Hallo mensen: wat een onvoorstelbaar negatief gezemel hier bij dit album!! Dat zit elkaar lekker na te papagaaien zeg.... tjonge jonge.....
Ik krijg toch sterk de indruk dat the Rolling Stones van eind jaren '60 worden geidealiseerd (zie de terecht hoge score van Get Yer Ya-Ya's Out) en die van begin jaren '80 overdreven kritisch worden benaderd. Zet beide live albums maar eens na elkaar op: dat rechtvaardigt niet de ruim 1,0* verschil. De Stones leverden in de jaren '80 mindere albums af dan in de jaren '60 en '70, maar live bleven ze als een huis staan. Zelf zag ik ze in die tijd optreden in Keulen, dat was echt een waanzinnig goed optreden. Het was wat relaxter, wat minder strak dan in de jaren erna.

Kijk nou eens even naar die tracklist van Still Life. Alleen die al is f***ing briljant, met ook een paar niet vaak gespeelde 60ties songs. En hoe goed moet je beginnen: Under My Thumb & Let's Spend the Night Together zijn direct, relaxed en vooral erg lekker tegelijk. En daarna gaan de heren, net als op Love You Live, heerlijk ruizige rommelige gore vuile rock 'n roll spelen. Bijvoorbeeld in het geweldige vierluik Going To A Go-Go, Let Me Go, Tiiiiiiime is On My Side, Just My Imagination. Hoe zeikerig kan je Time is on My Side zingen? Fantastisch gedaan door de heren Jagger en Richards.

Net als bij Love You Live geldt dat de sound van the Stones rommelig was in die tijd. Maar dat klinkt toch juist geweldig?! Je hoort de joints bij wijze van spreken door de speakers heen komen. Dit is beter dan de latere soms ietwat te gelikte optredens uit de jaren '90 en '00. Dit is pure rauwe eerlijke rock 'n roll. Veel beter krijg je het niet.

Het tweede album van the Stones in the USA is een rock 'n roll en R&B feest, waarbij zeker de B van Blues ook mooi op te horen is. Zeker op side one van de plaat met het fraaie Confessin' the Blues, hun prachtige eigen interpretatie van Time Is On My Side en hun eigen Good Times, Bad Times. Die geweldige kant 1, begonnen met de lekkere Chuck Berry cover Around and Around wordt afgesloten met de erg fijne hit It's All Over Now.

De band en consorten spelen ook hier al erg sterk. Dat is bijvoorbeeld te horen op het korte instrumentale 2120 South Michigan Avenue, met trouwens een erg fijn orgeltje. En dat Jagger een mooie opvallende zangstem heeft, hoor je op het eigenlijk wat saaie Under The Boardwalk, wat daardoor toch heel aardig klinkt. Het orgeltje is terug op de Wilson Pickett cover If You Need Me: weer geweldig gezongen door Jagger. Als je dan tot slot Susie Q krijgt, dan weet je dat dit echt al een heel fijn plaatjes was en ook nu nog zeker meer dan de moeite waard is.

PS: dit was mijn 1000-ste review hier op Musicmeter.

Dit is natuurlijk geen licht verteerbare pop, wat ik hierboven lees. Dit is vrij relaxte rock muziek vol met allerlei mooie instrumentale details. Lekker op de zondagmorgen merk ik. En je moet 'm inderdaad wat vaker draaien, want ik begon ooit ook op 3* maar inmiddels is dit fijne album aardig gegroeid bij mij.

Het zijn soms haast verhalende songs die Mick Jagger uitstekend zingt. Simpel zijn de nummers niet als je bijvoorbeeld al op alle instrumenten gaat letten die gebruikt worden. Ze zitten knap in elkaar. Na een paar keer draaien openbaart zich zo een mooi sixties album. Er staat ook geen minder nummer op. Ook niet een echt opvallend goed nummer, want de singles Let's Spend the Night Together en vooral Ruby Tuesday staan alleen op de USA versie. Maar genoeg moois dus om van te genieten.

Gaaf, ik heb nu ook de originele mono LP van deze US version. In 1967 namen the Doors & the Beatles nog mono op, je zou denken dat the Stones dit album ook zo hebben opgenomen. Wel las ik hierboven dat er voor het eerst een 'true stereo' versie van bestaat. Maar deze jaren '60 liedjes klinken erg fraai in mono.

Bij de oudste platen, waar er nog een onderscheid bestaat tussen de US & UK versie, ga ik altijd voor de US versie, uitgezonderd Aftermath. Dit simpelweg omdat daar de beste songs, de singles, ook op staan. In dit geval gaat het over het heerlijke Let's Spend the Night Together & het oh zo fraaie Ruby Tuesday. Overigens, toen er één album kwam voor US & UK stonden daar ook gewoon de singles op.
Op side One is het lekker lopende Connection ook een prima song. Het meer ingetogen She Smiled Sweetley & honky tonky Cool, Calm & Collected zijn ook leuke nummers. Zo is side One net wat beter, dan side Two, van een prima LP als opmaat richting de grote vier albums die er vanaf 1968 kwamen.

Persoonlijk vind ik dit de meest ondergewaardeerde plaat van the Rolling Stones. Ik las ook iets over poprock en modernere koers? Ik hoor vooral lekkere classic Rolling Stones rock. Het was ook opvallend hoe goed de nummers van dit album overeind bleven tijdens de live tour van Bridges to Babylon. Flip the Switch
Out of Control en zeker Saint of Me klonken live ook prima. Verder staan op dit album bijvoorbeeld de echt mooie single Anybody Seen My Baby, het lekkere Low Down, het sterke Already Over Me, de heerlijke rocker Gunface en de goede nummers Might as Well Get Juiced & Always Suffering. Alleen naar het einde toe wordt het net wat minder, maar alles bij elkaar een prima Rolling Stones album dit Bridges to Babylon, met ook mooi artwork op de binnenhoezen van de 2 LP's.

Het originele van deze live uitgave Bridges to Bremen van the Rolling Stones zit 'm vooral in de setlist die zij spelen. Tot aan Symphathy for the Devil spelen ze tien songs die minder vaak of niet op live albums zijn verschenen. Voor mij zijn veel van deze songs daarom al de hoogtepunten van deze plaat, maar ook omdat je daar vaak ook het beste spel op terug hoort. En spelen kunnen ze natuurlijk the Stones, zeker ook op the Bridges to Babylon World Tour uit 97/98. En na een wat wisselvallig begin zingt Mick erg goed op dit Bremen concert.

Mijn favorieten van de minder vaak gespeelde songs zijn Flip the Switch, het trio Saint of Me, Out of Control & Memory Motel en Like A Rolling Stone. Van de klassiekers mag de hele lange versie van Miss You een speciale vermelding krijgen. Die is echt geweldig. Ook de 'pianoversie' van Symphathy For the Devil is prachtig mooi en afsluiter Brown Sugar is overheerlijk. En zo zijn er natuurlijk zoals altijd nog meer prima uitvoeringen van krakers. Soms is het wat mat, zoals deze live versie van Gimme Shelter. Maar door de vele minder bekende nummers en (hele) goede uitvoeringen is dit toch weer een must voor the Stones fans.

Een beetje gedempt sfeertje inderdaad, wat meer blues, wat somberder, een beetje low tempo. En hoe klinkt dat bij the Stones? Echt fantastisch!

Dit album is zwaar ondergewaardeerd, zeker hier op Musicmeter. Het had het probleem uitgebracht te worden na 4 meesterwerken. Vanzelf ga je het met die albums vergelijken. Dat is op zich al niet fair, maar al helemaal niet als er voor een wat andere muzikale basis voor het album wordt gekozen, zoals hiervoor beschreven.

Als dit album nu, in 2010, door een rockband uitgebracht zou worden, dan zouden de reviews zeer lovend zijn. Veel prachtige wat langer uitgesponnen meer bluesy rocksongs met inderdaad 'heel mooi gitaarwerk' en een Mick Jagger in absolute topvorm. Wat een wereldgitaarsolo bijvoorbeeld op Winter: prachtig, samen met die violen. Ook de toetsen zijn op het hele album erg sterk.

De eerste twee tracks zijn nou niet bepaald slecht te noemen, ze staan als een huis: wat een opening! Ook zeer sterke nummers zijn: Doo Doo Doo Doo Doo, Angie, Hide Your Love, Winter & Star Star (luister ook eens naar de geweldige live versie op Love You Live). Goed zijn Silver Train, past mooi na Angie en Coming Down Again. Alleen Can You Hear The Music is een aardig nummer, niet top. Als je dit album nog niet hebt, zou ik trouwens voor de 2009 remaster gaan: klinkt erg goed.

Ik kan daarom dit Goats Head Soup alleen maar van harte aanbevelen. Het is een topalbum.

Ik reageer maar op de 2 cd standaard versie zoals hier vermeld. Een 50 jarig jubileum van één van de belangrijkste rockbands ter wereld wordt gevierd met dit 'gedrocht'. Ultra lelijk artwork, een natuurlijk verre van complete dubbel cd en echt belachelijk hoge prijzen voor de 4, oh het zijn er inmiddels 5 afscheidsconcerten in London en New York. Ik kon nog een regulier kaartje kopen: USD 813,00 dames en heren. Daar zakt je broek toch van af. (Dat heb ik dus niet gedaan). Overigens kunt u nog steeds regulier arrangementen met 1 hotelovernachting kopen voor London: vanaf 600 Britse Ponden en een twee categorie kaartje.

Natuurlijk kan je ook de 3 of 4 cd versie kopen, die meer compleet zijn. Alleen daar zitten een paar ansichtkaartjes bij en nog wat troep en die zijn gelijk, u begrijpt het al, ook veel te duur. De heren zouden zich korom moeten schamen.
Waarom geef ik toch nog een voldoende voor deze dubbel cd? Ik ben altijd een Stones fan geweest en hier staat natuurlijk, hoewel er echt te veel topnummers missen, nog altijd goede muziek op. Toch wil ik hiermee eindigen:

Ik verbaasde me altijd voor de - naar mijn bescheiden mening - belachelijk lage waardering van dit live album: The Rolling Stones - "Still Life" (1982)
Nu betreft dit hetzelfde concert, alleen op Hampton Coliseum horen we het complete concert. Dit keer is de waardering wel hoog. Ik snap het enorme verschil werkelijk niet. De heerlijke 'rock 'n roll sfeer', de prachtige uitvoering door the Stones in topvorm: ja, het blijft toch echt om dezelfde avond gaan.

Verschil is natuurlijk dat er nu een flink aantal nummers meer op staan. En daar zitten, vooral richting het einde, een paar prachtnummers tussen. Met name de uitvoering van Miss You is om door een ringetje te halen. En meestal ben ik niet zo'n fan van Jumpin' Jack Flash, maar deze versie mag er zijn zeg!
Echter, sommige extra songs zijn niet zo bijzonder (uitgevoerd), zoals één van mijn live favorieten You Can't Always Get What You Want en één van mijn favoriete singletjes Waiting On A Friend. Maar het blijft leuk om het hele concert nu te hebben, zeker op 3LP. En wat is LP3 on fire! Super gespeeld, super strak tempo: (veel) beter krijg je the Stones niet.

Ik eindig hetzelfde als bij mijn review bij Still Life:
Net als bij Love You Live geldt dat de sound van the Stones rommelig was in die tijd. Maar dat klinkt toch juist geweldig?! Je hoort de joints bij wijze van spreken door de speakers heen komen. Dit is beter dan de latere soms ietwat te gelikte optredens uit de jaren '90 en '00. Dit is pure rauwe eerlijke rock 'n roll. Veel beter krijg je het niet.

Vier jaar later na de Japanse Shm cd krijg ik de limited USA versie op doorzichtig clear vinyl binnen, 180 gram zwaar. Het ziet er schitterend uit, maar het klinkt minstens zo goed. Op de LP staat vermeld dat er een 'restoration producer' was, een coördinator voor de 'sound restoration', er uitgebreid 'tape archives research' is gedaan voordat de analoge transfers en mastering zijn gedaan. Nou dat hoor je dus.

Ik lees hier dat vooral LP2 of CD2 zo geweldig is, en dat is ook zo. Maar LP1 met al die heerlijke oudere jaren '60 nummers vind ik ook fantastisch. Luister bijvoorbeeld eens naar Time Is On My Side, natuurlijk Satisfaction, Get Off My Cloud, Paint It Black, Under My Thumb & Ruby Tuesday. Dat zijn topnummers. Op LP2 vind ook ik vrijwel alles super, alleen Jumpin' Jack Flash & Wild Horses vind ik gewoon goed (misschien iets te vaak gehoord). De rest is historisch goed, briljant, uniek. En ik overdrijf niet eens. 5,0*

Ik ben dus die Stones fan die vond en vind dat ze hadden moeten stoppen bij hun 40-jarige jubileum. Die tour met optredens in stadions, arena's en club's (Vredenburg: I was there!), zou een fantastische afsluiting zijn geweest voor de (rond de) 60-jarigen iconen.
Toen ik vorig jaar een deel van hun optreden op Glastonbury op de BBC zag, viel me dat toch tegen. En dan de dag erna die foto's in sommige Engelse kranten: 'lijken treden op', met niet flatteuze foto's van Mick & Keith. Gevalletje jammer toen.

Echter, echter: dan zie je na een tijd een stuk van dit optreden in Hyde Park en dat valt dan weer alles mee. Sterker nog: voor (rond de) 70 jarigen is het een klasse optreden. En ook al is het helaas grotendeels de overbekende te voorspelbare setlist, er staan toch mooie uitvoeringen op. Bijvoorbeeld van Street Fighting Man, Doom and Gloom, Miss You, Midnight Rambler & Gimme Shelter, een lekkere piano en publiek op Sympathy For The Devil en dat fraaie koor op You Can't Always Get What You Want. Dat is best veel wat echt de moeite waard is, terwijl de wat meer obligate rest dus niet slecht gespeeld wordt. Ik ben voor dit Hyde Park concert om.

Het nadeel van deze Rolling Stones plaat vind ik de productie. Die is soms overvol gestampt. Ik luister nu naar de overigens geweldige 2018 Abbey Road remaster en er zijn op heel wat nummers behoorlijk veel details/instrumenten tegelijk te horen. Wat meer uitgeklede versies had het album goed gedaan. Zo vind ik de live versie van titelsong It's Only Rock 'N Roll altijd een stuk sterker overkomen.

Daar tegenover staat - niet onbelangrijk - dat er weer heel wat (erg) goede songs op deze plaat staan. Time Waits For No One vind ik echt een prachtig mooi nummer, met een juweel van een gitaarsolo van Mick Taylor. Opener If You Can't Rock Me, cover Ain't too Proud to Beg, de bekende titelsong, het funkier Dance Little Sister & zeker ook het briljante slotnummer Fingerprint File zijn (erg) fijne nummers. Alleen Luxury & Till the Next Goodbye vind ik wat minder. En ook al is er soms wel heel veel te horen, dan nog levert al dit fraais alweer een goede plaat op van the Rolling Stones.

Alsnog, ik kon het niet laten, de 3LP/DVD versie gekocht: in the UK voor maar 20 Pond thuis gestuurd. En wat een verschil met de download: alles is nog eens geremastered en klinkt als een klok. Zelfs de schorre Jagger hebben ze zo in de mix gezet, dat het niet hinderlijk is. De band speelt werkelijk super, met name Keith & Ronnie. Het levert een aantal fantastische uitvoeringen van Stones songs & covers op. Om met dat laatste te beginnen: Ain't To Proud To Beg van the Temptations is werkelijk zo geweldig gedaan. Dit wordt gevolgd door een hele coole uitvoering van You Gotta Move. En daarna komt weer, ruim een kwartier (!) lang You Can't Always Get What You Want, met prachtige gitaar- en saxofoonsolo's.

Fingerprint File is een volgend jammend hoogtepunt. En ook Angie, met zelfs een orgeltje van Billie Preston, is fraai gebracht. Midnight Rambler is lekker lang en bij vlagen geniaal, ondanks een wat 'vastlopend' middenstuk. Zelfs een nummer wat geen favoriet is bij mij, Jumping Jack Flash, mag er wezen: zeer snel en erg goed gespeeld. Net als het fraaie slotnummer Sympathy For The Devil.
Laat je dus niet afleiden door mijn eerdere berichten op basis van de download: op de nu uitgebrachte 2CD of 3LP vind je één van de beste Stones concerten ooit. Wow!

Een concert van deze tour maakte ik voor het eerst mee in een zonovergoten Keulen, waar het minstens 30 graden was. Ik weet nog dat wij toen als groep best enthousiast waren over Steel Wheels en zeker over de live versies op het concert. Nou, dat hoor je hier toch echt terug. Sad, Sad, Sad , het fraaie Almost Hear You Sigh en het heerlijk rockende Rock and a Hard Place met geweldige gitaarsolo, zang en break zijn super. Vooral die laatste zouden ze nu ook weer eens moeten spelen: wat een live song!

Verder maakten toen You Can't Always Get What You Want veel indruk, wat we dan ook minstens 10x op de terugweg gedraaid en meegezongen hebben. Ook de versie van Paint It Black hier is ijzersterk. Net als mijn favorieten Midnight Rambler & Gimme Shelter (natuurlijk) en die prachtige piano en drums van Charlie op Honky Tonk Woman. Ontzettend leuk om deze tour nu op 4LP te hebben, in weer zo'n mooie verpakking! Dat doen ze goed bij the Stones.

Vol verbazing zag ik hier nogal wat kritische geluiden. En Devel-hunt zegt het wel juist volgens mij: de sound van the Stones was rommelig in die tijd. Maar dat klinkt toch juist geweldig?! Je hoort de joints bij wijze van spreken door de speakers heen komen. Dit is beter dan de latere soms te gelikte optredens. Dit is pure rauwe rock 'n roll.

Dan dat andere belangrijke punt: de playlist staat vol met nummers die later weinig zijn gespeeld. Hot Stuff inderdaad, maar wat te denken van het oh zo mooie Little Red Rooster, het echt geweldig If You Can't Rock Me / Get Off My Cloud en van al die andere zeldzaamheidjes. Het zijn er teveel om te noemen en ook dat maakt deze box tot een must en niet alleen voor Stones fans, maar ook voor mensen die van lekkere pure laid back rock 'n roll houden.

Ik draai nu deze plaat in mono uit 1965 en wat klinkt dat geweldig zeg. 49 jaar oud en nog totaal niet versleten, zowel letterlijk als muzikaal. Wat is dit een geweldige rock 'n roll plaat met soul en blues invloeden. Die invloeden vind je helemaal terug in de goed gekozen covers. De beste daarvan is die van Otis Redding, het briljante That's How Strong My Love Is. I was there, in Vredenburg Utrecht, toen de Stones de zaal omver bliezen met een prachtige live versie van dit nummer. Mercy, Mercy, geschreven door o.a. Don Covay, is een prima openingssong van de plaat. Ook Good Times van Sam Cooke & Cry To Me van Solomon Burke komen voorbij.

Echter, er staan ook al een drietal sterke eigen composities op deze plaat. Natuurlijk superhit Satisfaction, maar ook het fraaie The Last Time met die fijne gitaren. Afsluiter One More Try is ook heel aardig. Er staat opvallend genoeg geen minder nummer op deze plaat, sterker nog: ik wil ook nog even het oh zo fraaie Play With Fire noemen. Het is dus zo zeker mogelijk om Out of Our Heads te gaan, op deze overheerlijke retro-muziek van the Rolling Stones.

Some Girls was de eerste plaat van the Stones die ik hoorde als 12 jarig jochie. Het maakte gelijk indruk, deze lekkere rock 'n roll plaat. Ze spelen op Some Girls lekker strak met vleugjes funk en country tussen de rock 'n roll door en dat klinkt erg fijn allemaal. Ook staan er flink wat goede songs op. Allereerst mijn favoriet: Miss You is funky en swingend. Mick zingt geweldig samen met Lisa Fischer. En wat te denken van de fantastische bas? When the Whips Comes Down is een fijne song, net als de cover Just My Imagination. Dan het zeikerige Faraway Eyes: wat een nummer. Eéntje zoals alleen Jagger ze kan zingen. Gevolgd door het goede Respectable en verderop ook nog het singletje Beast of Burden en de prima slotsong Shattered. Fijne plaat van the Stones.

Toch een positieve verrassing dit live concert in Texas uit de Some Girls tour. Een aantal nummers uit de tracklist spraken mij niet echt aan, maar juist die nummers zijn (ook) erg goed gebracht. Bijvoorbeeld Beast of Burden is fantastisch neergezet. Hoofdrolspeler Mick Jagger brengt het nummer zo intens en goed, geweldig. Verder zien we een band in topvorm en als the Stones in topvorm zijn dan spelen ze natuurlijk fantastisch. Alles klopt deze avond, wat een spelplezier ook. Het is echt pure klasse waar je naar zit te luisteren (en zit te kijken op de dvd).
Ze spelen trouwens met alleen de band ondersteund door wat toetsen en meer niet. In een relatief kleine zaal. Back to basic, the Rolling Stones: go and see it!

Eind mei 1990 gingen we met 10 studenten naar the Stones voor hun Steel Wheels Tour in Keulen. Het was een prachtige dag: blauwe lucht, zon, veel Weizen bier aan de Rijn. En toen moest het concert nog beginnen. We werden gelukkig eerst goed nat gespoten op het veld, zodat we weer wat nuchterder werden, waardoor we goed meekregen hoe fantastisch dit concert wel niet was. Het knappe was dat the Stones hier voor elkaar kregen dat je het idee kreeg dat het een kleinschaliger concert was. Dankzij het geweldige podium en alle effecten, het nog betere geluid en podiumbeest Mick Jagger.

Ik luister nu naar You Can't Always Get What You Want. Dat werd toen zo geweldig gespeeld, dat wij het op de terugweg minstens 10x achter elkaar hebben gespeeld in de auto en luidkeels meegezongen. Ook op dit concert Live in Atlantic City New Jersey is dat zo goed. En wat een fraaie setlist spelen ze hier, met geweldige gasten. Guns 'N Roses, Eric Clapton en the one and only John Lee Hooker.

Beginnen met Start Me Up, zoals ze hier doen vind ik de allerbeste plek in de setlist. Ook leuk is dat ze een flink aantal opvallende songs spelen, zoals Undercover of the Night wat ze uitstekend neerzetten. Salt of the Earth van Beggars Banquet wordt zelfs voor het eerst live gespeeld, tenminste dat zegt Mick erbij. Ze doen dit samen met Axl Rose en Izzy van Guns 'N Roses op een hele mooie manier. Van Steel Wheels spelen ze precies de sterke songs, met als favoriet van mij Rock and a Hard Place. Bluessong Little Red Rooster samen met Eric Clapton is echt geweldig! En direct daarna volgt Boogie Chillen van en met John Lee Hooker, wat wil een mens nog meer.

Het geluid van de vier LP's die ik heb is echt uitstekend. Ze zijn dan ook geperst bij Optical Media in Duitsland. De mastering is heel goed en de productie is kraakhelder. Het artwork is mooi gedaan en ja: er staan ook foto's op met de gasten. Zeer de moeite waard deze live release van the Rolling Stones!

Vond ik deze plaat toch in de originele mono versie uit 1964 in een 3,00 euro bak. Het maakt het extra leuk om naar te luisteren. Lekkere pure rock 'n roll met hier al een flinke bluesy inslag. De Stones hebben gelijk al een mooi eigen geluid. Ondanks de vele covers, vormt deze plaat daarom toch een mooi geheel. Favoriete nummers hier zijn Carol, I'm A King Bee, Little By Little, I Just Want to Make Love to You & Route 66. Fijne plaat!

Dit album is het buitenbeentje van the Stones. Sommigen gaan 'm daarom neersabelen, dat doen heel wat mensen met buitenbeentjes. Maar hoe zit het met waar het uiteindelijk om draait, de muziek?

Songs Goed tot Briljant:

Citadel
In Another Land (vooral het refrein)
2000 Man
She's A Rainbow (1 vd mooiste Stones songs)
The Lantern
Gomper
2000 Light Years From Home (zeer geslaagde sfeervolle psychedelische rock)

Sing All This Together (bis) & On With The Show: beetje flauw begin en einde van de plaat (Side A).

Conclusie: Origineel album met een aantal fraaie uitschieters soms wat ver gezocht en flauw. Daardoor vind ik 'm zelf gemiddeld net wat minder dan Aftermath en Beggars Banquet: 4,0*

Ik ben naar deze tour geweest eind augustus 1995 in de Kuip. Daar speelden de Stones erg goed en een fijne setlist, voor een kolkend stadion. Dat was een mooi concert. Dat gevoel van toen komt niet echt terug, als ik naar deze live registratie van Miami 1994 luister. Dat heeft met een paar dingen te maken. Allereerst vind ik de band soms wat tam spelen. Ook duurt het even voor de lange set goed op gang komt. Verder vind ik Sheryl Crow niet passen op Live With Me en het nummer met Robert Cray vind ik ook niet zo geslaagd, zelfs dat met Bo Diddley niet echt. Wat ook niet helpt is dat het geluid niet echt top is, wat het normaal in the Vault serie wel is.

Gelukkig blijven het The Rolling Stones live en dat hoor je toch regelmatig terug. Ook interessant vind ik een aantal nummers die ze niet zo vaak of hier nieuw spelen. Een paar hoogtepunten voor mij zijn Rocks Off, een prima Satisfaction, 'slow down' Beast of Burden, het akoestische rijtje Angie, Dead Flowers & Sweet Virginia, het lekkere Doo Doo Doo Doo Doo (Heartbreaker), het toen nieuwe I Go Wild, een superlange Miss You, het geweldige Monkey Man en een prima Street Fighting Man. Over het geheel net wat minder dan normaal, maar met zoveel nummers is er ook op deze release genoeg moois te vinden. Toch ga ik nu voor het eerst wel voor de cd versie i.p.v. het vinyl.

Deze ...And Then You Shoot Your Cousin is een stuk 'lastiger' te beluisteren dan hun vorige 2 albums. Je moet het echt een paar keer draaien om sommige stukken muziek te doorgronden, maar dan openbaart zich alweer wat moois.

De opening met Nina Simone is natuurlijk fraai. Never is mooi gezongen met de MC in het midden van het nummer. Op When The People Cheer is de piano weer terug, maar is de zang weer 'gewoon' een refrein. Beide nummers zijn echt steengoed.
Via The Devil belanden we op de Black Rock. Dit licht chaotische nummer kan mij wel bekoren. En als je van orgeltjes houdt, zoals ik, dan is Understand echt geweldig: wat een supernummer!

Dies Irae betekent Dag van de Toorn en zijn de eerste woorden aan het begin van een Latijnse mis voor de overledenen. 'Angst en huiver' voor God's laatste oordeel staat centraal. Mogelijk zijn het gelijknamige 'nummer' en een aantal nummers op dit album hieraan gerelateerd, in ieder geval aan geweld en dood. "Black Thought described the album as a satirical look at violence in hip-hop and American society overall." (Hip Hop DX, 2014-4-19).

Er volgen 2 donkere nummers: The Coming met weer de mooie stem van Mercedes Martinez, een dijk van een piano en ook soms chaos, waardoor het aansluit bij Dies Irae. De titel zegt het al, The Dark (Trinity) gaat zo door met een sterke Dice Raw. Op The Unraveling weer die prachtige piano samen met een hele mooie beat en een goede flow. En ineens op het einde volgt een vrolijker nummer met een ander soort piano en beat. Dit is meer een 'hallelujah praise the Lord' nummer, wat ook goed in elkaar zit en lekker klinkt. Mooi gezongen door Rahim DeVaughn.

En ja hoor, het is weer gebeurd: ik ben weer voor de bijl. Ook dit album van the Roots is inmiddels ingeslagen als een bom, na dus eerdere aarzelingen. Het is anders: op de slotsong na een donker album over geweld en dood en alles wat daarmee te maken heeft. Maar die donkerte is in mooie vormen gegoten door the Roots, wat heel veel (erg) goede muziek oplevert.

Volume 1 dus van de grootste hits tot en met 2005 van the Roots. Dat met de prachtige titel The Beginner's Guide To Understanding the Roots. Geen bling bling, geen grof sexisme, maar geweldige beats, diepe bassen, vloeiende raps en een heerlijke sfeer die per nummer natuurlijk verschilt. Hip Hop met jazzy, funky en soul invloeden en rijkelijk gevuld met allerlei leuke details. Een aantal super nummers: What They Do, Next Movement, You Got Me & zeker ook What You Want. Prima verzamelaar!

De tracks staan wel in de goede volgorde achterop de cd, maar de nummers ervoor staan omgekeerd. Geintje van the Roots?

Deze tweede Home Grown! bevat wat meer rauwere hip hop en is minder smooth dan volume 1. Wat een paar geweldige raps staan hierop zeg! Luister bijvoorbeeld naar Quicksand Millenium. Naast een aantal grootste hits, dus ook wat remixen en zeer sterke live tracks + twee nieuwe nummers. Opener Din Da Da is inderdaad sterk, maar No Alibi is werkelijk fenomenaal. Ook met een briljante .... gitaarsolo en percussie. Hé, daar heb je een lekkere bassolo! Alleen dat nummer maakt dit album de moeite meer dan waard. Echt fabelachtig!

Door de verschillende gehanteerde stijlen neigt het album soms wat rommelig te worden, maar uiteindelijk kies ik toch voor afwisselend. En dat is prettig. Dit is daarom pas echt een (beginners) guide to understanding the Roots.

Ok, dit album van the Roots is wat zoetiger, vooral de refreintjes. Ok, in de zomer klinkt 'ie extra fijn: er zitten vlaagjes commerciële 'zomerpop' in. Maar dan nog blijft het een goede plaat, want er staan eenvoudigweg teveel goede en/of lekkere nummers op. Sterker nog: Walk Alone, Dear God 2.0, Radio Daze, How I Got Over, Right On & toch ook een beetje the Fire (pianootje!) zijn erg fijn.

Aan de andere kant: hierna kwamen ze met het sublieme conceptalbum 'undun'. Dan heb je het echter over een compleet ander soort plaat en ook nog eens gevuld met heel andere hip hop. Als je die twee met elkaar gaat vergelijken, is dat toch een beetje appels en peren vergelijken. Dit How I Got Over moet je volgens mij gewoon zien als een verzameling met (hele) lekkere zomerse hip hop. En daar is - zeker in augustus de ochtend na hun concert in Paradiso - toch niets mis mee.

Na de fantastische albums How I Got Over & Undun ben ik terug in de tijd gegaan om nog meer moois van the Roots te ontdekken. Vaak aangenaam verrast kwam ik uiteindelijk vol verwachting bij de, samen met Undun, hoogst gewaardeerde plaat aan: dit Illadelph Halflife.
Het album begint stevig en sterk met Respond / React & Section. Dan volgt een wat minder deel met Panic! & het vlakke Just Don't Stop. Episodes heeft een lekkerder flow en beat. Push Up Ya Lighter is weer net wat minder. Dan volgt een prachtnummer met die typische 'Roots-sound': What They Do?

Met Concerto of the Desperado klinkt het weer iets steviger. Dat nummer zit goed in elkaar, mooie instrumentatie ook. Clones is rauwer en erg goed, mooie piano ook. De beat van Universe At War ligt mij niet echt. Maar dan volgt het voor mij beste nummer van de plaat: No Alibi. Wat een heerlijke beat en bijpassende flow!

Dat had het laatste nummer kunnen zijn, want ik heb het idee dat ze wat te lang doorgaan. De rest van de plaat is namelijk wel aardig, op 2 vrij goede nummers na: The Hypnotic & Ital (The Universal Side).
Alles bij elkaar weliswaar een zeker voor the Roots gevarieerde plaat, maar helaas ook in kwaliteit. Niet alles op dit album haalt het hoge niveau, wat ze kunnen halen. Een aantal nummers zeker wel en een aantal tracks zijn daarnaast zeker de moeite waard, maar dit is voor mij zo niet hun beste werk.

Holy canoly, wat een overdosis lekkere beats zitten er op deze plaat zeg. Dit op verschillende sounds: soul, funk, jazz, zelfs (punk-)rock en in verschillende tempo's, zoals the Roots zo goed kunnen. Er zijn opvallend genoeg ook flink wat lekker gitaren hierop te horen. Volop afwisseling dus maar toch ook voldoende samenhang op Phrenology. Soms is het even wat minder geslaagd, maar meestal loopt het als een trein. Er staan een paar errug sterke nummers op. Rock You vind ik wel geweldig, Thought @ Work is super Hip Hop en The Seed (2.0) is een fraaie song, net als het heerlijk smoothy Break You Off. En dat zijn maar wat voorbeelden.

Op vinyl bestaat dit album uit 2 platen. Op 'Record 1' staan de beste, de donkere nummers. Die vind ik van hoge kwaliteit. Ook leuk dat the Roots die kant ook weer laten horen, en hoe! Vooral Get Busy, 75 Bars & Criminal zijn geweldige tracks. Deze 'Record 1' neigt naar 5,0*.

Gezien de lengte van de tracks paste dit album prima op 1 LP, maar mogelijk door het verschil tussen het eerste en tweede deel is er gekozen voor een 2e plaat. Op dit 'Record 2' staat meer een allegaartje met toch ook weer een paar aardige tracks en wel op side B: Lost Desire & The Show. Maar het haalt niet het hoge niveau van 'Record 1'. Overall heb je dan toch echt weer een plaat die zeker de moeite waard is. Alweer.

Om maar met de deur in huis te vallen: The Roots is mijn favoriete hip hop band. Wat een ritmes, breaks en heerlijke melodieën zijn ook weer te vinden op Things Fall Apart. En dat gespeeld door zo'n fantastische band. Ik ben gek van de gortdroge drums van Questlove en de raps van Black Thought. Maar de hele band is natuurlijk top.

Op deze plaat vind ik side A, C & D echt geweldig en side B net wat minder. Absolute topnummers zijn voor mij The Next Movement, Step Into Realm, 100% Dundee, Adrenaline & het prachtige You Got Me met de wonderschone stem van Erykah Badu. Maar er is nog veel meer moois. Een absolute topplaat dus, dit Things Fall Apart. En wat een indrukwekkend artwork: best een schokkende cover.