Soul Jazz Records bracht na dit Miami Sound ook de zeer geslaagde New Orleans Funk Volumes 1 & 2 uit. Vol met prachtige gems die (met name de) Funk in beide steden in de periode eind jaren '60 / begin jaren '70 prachtig neerzetten.

Ook op dit Miami Sound Rare Funk & Soul from Miami, Florida 1967-1974 staat eigenlijk geen minder nummer. Sterker nog: bijna alles is goed tot geweldig, de eerste 10 nummers zijn om door een ringetje te halen. De Miami Funk is directe funk met weinig solo's: behoorlijk tough met leuke wendingen. Soms hoor je logischerwijs wat Latijnse invloeden.

Favoriete tracks uitzoeken is erg lastig. Ik noem wel James Knight & the Butlers (wat een artiestennaam!) met het werkelijk briljante Fantasy World en ook nog met Save Me en Funky Cat, beiden ook bepaald niet verkeerd. Helene Smith met You Gotta Be A Man is top en nog veel meer, waarmee dit een geweldige verzamelaar is voor elke funk & soul liefhebber.

Om maar met de deur in huis te vallen: dit is een werkelijk sublieme fraaie prachtige intense mooie lieve en explosieve soundtrack van Michael Giacchino. De intensiteit van de film, de donkerte, de rust en de actie: je vindt het allemaal terug in deze muziek. In de film zitten vele wendingen, dit hoor je ook terug in de muziek. Aan de hand van het ene na het andere thema, het ene nog mooier dan het andere. Het is dan ook haast onmogelijk om 6 favoriete tracks aan te klikken.

Om toch een paar memorabele nummers te noemen: Can't Fight City Halloween, Highway to the Anger Zone, World's Worst Translator, Meow and You and Everyone We Know, Are You a Kenzie or a Can't-zie?, An Im-purr-fect Murder, A Bat in the Rafters, Pt.1 & 2, The Bat's True Calling, The Batman, The Riddler, Catwoman en tot slot de fenomenale Sonata in Darkness. Briljant!

In 1987 was het dan eindelijk zover: een opvolger voor het geweldige Thriller. Titelnummer Bad vond ik erg goed, alleen de titel & clip vond ik niet bij Michael passen. Michael Jackson 'a bad guy'? Kom op nou! Gelukkig bleef het tot de titel(song) beperkt en bleek de LP weer vol te staan met (erg) sterke songs. Ook de bijbehorende tour, gezien in de Kuip in 1988, was geweldig.

Side one van deze plaat is (erg) goed, vooral Bad, Speed Demon & Liberian Girl. Maar side two is ijzersterk. Richting niveau Thriller, maar dan net anders. Wat minder funky (helaas), wat meer pop/rock. Favorieten zijn Man in the Mirror (met koor!), Dirty Diana (gitaar!), I Just Can't Stop Loving You & Another Part of Me.

Ik had hier een score van 3,0* staan en vraag mij verbijsterd af waarom? Mogelijk was ik afgeleid door de 'affaires' van Michael Jackson, maar het gaat uiteindelijk toch om de muziek.
Ik ben opgegroeid met Off The Wall en Thriller, vond Bad helemaal niet slecht (de Bad tour in de Kuip was geweldig) en Dangerous op hetzelfde niveau van Bad. Alleen was Dangerous met een vernieuwde sound wat origineler dan Bad, wat deels in het verlengde van Thriller ligt.

Nu ik 'm terug hoor, valt mij op wat een Dance cd dit eigenlijk is. Er staat hier Pop als genre, maar een aantal tracks zijn eigenlijk Dance trax: en dat maakte MJ natuurlijk ook met Off The Wall, toen was het een disco-achtige sound. Kortom, hij gaat met zijn tijd mee op dit album Dangerous. Ik vind de vergelijking met het genre Swing Beat uit de jaren 90 van P. de Clown treffend. Je hoort inderdaad wat Bobby Brown. Alleen is dit veel beter.
De rock en de gitaar van Thriller (Beat It), toen met Eddie van Halen, komt nu terug met Slash, de gitarist van Guns 'n Roses (het briljante Give in to Me). Wat minder funky dan anders, meer dancebeats dit keer (dat is het 'nieuwe' in de Dangerous sound). Genoeg soul in de muziek. En een aantal sterke en een aantal 'lekkere' nummers. Een typische Michael Jackson cocktail, met wat duidelijke vernieuwingen erin, die zeer te pruimen is.
Ik ben het met rkdev eens, dat (mede) door de tandem Who Is It en Give in to Me dit album boven de 4,0* van een goed album uitstijgt. En laten we het fantastische koor 2 minuten lang aan het begin van Will You Be There niet vergeten (heel hard draaien: mooi is dat! Hallelujah ).

Door de Greatest Hits op CD1, alle negatieve pers de jaren ervoor en de overdreven toestanden, inclusief reuze standbeeld, rondom de release en tour, wordt nog wel eens de muziek op het (toen nieuwe) album op CD2 vergeten. En juist op dit album staan een aantal hele sterke nummers van Michael Jackson.

Het harde duet Scream met toen stoere zus Janet knalt uit je speakers. They Don't Care About Us is dus tekstueel bepaald niet nietszeggend, ook muzikaal is het echt erg goed. De gitaar erop is uitstekend. Stranger in Moscow vind ik een prachtige wat geheimzinnig klinkende song, wat dus goed bij de titel past.

This Time Around is een niet zo bijzonder popliedje met een rap. Earth Song is tekstueel dan wel heel erg aangedikt, maar muzikaal pakt het je toch. Michael Jackson zingt hierop uitstekend. D.S. heeft een fijne beat en een erg lekkere gitaar en loopt lekker. En Money begint nog een tikje donkerder op weer zo'n fraaie beat, het wordt gevolgd door een mooi refrein. Beatles cover Come Together wordt sterk neergezet. Your Are Not Alone is aardig, omdat Michael Jackson het zingt. Childhood van kinderfilm Free Willy is een zeiïg nummer wat hier niet thuis hoort.

Tabloid Junkie verwoordt weer Michael's boze gevoelens richting de pers. Alweer een goed nummer. 2 Bad zou op Bad kunnen staan (Bad 2..): goed nummer, jammer van Shaquille. History hoort bij dat genoemde standbeeld en de te zoete R&B misstaat ook op dit boze album, net als het te softe Little Susie. Retronummer Smile daarentegen is wel heel mooi en zorgt dan toch voor een positieve afsluiter van een overall sterk album, waar de begrijpelijke boosheid en agressie soms vanaf spat.

Ook ik heb het album Michael net gekocht en ook ik ben aangenaam verrast. Heel wat goede beats, lekkere gitaren en gitaartjes, 'gewoon' sterke zang van Michael Jackson, verzorgde sterke beats, achtergrondzang, synthesizers en al die andere instrumenten die gebruikt worden. En niet onbelangrijk: hele aardige tot echt fantastische nummers.

Het album begint voor mij zoals verwacht: met een aardig R&B nummertje samen met Akon. Daar zit ik niet echt op te wachten en ik vreesde dat nog veel meer van dat soort muziek zou volgen. Maar niets was minder waar! Er volgt niet één zo'n nummer meer. Mijn advies is dan ook: zet de cd op bij track 2.

Op Hollywood Tonight zit de eerste lekkere beat. Het nummer loopt lekker en klinkt als MJ eind jaren '80. Keep Your Head Up is de eerste ballad. Bij de ballads verwachtte ik een aantal te zoete - soms te slappe - liedjes. Niets is minder waar! Alle registers gaan ouderwets open, eindigend in een fraaie koorzang. Prima: zo wil ik het hebben.
(I Like) The Way You Love Me is een echt popliedje, maar wel een goede. Het wordt gevolgd door alweer een hele lekkere beat, die van Monster. Michael Jackson zingt en schreeuwt sterk en ook de rap van 50 Cent is prima. Best of Joy is een mooie popballad.

Heel aardig allemaal, tot mijn verrassing. Maar dan begint het pas. Breaking News hakt er met een prima beat en snelheid lekker in zeg. MJ zingt gemotiveerd en goed. Vervolgens komt - u leest het goed - één van de beste MJ nummers: (I Can't Make It) Another Day van en met Lenny Kravitz. Dit is echt een geweldig rock nummer. Het komt zo uit de tijd van Dangerous (1989) en Mama Said (1991) lopen. Alsof ze toen dit duet hebben geschreven en opgenomen. Bijna alle instrumenten zijn van Lenny Kravitz, ook natuurlijk de geweldige gitaarsolo en de achtergrondzang. Op de drums vinden we een oude bekende: David Grohl. Het kan niet op.
En dan volgt nog het fantastische Behind the Mask. Wow wat een nummer, met een bas, zo goed, zo lekker. Ook heel aardig is de electronica in dit nummer, onder andere bespeeld door good old Greg Phillinganes. We zitten dan al even op het niveau van albums als Dangerous en Bad. Het nummer Much Too Soon is in tekst en muziek een passende afsluiter.

Het tweede deel tilt dit album naar een onverwacht hoog niveau. Als je Another Day en Behind the Mask hard achter elkaar draait dan heb je geweldig goede muziek uit je speakers knallen. Ook ouderwets sterk is de afwisseling van stijlen: R&B, Soul, Funk, Rock, Electronica: het komt allemaal terug op Michael (the Album).

Ik hou niet echt van ballads. Het moeten wel hele fraaie nummers zijn en/of heel mooi gezongen. Bij een ultiem zeiïge nummer als She's Out of My Life zou ik normaal afhaken, maar door de onvoorstelbaar mooie zang van Michael Jackson hierop, krijg ik kippenvel als ik het hoor.
Verder hou ik best van goede disco, ik heb er nog op gedanst. Maar vaak is het best wel een beetje cheesy. Hier niet: door alweer die prachtzang en de heerlijk productie van Quincy Jones staan de dansnummers als een huis. Een huis met een prima (Get on the) Floor en (Off the) Wall.

Michael Jackson was door zijn familie min of meer gedwongen om met zijn broers muziek op te nemen en op te treden, van heel jongs af aan. Ondanks heel veel tegendruk, maar met de steun van zusje Latoya Jackson en Quincy Jones dus, nam Michael dan eindelijk zijn gewenste eigen soloplaat op. En dat hoor je meer dan terug: pure opluchting, wat tot een enorm enthousiasme heeft geleid, waardoor het plezier ervan af spat.

Op Girlfriend na staan hier prima tot prachtige popliedjes tot absolute hoogtepunten in de dancemuziek op. Voor dance heb je het vooral over Side A van de LP en slotnummer Burn This Disco Out. Dit debuutalbum is mogelijk gelijk zijn beste, hoewel Thriller natuurlijk ook niet bepaald onaardig is... In ieder geval is de start van Michael Jackson's solocarriere een historisch album in de geschiedenis van de popmuziek.

Als 'like new' voor relatief weinig uiteindelijk toch gekocht op vinyl. En daar ben ik blij mee. Want wat een mooie verpakking en vooral prachtig gekleurd vinyl. Fantastische mastering van een fraaie verzameling Halloween songs. Uniek aan deze verzamelaar is ook dat er twee nummers van the Jacksons op staan en een prima single van Rockwell met gastbijdrage van Michael Jackson. Verder natuurlijk titelsong Scream samen met zus Janet, wat ik altijd een erg sterke song heb gevonden. De eerste 10 nummers zijn natuurlijk geweldig, uitblinkers kan ik niet noemen, dat zijn ze allemaal. Klinkt ook nog echt lekker in deze volgorde. Op vinyl een absolute aanrader als je het voor een leuke prijs kan krijgen.

We've Had Enough is echt geweldig: nu alsnog als single uitbrengen?

Ik zag dat deze box inmiddels 50 Pond doet op Amazon, maar als je Michael Jackson goed vindt, dan moet je dit echt hebben.
Ik wil er een paar bijzondere tracks uitlichten die niet of moeilijk te krijgen zijn en echt heel goed zijn:

You Can't Win (12" versie uit 1978! Disco from The Wiz: fantastisch!)
Sunset Driver (demo uit 1982)
P.Y.T. (demo versie: echt anders, heel mooi)
Scared of the Moon (demo uit 1984)
Cheater (demo uit 1987)
Dangerous (early version: jazzier en mooier dan albumtrack, extended versie)
Monkey Business (1989: geweldig!)
Who Is It (1991: 12" versie: super!)
Someone Put Your Hands Out (1992 van exclusieve cassette Dangerous Tour)
On The Line (1997 van de limited edition Minimax CD: mooi nummer)
In The Back (1994-2004! Sterk jazzdance nummer)
We've Had Enough (briljant!)

Deze box is echt een geweldig en zeer afwisselend overzicht, met dus uniek materiaal daarbij, van de lange en mooie carriere van Michael Jackson. CD 1: 1969-1980 / CD 2: 1982-1986 / CD 3: 1987-1992 / CD 4: 1995-2004.

May he rest in peace. Als je alleen al naar het materiaal van deze box kijkt, dan lijkt 't me dat hij dat meer dan verdient heeft: van 5 (met 'dank' aan zijn verschrikkelijke vader) tot 50 jaar in the spotlights . Maar ja, 50 jaar blijft veel te jong om dood te gaan.

Verwachtingsvol ging ik hier op zoek of dit album het rehearsal materiaal betrof, want wat klonk het allemaal goed gisteren in de film This Is It. Wat een teleurstelling dat dit het studiowerk is. Waarom?!?!

De muziek in de film is juist fantastisch en niet alleen vanwege de fijn gekozen tracklist (zie de nummers van deze cd). De beats van een aantal nummers zijn wat aangepast en bepaald niet in het nadeel van deze nummers. Ook zijn er een aantal arrangementen toegevoegd die heel mooi klinken. En bovenal improviseert Michael Jackson er regelmatig lustig op los en dat klinkt geweldig.
Daarom is het erg jammer dat de studioversies op deze cd staan. (Overigens missen ABC en I'll be There uit de Jackson 5 tijd).

Maar wat een schitterende documentaire is This Is It geworden. Tot mijn stomme verbazing is Michael Jackson niet alleen altijd aanwezig, hij is het creatieve brein van zowel muziek als dans en neemt cruciale beslissingen over special effects en licht. Hij neemt steeds de eindbeslissingen, ook bij belangrijke details. Als iets hem niet zint, legt hij de repetities stil en geeft aan hoe hij het wil. Dat blijkt dan ook elke keer de beste manier te zijn.
Daarnaast is MJ een buitengewoon aardige vent, die heel prettig maar ook heel direct en kritisch met zijn enthousiaste mensen omgaat. Heel leuk is te zien, dat als hij op het podium even losgaat, de paar mensen op de vloer helemaal uit hun dak gaan. Terecht, want MJ blijkt in topvorm te zijn: dansend en zingend.

Wel zie je dat hij uiterst kwetsbaar is. De regiseur beschermt 'm en coacht hem, tot aan: eerst water drinken. Water, water, water zegt MJ dan wat geïrriteerd. Als hij stevige aanwijzingen geeft aan anderen, voegt hij altijd toe, sorry of it's for love of het is voor de show. Maar als hij intens bezig is met zijn muziek en dans, dan zie je 'm genieten en lachen.

De superprofessional MJ, the Boss van zijn eigen show. Het supertalent MJ, de unieke danser en fantastische zanger. De kwetsbare mens MJ. Wij krijgen het van dichtbij te zien en dat zonder ook maar enig overdreven sentiment. Dat laatste is ook een hele prettige verrassing. Wat een flim, wat een muziek: fantastisch!

Ik was al een groot liefhebber van zijn echte solo debuutalbum Off the Wall. Logischerwijs was ik in 1982 nieuwsgierig waar hij mee zou komen. En dat was Billie Jean. Nog steeds vind ik dat één van de beste nummers ooit, met misschien wel de beste beat ooit, in ieder geval één van de bekendste.

Toen ik het album opzette was ik aangenaam verrast, immers in het geweldige discofunk nummer Wanna Be Startin' Somethin' en Baby Be Mine hoorde je de sterke sound terug van Off the Wall. Daarna volgde het wat flauwe, net te geinige popnummer The Girl Is Mine. McCartney en Jackson samen, dat had tot iets beters moeten leiden.

Gelukkig was daar titeltrack Thriller, bepaald niet flauw te noemen. Een pittige crossover van rock, funk en soul met later ook nog die fraaie videofilm. De videoclip van Beat It vond ik daarentegen weer wat flauw overkomen. Het nummer daarentegen rockt heerlijk, zeker dankzij de beroemde voortreffelijke gitaarsolo van Eddie Van Halen. Gelijk gevolgd door het fantastische Billie Jean, wat een album! De volgorde van de tracks op Thriller is trouwens prima. Overigens was ook het artwork fraai gedaan: met die mooie uitvouwbare hoes.

De laatste drie nummers gaat het weer enigzins richting de sfeer van Off the Wall. Het smooth klinkende Human Nature & Pretty Young Thing liggen zo lekker in het gehoor. P.Y.T. loopt echt geweldig en beide nummers werden dus ook (behoorlijk) grote hits wereldwijd. The Lady In My Life is een heel aardige afsluiter, maar vooral omdat Michael Jackson het zingt. Want zijn stem is uniek mooi: dat vormt uiteindelijk mede de basis van al zijn succes.

Eerst had ik de LP, later de CD, hoewel ik eerst geen albums wilde kopen die ik al op LP had. Naast dit Thriller, hoorde bijvoorbeeld ook Purple Rain bij de albums die ik toch ook op CD kocht. Inmiddels heb ik de Japanse Mini LP CD, met een onvoorstelbaar goede geluidsmix uit 2009. Wat valt bijvoorbeeld die deur mooi dicht op Thriller en oh: wat klinkt die beat van Billie Jean hemels en de violen prachtig en dat gitaartje funky..... het is tijdloze muziek.

En zo zit je op 8 mei 2014 op een regenachtige avond naar de nieuwe Michael Jackson te luisteren. Naar wie? Inderdaad ja. En het begint gelijk goed met het heerlijke Love Never Felt So Good, wat zo op mijn favoriete MJ album Off the Wall had kunnen staan. In vergelijking met de demo zijn er wat toeters en bellen toegevoegd, maar wel precies wat bij de productie uit die tijd paste.
Daarna volgt een wat mindere track: het te zoete popliedje Chicago. Vervolgens nog een 'zoet' nummer, maar Lovin' You klinkt een stuk beter. Weer in de Off the Wall stijl. A Place With No Name loopt erg lekker, prima nummer is dat, en nu gaat het wat richting de Dangerous stijl.

Slave to the Rhythm begint met mooie strijkers, maar vervolgens blijkt de productie toch net wat te modern, teveel house. Toch klinkt het nummer nog steeds goed, maar de original version is beter. Do you know where your children are is inderdaad wat in de Black & White stijl. De toegevoegde synthesizer had voor mij niet gehoeven, maar heeft ook wel weer wat. Toch is ook hiervan de original version beter.

Blue Gangsta is een mooi sfeervol nummer. Hier vind ik de productie juist wel erg goed gedaan. Tot slot volgt een ander hoogtepunt: de titelsong Xcape. Wat een geweldig dansnummer! En weer zitten we in de Off the Wall tijd. Beide versies zijn de moeite waard. Overigens geldt dat eigenlijk voor alle nummers, wat de DeLuxe Editie van dit prima album degene is die de aanschaf meer dan waard is. Een aangename verrassing.

Michael Kiwanuka sluit zich met dit Home Again aan bij de recente stroom van retro soul. Het klinkt regelmatig als 'echte' soul uit begin / midden jaren '70. Andere voorbeelden hiervan zijn Sharon Jones & Lee Fields. Het album wat deze laatste pas uitbracht vind ik trouwens nog wat beter (Faithful Man).

Wat gelijk opvalt is dat Michael Kiwanuka een prachtige warme stem heeft, die zeer geschikt is voor deze rustige, soms wat jazzy, variant op de soulmuziek. Als dan ook nog heel wat liedjes (heel) aardig zijn, dan luister je toch naar een aangenaam album. Fraaie nummers vind ik de twee openingsnummers en de titelsong, maar ook Any Day Will Do Fine en de eerste bonustrack They Say I'm Doing Just Fine. De bonusdisc met de Ethan Johns Session is toch al de moeite waard, ook al omdat daar wat meer dynamiek in zit.

Kritiekpunt kan nl. zijn dat er te weinig variatie in dit album zit. Aan de andere kant, hoor je soms wat folk en gospel terug en ook wat Afrikaanse invloeden,, wat juist weer wel voor een net ander geluid zorgt. En daarnaast zorgt die eenduidige sound van Home Again wel weer voor een coherent geheel. Het is alles bij elkaar een mooie plaat geworden, met de prachtstem van Michael Kiwanuka als stevige basis.

Michael Kiwanuka doet oude soultijden herleven. De prachtige sound van dit Love & Hate doet mij soms denken aan Isaac Hayes op zijn hoogtepunt en - ik zou haast zeggen: natuurlijk - ook aan Marvin Gaye uit de jaren '70. Wonderbaarlijk dat artiest en producers in 2016 nog tot zo'n fraaie soulklassieker komen. Natuurlijk wordt er ook nu nog goede soul gemaakt, maar dit is echt een bijzondere plaat.

Naast de verslavende sound staat het vol met erg mooie tot fantastische songs. Tot die laatste categorie horen zeker het verbluffend goede openingsnummer Cold Little Heart en de oh zo fraaie titelsong Love & Hate. Zelf vinkte ik snel het ontroerende Rule the World aan, ook vanwege het mooie gospelkoortje, en ook Black Man in a White World is erg sterk, maar elk nummer is in feite een prijsnummer.

Naast mooie koortjes valt bijvoorbeeld ook het ijzersterke gitaarspel van Michael Kiwanuku op: prettig dat er ook een paar fijne solo's op staan, zoals op het slotnummer The Final Frame. Daar tegenover staan dan weer fraaie strijkers, maar ook weer lekker droge drums. Die afwisseling, ook in tempo van de muziek, zorgt er mede voor dat de plaat geen seconde verveelt. Een juweeltje in de maand juli, een soulklassieker in 2016. Bedankt Michael Kiwanuka!

Ik dacht: als liefhebber van Peter Green's Fleetwood Mac moet ik dit eigenlijk hebben. Maar hoe verhoudt zich dit tot de originelen? Door het aarzelen, wat onterecht bleek, ben ik uiteindelijk beloond. Ik kon recent de fraaie deluxe boekversie met 4LP, 2CD en blu-ray voor relatief weinig kopen. Daar ben ik blij mee. Maar nu vraag ik mij af: waarom heb ik dit niet gelijk gekocht? Want dit is dit echt een fantastisch concert, een prachtig tribute to Peter Green's muziek. De uitvoeringen zijn vrijwel allemaal geweldig gedaan, de productie is top en de songs zijn dat natuurlijk ook. Niet te missen deze celebration of the music of Peter Green!

Bij deze conclusie kan ik mij alleen maar aansluiten. Het debuut hebben wij hier veel en graag gedraaid. Verfrissende popmuziek, maar vooral ook een paar hele lekkere liedjes. En die mis ik op The Boy Who Knew Too Much.

Mika gaat op vrijwel precies dezelfde wijze verder als op zijn debuut. Dat kan en mag hij natuurlijk, alleen het probleem is dus dat de nummers (veel) minder sterk zijn.
Op Life In Cartoon Motion stonden Grace Kelly, Lollipop, Love Today, Relax Take It Easy, Billy Brown & Big Girl. Dat waren nog eens lekkere nummers!

Hier is de single het armoedige We Are Golden. Dr. John is echt uiterst matig, net als Blue Eyes en One Foot Boy (pfff, dat valt niet bepaald mee zeg). Rain is dan wel een aardige track, net als Good Gone Girl en Lover Boy (en dat is dan een bonustrack). Maar veel meer zit er niet in. Hetzelfde kunstje dus, maar dan een stuk minder uitgevoerd. Het heeft wel wat van een album met B-sides van Life In Cartoon Motion, alleen dan nog wat minder goed. Jammer.

Hoe haalt Mikal Cronin het in zijn hoofd om zo'n heerlijke plaat te maken? Wie zet nou zoveel lekkere songs op één album? En dan ook nog eens die irritant goede gitaarsolo's van Ty Segall op Am I Wrong & I'm Done Running From You. Het lijkt erop dat die gitaar nog wat vaker te horen is, zoals op die waanzinnige solo van See It My Way.

Net als op zijn debuut kent de plaat ook een paar rustmomenten zoals het bij hem thuis opgenomen Don't Let Me Go & het fraaie Peace of Mind met een mooie vioolsolo van ('Bob') Dylan Edrich. Alles bij elkaar is het (net) wat minder ruw, (net) wat minder garage dan Twins van zijn maatje Ty Segall. Dat hoorde bij mijn favoriete albums van 2012, deze zal hoog scoren voor 2013. Om aan te sluiten bij de commentaren hier: een beetje een tegenvaller...

De produktie niet top? Dat is 'ie juist wel: gedaan door geweldenaar Ty Segall, expert in garage rock. Die ruige pure sound hoor je hier in de productie terug. En zodra een nummer iets 'te zoet' dreigt te worden, is er altijd nog die pure basis. Binnenkort komt er trouwens een plaat uit van hun samen:
Ty Segall & Mikal Cronin - Reverse Shark Attack (2009) (ik heb een correctie voor 2013 ingestuurd)

Net als op de laatste voortreffelijke albums van Ty Segall is er een prettige hoofdrol voor de electrische gitaar. Soms gaat het richting het psychedelische, dan hoor je weer meer surfrock erin terug. Er worden ook allerlei instrumenten gebruikt, zelfs de dwarsfluit. Ook hoor je allerlei invloeden terug, naast genoemde ook bands als the Arctic Monkeys, zoals op het voortreffelijke Gone. Het leidt tot een afwisselend album, maar dus wel met een duidelijke eigen sound. En vol met goede nummers, want Mikal Cronin blijkt een prima singer/songwriter te zijn.

Er zijn een aantal erg goede remixers. Bekende namen zijn Tom Moulton, Larry Levan, John Morales en Francois K., om er eens een paar te noemen. Maar ook tegenwoordig worden oude funk & soul nummers nog in mooie nieuwe jasjes gestoken, waarbij respect getoond wordt voor het origineel. Bekende namen zijn Dimitri From Paris, Dave Lee alias Joey Negro en zeker ook Mike Maurro. Sterker nog: wat Mike Maurro uit New York maakt is praktisch altijd goed tot echt geweldig. Hij voegt werkende vanaf de mastertapes een fraai intro toe, een pracht van een break en nog veel mooie details.

Het resultaat van nummers van Philadelphia International Records staat op deze verzamelaar en is soms verbluffend. Om een paar favoriete remixen te noemen: de 3 mixen van Harold Melvin & The Blue Notes, The Jones Girls met Dance Turned Into a Romance, Dexter Wansel met de fantastische mix van Life on Mars van bijna een kwartier en het sublieme Strategy van Archie Bell & The Drells. Maar ook de 2 mixen van Lou Rawls en de 3 van the O'Jays zijn prima. Wat een geweldige muziek is dit!

Ik heb weinig toe te voegen aan de uitstekende review hierboven van Sandokan-veld, behalve dat de originele Japanse compilatie niet bestaat uit 4 nummers van 35 minuten, maar ook de song Little Melonae bevat: totaal is zo 42 minuten. Ik draai die LP momenteel en zie het ook zo op Discogs staan bij de master. Ik heb de aanpassing net aangevraagd.

Ik onderschrijf de conclusie van de wonderschone minuten van dit 1958 Miles in de Kind of Blue bezetting. Wat een fantastische plaat is dit met virtuoze uitvoeringen!

Niet meer dan een voldoende voor stukjes mooie muziek, het lef om te experimenteren en de duidelijke hoge kwaliteit van de uitvoering. Het zijn natuurlijk niet de meest misselijke muzikanten die hieraan meedoen. Verder is deze 'fusion' aan mij niet besteed, hoewel ik zowel van jazz als rock hou. Overigens hoor ik het rock gedeelte er weinig in terug en klinkt het mij eerder als meer experimentele jazz of free jazz in de oren, met een vleugje rock (in de vorm van de gitaar). Anyway: het is een lange zit dit Bitches Brew. Blij dat het voorbij is.

Zie je het voor je? Miles Davis die begin jaren '60 op vrijdagavond in een kleine club staat te spelen in San Francisco? En jij kan daar gewoon bij zijn, door deze LP op te zetten. Je hoort ook Hank Mobley op saxofoon, een uitstekende Winston Kelly op piano, Paul Chambers op bas en Jimmy Cobb op drums. Werkelijk heel fraai is Bye Bye Blackbird en ook niet te versmaden zijn All of You en All Blues. En het mooie is dat er ook nog een Volume II is van de zaterdagavond. Zelf ben ik zo gelukkig om een goede originele US Mono 1961 LP hiervan te hebben. Genieten geblazen!

Ik vind de jazz-funk fusion op dit album The Man With the Horn, zeker op de nummers met de vrouwennamen en op Fat Time, zeer geslaagd. Shout is wel meer dan muzak: voor mij een lekker funky album nummertje. Fat Time, Back Seat Betty & Ursula zijn heerlijke songs die voortreffelijk worden uitgevoerd. Miles klinkt geweldig, net als Marcus Miller op de elektrische bas en ook de percussie en drums zijn prima in orde. Een hele fijne energieke late plaat van Miles Davis, dit The Man With the Horn!

Miles Kane is back, retro rock ('n roll) nu met meer gitaargeweld, en dat klinkt prima. Je hoort het gelijk op de sterke opener Taking Over. Ook single en titelsong Don't Forget Who You Are is een goede song, alleen net wat rustiger en commerciëler.

Dan volgt echter verrassend snel het enige dipje. Better Than That is ineens een behoorlijk kinderachtig liedje wat niet past op deze plaat. Out of Control klinkt als een Robin Williams nummer, maar kan er nog mee door, zeker door de mooie strijkers. Het korte en krachtige Bombshell is de overgang naar een verder sterk album, inclusief de drie bonustracks.

Tonight knalt er weer in en zet de toon voor het vervolg. Alle songs zijn goed tot steengoed: prima composities, sterk gezongen door Miles en veelal guitar-driven. Rustpunt Fire In My Heart mag er ook zijn, met een fraaie piano. Op de ijzersterke slottrack First of My Kind staan mooie blazers. Ga vooral voor de deluxe edition, want alle drie de bonustracks zijn de moeite waard. Ook de originele uitvouwbare 'harmonica' verpakking is fraai gedaan.

Ik heb toch wel wat lichte favorieten: Taking Over, Tonight, Give Up, Darkness In Our Hearts & First of My Kind. Alles bij elkaar is het erg lekker om naar dit vlotte album te luisteren. Wel één of twee keer skippen.

Dit is een mooie plaat van het Milt Jackson Sextet. Met Milt Jackson uitblinkend op vibrafoon, meestal Kenny Dorham op trompet (op 2 nummers Virgil Jones), Percy Heath op tenor saxofoon, Tommy Flanagan als uitstekende pianist, Ron Carter op bas en op drums Connie Kay.

Mijn enige kritiek is dat het aandeel vibrafoon ietsje minder had gemogen en daarvoor een iets groter aandeel voor de blazers
Het album werd in de tweede helft van 1962 opgenomen en in 1963 uitgebracht. Het sextet speelt een aantal standards en drieeigencomposities. Mijn favoriete songs zijn titelsong Invitation, The Sealer & Poom-a-Loom. Die laatste twee zijn geschreven door Milt Jackson. Fijne plaat dit!

Dit is de eerste uit de serie Anthems Hip Hop en deze serie is zeker de moeite waard. Er wordt een mooi overzicht gegeven van de verschillende artiesten en stromingen binnen de hiphop.
Op dit eerste deel is veel goed tot de laatste helft van CD 3. Er is trouwens een mooie mix gemaakt van old skool rap en jaren '90 en meer recente hiphop. Zo beginnen we met Walk This Way, wat direct gevolgd wordt door dat heerlijke Can I Kick It van ATCQ. Jump Around wordt gevolgd door westcoast Nuthin' but a G Thang van Dre & Snoop. We vinden Go See the Doctor, maar ook Jazz thing van Gang Starr. CD 2 is de prijs cd. Daarop klassiekers van Nas, the Wu-Tang Clan, Snoop, Cyprus Hill, Common & Raekwon om er een paar te noemen. Sterke opener dus, van een goede serie.

Dit is deel II uit de serie Anthems Hip Hop, een serie die zeker de moeite waard is. Er wordt ook op dit volume een mooi overzicht gegeven van de verschillende artiesten en stromingen binnen de hiphop. Overall is het net wat minder dan deel I.

Een echt old skool begin, met jawel Rapper's Delight & the Message. Goede herinneringen hieraan. De beste nummers staan ook op het tweede deel op CD 2. The Notorious B.I.G., Nas, Wu-Tang Clan, Ghostface Killah, Mobb Deep, ATCQ, Common & the Roots. Wat een overdosis aan lekkere nummers! Op CD 3 vind je mindere en betere tracks. Van die laatste bijvoorbeeld Outkast, De La Soul & Pete Rock. Met een goede songselectie van deze 56 nummers heb je toch heel wat moois in handen.

Deel III uit de serie Anthems Hip Hop is weer van het niveau van Deel I. Je vindt ook op dit volume een mooi overzicht van de verschillende artiesten en stromingen binnen de hiphop. De eerste cd is vaak old skool, aangevuld met een paar (hele) aardige tracks. Het begin met Hip Hip Hooray, I Know You Got Soul, Fight the Power & Straight Outta Compton liegt er niet om. Verderop zijn bijvoorbeeld Talkin' All That Jazz & Slowdown ook erg lekker.

En alsof ze het erom doen: ook hier is de tweede cd de beste. Hierop veel klassiekers, zoals van Warren G, the Notorious B.I.G., Nas, Wu-Tang Clan, Gang Starr, Ol' Dirty Bastard, Pete Rock & C.L. Smooth en Mobb Deep. Van CD 3 is de start nog wel aardig (commercieel), maar daarna zakt 'ie op een paar uitzonderingen na steeds verder in. Maar ook hier over 3 cd's heen meer dan genoeg sterke hiphop tracks.

Ook dit jaar weer een deel in de prima serie Anthems Hip-Hop van Ministry of Sound. In dit vierde deel weer een mix van old skool en jaren '90 en daarna. Op het einde wordt het als gebruikelijk weer iets minder, hoewel de klassiekers van Salt N Pepa & Tone Loc het goed blijven doen.
Veel grote namen met top-nummers op dit vierde deel. Om een paar uitschieters te noemen: 2Pac, D12, Snoop Dogg, Wu-Tang Clan, Run DMC, Outkast, Nas, Jeru, KRS-One, Mobb Deep, Kurtis Blow, Public Enemy & ATCQ. Flink wat goede tot geweldige hip-hop dus en lekker afwisselend gebracht. Een mooie verzameling voor mensen die geïnteresseerd zijn in hip-hop en voor de fans.

Een leuke Soul verzameling van 'West Coast' label Galaxy. Waarom 'maar' leuk? Er staan een aantal echt hele fraaie nummers op, maar ook een paar wat simpeler songs. Zo is er een aantal wel heel eenvoudige Northern Soul nummertjes die toch flink onderdoen voor de muziek die je met name aan het begin van dit album tegen komt.

She's Looking Good van Rodger Collins was een hit voor het label en dat was niet voor niks. Van de eerste 10 nummers zijn er heel wat de moeite meer dan waard, zoals de titelsong, Super Cool, Maybe They're Right, Half Way Loving en You Better Stop. Casanova II komt nog eens terug met het aardige I Was a Fool, ook Sonny Rhodes gooit alles in I Was Kiddin', net als Isaiah Smith in het bluesnummer As Long as You're in Circulation.
Maar toch, er staat dus genoeg op wat de moeite waard is, maar de rest is wel aardig tot best goed. Sommige nummers worden pas nu op cd uitgegeven en dat is soms niet voor niets geweest. Net niet het niveau wat je van Kent gewend bent deze verzamelaar.