Vaak waanzinnige beats & samples, een fantastische productie, veel geweldige nummers en heerlijk flowende MC's. Een veel beter hiphop album dan dit the Infamous krijg je niet: wat een plaat!
Vaak zijn de beats donker en zwaar, net als de teksten. Toch wordt het niet eentonig: daarvoor verschillen de nummers te veel en is er toch ook afwisseling met wat luchtiger klinkende nummers, als Drink Away the Pain met Q-Tip & het geweldige Up North Trip. Die song is de afsluiter van de fantastische eerste LP, met daarop ook sterke nummers als the Start of Your Ending, Survival of the Fittest & Temperature Rising.

De tweede LP is nog wat donkerder, luister bijvoorbeeld eens naar de twee zware en erg sterke openingsnummers Trife Life & Q.U.-Hectic. En wat te denken van Right Back With You met een glansrol voor Raekwon & Ghostface Killah? Het niveau blijft erg hoog en vlak voor het einde treffen we ook nog het geweldige Shook Ones Pt.2. Wat is dit the Infamous een geweldige hiphop klassieker!

De serie Les Revenant is vrij briljant. Dat ligt aan het verhaal, het prima acteren, maar zeker ook aan de sfeervolle beelden en de fraaie begeleidende muziek van Mogwai, hier samengebracht op de soundtrack. Het is buitengewoon knap hoe deze band verhaal, beelden en muziek aan elkaar weet te knopen en tot een hoger niveau weet te brengen. Het deed me denken aan een andere oudere tv serie Twin Peaks, ook al zo'n hoog gewaardeerde serie met een succesvolle soundtrack. Los hiervan staan er een aantal oh zo herkenbare melodietjes op: altijd fijn om dat weer terug te horen. Een prima soundtrack dus.

Wat een geweldige sfeer weet Mogwai op te roepen live. En er zit ook genoeg variatie in. Op de openingssong met de toch geweldige titel 'I'm Jim Morrison, I'm Dead' en daarna op Friend of the Night hoor je een werkelijk hele fraaie piano.

Vervolgens worden we met scheurende gitaren 'Hunted By a Freak' en 'Fear(s) Mogwai Satan', wat eindigt in een geweldige geluidsexplosie. Het rustige Cody past dan instrumentaal weer meer tussen de muziek van Twin Peaks (de tv serie: wie kent 'm nog?), alleen vind ik de zang minder sterk. Op I Know You Are But What Am I? komen piano, synth & gitaren mooi samen. Impressive vind ik de gruizige groezelige grungeachtige shoegaze postrock van Like Herod, wat fraai overgaat in het sterke slotnummer Glasgow Megasnake.

En zo staat deze live plaat vol met veel diverse sferen, wisselende 'stemmingen' en melodieën. Een fraai document is het.

Voor 2 euro meer kreeg ik deze cd in een dubbelpak met de nieuwste Reverend and the Makers. Ik wist toen nog niet wie meededen en dacht: ach, ik waag het erop. Gisteren onbevooroordeeld opgezet: wat een aangename verrassing!

Als dit album iets niet is, dan is het wel 'slappe hap'. Het funkt, het rapt, het rockt een eind weg. Het is natuurlijk geen hardcore hiphop, maar daarom niet gelijk slappe hap. Integendeel: vakkundig zijn de genres rock en hip hop tot één fraai geheel gesmeed.

Niet onbelangrijk is dat er ook flink wat (zeer) goede songs op staan. Slechts twee van de elf nummers zou je wat slappere hap kunnen noemen: Art Like That en Alphabet Assassins zijn wat slappere hip hop tracks. De rest is echt van een verrassend hoog niveau. De eerste vijf tracks horen daarbij, net als Julian, Better Them Then Us & de slotsong All Your Ever Afters. De fusion van de diverse stijlen klinkt niet krampachtig, integendeel: het gaat uiterst soepel samen of over in elkaar. De uitvoering is uitstekend, kijk hierboven maar naar de namen van de bandleden. Dat hoor je meer dan terug. Alles bij elkaar klinkt het gewoon erg lekker.

Het leuke van deze 12" verzamelaar is, is dat 'ie zo afwisselend is. Je vindt er van alles: van Soul tot Pop tot Rock tot New Wave tot Italo Disco. Het hele pallet van de jaren '80 komt aan bod en vaak ook nog met de betere tracks van bands. Meestal niet de uitgekauwde, ook omdat dit More MAXImum 80's heet.

Minpunt is inderdaad de geluidskwaliteit en daarnaast die paar 7" versies. Dat de verpakking zo minimaal is, houdt natuurlijk de prijs zo laag. Er staan veel echt goede nummers op. Echt goed vind ik bijvoorbeeld the Cutting Crew met I Just Died..., Heaven 17 met Temptation (lastig te vinden als 12"), Talk Talk, Laid Back, Soul To Soul, Voyage Voyage van Desireless & China Crisis met Wishful Thinking. Tot slot drie Italo Disco krakers: Valerie Dore met The Night, P Lion met Happy Children en Fun Fun met Happy Station.
Toch zeker aan te bevelen als je jaren '80 muziek interessant vindt.

Ook voor mij geldt dat ik sinds lang niet meer zo enthousiast ben geweest over een Nederlandse band. De Dijk met Brussel volgens mij, dat is toch even geleden.

Waar zit 't 'm in? Vooral omdat we naar mooi gecomponeerde liedjes zitten te luisteren. Het voorbeeld op deze plaat van wat je normaal krijgt bij Nederlandse bands is de titeltrack Don't Be a Hero. Klinkt best leuk, maar meer ook niet: het is vrij oppervlakkige pop. Een beetje zoals Johan 4 klonk en mij tegenviel.
De meeste andere nummers op deze cd zitten echter heel wat minder simpel in elkaar en sommige zijn gewoon erg goed. Favorieten zijn I Like the Chemistry, Angry Young Man, I Apoligise & New Arms.

Ook de uitvoering is goed. De zangstem is mooi, maar ik vind vooral de gitaren erg sterk op dit album Je kan dat bijvoorbeeld goed horen op The Brick Moon, nog een fraaie track trouwens. Die wordt weer gevolgd door Silent Hill: een heel stemmig nummer en een sterke afsluiting van dit album. Erg mooi hoor allemaal!
Dit album is ook nog eens een groeier. In eerste instantie leek mij de waardering van meer dan 4,0* gemiddeld wel erg hoog, maar na een aantal keren draaien neig ik ook naar 4,5*.

En toen viel Ornaments mij toch wat tegen. Allereerst zijn teveel nummers wel aardig en maar een paar echt goed. Die staan dan vooral op de tweede helft van het album, wat ik sterker vind. Favoriete tracks zijn het lekkere synthesizer nummer Hunter, gitaarnummer What You Want en de lange fraaie titelsong. Ook openingssong I Am Human is goed. De rest vind ik dus minder. Op die nummers gaat mij wel eens de zang en soms zelfs de teksten wat irriteren. Gemiddeld kom ik zo op een krappe voldoende voor dit derde album van Moss.

Ook ik miste bijna deze nieuwe plaat van Moss, vanwege alle andere goede platen die uit zijn gekomen de laatste tijd. Maar omdat het een Nederlandse band is, die al een goed album maakte - Never Be Scared / Don't Be A Hero - wilde ik ze niet overslaan. En gelukkig maar.

Al vanaf de prima poppy openingssong Today's Gold en de lekker snelle rocksong She's Got a Secret besef je dat het wel goed komt met We Both Know The Rest Is Noise. Die gitaren op She's Got a Secret zijn wel on-Hollands goed zeg! Heel side A van de LP blijkt echt goed en ook gevarieerd te zijn. Unilove is zelfs vaag wat shoegaze-achtig. As I Rest My Arms With Faith is een typisch Moss liedje, maar dit keer met veel fraaie details.
Een nummer dat bij mij langzaam aan tot grote hoogten is gegroeid is het min of meer electronische nummer New Shape. Het wordt perfect gevolgd door Reset: weer lichte shoegaze galm, synthesizer en sterke galmende vocalen: mooi!

Side B van de plaat is ook goed, hoewel ik daar meer voorkeuren heb. Bruised is mooi maar wel wat sloom, Slower End is een lief, best leuk popliedje. This Is The End of Everything is dan weer een sterk nummer: mooi gezongen, fijne gitaar en ja: die handclaps! Op Health komt de synthesizer weer terug, met de galmende zang, alleen iets minder sterk dan bijvoorbeeld eerder op Reset. De titelsong tot slot is een fraaie afsluiting van de plaat.

Een album dus gevuld met veel (erg) goede songs en een enkele aardige. Een gevarieerd album, maar wel met één herkenbare (Moss) lijn en fraai (vinyl-) artwork wat er prima bij past. Knap gemaakt door deze Nederlandse band.

Mother Love Bone met Stone Gossard en Jeff Ament van Pearl Jam in de band en Andrew Wood als opvallende frontman vormt het vrij uitgebreide begin van de film Pearl Jam 20. Dit om maar aan te geven: hier is het allemaal begonnen. Ook wordt duidelijk dat ze Andrew Wood's dood door de drugs nooit meer vergeten. Heel mooi is de uitvoering van Crown of Thorns van dit album wat gespeeld wordt door Pearl Jam op hun jubileum van 10 jaar.

Een ander geluid is het. Wat meer glamrock, wat meer hardrock, maar ook heerlijke pure eerlijke rock 'n roll. Een soort van kruising tussen Guns 'n Roses, Aerosmith & Pearl Jam. Het is gewoon echt heerlijke muziek. Het album staat ook vol met goede nummers, waarbij genoemde Crown of Thorns echt briljant is. Maar ook openers This Is Shangrila & Stardog Champion zijn niet verkeerd, net als Stargazer en Man of Golden Words.

Heerlijke rock 'n roll baby: een echte aanrader! Als je 'm wilt kopen, ga dan voor deze versie (die bij mij alleen de titel Mother Love Bone heeft), want daar wordt het album gevolgd door de ook goede EP Shine uit 1989:
Mother Love Bone - Stardog Champion (1990)

Mother Love Bone met Stone Gossard en Jeff Ament van Pearl Jam in de band en Andrew Wood als opvallende frontman vormt het vrij uitgebreide begin van de film Pearl Jam 20. Dit om maar aan te geven: hier is het allemaal begonnen. Ook wordt duidelijk dat ze Andrew Wood's dood door de drugs nooit meer vergeten. Heel mooi is de uitvoering van Crown of Thorns van dit album wat gespeeld wordt door Pearl Jam op hun jubileum van 10 jaar.

Mother Love Bone heeft een ander geluid dan Pearl Jam en andere Seattle bands uit die tijd. Wat meer glamrock, wat meer hardrock, maar ook pure eerlijke rock 'n roll. Een soort van kruising tussen Guns 'n Roses, Aerosmith & Pearl Jam. Het is gewoon echt heerlijke muziek. Deze verzamelaar bevat de EP Shine uit 1989 en het album Apple uit 1990. Het staat vol met goede nummers, waarbij genoemde Crown of Thorns echt briljant is. Maar ook openers This Is Shangrila & Stardog Champion zijn niet verkeerd, net als Stargazer en Man of Golden Words. Ook de nummers van EP Shine zijn de moeite waard. Er zit ook nog een bonus cd bij met nog eens 2 extra tracks: Capricorn Sister en Lady Godiva Blues.

Ik hou van (hard-)rock en funk & soul. En laten nou juist die stijlen hier samen komen op Another Mother Further van Mother's Finest. En ze doen het nog geweldige ook: wat een geweldige stem, wat een lekkere funky gitaren, bas en toetsen. En dat ook nog eens met een paar overheerlijke songs. Met name kant A van de plaat is om door een ringetje te halen, met de prima Motown cover Mickey's Monkey, het uitstekende Baby Love, het prachtige Thank You For The Love & het lekkere Piece of Rock. Ook side B stelt bepaald niet teleur, alleen al de harde opener Truth 'll Set You Free is geweldig. Zo heb je alles bij elkaar een echt sterk en prima album in die heerlijk funkende rockstijl van Mother's Finest.

In Nederland zeker toentertijd een bekende live plaat, deze van funk/rock groep Mother's Finest. Boven mij geven ze aan dat de band live nog beter klonk als op de plaat, maar dat gaat mij net te ver. Het is eerder anders en zeker erg goed, want ook op het podium staan ze hun mannetje en niet te vergeten vrouwtje. Want goedemorgen zeg, wat kan die Joyce Kennedy toch fantastisch zingen: super!
Twee nummers springen er wat mij betreft een stukje bovenuit, het oh zo lekkere Baby Love & het fraaie Give You All The Love. Maar de rest is ook (erg) goed, zoals het soulful Watch My Stylin' met fijne synthesizer. Deze LP is tweedehands voor weinig te krijgen, ik zou 'm niet laten liggen.

Categorieën Funk & Rock, ja dat klopt helemaal. Geweldige riffs wisselen funky music af en soms zijn de riffs zelf funky. Hardrock met een hele vette groove vinden we op Mother's Finest van de gelijknamige band. De muziek is dirty, vuig, raak en ook gewoon heel erg lekker. Instrumentaal staat het als een huis, maar erg prettig is het dat zangeres Joyce Kennedy een gouden strot heeft.
De nummers zijn stuk voor stuk (erg) sterk. Opener Fire staat als een huis, Give You All The Love moet even op gang komen, maar dan heb je ook wat. Wat een gitaarsolo's, subliem nummer! De band toont op dit album zelf aan de Niggizz Can't Sang Rock & Roll helemaal niet klopt. Ze swingen echt zo de plaat af: groovy!
Side Two gaat heerlijk door op de ingeslagen weg, waardoor dit echt een bijzonder goede plaat is. Voor alle liefhebbers van hardrock en/of funk niet te missen.

In feite is dit het afgekeurde debuut van Motorhead, maar je kan het toch ook zien als hun officiele debuut. Probleem was onder andere dat Lemmy en gitarist Larry Wallis verschillen van inzicht en van geluid hadden. Dat hoor je op dit On Parole terug. Vergeleken met het 'debuut' album Motorhead is de muziek hier meer Rock 'N Roll, meer sixties, meer Stones-achtig. En daar is niks mis mee. Ik mag dit graag horen, net als het Motorhead album uit 1977, met een meer Metal / Hardrock geluid. Ik kan me dan ook in het geheel niet vinden in de typering ''waardeloze aankoop''. Het is anders, maar bepaald niet waardeloos. En als ik gedwongen ben te kiezen, dan ga ik voor dit album.

Een aantal nummers op dit album zijn echt goed. De paar die wat minder zijn, worden gered door de prima gitaarsolo's van Larry Wallis. Maar Lemmy wilde niet gered worden door Larry Wallis: hij wilde het harder en sneller. Zie daar Motorhead Mk2 (itt Mk1, de band van dit album). De copyright op de nummers is uit 1976: dat is dus het jaar van deze muziek. De releasedatum van 1979 ligt flink later vanwege (dus) allerlei rechtenkwesties. Als je dat jaar 1976 er ook nog bijdenkt, dan kan je deze rockmuziek (want dat is het) nog beter plaatsen.

Gortdroog spuwt Motörhead de muziek van Overkill over ons heen. Vaak vol tempo en met regelmatig heerlijke gitaarriffs. Lemmy is nog steeds schor van de avond ervoor en zingt opvallend veel goede nummers. Om te beginnen de prima titelsong, gevolgd door het sterke Stay Clean. Ook (I Won't) Pay Your Price & Capricorn zijn op side 1 de moeite waard, alleen I'll Be Your Sister is niet veel.
Op side 2 staat geen minder nummer. No Class is weer een ijzersterke opener, net als Damage Case. Slotnummer Limb From Limb is ook het vermelden waard, net als de mooie hoes. Prima plaat.

Terwijl andere concerten van Muddy Waters terecht flink wat stemmen hebben, zoals Muddy Waters - Muddy "Mississippi" Waters Live (1979), ben ik pas de eerste die bij dit live album een bericht achter laat. Dat verbaast me, want ook dit concert is meer dan de moeite waard. Het is in juni 1971 opgenomen in één van Chicago's toenmalige topclubs Mister Kelly's. Muddy Waters zingt en speelt op slide-gitaar natuurlijk de sterren van de hemel, samen met zijn uitstekende band waarmee hij een groot deel van de 70s zou blijven spelen. Het leuke is dat hij hier bluescovers speelt van andere grootheden, zoals Jimmy Reed, Sonny Boy Williamson & John Lee Hooker. Beste nummers vind ik Strange Woman, Country Boy, Nine Below Zero & Stormy Monday Blues. Mis het niet!

Jazeker, dit is een klassieker in het blues genre en een geweldig en belangrijk concert in 1960 daar op het (blanke) jazzfestival van Newport. Maar is het ook het beste live concert van Muddy Waters ooit? Dat waag ik te betwijfelen. Hij heeft er nogal wat gegeven en deze registraties mogen er bijvoorbeeld ook zijn:

Muddy Waters - Live (1971) (06/1971 Mister Kelly's, Chicago)
Muddy Waters - Muddy "Mississippi" Waters Live (1979) (later aangevuld met 'more')
Muddy Waters & The Rolling Stones - Live at the Checkerboard Lounge (2012) (11/81)

Maar goed, dit Newport concert met een fantastische band, waaronder de geweldige en bekende pianist Otis Spann, is ook erg goed. Met in de hoofdrol natuurlijk Muddy Waters met zijn fraaie stem. En een sterke setlist, waarvan (I'm Your) Hoochie Coochie Man, Baby Please Don't Go en zeker slotnummer I've Got My Mojo Working geweldig zijn. Wat gaat het publiek daarop ook uit zijn dak. Leuk om te horen 60 (!) jaar later.

Wat een vette bluesplaat is het laatste album van Muddy Waters zeg. Hij is op zijn 68e nog steeds prima bij stem en ook zijn slide guitar is zeer herkenbaar. Natuurlijk wordt hij weer uitstekend begeleid, waaronder door producer Johnny Winter op gitaar. Die heeft ook voor een kristalhelder geluid gezorgd.

Kant A van de LP is goed met de sterke opener en titelsong King Bee en prima songs als Forever Lonely en
I Feel Like Going Home. Kant B van de plaat vind ik ijzersterk. Een heerlijke versie van Champagne & Reefer wordt gevolgd door het fantastische Sad Sad Day. De harmonica van Muddy is zo lekker op Deep Down in Florida #2 en de slotsong zegt genoeg: (there's) No Escape from the Blues. En zo is het!

Muddy Waters is in topvorm en een heeft er enorm zin de avond van dit concert. Wat een ongelooflijk lekker concert krijg je dan over je heen van Muddy samen met zijn uitstekende band. Speciale vermelding voor de prima pianist "Pine Top" Perkins en gitarist Luther "Guitar Jr." Johnson. Op de originele plaat met de oh zo mooie hoes staan zeven geweldige songs, waaronder Mannish Boy & Baby Please Don't Go.
Maar luister vooral naar de rest van het concert wat sinds vorig jaar ook op vinyl is uitgebracht:
Muddy Waters - More Muddy "Mississippi" Waters Live | Discogs

Dit More Muddy "Mississippi" Waters Live is minstens zo goed als de originele LP. Luister bijvoorbeeld eens naar Stormy Monday Blues, Champagne & Reefer, Hoochie Coochie Man, Kansas City & Everything's Gonna Be Alright. Absoluut geweldig! Voor het complete concert ga ik naar 5* Mis het niet, ook op deluxe 2cd te krijgen: Muddy Waters - Muddy "Mississippi" Waters Live (CD, Album, Remastered) | Discogs

Dit is een wat minder bekend concert van Muddy Waters wat hij in 1972 gaf in Parijs. Ik kwam de CD tegen en ben blij dat ik die heb, want dit is een prima concert. Ik zou bijna zeggen, natuurlijk speelt en zingt Muddy Waters weer erg goed ook op dit podium in Parijs. Extra leuk aan dit concert vind ik dat hij een paar nummers speelt die je minder vaak live terug hoort. En juist die nummers spelen Muddy en zijn band uitstekend. Ik heb het dan over Clouds in My Heart, Lovin' Man, County Jail & Walkin' Blues. Maar de rest mag er ook wezen, zoals het lange slotnummer Got My Mojo Workin'.

Geweldige muziek is dit zeker: het is Muddy Waters live in de jaren '70! Echter, ik vind het niet altijd geweldige opnamen: die uit 1977 klinken wat 'hol'/hard en overgeproduceerd. Het kan ook aan de band uit 1977 liggen. Slecht klinkt het niet, maar de opnames uit 1974 klinken al beter. Echt goed zijn de opnames uit 1972.

Anyhow: wat staan er veel fijne live opnames op van Muddy in Montreux. Om een paar prima live uitvoeringen te noemen: Long Distance Call, Rollin' and Tumblin', County Jail, I'm Ready, Still a Fool, Rosalie, Same Thing & Can't Get No Grindin'. Die laatste klinkt live beter, dan op het album. The men call him Muddy, but the women call him Electric Man!

Midden in hun Amerikaanse tour van 1981 gingen Mick Jagger, Keith Richard & Ron Wood van the Stones naar een optreden van één van hun blueshelden: Muddy Waters. Zijn bluesmuziek en die van andere blueshelden was de basis van de muziek van the Stones en zijn nummer Rollin' Stone was de basis van de naam van de band. Al snelden speelden ze en zongen ze mee op het podium met Muddy Waters, die die avond een dijk van een setlist speelde. Later sloten ook nog eens Buddy Guy & Junior Wells aan om het feest helemaal compleet te maken. Het levert een fantastisch en historisch concert op, waarvan ik dan ook nog eens zo gelukkig ben om het helemaal compleet te hebben in de Japanse versie.

Het hele concert is van een buitengewoon niveau (logischerwijs). Werkelijk sublieme uitvoeringen zijn er van You Don't Have to Go, Baby Please Don't Go, Mannish Boy, Got My Mojo Workin', Next Time You See Me, Clouds in my Heart & Champagne and Reefer. Opvallend genoeg is en blijft de absolute ster van dit concert Muddy Waters zelf. Wat een stem, wat een drive: geweldig! De samenzang met Mick Jagger is ook overheerlijk. Hoe dan ook is dit één van de allerbeste concerten die ik ken. Mis het niet!

En ook ik was toch vrij snel uitgekeken op de herhalingsoefening Babel van het sterke en toen nog originele debuutalbum Sigh No More. Nu ik 'm een tijd heb laten liggen, is dat opvallend genoeg nog steeds zo. Veel van hetzelfde, alleen dan meestal net wat minder. Het lijkt erop dat er meer geld moest worden verdiend met het succes van het debuut en de setlist voor concerten die weer gegeven konden worden is zo gelijk uitgebreid.

Nu mag dat natuurlijk ook best. Alleen hadden Mumford & Sons iets meer hun best mogen doen om aan dit Babel een eigen gezicht te geven. Voordeel van deze herhalingsoefening is dan weer wel dat er weer een aantal goede nummers op staan. Zoals I Will Wait, Holland Road & Hopeless Wanderer. Die songkwaliteit redt de plaat, maar is tegelijkertijd ook de zwakte als je naar hun debuut kijkt.

Deze folkgroep uit London komt met een sterk debuutalbum. Allereerst valt op hoe sterk de meeste composities zijn: wat een goede nummers zeg. Er springen er een paar uit: The Cave, Little Lion Man, Thisle & Weeds en Dust Bowl Dance. Onder andere bij dit laatste nummer hoor je ook wat country doorkomen. Maar vind je dat gek met bandleden die Country Winston Marshall heten...

Dit is geen slome folk, er wordt krachtig en soms snel en stevig gespeeld. De banjo en de piano springen er wat mij betreft uit. Die hoor je prettig door vrijwel alle nummers heen. De zanger heeft een fraaie stem, die bij vlagen - zoals in the Cave - inderdaad aan Micael Stipe van R.E.M. doet denken. Hij neemt zingend de songs op sleeptouw.

Ik vind deze muziek enigzins vergelijkbaar met een andere nieuwe verrassing in 2008/2009: Noah and the Whale. Een zeer aangenaam debuut dit album, de zoveelste in 2009.

De afgelopen weken waren we weer bezig met de beste albums per decennium hier op Musicmeter. En wat mij opviel was dat Muse toch niet hoog in mijn lijstjes stond. Dit terwijl ik het een echt goede band vind, die ik ook gelukkig live al een paar keer fantastisch heb zien spelen. Het zat 'm er eigenlijk in, dat de albums een score van 4 of 4,5* haalden.

Sinds vandaag is daar dan toch verandering in gekomen. Ik kreeg Black Holes & Revelations op 180 gram geremastered vinyl en heb 'm een paar keer hard door de kamer laten schallen. En zeker na een tijdje draaien, is dat toch wel buitengewoon prettig. Er staan ook zoveel steengoede songs op. En dan de afwisseling tussen die mooie piano en die harde gitaren, de lekkere bas: echt Muse, echt goed.

Alleen al het begin van de plaat met Take A Bow, Starlight & het briljante Supermassive Black Hole is vrij geniaal. Direct daarna volgt het fantastische Map of the Problematique, met die mooie piano en synthesizer. Het Muse rock nummer Assassin knalt heerlijk en wat is City of Delusion toch een prachtsong, met trompet en Spaanse gitaar. Die wordt dan weer passend gevolgd door Hoodoo en tot slot ook nog klassieker en ultiem live nummer Knights Of Cydonia.
Alles bij elkaar is dit nou wat je noemt een 5* plaat voor mij.

Psycho vind ik één van de beste rocknummers van Muse, dus alleen al daarom keek ik uit naar Drones. De eerste helft van het album ligt in het verlengde van die rock. Er is een (ouderwets?) rockende band te horen, met veel, heel veel, gave riffs. De mooiste daarvan staat op het sterke Reapers, echt geweldig. Opvallend is wel de riff aan het begin: hoor ik daar Thunderstruck van AC/DC? Erg goed zijn ook The Handler & Dead Inside. Mercy is inmiddels bij mij gegroeid en past er beter tussen dan op op het eerste gehoor.

Maar liefst JFK himself introduceert het tweede deel van het album, wat er anders uitziet, wat anders klinkt. En dat is toch verrassend te noemen. Inhoudelijk is het hetzelfde: conspiracy. Defector is precies de goede overgang naar dit deel van de plaat. Het rockt nog behoorlijk, maar klinkt wat vriendelijker, muzikaal dan. De bas en drums zijn sterk op dit uitstekende nummer.
Op Revolt, wat je eigenlijk dus wat grimmiger verwacht, wordt de toonzetting meer poprock. De synthesizer speelt een grotere rol en levert een heel aardig nummer op. De gitaar en sfeer van Under the Bridge van the RHCP beginnen Aftermath. Dit is eerst een mooie rustiger song, maar de samenzang aan het einde is wel erg zoet.

The Globalist & Drones vormen samen het slotstuk van deze plaat. Het Ennio Morricone -achtige begin is erg fraai, eerst instrumentaal, daarna een mooi rustig gezongen stuk. De versnelling die dan volgt is ook al erg prettig om naar te luisteren, zeker naar de gitaarsolo. De typische Muse piano komt hierna gelukkig ook nog even voorbij. En ondanks de koorsamenzang aan het einde is dit ook echt een buitengewoon geslaagd nummer. Muse heeft alweer een uitstekende plaat uitgebracht.

Het viel mij pas op dat Muse wat ik toch echt een hele goede band vind en die ik ook gelukkig live al een paar keer fantastisch heb zien spelen geen 5* waardering had van mij. Ik kreeg Origin of Symmetry op 180 gram geremastered vinyl en blijf 'm weer draaien. Wat een fantastische plaat is dit toch vol met steengoede songs. Gespeeld met die typische Muse afwisseling van rustiger piano stukken en harde gitaren, samen met die zware bas.

Die mooie afwisseling is gelijk goed te horen op de geweldige openers New Born & Bliss. Haast nog mooier en zeker dramatischer wordt het op Space Dementia. Goed rocken doet Hyper Music. Plug In Baby is helemaal een geweldig rocknummer en doet het ook live super.

Vette synthesizers beginnen het ijzersterke lange nummer Citizen Erazed en worden gevolgd door keiharde gitaren en bassen. Ook hier weer die afwisseling met mooie rustige muziek, nu op het einde. Micro Cuts is nog zo'n steengoed gitaarnummer. Het heeft een fraaie melodie, hoog gezongen door Bellamy.

Screenager is een mooi rustiger nummer. Dark Shines is een fraai combi van piano en gitaar. Feeling Good laat je echt zo voelen, een catchy fijn nummer. Origin of Symmetry is zo een fantastische rockplaat, vol met afwisseling, mooie details en bovenal geweldige songs.

Ik waagde mij ook met angst en beven aan dit Simulation Theory na alle negatieve meningen hierover te hebben gezien. Voordeel is dat het dan alleen maar kan meevallen en dat gebeurde ook. Zeker al met de eerste 3 nummers, waar volgens mij al weinig mis mee is. Natuurlijk is de muziek behoorlijk synthesizer bubble-gum, net als de hoes van het album. Maar dat levert wel één herkenbare albumsound op.

Er staan ook een paar opvallende missers op, maar er zijn op dit album toch genoeg aardige tot goede songs (naast de eerste 3 nummers ook het sterke Blockades, gospelachtig Dig Down en pianoafsluiter The Void) te ontdekken. En Muse kan best een deuntje spelen en zingen, dus voor de gemiddelde liefhebber is er zeker het één en ander te genieten. Niet overslaan dus dit Simulation Theory.

Ik ben iemand die alle albums van Muse waardeert.. Natuurlijk niet alle nummers, maar wel flink wat per album. Ik scoorde een album van Muse nooit lager dan 4,0* en dat gebeurt niet bij elke artiest met meerdere albums en ook nog met verschillende muzikale invalshoeken.
En ja, ik vond het soms 'over the top' album The Resistence wel degelijk een erg goed album. Dan komt het mooi uit dat opener Supremacy van dit 2nd Law mooi doorgaat op die ingeslagen weg. Echt een heerlijk nummer!

En dan belanden we bij Madness niet bij het vaak genoemde Queen, maar bij een nummer dat zo op Achtung Baby van U2 had kunnen staan. En dat is geen verkeerde vergelijking. Bij Panic Station denk je wel wat aan Another One Bites the Dust, maar hier fietst ook een discosound van een groep als Scissor Sister doorheen. Voor sommige vloeken in de kerk: maar ik vind het een lekker nummer.
Hé daar zijn aanzwellende Electric Light Orchestra violen: de Prélude leidt het lied van de Olympic Games 2012 in. Een geweldig ouderwetse bombastische song van Muse.

Follow Me is een sterk synthesizer driven nummer wat loopt als een trein. Animals is rustiger, maar wel met een onderhuidse onrust, die op het einde mooi naar boven komt. Opvallend is de fraaie gitaar hierop: echt erg goed. Explorers is een waanzinnig mooi piano-driven song. En hier geldt wel: Queen is dead, long live Muse. Op Big Freeze horen we een '80s synthesizer met een lekkere beat. Samen met een lekker gitaartje en de prima zang zorgt het voor een leuk 80s liedje.

Save Me is heel erg sounddriven, maar helaas wel door een wat gladde basissound. Het klinkt daardoor ook te eendimensionaal. Gelukkig zijn de harde gitaren in een vlot tempo terug op Liquid State, dat klinkt beter. De twee 2nd Law nummers tot slot, zijn een instrumentale afsluiting, meer in de vorm van een soundtrack. Ik vind de piano op het slotnummer erg mooi. Een apart eind in ieder geval, wat er nog meer voor zorgt dat dit 2nd Law afwisselender is dan zijn voorganger.

Muse presteert het dus alweer om een erg goed album te maken. De bombast van The Resistence vind je terug, maar ook flink wat synthesizer driven nummers, stevige gitaren, een prachtige pianoballad en fraaie 'filmmuziek' tot slot.
Tegen al die mensen die deze band wat streng benaderen (soms te puristisch?) en vinden dat Muse bij de oude leest had moeten blijven, zou ik willen zeggen: laat je bezwaren toch eens vallen en je meevoeren door de mooie muziek op dit The 2nd Law. Dat is de moeite meer dan waard.

Dit is volgens mij de essentie van dit album: vind je dat Muse hun hand hebben overspeeld met deze 'gladde operarock' of vind je het juist heerlijke soms galmende 'over the top' klassieke rock?

Ik hoor bij die laatste groep. Muse speelt zijn eigen herkenbare pompeuze gitaarrock met vette jaren '80 synthesizer. Dit keer is de sound wat gladder geproduceerd dan anders, maar daardoor klinkt het wel lekker vol op je Sennheiser. Het is een lekkere volle vette dikke sound dat dit album kenmerkt..
Het gebruik van de klassieke piano door het hele album heen vind ik echt prachtig mooi gedaan. Dit eindigt met het hoogtepunt op de slottrack Symphony Part (I&II&) III, inclusief koor op de achtergrond. Zo doe je dat! De bekende combi van stevige gitaarpartijen, vette bas en synthesizer van Muse is wederom overtuigend op the Restistence.

Vanwege de soms oh zo fraaie composities wil ik de volgende ondertitels toevoegen aan dit album:

The Resistance - A Tribute to Queen, the Electric Light Orchestra & Fréderic Chopin

Waarbij Queen met name op het eerste gedeelte eer wordt gedaan en ELO op het tweede deel. Chopin tokkelt prachtig door dit alles heen, maar pakt wel mooi de finale mee.

Voor iedereen die 'moeilijk' doet over dit album: neem muziek niet té serieus. Dat doet Muse op dit album immers ook niet? Het resultaat is heerlijk om naar te luisteren (liefst hard!).

Wie had dat gedacht? Een Turkse funkplaat uit 1973. De eerste grijns is er bij het zien van de cover. De tweede als de plaat begint. Wat een lekkere instrumentale funk is dit. Eerst een lekkere beat met gitaar. Daarna het orgel met vervolgens een elektrische gitaar die wat psychedelisch klinkt. Opvallend goed zijn de drums en de percussie: stilzitten is daardoor moeilijk. Door het gebruik van verschillende instrumenten of vaak op een andere manier en door de verschillen tussen de songs is er voldoende afwisseling. Wel is er een duidelijke overall sound. Dit is een prima instrumentale funkplaat.