Ik heb Matthew Dear live gezien als voorconcert van Interpol in Antwerpen in maart van dit jaar. En mij motiveerde het wel om meer van zijn albums te gaan luisteren. Het was echt een geweldig concert, met een prima band. Het is meer dan electronica, live speelt hij met een echte drummer, bassist en trompetist (!). Zelf speelt hij gitaar en synthesizer. En dat klonk toch goed!

Dit album Asa Breed zit toch behoorlijk ingenieus in elkaar. Het is een mooie verzameling van geluiden van geinige melodietjes, electronica, zang en soms zalige beats. Je moet er bij sommige nummers wel even inkomen, maar na een paar keer draaien gaan de liedjes in je hoofd zitten. Ook lekker relaxed op een zonnige lentemorgen als deze. Deze muziek is cool.

Hoewel er veel muziek zit in deze plaat, klinkt het soms wat vlak. Er zijn soms wat saaie momenten.
Nu zag ik Matthew Dear gisteravond ruim drie kwartier een fantastisch optreden verzorgen in Antwerpen met vooral nummers van dit album. Alleen die klonken bepaald niet vlak, met stevige echte drumbeats, een heerlijke bas, een trompet (!) en synthesizer & gitaar door Matthew bespeeld. De nummers in alternatieve vorm of remix en knallen maar. En dan is het ineens geweldige dance/rock, een beetje in lijn van LCD Soundsystem.

Er bleek van deze versies van nummers van dit album Black City ook een EP Slowdance te koop bij het concert. Als je die beluistert waardeer ik dezelfde nummers zo richting de 4,5* Het gaat om de nummers Slowdance (natuurlijk), You Put A Smell On Me (van beide nummers 3 heel verschillende mixen) en Little People (Black City) [2 verschillende mixen]. 1 Mix is echt een alternatieve versie, 1 is wat minder dan de albumversie, maar de overigen overtreffen de albumversies ruim.

Die EP gelinkd aan dit album is dus een absolute aanrader, net als de concertversies van dit Black City. Voordeel van het album is dan weer de rust en de sfeer die er hangt in de muziek. Dat is ook wel weer mooi.
In ieder geval komt Matthew Dear bijzonder talentvol over. En wat een variatie weet hij dan ook in zijn eigen muziek weer aan te brengen. En die muziek is vaak al zo origineel.

PS: ik zie net dat de EP Slowdance pas op 4 april officieel wordt uitgebracht. En ik heb 'm al!

Dit is uit de serie Maximum 12" van het Nederlandse label Disky één van de beste. Er staat niet te veel 'zoete' disco op, maar krakers als Ring My Bell van Anita Ward, waar de 12" moeilijk van te vinden is, en Foxy en the Real Thing. En eindelijk eens niet de Ben Liebrand remix maar de originele 12" van Tavares. Minpuntje is dat er een aantal albumversies op staan, maar dat blijven mooie nummers. Overigens is volgens mij Can You Feel the Force wel degelijk de 12" versie.
Rock Your Baby vind je ook niet vaak in de lange versie. Kortom, een goed samengestelde en afwisselende verzamelaar van lange disco versies, daar waar het op gedanst werd in de discotheken in die tijd.

Paradise by the Dashboardlight was één van mijn eerste singletjes. Ik had nog niet veel geld, dus ik moest voor de kortere versie gaan van bijna 6 minuten, zonder het 'kreun stukje' in de auto. Die kostte maar 1 gulden. Wat was ik er blij mee. (terzijde: mijn eerste single is How You Gonna See Me Now van Alice Cooper: goede keus vind ik nog steeds ). Nu in 2013 heb ik Paradise... te veel gehoord, maar het is niet fair om daarom deze plaat lager te waarderen. Want die staat vol met geweldige bombastische emotionele hardrock muziek. You Took the Words Right Out of My Mouth is ook prachtig, met ook een geweldige rol voor Cher, net als Bat Out of Hell, de titelsong. Maar eigenlijk staat er geen minder nummer op.
Een aanrader is de muziekdocu over dit album. Daarin vertellen Meatloaf en schrijver/muzikant Jim Steinman dat ze er werkelijk heel lang over gedaan hebben om een platenmaatschappij te vinden, tot ineens toen ze de moed al op hadden gegeven Epic toehapte, producer Tod Rundgrenn in het bijzonder. Het eindresultaat: inmiddels rond de 43 miljoen verkocht albums..., 14x platinum in the USA en 24x(!) platinum in Australia, waar het het best verkochte album ooit is.

Na meerdere keren draaien groeit dit album alleen maar bij mij. Er staat eigenlijk geen minder nummer op, integendeel: er staan juist heel wat sterke songs op. Het gitaarspel van, naar ik begreep, Kiko Loureiro is echt geweldig, genieten geblazen. De wat schorre stem van Mustaine vind ik ook wat hebben, het is zeker geen nadeel.

Ik heb een Amerikaanse / iTunes versie met 2 bonustracks die de moeite waard zijn. Vooral het nummer Look Who's Talking is een aanrader. Verder begint het album natuurlijk ijzersterk met The Threat Is Real en de titelsong. Het gitaarspel op Fatal Illusion is echt geweldig. Andere erg goede songs zijn Post American World & Poisenous Shadows. Dit Megadeth album uit 2016 hoort voor mij zomaar bij hun beste werk.

Een fantastisch album van Megadeth met een aantal pure klassiekers erop. Wake Up Dead, Peace Sells en eigenlijk ook Devils Island. Slottrack met de toepasselijke titel My Last Words vind ik ook erg sterk. Flink wat goede composities dus, die samen een krachtig en goed ruim half uur metal vormen. I Ain't Superstitious is als enige wat meer bluesy rock georiënteerd, maar dat is juist leuk aan Megadeth: het is niet allemaal exact hetzelfde wat je te horen krijgt.
Een diepe bas en snelle drum als basis met daaroverheen het sausje van spetterende gitaren en prima zang, wat soms richting schreeuwen gaat, van Mustaine. Het knalt heerlijk je boxen uit allemaal. Who's buying? I'm buying.

Warchest is een box en greatest hits uit 2005 een enkele cd. Hier gaat het om een dubbel cd uit 2008 met 35 tracks, die ook nog eens allemaal geremastered zijn.

Dit is een mooi samengestelde verzamelaar met de meeste nummers in volgorde van uitgave. Ook wordt in het boekje jaar van productie en het album waar het nummer op stond aangegeven. Per album staan er maximaal 4 nummers op. En op cd 2 staan ook 3 livenummers en een paar los uitgebrachte tracks. De muziek loopt van het album Killing Is My Business... tot aan Risk. Waarbij de hoger gewaardeerde albums meer nummers hebben op deze verzamelaar. Er worden goede keuzes gemaakt.Tot slot wordt een overzicht gegeven van het 'Recording Personnel' van Megadeth door al die jaren heen, met in het boekje ook 4 verschillende groepsfoto's.
Zo maak je een goed anthology album!

Ik vind dit So Far, So Good... So What! net geen klassieker. Het is net wat minder dan voorganger Peace Sells. Dat ligt niet aan de ijzersterke uitvoering door Mustaine en consorten. Wat een bas, wat een drum, wat een gitaren! Het probleem zit 'm in de composities. Een aantal nummers zijn gewoon wat minder sterk.

Daartegenover staat dat er wel degelijk een paar klassieke Megadeth nummers op staan. Voorop staat In My Darkest Hour, zowel muzikaal als tekstueel geweldig. De opening van dat nummer vind ik één van de beste openers die ik ken.
De instrumentale opener van het album Into the Lungs of Hell is ook erg goed. Megadeth heeft vaak een wat ander nummer erbij staan, in dit geval de punk-cover Anarchy in the UK. Dit is één van mijn favoriete Megadeth nummers. Set the World Afire is ook een populaire klassieker, met een fraaie solo. Mary Jane is een goed nummer, de rest is best aardig.

Je hebt zo alles bij elkaar een album wat de moeite zeker waard is, hoewel je ook kan volstaan met de grootste hits cd Set the World Afire (waar zou die titel nou vandaan komen? ): daar staan de vier beste nummers van dit album op.

Ik vind Dave Mustain haast vermoeid klinken op deze Super Collider. Ook heel wat nummers klinken zo, hebben het niet, zeker de titelsong. Soms lijkt het ook teveel op een niet al te lekkere eenheidsworst op dit album. Gelukkig zijn daar nog wel de openingstrack Kingmaker, Dance In The Rain, The Blackest Crow & Forget to Remember. Side B is sowieso beter dan Side A. Dus je kan wel de krenten uit de niet al te lekkere pap pikken.

Voor het geval je nog niet wakker was, knalt Sudden Death er lekker in. Wat een gruwelijke drum- en gitaarpartijen! Het is één van de heftiger nummers op dit Thirteen, waarop een leuke variatie zit aan nummers. Toch nog een klasse beter vind ik het geweldige Public Enemy No.1: dit kan toch ook een live klassieker worden voor de band die er al zoveel heeft.

We The People sluit tekstueel enigzins aan op dat nummer en is heel maatschappij-kritisch. Ik kan dat waarderen van Dave Mustaine, juist in de tijd van allerlei recessies, de occupy-beweging en falende politici en graaiende bankiers. Het gaat ten koste van 'We The People': Who's Life Is It Anyway? vraagt de band zich terecht af.
En in (Mexicaanse) Guns Drugs & Money raadt hij aan om hier niet voor te kiezen. Zo zie je een hele lijn op weg naar een New World Order, een nummer dat zelf ook een geweldige muzikale finale heeft.

Daar tussenin staat Never Dead, weer zo'n top nummer. Het begint met trommels waarna het doorraast richting waanzin. Andere goede nummers zijn Fast Lane (met name de gitaren op het einde), Black Swan en Wrecker. De laatste drie tracks van het album vind ik wat minder bijzonder.
Toch ben ik ook aangenaam verrast door deze nieuwe Megadeth, net als door Worship Music van Anthrax eerder dit jaar. Die 2 Thrasbands doen het maar weer 'gewoon' in 2011. Ook de productie zit top in elkaar. Daarom en door vooral naar de eerste 10 nummers te kijken, rond ik 'm naar boven af: 4,5*

Dit is een erg fijne elektrische funky soul-jazz & blues plaat ineen. Met een hoofdrol voor de sterke gitaar van Mel Brown, ondersteund door op drums: Paul Humphrey, elektrische bas: Ronald Brown, elektrische gitaar::Arthur Wright & Herb Ellis en op elektrisch orgel: Gerald Wiggins.

Meestal swingt dit soulfulle album de pan uit, bijvoorbeeld op Greasy Spoon en Shanty. Soms is er echter een fraai rustig bluesy nummer, zoals Home James & Sad But True. Het is vooral zeer aangenaam om naar te luisteren.

Wat een geweldige compilatie is dit zeg! Je hoort inderdaad de invloed van Otis Redding er nog regelmatig in terug. Maar dan veelal overgoten met een funky sausje. Het album is ook voldoende gevarieerd: van prachtige gevoelssoul tot inderdaad broeierige funk, je vindt het hier allemaal op terug. Dat funky komt ook omdat dit een album is van label BGP dat de laatste jaren met uitstekende compilaties op de proppen is komen zetten, zoals SuperFunk & Living In The Streets. Ook vind je hierop zowel wat bekendere artiesten als nummers die nog nooit zijn uitgebracht. Net als op veel van die albums staan hier weinig vullers op, het is pure kwaliteit wat je op het schijfje vindt. Als je ook maar iets hebt met funky soul, dan is dit een must.

Ace Records heeft dit album gemaakt bij het boek van Roben Jones over the American Studio uit Memphis in de periode 1965-1972. Net als Fame en Stax bijvoorbeeld had deze studio een eigen herkenbaar geluid met in de studioband ondermeer ene Bobby Womack op gitaar. Er zijn toen heel wat hits gemaakt daar, en als je ook kijkt naar sommige artiesten op dit verzamelalbum is dat goed te begrijpen. Maar bovenal had het met kwaliteit te maken natuurlijk en die was hoog en is ook hoog op deze verzamelaar.

Leuk is ook dat er soms voor wat minder bekende nummers gekozen is van (enigzins) bekende artiesten. De muziek varieert van 1 countrysong en een paar popsongs tot veel Southern Soul. Opener Memphis Soul Stew van King Curtis blijft briljant, maar ik ben ook blij met de aanwezigheid van artiesten als James Carr, Wilson Pickett, Arthur Conley, Spencer Wiggins en ene Elvis Presley. Geheim pareltje is Let's Do It Over van ene L.C. Cooke.
Mooie afwisselende verzamelaar!

Ruim zes jaar geleden werd hierboven mij toch wel een behoorlijke understatement gedaan. Zeker is dat dit Gimme Shelter een mooie verzameling nummers bevat. En vooral ook een verzameling (hele) mooie nummers. Maar het allerbelangrijkste is toch wel dat ze worden gezongen door Merry Clayton. Zij heeft één van de mooiste stemmen uit de soulgeschiedenis. Niet voor niets maakten de Stones gebruik van haar als gastvocalist op hun Gimme Shelter. Naast dat haar stem zo mooi is, weet ze het ook fantastisch intens en prachtig getimed te brengen. Een juweeltje deze plaat, die ook nog eens een hele fraaie hoes heeft.

Een jaar na haar debuutalbum Gimme Shelter (de Stones maakten gebruik van haar als gastvocalist) volgde dit gelijknamige album. Het werd een erg mooie plaat vol met Southern Soul, waarbij weer het belangrijkste was dat de songs werden gezongen door Merry Clayton. Zij zingt met echt een prachtige stem en weet de songs ook fantastisch intens en goed getimed te brengen. De begeleidingsband is trouwens uitstekend.

Het begint gelijk gewaagd met een cover van Southern Man van Neil Young, Maar ook dat kan ze moeiteloos aan, want deze is echt zeer geslaagd. Dan volgen 2 liedjes van Carole King, waarvan ik vooral After All This Time hele mooie soul vind. Bij Love Me Or Let Me Be Lonely krijg ik altijd een lach op mijn gezicht. De prachtsong, het koortje, het orgeltje, de piano, hallelujah.
Maar dan: kippenvel. A Song For You komt uit de tenen en is wonderlijk en wonderbaar schoon. Aan het einde verandert de song in een mooie gospel. En dat Merry Clayton de dochter van een dominee is, is ook te horen aan haar fraaie interpretatie van Billy Preston's Sho' Nuff. Hier moet ik dan ook aan Aretha Franklin denken.

Kant 2 begint voor de afwisseling met een bluesnummer Steamroller. Ook dat weet ze overtuigend te brengen. Al haar zangtalenten zijn te horen op het werkelijk prachtige Same Old Story. Tjonge wat mooi! En wat is Grandma's Hands van Bill Withers intens, diep en emotioneel gezongen: echt een schitterende versie, ook met een fraaie piano. Tot slot volgt nog een lekkere tempoversnelling op Whatever, waar iedereen nog eens heerlijk uit zijn plaat kan gaan.
Dat ze 23 jaar is als ze dit album opneemt is toch nauwelijks te geloven. Die intensiteit, die pure klasse, al die emoties die ze weet over te brengen met haar muziek en prachtige stem, dit is soul op zijn allermooist! Vandaar mijn 5* voor dit Southern Soulmonument.

Dit neigt voor mij langzamerhand naar de beste metal plaat ooit. Wat een knalhard rockende super strakke gillende metalen sh*t is dit zeg! Ik kan het blijven draaien. De gillende zanger, die strakke gitaren en drums: wat een album!
En alleen maar hele goede tot fantastische songs, die echt goed in elkaar zitten. De eerste vijf nummers zijn geweldig tot geniaal. Van de rest van side B is In the Blood erg goed, (My Favorite) Nightmare is super, Battalions is geweldig en zelfs de Deep Purple cover vind ik lekker klinken. Dit album komt uit 1984, maar is volkomen tijdloos.

De boxset van And Justice For All staat werkelijk bomvol materiaal uit 1987/1988. Allereerst dus de geremasterde originele opnamen. Ik vind het goed gedaan: je hoort meer details en het klinkt wat 'dynamischer'. Het eerste concert wat erbij zit is wel een hele bekende: Seattle '89. Nu ook op 2LP en/of download in deze box. Een interviewdisc heeft mij nooit geboeid, die sla ik over. Interessant zijn de Riffs & Jams op CD3. Het zijn er wel heel veel, maar netjes in tijdvolgorde geplaatst. Je kan zo goed horen hoe de muziek tot stand kwam. Zelf vind ik het materiaal van de 'James Riff Tapes' het leukste om te horen.

Daarna vind je demo's op CD4 en rough mixen ('work in progress') op CD5. Hier geef ik duidelijk de voorkeur aan die laatsten: die klinken minder rommelig als de so called demo's. Dan volgen er nog een aantal concerten in tijdsvolgorde. Rauw en schuurderig klinkt Live At The Troubadour, West Hollywood van mei 1988 met nog een wat 'oudere setlist' vergeleken met de andere concerten. Jammer is dat James hier wat minder bij stem is. Hierna volgen de B-Sides met Breadfan & The Prince en nog wat live nummers uit Dallas en vier uit... Seattle '89.

Live At The Hammersmith Odeon, London, is nog steeds lekker rauw, maar het geluid is beter en de zang prima. Ook spelen ze hier een paar nummers van het toen nog nieuwe album. Ik vind dit een erg goed concert, met werkelijk geweldige versies van Creeping Death & Fade to Black en een lekker heftig slot met Am I Evil & Whiplash. Tot slot ook nog op cd Live At Long Beach Arena, CA van december '88. Verder zitten er ook nog 4 dvd's in de box, met ook nog eens 2 concerten. Waar voor je geld, maar het kost best wel wat.

Ik vond Death Magnetic al een heel aangenaam album, dus logischerwijs vind ik dan deze E.P. ook goed. Het is niet alleen tijdens dezelfde studiosessies opgenomen, het materiaal past meestal ook prima bij het albummateriaal. Hoewel ik op Just A Bullet Away zelfs wat lichte Opeth invloeden hoorde. Ik las dat Kronos en Goldhand dat ook al was opgevallen. Het klinkt goed.
Overigens krijg je wel waar voor je geld. Een EP van bijna een half uur, daar maken andere artiesten soms een album van.

Bij opener Hate Train vraag ik mij af, waarom deze niet op het album staat. Het is een geweldig nummer, wat zeker niet had misstaan. Bij Just A Bullet Away kan ik mij dat nog voorstellen, door die Opeth invloeden. Niet dat dat minder is, maar het klinkt net anders. Wat is dat tweede stuk van het nummer lekker zeg! Vooral de bas vind ik ijzersterk.
Op Hell and Back vind ik juist de gitaren erg prettig, fijne solo ook. Dit is eigenlijk meer een erg goed hardrock nummer. Rebel of Babylon is zo'n lekker snel nummer van Metallica met mooie tempowisselingen.

En zo heb je ineens een nieuwe Metallica van een half uur die meer dan de moeite waard is. Bedankt heren, leuke verrassing zeg!

Hardwired knalt er gelijk in zoals het hoort. Vol power, snelheid en klasse. Echt een geweldig nummer, dat zo mee kan in de set live. En die lijn wordt doorgetrokken op het sterke Atlas, Rise! Wat een lekkere gitaarsolo zit hier ook in. Die zijn ook erg goed op dit album, de gitaarsolo's. Bas & drum zijn een goede backbone, James zingt sterk en de productie is echt uitstekend.

Now That We're Dead is een wat logger, zwaarder, heavier nummer, waarvan er nog een paar op deze plaat staan. Lekker zwaar aangezet zorgen ze voor een mooie afwisseling met de snellere songs. De allerbeste is Halo On Fire, wat een sublieme track is dat zeg! Moth Into Flame kent een lekkere riff, die steeds terug komt. Een nummer dat zes minuten lang lekker loopt. Verderop komt Here Comes Revenge prettig binnenknallen: fijn nummer is dat alweer.

Het is dan ook bijzonder dat er geen één zwakker nummer tussen de twaalf songs staat, sterker nog ik vind ze allemaal goed tot geweldig. Niet vergeten om nog het slotnummer Spit Out The Bone te vermelden. Wat een dijk van een afsluiter is dat zeg! Metallica heeft zichzelf op zijn ouwe dag overtroffen. Dit is toch veel meer dan waar je op hoopte? Wat een plaat!

Deze dubbel LP had ik voorbesteld op de Metallica site. Ik had daarna al 2 fraaie songs gezien/gehoord via YouTube, dus dacht dat het wel goed moest zijn. Toen ik de plaat gisteren op zette, werd ik echter compleet weggeblazen. Wat is dit Live & Acoustic At The Masonic goed tot soms briljant zeg! Dit doet denken aan de Unplugged plaat van Nirvana.

Door de andere arrangementen van de songs, de semi-akoestische setting en de uitbreiding op het podium van de band klinken de nummers zo bijzonder goed. Aanvullend op de band zijn de pedal-steel, keyboards & percussion. Ook covert Metallica 4 prachtige nummers uitstekend van Deep Purple, Nazareth, Bob Seeger & Blue Oyster Cult. Het leidt tot een vrij unieke afwisselende setlist.

Werkelijk prachtig vind ik Disposable Heroes, When A Blind Man Cries, Please Don't Judas Me, Turn The Page, Bleeding Me, All Within My Hands & een compleet andere Enter Sandman. Voor de vinylliefhebbers: het zware vinyl heeft ook nog eens een uitstekende sound. En tot slot: de opbrengsten gaan naar het goede doel. Een klasse project en concert van Metallica.

Op 11 juni 2003 speelde Metallica in de Bataclan in Parijs. Metallica in een club, dan komen ze met wat speciaals. Ze spelen veel oud werk, lekker heftig en meestal steengoed. En dat alles in een echt geweldige sfeer. De opbrengst van deze cd is ook nog eens voor de overlevenden en nabestaanden van de Bataclan aanslag van vorig jaar. Goede actie van de band! En als bonus ook nog eens dit uitstekend geproduceerde en geremasterde geweldige concert!

Nou verdraaid zeg, dat is inderdaad goed te horen. Ik vind het bepaald niet verkeerd klinken. Voor de aanhangers van de eerste vier trash- heavymetal albums, is deze hardrock/metal benadering wel even slikken. Vandaar volgens mij de veel te lage score van dit album hier op Musicmeter. In andere landen, zoals the UK en the USA wordt het album trouwens wel gewaardeerd. Er staan alleen al echt veel hele sterke nummers op. Ik noem even:
Ain't My Bitch
Until It Sleeps
King Nothing
Hero Of The Day
Bleeding Me
Mama Said
The Outlaw Torn

Wat een mooie muziek staat er ook tussen. Ook dat kan Metallica. Maar te soft wordt het nergens: altijd is er die power, stukken metal, die geweldige gitaarsolo's, de uitstekende zang, bas en drum. De pure klasse van Metallica.

Als je de Black Album kan waarderen, sla dan vooral dit Load niet over. En dus ook niet als je Alice in Chains graag opzet. En al helemaal niet als je van echt goede hardrock houdt. Zelf vind ik Master of Puppets ook geweldig, dus ook als je dat wat vindt kan dit een pure aanrader zijn!

Ik vind 'm heel wat beter dan zijn voorganger. Daar staan toch zo drie mindere nummers op, terwijl ik hier alleen het zanggedeelte van Leper Messiah wat minder vind. Ook zijn op Master of Puppets de meeste nummers echt goed tot steengoed terwijl dat niveau op Ride the Lightning meestal niet gehaald wordt.
Daarnaast is ook deze opname en productie niet bepaald goed te noemen, maar op Right the Lightning is die echt slecht. Daar beïnvloedt het de muziekkwaliteit, zo erg is het op Master of Puppets niet.
Ook de teksten zijn hier beter. De thema's zijn nog steeds actueel, zoals drugsgebruik, psychiatrie en soldaten als kannonenvoer in een oorlog. Dit terwijl het bezingen van de verschillende vormen van de dood op Ride the Lightning toch wat achterhaald is en soms wat flauw overkomt.

Ik zie Metallica, alias The Black Album, als een mengsel van metal en hardrock. De opvolger Load vind ik meer een hardrockplaat met een metalen randje. The Black Album heeft een ongekend hoog niveau in songwriting en het wordt natuurlijk ijzersterk en met veel power uitgevoerd door Metallica. In tegenstelling tot eerdere albums is de productie nu wel goed en komen ook alle instrumenten vol tot hun recht. En gelukkig maar.

De opener Enter Sandman is gelijk een binnenkomer van jewelste. Dit mag toch wel één van de beste openingstracks van welk album dan ook worden genoemd. Een fantastisch nummer, naar mijn mening één van de beste van Metallica. Sad But True volgt gelijk hierna. Nog zo'n geweldige track, ook live veel gespeeld, net als Enter Sandman natuurlijk.
Holier Than Thou gaat lekker door op de ingeslagen weg. Lekker refrein zit in dit nummer. Het wordt gevolgd door één van de mooiste nummers van Metallica: The Unforgiven. Het begin van dit nummer draai ik op de Japanse Remaster op Shm cd alleen maar keihard, zo waanzinnig mooi is het. En het gaat maar door: daarna krijgen we mogelijk Metallica's beste nummer: Wherever I May Roam. Alleen het begin van dit nummer is al fantastisch. En ook het middenstuk en de gitaarsolo en de opbouw en het briljante einde!

Don't Tread on Me is een heel aardig tussendoortje, maar Through The Never is meer dan dat. Wat een gitaarsolo zeg. Over gitaarsolo's gesproken: die van Nothing Else Matters en dan vooral de opbouw ernaar toe is ongekend goed.
Voor het geval het je even te rustig aan ging, volgt dan Of Wolf And Man, een track die bepaald niet had misstaan op hun eerste 4 albums. Errug goed. The God That Failed is een goed nummer, maar My Friend of Misery vind ik alweer een hoogtepunt. Alles klopt aan dit nummer. Het begin van The Struggle Within, met trommels en gitaar is ook alweer zo mooi.

Tot slot komt de bonustrack: So (F***ing) What? Heerlijk rauwe pure rock 'n roll met werkelijk volkomen foute teksten. Zo fout dat het (bijna?) weer humor is.
Tegen iedereen die hoort tot de kliek die de eerste 4 albums met Trash Metal heilig hebben verklaard en daarom dit iets 'rustiger' meesterwerk minder waarderen: So What?! So What?! Who Cares Who Cares About You...You...You...

Dit is een uniek goed hardrock/metal album. Een mijlpaal in de geschiedenis van Metallica, metal en rock muziek in het algemeen. Het behoort tot mijn favoriete albums allertijden. Ik draai het sinds 1991 al vaak en blijf het draaien, ook bijna 20 jaar later. Draai het hard!!

Vol tempo en overtuiging zag ik een tijd terug Metallica veel oud materiaal en wat van Death Magnetic eruit knallen tijdens the Big 4. Een stadion met 80.000 man ging volledig op zijn kop, ze konden het makkelijk hebben. Maar hoe leg je die pure live klasse nou goed vast op cd? Nou, zoals je dat aantreft op dit Through the Never. Een vette productie, waarop alle instrumenten goed uitkomen en mooi in de mix staan. En ook het publiek is niet teveel weggedrukt: integendeel, je hoort het stadion meedoen. Ik ben dan ook erg blij met dit geweldige livealbum en gooi 'm er nog maar eens in.

Een intens optreden van Metallica van natuurlijk hoog niveau in een pracht van een Arena in Mexico vol met zeer enthousiaste fans. Die fans stuwen de band naar grote hoogte en omgekeerd: boeiend om te zien en te horen. Ook flink wat ouder materiaal op de setlist die er wezen mag: het is een hele aardige doorsnee van hun werk. Kortom: een prima live album / dvd, die je zeker als fan niet moet missen.

Ik vind op Master of Puppets vrijwel alle tracks (erg) goed. Op Ride the Lightning vind ik dat niet. Een overzicht:
4,5*: Fade to Black
4*: Ride the Lightning, The Call of Ktulu
3,5*: Creeping Death
3*: For Whom the Bell Tolls
2,5*: Escape
1,5*: Fight Fire With Fire, Trapped Under Ice

Gemiddeld kom ik dan uit op 3,0* waarbij dus de kanttekening dat de productie- en opnamekwaliteit ook nog eens echt slecht zijn. Gemiddeld is hier dus wel zeer van toepassing, omdat ik de helft van de nummers van het niveau van MOP vindt en de andere helft wel aardig tot helemaal niets. Een opvallend kwaliteitsverschil op 1 album, wat vaak op één kwaliteitsniveau wordt beoordeeld, terwijl ik vind dat dit er duidelijk niet is. Ik kan me dus ook niet vinden in het feit dat RTL een bijna zo hoge score haalt op Musicmeter als MOP. Ride the Lightning is hooguit de aanzet richting het topalbum Master of Puppets. Meer niet, maar ook niet minder.

Na de release las ik flink wat positieve kritieken op dit album. Daarom heb ik het toch maar geprobeerd. S&M (1) vond ik wel aardig, soms wat meer geslaagd, soms wat minder. De heren van Metallica en het San Francisco Symphony hebben hier zo'n 20 jaar later hun voordeel mee gedaan, want dit project S&M2 is meer geslaagd. De intro's (en soms outro's) van het orkest zijn vaak heel aardig en de extra begeleiding geeft de nummers regelmatig wat extra's. Zo klinken ze anders, maar ze blijven gelukkig heel herkenbaar. Dat komt goed tot uiting op nummers als The Call of Ktulu, The Day That Never Comes, Moth Into Flame , The Outlaw Torn. No Leaf Clover, Halo on Fire, The Unforgiven III, All Within My Hands, One & Master of Puppets. Alles bij elkaar een geslaagd project en wat mij betreft een aanrader.

Gelimiteerde uitgave op 3LP (5000 stuks), speciaal voor vinyl gemastered en gemixt door het team van Hardwired. En dat is te horen: wat een geweldige geluidskwaliteit heeft dit live concert! Metallica live is natuurlijk altijd erg goed, maar dit Webster Hall is niet voor niets gekozen. Wat zijn de mannen op dreef (en het publiek trouwens ook). In een enorm tempo wordt alles ijzersterk gespeeld neergezet. De zeer afwisselende setlist is ook een pluspunt. Het gaat hier om een clubshow in New York, waar de eerste nummers van Hardwired te horen zijn, waaronder de premiere van Moth Into Flame, naast Hardwired. Iedereen heeft er overduidelijk meer dan zin in.

Hier staan maar liefst twee onvervalste klassiekers op: inderdaad T.S.O.P. (zie lebowski hierboven), maar zeker ook Love Is The Message, de titelsong. Een onvervalste Gamble & Huff klassieker. Er zijn ook nog langere versies van en een goede Dany Krivit edit.
Deze instrumentale plaat zit soms meer in de soul-funk hoek, dan weer meer in de jazz-funk, zoals op het sterke Touch Me In The Morning. Op het net wat te zoete Bitter Sweet (what's in a name?) na, staat de plaat vol met heerlijke begin jaren '70 funky music. Echt de moeite waard deze plaat. Al is het alleen al om de prachtige hoes!