Celluloid Heroes gelukkig wel mooi en Sitting In My Hotel gaat er ook goed in, maar verder voelt het toch beduidend minder scherp en spannend dan de voorgangers. Voldoende is het nog zeker wel, maar heel veel meer kan ik er ook niet van maken.

Ik heb het verder ook even bij de studiosongs gehouden, live-songs tel ik niet mee voor een recensie.

Voorlopige tussenstand:
1. Face To Face
2. Are the Village Green Preservation Society
3. Arthur (Or The Decline And Fall Of the British Empire)
4. Something Else
5. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
6. The Kink Kontroversy
7. Muswell Hillbillies
8. Kinda Kinks
9. Kinks
10. Everybody's In Show-biz

Yes, ik ben hier helemaal om! De rauwe sound van de eerste albums is dan wel weg, maar ik hoor hier vooral in Davies' teksten een 'thinking man's band'. Om toch even de vergelijking tussen The Beatles en The Kinks te maken: ik hoor bij de eerste band meer een drang tot muzikaal experimenteren, maar gewoon veel minder nummers die mij raken. The Kinks geven mij veel meer het idee dat men een idee/boodschap heeft die uitgedragen moet worden. En die boodschap slaat bij mij gewoon veel meer aan. De songs zelf zijn overigens ook bijna allemaal perfect. Rosie Won't You Please Come Home, Too Much On My Mind, Rainy Day In June, Fancy en Sunny Afternoon zou ik als absolute favorieten aanmerken. Grappig, omdat ik op de vorige albums liever de hardere tracks had. Ik ben benieuwd waar dit verder heengaat, maar Face To Face zou ik voorlopig al aanmerken als een van mijn favoriete beat/baroque pop albums so far!

Voorlopige tussenstand:
1. Face To Face
2. The Kink Kontroversy
3. Kinda Kinks
4. Kinks

Iedere keer bereid ik me voor op een tegenvaller omdat het nu eenmaal een keer fout moet gaan (toch?), maar ook bij Give The People What They Want lukt het me niet om het album niet goed te vinden. Sterker nog, net zoals voorganger Low Budget vind ik dit een van de betere albums van de groep. Wederom sterk rockend, maar op songs als Predictable en Art Lover komt de jaren '60 sound en charme weer een beetje terug. Destroyer heeft leuke verwijzingen naar Lola in de tekst en een stevigere variant van de All Day And All Of The Night gitaarriff. Killer's Eyes is een meer luguber nummer en Back To Front is bijna heavy metal te noemen. Op basis van T8T meteen even de Rockpalast show opgezocht en ik begrijp helemaal hoe uit deze show een liefde voor bands als Motorhead en Iron Maiden is gegroeid.

Give The People What They Want is voor mij een heerlijk album in ieder geval!

Voorlopige tussenstand:
1. Face To Face
2. Are the Village Green Preservation Society
3. Arthur (Or The Decline And Fall Of the British Empire)
4. Something Else
5. Give The People What They Want
6. Preservation Act 2
7. Low Budget
8. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
9. The Kink Kontroversy
10. Misfits
11. Sleepwalker
12. Preservation Act 1
13. Schoolboys In Disgrace
14. Muswell Hillbillies
15. Soap Opera
16. Kinda Kinks
17. Kinks
18. Everybody's In Show-biz

Nog steeds niet heel erg bijzonder, maar het ergert ook nergens. Ik heb het idee dat dit album wat meer stijlen beslaat dan de voorganger, maar toch ontbreekt er een kraker van het niveau You Really Got Me. Het was mij overigens compleet onbekend dat Dancing In The Streets een Kinks-nummer was! Weer wat geleerd zodoende. Gelukkig klinkt het geheel ondanks de grotere aanwezigheid van koortjes niet te gelikt en blijft de zang van Davies me goed bevallen.

Voorlopige tussenstand:
1. Kinda Kinks
2. Kinks

Nieuwe marathon om te kijken of The Kinks me beter bevallen dan The Beatles. Op basis van het debuutalbum zeg ik 'ja', al ben ik nog steeds totaal geen groot liefhebber van de r&b/r&r-sound die de meeste bands toentertijd hanteerden. Het moge wel duidelijk zijn dat You Really Got Me het beste nummer van het album is en een blauwdruk voor hardrock en punk met zijn bijtende riffs. Davies' zang bevalt me in ieder geval wel beter dan wat McCartney en Lennon toentertijd deden: lekker rauw en onstuimig. Op een track als Got Love If You Want valt ook het drumwerk lekker positief op. Alsnog verder niet heel veel meer dan aardig voor mij.

Leuk album, maar muzikaal spreekt het me toch minder aan dan de afgelopen vier albums. Er zitten wel absoluut een paar pareltjes weer op, vooral cynische tracks als Denmark Street en Top Of The Pops waar de muziekindustrie even lekker te kakken gezet wordt. Apeman is een intrigerende track waarbij ik me afvraag of zo'n lied als dit vandaag de dag nog uitgebracht zou kunnen worden. Ligt misschien wat gevoelig met het accent en de verwijzing naar apen? Lola blijft nog steeds een heerlijk track en This Time Tomorrow en A Long Way From Home zijn ook fantastisch. Gewoon lekker, maar ik vind de rest alsnog wat beter.

Voorlopige tussenstand:
1. Face To Face
2. Are the Village Green Preservation Society
3. Arthur (Or The Decline And Fall Of the British Empire)
4. Something Else
5. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
6. The Kink Kontroversy
7. Kinda Kinks
8. Kinks

Het voelt echt aan alsof ik compleet aan het breken ben met de gangbare gedachtes van de fans, maar verdomme wat ben ik dol op Low Budget! Ik heb op op Catch Me Now I'm Falling zitten headbangen en ging helemaal op in die spetterende saxofoon- en gitaarsolo's en die heerlijke aan Jumping Jack Flash doen denkende riff. (Wish I Could Fly Like) Superman heeft een fantastisch discoritme met overstuurde gitaren die het wederom makkelijk maken om het hoofd op en neer te schudden. Attitude en Pressure zijn daarnaast overgoten met een rappe punksaus die eindelijk weer teruggrijpt op wat de band met You Really Got Me in de jaren '60 neerzette.

Jammer dat de tweede helft van het album met songs als In A Space en Little Bit Of Emotion wat gas terugneemt, want als de eerste en tweede helft even sterk waren geweest was het eindcijfer met gemak een 4,5* geweest en had ik Low Budget tot mijn favoriete Kinks albums gerekend. Nu zet ik het wel behoorlijk hoog neer, want Catch Me Now I'm Falling en (Wish I Could Fly Like) Superman horen bij mijn favoriete Kinks-tracks en de algehele sound is echt fantastisch. Ik snap compleet dat de band op dit moment in de VS populairder was dan in Europa, maar zie dit echt niet als een probleem.

Voorlopige tussenstand:
1. Face To Face
2. Are the Village Green Preservation Society
3. Arthur (Or The Decline And Fall Of the British Empire)
4. Something Else
5. Preservation Act 2
6. Low Budget
7. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
8. The Kink Kontroversy
9. Misfits
10. Sleepwalker
11. Preservation Act 1
12. Schoolboys In Disgrace
13. Muswell Hillbillies
14. Soap Opera
15. Kinda Kinks
16. Kinks
17. Everybody's In Show-biz

Nou, ook dit bevalt me prima. Ja, het klinkt allemaal wat Amerikaans in vergelijking met het eerdere werk van de band, maar net zoals op Sleepwalker het geval is werken de songs mee. Ik denk dat ik dit album over het algemeen nog net een tandje beter vind, omdat het gewoon flink rockt en bij vlagen dik tegen de hardrock aan zit. Live Life is een fantastisch opzwepende track. Maatschappijkritisch is de band weer op Out Of The Wardrobe en Black Messiah. Davies hangt weer wat meer de troubadour uit op de titeltrack of het eveneens fantastische A Rock & Roll Fantasy.

Ik vind het fijn om broer Dave ook lekker te horen scheuren. Op het vorige album kwam op een track als Mr. Big Man al naar voren dat hij heel mooi kan soleren, maar hier komt er gewoon nog wat meer uit. Lijkt in dat opzicht zo wat meer op Bruce Springsteen of Bad Company, maar ik kan het echt prima behappen!

Voorlopige tussenstand:
1. Face To Face
2. Are the Village Green Preservation Society
3. Arthur (Or The Decline And Fall Of the British Empire)
4. Something Else
5. Preservation Act 2
6. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
7. The Kink Kontroversy
8. Misfits
9. Sleepwalker
10. Preservation Act 1
11. Schoolboys In Disgrace
12. Muswell Hillbillies
13. Soap Opera
14. Kinda Kinks
15. Kinks
16. Everybody's In Show-biz

Ik heb niets tegen bepaalde varianten van het countrygenre en kan me in dit geval dan ook niet ergeren aan de invloeden. Vind het sowieso niet heel erg bijzonder veel country, dan zouden de blazers me eerder opvallen. Niet het sterkste werk, maar ik vind 20th Century Man, Alcohol, Have A Cuppa Tea en Holloway Jail wel degelijk heerlijke songs. Over de algehele linie mag het geheel van mij echter toch nog wat meer rocken wil ik het tot favorieten gaan rekenen. Maar slecht? Zeker niet.

Voorlopige tussenstand:
1. Face To Face
2. Are the Village Green Preservation Society
3. Arthur (Or The Decline And Fall Of the British Empire)
4. Something Else
5. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
6. The Kink Kontroversy
7. Muswell Hillbillies
8. Kinda Kinks
9. Kinks

Na jarenlang albums van 40 minuten te hebben geproduceerd, snap ik niet waarom 71 minuten nu ineens een goed idee leek. Het is jammer, omdat het album erg goed begint met Wall Of Fire en Drift Away en met Hatred tussendoor nog een hele toffe track heeft, maar Only A Dream en Somebody Stole My Car zijn echt behoorlijk belabberd. Qua sound hebben we bij vlagen de wat hardere rock uit de jaren '80, soms zelfs weer wat van de country en bij vlagen nog wat uit de sixties. Het had allemaal gewoon veel compacter gekund. Alsnog geen verschrikkelijk album, maar ik kan me voorstellen dat het op dit punt wel klaar was met de band.

Ik heb overigens prima genoten van de marathon. Een paar hele sterke albums in de jaren '60 en nog een paar leuke verrassingen in de jaren '70 en '80. The Beatles mogen meer geëxperimenteerd hebben, ik ben een veel grotere liefhebber van Ray Davies' lyrische talenten en zijn cynische kijk op het dagdagelijkse bestaan. Heb in de tussentijd ook al flink wat van de beluisterde albums aangeschaft. Voorlopig mijn favoriete jaren '60 band!

Eindstand:
1. Face To Face 4.5*
2. Are the Village Green Preservation Society 4.5*
3. Arthur (Or The Decline And Fall Of the British Empire) 4.5*
4. Something Else 4*
5. Give The People What They Want 4*
6. Preservation Act 2 4*
7. Low Budget 4*
8. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One 4*
9. The Kink Kontroversy 4*
10. Misfits 4*
11. Word Of Mouth 4*
12. Sleepwalker 4*
13. Preservation Act 1 3.5*
14. State Of Confusion 3.5*
15. Schoolboys In Disgrace 3.5*
16. UK Jive 3.5*
17. Muswell Hillbillies 3.5*
18. Soap Opera 3*
19. Kinda Kinks 3*
20. Kinks 3*
21. Phobia 3*
22. Think Visual 3*
23. Everybody's In Show-biz 3*
Gemiddelde: 3,70*

Verre van het meest spectaculaire, maar als geheel is het album erg sympathiek te noemen. Tegen het einde wordt het met Money & Corruption / I'm Your Man en Here Comes Flash verreweg het interessantste, omdat deze songs toch nog lekker rocken. Aan het begin kabbelt het bij vlagen net iets teveel om helemaal interessant te zijn, maar alsnog kan ik er prima naar luisteren. De toevoeging van koorzang is in ieder geval erg tof en doet mij bij vlagen wat aan The Moody Blues denken. Benieuwd naar deel 2.

Voorlopige tussenstand:
1. Face To Face
2. Are the Village Green Preservation Society
3. Arthur (Or The Decline And Fall Of the British Empire)
4. Something Else
5. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
6. The Kink Kontroversy
7. Preservation Act 1
8. Muswell Hillbillies
9. Kinda Kinks
10. Kinks
11. Everybody's In Show-biz

Ik schaar me achter Ruud en verhoog de inzet: ik vind Preservation Act 2 echt fantastisch! Op het vorige album was ik al een voorstander van de hoeveelheid gastzangers/zangeressen, maar hier is de wisselwerking helemaal optimaal. Zo'n track als Shepherds Of The Nation is echt pure kunst! Tegen het einde verliest het album zichzelf iets meer in niemandalletjes, maar afsluiter Salvation Road is wel weer erg sterk. Hand Car Spiv, He's Evil, Flash Confession en Nobody Gives zijn eveneens pareltjes. Ik mag dit echt heel erg!

Voorlopige tussenstand:
1. Face To Face
2. Are the Village Green Preservation Society
3. Arthur (Or The Decline And Fall Of the British Empire)
4. Something Else
5. Preservation Act 2
6. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
7. The Kink Kontroversy
8. Preservation Act 1
9. Muswell Hillbillies
10. Kinda Kinks
11. Kinks
12. Everybody's In Show-biz

Wat een verschrikkelijk lelijke voorkant niet te zuinig! Muzikaal valt het me nog mee. In eerste instantie wilde ik meer zeuren, maar vanaf Education gaat het toch langzaamaan weer de betere kant op en zijn songs als I'm In Disgrace en Headmaster ook best tof. Verre van het beste werk, maar toch best genietbaar.

Voorlopige tussenstand:
1. Face To Face
2. Are the Village Green Preservation Society
3. Arthur (Or The Decline And Fall Of the British Empire)
4. Something Else
5. Preservation Act 2
6. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
7. The Kink Kontroversy
8. Preservation Act 1
9. Schoolboys In Disgrace
10. Muswell Hillbillies
11. Soap Opera
12. Kinda Kinks
13. Kinks
14. Everybody's In Show-biz

Interessant hoe de sound van de band hier inderdaad iets Amerikaanser is geworden. Het is niet per se heavy, maar wel wat directer. Het levert The Kinks wel weer een van de betere albums sinds jaren op. Mr Big Man is weer eens lekker rauw. Ook Sleepwalker is een fijne track met mooi gitaarwerk. Brother, Sleepless Night en Stormy Sky zijn weer wat emotioneler. Het zijn geen grote uitschieters, maar als geheel is het toch een zeer behoorlijke, consistente plaat. Eentje die zeker nog aangeschaft gaat worden!

Voorlopige tussenstand:
1. Face To Face
2. Are the Village Green Preservation Society
3. Arthur (Or The Decline And Fall Of the British Empire)
4. Something Else
5. Preservation Act 2
6. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
7. The Kink Kontroversy
8. Sleepwalker
9. Preservation Act 1
10. Schoolboys In Disgrace
11. Muswell Hillbillies
12. Soap Opera
13. Kinda Kinks
14. Kinks
15. Everybody's In Show-biz

Tja... er zit ook niet heel veel meer in dit album dan er meestal wel in Davies' nummers. Zal als theaterstuk waarschijnlijk prima werken, maar hier is het vooral wat makjes. De charme van Preservation Act 2 was echt vele malen groter. Het klinkt overigens nergens verkeerd en You Make It All Worthwile is zelfs best goed. 'Voor op de achtergrond' zullen we maar zeggen.

Voorlopige tussenstand:
1. Face To Face
2. Are the Village Green Preservation Society
3. Arthur (Or The Decline And Fall Of the British Empire)
4. Something Else
5. Preservation Act 2
6. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
7. The Kink Kontroversy
8. Preservation Act 1
9. Muswell Hillbillies
10. Soap Opera
11. Kinda Kinks
12. Kinks
13. Everybody's In Show-biz

Ik kwam hier iets minder makkelijk in dan het wat meer droevige Face To Face, maar uiteindelijk openbaart Something Else nog steeds een erg mooi en scherp album. Het probleem zit hem voor mijn gevoel vooral in het feit dat het tegen het einde allemaal ietwat minder interessant wordt, terwijl men de beste nummers als Death Of A Clown, Two Sisters en David Watts allemaal aan het begin heeft geplaatst. Something Else voelt bij vlagen als de soundtrack voor een lamlendige dag en dat spreekt wel aan, al heeft Face To Face gewoon veel meer uitschieters en een consistentere sound.

Voorlopige tussenstand:
1. Face To Face
2. Something Else
3. The Kink Kontroversy
4. Kinda Kinks
5. Kinks

State Of Confusion is een interessante verandering van sound na de flink rockende albums die hiervoor waren. Ik mag de sound best wel, doet me bij vlagen ook wat denken aan de schwung die bands als Kaiser Chiefs en Franz Ferdinand. Dat dansbare is best lekker, echter vind ik de rockende sound gewoon beduidend fijner en is het moeilijker voor mij om hier de echt goeie songs eruit te halen. Bernadette is als afsluiter daarom ook vreemd, omdat deze dan wel weer ineens erg stevig is. Cliches of the World (B Movie) is een andere favoriet. Ben dan nu best benieuwd hoe de soundontwikkeling zichzelf voortzet.

Voorlopige tussenstand:
1. Face To Face
2. Are the Village Green Preservation Society
3. Arthur (Or The Decline And Fall Of the British Empire)
4. Something Else
5. Give The People What They Want
6. Preservation Act 2
7. Low Budget
8. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
9. The Kink Kontroversy
10. Misfits
11. Sleepwalker
12. Preservation Act 1
13. State Of Confusion
14. Schoolboys In Disgrace
15. Muswell Hillbillies
16. Soap Opera
17. Kinda Kinks
18. Kinks
19. Everybody's In Show-biz

Yes, zo komen we er langzaamaan wel. Dit album begint echt uitstekend met Milk Cow Blues. Wat een heerlijk rauw gitaarwerk! Singles Dedicated Follower Of Fashion en het ruige Till The End Of The Day zijn terecht hits, maar ook de rest van het materiaal kan me prima bekoren. Het klinkt allemaal voor de tijd lekker stevig en opzwepend waar nodig, maar heeft met Where Have All The Good Times Gone ook nog rustigere stukjes reflectie. Het is nog geen dikke 4 sterren, maar alsnog wel het eerste album dat ik graag meer wil horen.

Voorlopige tussenstand:
1. The Kink Kontroversy
2. Kinda Kinks
3. Kinks

Hier vind ik het toch ook echt te glad worden. Met Natural Gift is er een opleving en afsluiter When You Were A Child (die verder uitzonder on-Kinks klinkt) is ook mooi, maar voor de rest kabbelt het materiaal allemaal een beetje voort. Rock 'n' Roll Cities vind ik zelfs een vrij belabberde track. Valt me zo tegen het einde van de marathon dan ook behoorlijk tegen.

Voorlopige tussenstand:
1. Face To Face
2. Are the Village Green Preservation Society
3. Arthur (Or The Decline And Fall Of the British Empire)
4. Something Else
5. Give The People What They Want
6. Preservation Act 2
7. Low Budget
8. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
9. The Kink Kontroversy
10. Misfits
11. Word Of Mouth
12. Sleepwalker
13. Preservation Act 1
14. State Of Confusion
15. Schoolboys In Disgrace
16. Muswell Hillbillies
17. Soap Opera
18. Kinda Kinks
19. Kinks
20. Think Visual
21. Everybody's In Show-biz

Jammer dat men Perfect Strangers niet gewoon op het album heeft gezet aangezien het verreweg mijn favoriete track is. Opener Aggravation bevalt me eveneens prima: lekker stevig. Voor de rest is het op dit punt steeds lastiger om te bepalen in welke volgorde ik de albums vind horen, aangezien het materiaal langzaamaan toch wat gewoontjes begint te worden. Nog steeds wel een plaat die me meer prikkelt dan verveelt. Behoorlijke productie en lekkere sound nog, maar ik kan me voorstellen dat er op dit tijdstip weinig mensen nog interesse hadden in de band.

Voorlopige tussenstand:
1. Face To Face
2. Are the Village Green Preservation Society
3. Arthur (Or The Decline And Fall Of the British Empire)
4. Something Else
5. Give The People What They Want
6. Preservation Act 2
7. Low Budget
8. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
9. The Kink Kontroversy
10. Misfits
11. Word Of Mouth
12. Sleepwalker
13. Preservation Act 1
14. State Of Confusion
15. Schoolboys In Disgrace
16. UK Jive
17. Muswell Hillbillies
18. Soap Opera
19. Kinda Kinks
20. Kinks
21. Think Visual
22. Everybody's In Show-biz

Meer gestroomlijnd dan zijn voorganger en ook een stuk consistenter. Tevens ook intrigerend dat ik hier de Dave Davies tracks (Guilty en Living On A thin Line) het beste vind. Laatstgenoemde is een mooie, melodieuze en melancholische track, al heeft het met de huidige anti-immigratiepolitiek in Engeland nu een wat nare nasmaak gekregen. Geen idee of de broers zich hier ook over hebben uitgelaten. Guilty heeft vooral erg lekkere riffs die laten zien dat Dave Davies ruig op zijn best. Verder wederom een sterke Bruce Springsteen stadionrocksound en het staat de band nog steeds prima. Niet het beste, maar nog steeds plezierig uit te zitten.

Voorlopige tussenstand:
1. Face To Face
2. Are the Village Green Preservation Society
3. Arthur (Or The Decline And Fall Of the British Empire)
4. Something Else
5. Give The People What They Want
6. Preservation Act 2
7. Low Budget
8. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
9. The Kink Kontroversy
10. Misfits
11. Word Of Mouth
12. Sleepwalker
13. Preservation Act 1
14. State Of Confusion
15. Schoolboys In Disgrace
16. Muswell Hillbillies
17. Soap Opera
18. Kinda Kinks
19. Kinks
20. Everybody's In Show-biz

Toch een vreemde gedachte dat een band zonder de gitarist gewoon doorgaat en alsnog best puike muziek maakt. Al mis ik de wat vollere sound van het debuut wel, er staat op Ars Longa Vita Brevis nog best een hoop moois te vinden. En vooral wat meer joligs. Daddy, Where Did I Come From? heeft al een hilarisch gesproken stukje tussen vader en zoon over de bloemetjes en de bijtjes ("Mommy the flower, and your daddy sort of fornicates the flower. No, no, pollinates, fornicates, pollinates!") en Little Arabella is een vreemde speelse jazzy track. Het afsluitende Ars Longa Vita Brevis heeft een dieptepunt en hoogtepunten. Het dieptepunt blijft een drumsolo waar ik in ieder geval niet op zit te wachten, het hoogtepunt is de rest die erna komt en gelukkig hiermee nog een flinke portie mooie neo-klassieke muziek opleveren. Prompt valt het me op dat David DeFeis (Virgin Steele) hier ook nog best wel eens naar geluisterd zou kunnen hebben.

Ik merk dat ik het debuut toch een stukje beter vind door de grotere weergave van sferen. Dat album was psychedelisch, heavy en duister als afwisseling met de neo-klassieke stukken. Hier blijft van die eerste drie weinig over en is het meer gericht op jazzy en klassiek. Geen probleem, want ook dat kan ik nog steeds prima behappen.

Tussenstand:
1. The Thoughts of Emerlist Davjack
2. Ars Longa Vita Brevis

Ik moet Hang On To A Dream maar eens origineel opzoeken, aangezien alle stukken met zang een fantastische sfeer weergeven. In deze uitvoering is het allemaal nog meer uitgesponnen dan voorheen het geval was, maar in de live setting ramt Emerson zo goed op de toetsen dat ik het allemaal heerlijk vind wegluisteren. Potverdrie, ik zou er bijna jazz nog door gaan waarderen.

America blijft overigens nog wel het hoogtepunt. Eindelijk heb ik ook door waar ik stukjes van herken (Dvorak natuurlijk), aangezien powermetalband Rhapsody dezelfde stukken later ook zal kopiëren. Blijft een fantastisch nummer en live klinkt het nog beter dan op album.

Ik moet toegeven dat mijn keuze voor The Nice wel een van de meest intrigerende verrassingen is geweest die ik persoonlijk heb ervaren. Geen voorkennis, er vervolgens achter komen dat Keith Emerson hier zijn tijd heeft doorgebracht en er dan achter komen dat eigenlijk ieder album heel erg de moeite waard is. Ik garandeer een ELP marathon voor de toekomst (maar eerst even hiervan bijkomen).

Eindstand:
1. The Thoughts of Emerlist Davjack 4.5*
2. Elegy 4*
3. Five Bridges 4*
4. The Nice 4*
5. Ars Longa Vita Brevis 4*
Gemiddelde: 4,10*

Laat dat neo-klassiek maar zitten moet men hebben gedacht: het hele bruggenstuk is bijna pure klassiek met wat groovende intermezzo's te noemen. Erg mooi, had bij een film als Fantasia gebruikt kunnen worden. En op het moment dat je denkt dat het muzikale geweld klaar is, gooit men op "Pathetique" Symphony No.6 3rd. Movement nog even wat extra deuren open. Puur genieten.

Kakt met de twee laatste nummers wel een beetje in, dan valt toch wel extra op dat de band echt vooral een live-act in plaats van een studioband was. Desalniettemin wederom een erg sterk stukje muziek (waar ik nog steeds graag wat gitaar extra bij had gehoord).

Tussenstand:
1. The Thoughts of Emerlist Davjack
2. Five Bridges
3. The Nice
4. Ars Longa Vita Brevis

Een stukje consistenter dan de voorganger qua sound. Ik blijf het vreemd vinden om op een album studio- en livemateriaal door elkaar heen te horen, maar de uitvoeringen van Rondo "69" en het onherkenbare Dylan-nummer She Belongs To Me zijn beide lekker energiek. Mijn favoriet is echter de fraaie uitvoering van Hang On To A Dream, waar het koor voor een mooie melancholische sfeer zorgt en de daarop volgende baspartijen erg tof zijn.

Wel merk ik langzaamaan dat ik de gitaar toch een beetje begin te missen. Niets ten nadele van het materiaal, want dat is gewoon nog steeds ijzersterk, maar een klein beetje meer afwisseling in de instrumenten zou het geheel nog beter maken.

Tussenstand:
1. The Thoughts of Emerlist Davjack
2. The Nice
3. Ars Longa Vita Brevis

Ik wist nog helemaal niets van The Nice behalve wat ik begreep uit een oude OOR-popencyclopedie: The Nice is een van de eerste progrockbands ooit. Nu ik er achter kom dat Keith Emerson er ook in meespeelt, krijg ik dan ook meteen extra zin om deze albums tot me te nemen.

Buiten de eerste nummers waar de Beatlesesque invloeden flink aanwezig zijn, speelt de band eclectische en bombastische muziek. Waar ik het debuutalbum van Pink Floyd dat iets eerder uitkwam echt amper uit te zitten vind in zijn whacky-experimenteerdrift, kan ik van The Thoughts Of Emerlist Davjack echt volledig genieten. Tantalizing Magie is vrij ruig en agressief te noemen, terwijl Dawn en Azrial (Angel of Death) vrij sinister aanvoelen. Het afsluitende America is een instrumentaal pareltje eersteklas, waarbij vooral Emerson's toetsenwerk niets dan pure magie is. Als er gezongen wordt, is het onstuimig, maar sfeervol binnen de compositie. Op Azrial zit nog een gitaarloopje dat sterk doet denken aan hoe progmetal zich later zal ontwikkelen.

Het is duidelijk hoe bands als Genesis, Van Der Graaf Generator, Focus en Ekseption zonder dit album compleet anders hadden geklonken. Eigenlijk een verbazingwekkend lage score op een website waar progbands doorgaans best geliefd zijn. Op basis van het debuut ben ik in ieder geval echt heel erg positief!

Het werd tijd, maar met Basket Of Light is er eindelijk een album waar ik geen problemen mee heb. Minder gefröbel van de ritmesectie, composities met meer kop en staart en toch voldoende ruimte voor wegdromen. Slechts Train Song heeft nog een beetje een jazzy-improvisatorische vibe, maar verder is het toch meer dromerige folk waarbij vooral de zang van Jacqui McShee zo mooi naar voren komt. Lyke-Wake Dirge is ondanks zijn christelijke insteek vrij psychedelisch en zelfs duister te noemen. Hunting Song is zelfs best opzwepend en The Cuckoo is echt gruwelijk mooi. En het meest interessante is, dat de band ondanks de term 'folk' nooit vervallen in een hoop van de standaard folktrucjes (flauwe refreintjes en kreten bijvoorbeeld) en een flinke link naar meer archaische/Middeleeuwse melodieën. Prachtig werk, zo hoor ik het graag!

Tussenstand:
1. Basket Of Light
2. Sweet Child
3. The Pentangle