"Head Off" is een pakkende en aanstekelijke rockplaat. Niks geen gedoe, gewoon een portie rauwe, maar toegankelijke power. Er is geen diepere onderliggende betekenis, de muziek klinkt recht voor zijn raap, en geen tierelantijnen. De gitaarriffs zijn boeiend op praktisch elk nummer. Het is niet bijster origineel of vernieuwend, maar het klinkt gewoon lekker en luistert makkelijk weg. Onbezonnen, fris en energiek. Niks mis mee.

”State of Grace” van The Holmes Brothers is een mooie mix van blues, soul en gospel. Naast de uitstekende instrumentbeheersing is het vooral de prachtige zang van de gebroeders Holmes die opvalt. Elk van de broers heeft een eigen klankkleur, en de zang is individueel, maar vooral in de samenzang ronduit prachtig. ”State of Grace” bevat liedjes uit eigen koker, maar ook enkele covers. Deze krijgen mooie gloedvolle bewerkingen. De versie van ”Bad Moon Rising” voegt daarentegen niet zoveel toe, maar anderen zijn zeer de moeite waard, juist omdat ze geen schaamteloze kopie van het origineel zijn. Over het algemeen is ”State of Grace” vrij ingetogen, al zijn ”Those Memories of You” met Joan Osborne en ”Standing in the Need of Love” behoorlijk opzwepend en bevat met name die laatste stevig gitaarwerk. De pure blues op ”Close the Door” is ook een van mijn favorieten. The Holmes Brothers zijn veteranen in de bluesscene en staan voor kwaliteit, zo ook op ”State of Grace”.

Na de veel te vroege dood van Jeff Healey werd er diep gegraven in de live archieven van Healey en zijn band. Een van die releases betreft "Live at Grossmans-1994". In 1994 was The Jeff Healey Band op zijn best en speelden ze twee avonden in een van Healey's favoriete clubs, Grossmans. De beste opnamen van die twee avonden zijn gebundeld op "Live At Grossmans-1994". Ondanks dat het opnamen van twee avonden betreft heb je het gevoel dat je naar een geïntegreerde set luistert. De setlist bestaat louter uit covers en betreft favoriete bluesnummers van Jeff Healey zelf. Jeff Healey giet er zijn typische sausje over heen, waardoor de liedjes toch heel erg eigen klinken. De warme stem van Healey komt het beste tot zijn recht in de langzamere nummers, bijvoorbeeld op "As The Years Go Passing By" van Albert King. Ook de Jimi Hendrix klassieker "Voodoo Child (Slight Return)" krijgt een fantastische uitvoering. Toch weer heel anders dan het origineel en juist daarom zo gaaf. Ook mooi hoe de lick van "Layla" er in is verwerkt. Ook het afsluitende "All Along the Watchtower" van Bob Dylan klinkt schitterend, en ook net weer even anders dan het origineel. Deze aanpak zorgt ervoor dat alle liedjes, ondanks de covers, op "Live at Grossmans" klinken als nieuw. Jeff Healey was een unieke gitarist, mede door zijn onconventionele techniek als gevolg van zijn blindheid. Maar juist daardoor creëerde hij een eigen geluid dat met name live stond als een huis. "Live at Grossmans-1994" is daarvan een waardige erfenis.

Jeff Healey, de man die zijn elektrische gitaar bespeelde alsof het een lap steel was. Door zijn blindheid leerde hij zichzelf op die manier gitaar spelen. Volstrekt uniek als je het mij vraagt. Zijn geluid was daarmee niet direct uniek, maar wel herkenbaar. ”See the Light” is een stevig bluesalbum met een rocksausje. Healey gaat geregeld flink tekeer op zijn gitaar, al moet ik wel zeggen dat de ballads aan de brave kant zijn, maar desalniettemin zeer genietbaar. Het instrumentale ”Nice Problem to Have” laat goed horen hoe bluesy Jeff Healey kan klinken gebruikmakend van zijn unieke techniek. Ook de bewerking van ZZ Top’s ”Blue Jean Blues” is er eentje om van te smullen. Maar het prijsnummer blijft wat mij betreft de titeltrack. Heerlijke wah-wah effecten op zijn gitaar maakt het een heerlijk stuwend bluesrocknummer. ”See the Light” is niet nieuw, het is een aanvulling binnen het bluesrock genre, maar het is wel een album dat ontzettend lekker klinkt en dat is voor mij voldoende. Healey is helaas niet meer onder ons, maar ”See the Light” is wat mij betreft wel een hoogtepunt uit zijn oeuvre en een mooie nagedachtenis aan een gitarist met een unieke techniek. R.I.P.

Op debuutplaat "Are You Experienced?" laat Jimi Hendrix direct horen waarom hij uit zou groeien als de beste gitarist van zijn generatie. Toch moet ik bekennen dat ik dit album over de gehele linie niet consistent vind. Het gitaarspel is op alle tracks overdonderend, maar de composities zijn niet altijd even sterk. Daarnaast is de stem van Hendrix toch echt zijn zwakke punt.

De eerste vijf tracks zijn geweldig, met als uitschieters "Foxey Lady" en het briljante en misschien wel beste Hendix nummer ooit "Red House". Jimi Hendrix speelt de blues zoals de blues bedoelt is"; het klinkt als iemand in een diepe put die wanhopig roept om hulp. Wat een emotie en beleving! Daarna zakt het album toch wat in en wordt het allemaal wat rommelig. Hendrix put veelvuldig uit zijn trucendoos en dat is indrukwekkend, maar of het iets toevoegt aan de nummers is nog maar de vraag.

Hoewel ik in het algemeen niets moet hebben van bonustracks, trekken ze in dit geval de plaat weer uit het slop (klinkt negatiever dan dat ik het bedoel). "Hey Joe", "Purple Haze" en vooral het intens mooie "The Wind Cries Mary" (weer die blues!) maakt het dat ik toch uit kom op een dikke voldoende. Hendrix laat wat mij betreft pas op "Electric Ladyland" echt goed horen wat hij in zijn mars heeft als gitarist, maar zeker ook als componist. Die plaat bevestigd (naar mijn mening) zijn legendarische status meer dan "Are You Experienced?"

In vergelijking met "Are You Experienced?" heeft Hendrix wat mij betreft zeker progressie gemaakt op "Axis: Bold as Love". Allereerst klinkt zijn stem een stuk beter en ligt de zang prettiger in het gehoor. Daarnaast zijn de composities echt liedjes en niet alleen maar een vehikel voor zijn gitaarspel. Dat gitaarspel is overigens wederom fantastisch, maar is mijn inziens nu veel functioneler en meer in dienst van het liedje. De riffs, licks en solo's zijn veel genuanceerder en daardoor spat de klasse er nog meer van af. Soms gaat Hendrix zich nog even te buiten aan nutteloos gefreak (op "If 6 was 9", prachtig intro, maar het ontaard in verdwaalde gitaargeluiden). Ook de opener "EXP" is wat mij betreft volkomen overbodig, maar deze kleine misstappen zijn hem vergeven. Hendrix is een unieke gitarist en dat is duidelijk op deze tweede plaat, en een mooie opmaat naar zijn echte meesterwerk "Electric Ladyland".

Sympathieke plaat van Hendrix en zijn kornuiten. De spontaniteit en plezier spatten er vanaf. De plaat heeft een jam-achtige feel. Over de kwaliteiten van Hendrix als gitarist is alles wel gezegd. Deze "BBC Sessions" zijn daar weer een bewijs van. Persoonlijk vind ik Hendrix het beste als hij de blues preekt met zijn zes snaren. Daarom is voor mij "Catfish Blues" het hoogetepunt van deze sessies.

"Electric Ladyland" is mijn favoriete studioalbum van Jimi Hendrix en zijn Experience. Op deze plaat is zijn ontwikkeling tot wasdom gekomen. Waar ik op "Are You Experienced?" en "Bold As Love" soms moeite had om me door de experimenteerdrift van Hendrix te worstelen is "Electric Ladyland" van begin tot eind een fantastische luisterervaring.

Jimi Hendrix heeft wellicht wel twee van de mooiste bluessongs op zijn repertoire staan in "Red House" en "Voodoo Chile". Deze laatste is absoluut een van de hoogtepunten van "Electric Ladyland". Overigens vind ik Hendrix het beste als hij de blues speelt en gelukkig hoor ik dat constant terug op "Electric Ladyland". Ook het orgelspel van Steve Winwood is overigens geweldig op "Voodoo Chile".

Hoogtepunten stapelen elkaar op. Jimi Hendrix klinkt vocaal beter dan ooit en zijn zang is op "Electric Ladyland" geen punt van ergernis meer (wat ik soms wel had op zijn vorige studioplaten). Zijn gitaarspel is en blijft fantastisch, maar op "Electric Ladyland" is het mooier dan ooit, gefocust en effectief. Ondanks dat de blues de overhand heeft hoor ik vele stijlen terugkomen op "Electric Ladyland", waaronder rock en funk. Vooral dat laatste is hoorbaar op "Gypsy Eyes". Als Jimi zingt "Well I realized, I've been hypnotized, I love your gypsy eyes" en tegelijkertijd met die funky riff strooit, dan heb ik kippenvel.

"Rainy Day, Dream Away" heeft een ongekend heerlijke groove, zoals Jimi zelf ook verkondigd tijdens het nummer. Het gitaarspel is bluesy en funky tegelijk. "Stil Raining", Still Dreaming" borduurt er heerlijk op voort. En dan komt die cover, de cover van Bob Dylan's "All Along the Watchtower" Dit is een van die weinige uitvoeringen die het origineel overtreft. Sorry Bob, maar Jimi's uitvoering staat op eenzame hoogte. De intro riff grijpt je direct bij je keel en laat je niet meer los. Het afsluitende "Voodoo Child (Slight Return)" is een van de bekendste gitaar riffs allertijden en heeft een heerlijke psychedelische tekst: "Well I'm standing next to a mountain, and I chop it down with the edge of my hand. When I pick up all the pieces and make an island, I might even raise a little sand"

"Electric Ladyland" is een absolute klassieker van een van de beste, zo niet de beste, gitarist allertijden. Deze plaat verveelt nooit, en elke keer als ik "Electric Ladyland" hoor met mijn koptelefoon op, hoor ik weer iets nieuws. "Electric Ladyland" is een plek om telkens weer terug te keren, want deze plaat is niet zomaar een verzameling muziek, maar een belevenis die het gevoel van een fysieke plek oproept. Onweerstaanbaar en verslavend!

Wat een bont gezelschap is deze Johnny Otis Show. Diverse artiesten geven op hun eigen manier invulling aan de blues. De sfeer is opgewekt, vrolijk en energiek. Ondanks dat er meerdere zangers, zangeressen en muzikanten voorbij komen heb je toch het geval dat je naar een samenhangende show luistert. Door het gebruik van een uitgebreide set aan muzikanten doet het geluid zeer warm en gloedvol aan en heeft het ook de nodige donder soul in zich. "Live at Monterey!" is een kleurrijk bluestafereel en is een goed voorbeeld van de veelzijdigheid van de blues. Lekker plaatje!

Ik ben niet vies van een potje vuige rock & roll en blues. Jon Spencer Blues Explosion heeft dit tot hun handelsmerk verheven. Toch heb ik moeite om een heel album van deze heren uit te zitten. Dit komt doordat enerzijds vuige en groovende tracks worden afgewisseld met nummers die ik alleen maar kan omschrijven als een flinke bak teringherrie. En dat trek ik toch niet helemaal. Ik heb echt wel een zwak voor Jon Spencer Blues Explosion en "Orange" kent zeker zijn momenten, maar als een echte albumluisteraar is "Orange" voor mij te heftig.

Kenny Wayne Shepherd is een bijzonder goede gitarist en dat bewijst hij op dit album. Opnieuw maakt hij gebruik van zanger Noah Hunt en dit blijkt een uitstekende combinatie. Wie van stevig gitaarwerk houdt, zowel gericht op blues en rock komt met dit album zeker aan zijn/haar trekken.

Shepherd waagt zich op deze plaat ook aan enkele covers, waaronder "Yer Blues" van The Beatles en "Oh, Pretty Woman" die natuurlijk al door meerdere artiesten is gecovered. Voor beide nummers geldt dat hij redelijk dicht in de buurt van het orgineel is gebleven, los van het feit dat de gitaren uiteraard prominent aanwezig zijn. Beide nummers doen daardoor steviger aan dan de versies van respectievelijk The Beatles en bijvoorbeeld Albert King. Met name in "Oh Pretty Woman" trekt hij de gitaar trucendoos vol open met een funky versie met veel gebruik van zijn wah-wah pedaal. Het swingt behoorlijk, maar voegt niet veel toe aan het origineel, anders dat het genieten is van Shepherd's vakmanschap met zes snaren. Wel is het leuk om weer eens een andere stevige versie van dit nummer te horen dan die van wijlen Gary Moore.

Persoonlijk krijg ik het gevoel dat Shepherd moeilijk een keuze kan maken tussen blues, rock (en misschien zelfs pop). Het is hierdoor wel een divers album geworden, maar is daardoor ook niet echt consistent. Dit maakt "How I Go" geen slechte of matige plaat, het is een zeer genietbare plaat geworden dat kwalitatief boven het maaiveld uitsteekt.

Voor mij bewijst Shepherd zijn klasse als hij wat meer gas terugneemt, of zich meer richt op de blues. Op die momenten laat hij zijn Fender huilen en laat hij zijn klasse horen en bewijst hij dat hij de blues begrijpt. Goede voorbeelden hiervan zijn "Dark Side of Love", "Heat of the Sun", en wat mij betreft het hoogtepunt van de plaat "Backwater Blues". Het intro van het nummer doet authentiek aan, zoals delta blues hoort te zijn. Daarna ontpopt het nummer zich in een voortstuwende bluesrocker.

Kortom: puike plaat van een uitstekende gitarist, dus 3,5

Je kunt The Killers niet ontzeggen dat ze geen nieuwe dingen proberen. Helaas pakt dit naar mijn mening op "Day & Age" niet goed uit. The Killers hebben ervoor gekozen om een met electronica doorspekte plaat te maken. Daar is op zich niets mis mee, maar ik mis de bravoure, de speelsheid en de energie van bijvoorbeeld hun debuutplaat "Hot Fuss". "Day & Age" klinkt in mijn oren te bombastisch, te weinig spontaan en te gemaakt. Deze sla ik over. Wie weet weten The Killers me de volgende keer wel weer te verrassen.

De eerste van helft van "Hot Fuss", de debuutplaat van The Killers, is onweerstaanbaar. De opener "Jenny Was a Friend of Mine" is direct raak, waarbij met name het instrumentale einde opvalt. De hitsingle "Somebody Told Me" heeft een catchy refrein en het persoonlijke hoogtepunt "All These Things That I've Done" laat me niet meer los. Met name de passage met "I've got soul, but I'm not a soldier" is prachtig. Maar na die eerste helft zakt het geheel toch behoorlijk in elkaar. Het is niet slecht, maar het kan bij verre niet meer tippen aan de eerste vijf nummers. De onweerstaanbare combinatie tussen gitaar en synthesizers is weg en de synthesizers lijken het over genomen te hebben. Dat is erg jammer, want "Hot Fuss" is een debuut van een veelbelovende band, maar is verre van consistent.

Het debuutalbum van The Killers, "Hot Fuss", kende een fantastische eerste helft. Daarna zakte het toch enigszins weg, maar The Killers leverden toch een veelbelovend debuut af. "Sam's Town" is de altijd moeilijke tweede plaat en voldoet toch niet geheel aan de verwachtingen. Liedjes als de titeltrack, "Read My Mind" en "Uncle Johnny" zijn goede songs, maar het absolute hoogtepunt van "Sam's Town" is "When You Were Young". Geen enkel liedje op "Sam's Town" kan hier aan tippen. De andere liedjes zijn zeker niet slecht, maar soms vind ik de synthesizers gewoon te overheersend of domweg irritant. Over de gehele linie is "Sam's Town" zelfs wat consistenter dan "Hot Fuss", maar de hoogtepunten zijn schaarser. In mijn totaalbeoordeling scoren beide albums hetzelfde, maar gevoelsmatig grijp ik toch liever terug naar het debuut. "Sam's Town" bevat goede liedjes, maar er is duidelijk een echte uitschieter en blijft "When You Were Young" me dus bij. Na "Sam's Town" is de muziek van The Killers er nu niet bepaald beter op geworden in mijn beleving, en ben ik mijn interesse verloren. "Hot Fuss" en "Sam's Town" bieden gelukkig wel voldoende sterke punten om nog eens naar The Killers te luisteren.

Deze plaat doet me eigenlijk vrij weinig. Niet dat het slechte muziek is, maar het beklijft bij mij nauwelijks. Er staan een aantal nummers op die ik behoorlijk aardig vind: "Seaside", "Ooh La" en "She Moves in Her Own Way". Catchy songs die blijven hangen. De rest vind ik maar middelmatig en erg wisselvallig. Leuk om naar te luisteren eens in de zoveel tijd, of prima dat het op de radio voorbij komt, maar meer ook niet.

Als liefhebber van The Arctic Monkeys was ik direct geïnteresseerd in deze plaat. Ik heb hem ten tijde van de release meerdere malen geluisterd en was toen eigenlijk al direct wat teleurgesteld. Ik mis de energie van The Arctic Monkeys, de twists, de spitsvondigheden, eigenlijk alles wat de The Arctic Monkeys tot een sensatie maken.

Er staan zeker wel een aantal genietbare tracks op, zoals "My Mistakes Were Made For You", maar over de gehele linie pakt deze plaat me niet. Recent toch nog maar eens een kans gegeven, maar ik kom tot dezelfde conclusies. Geen slechte muziek, maar niet "my cup of tea".

De EP ”She’s Not Alone” van The Lee Sankey Group bevat twee studiotracks, waaronder de titeltrack en een drietal liveopnamen. Ondanks dat het een EP is en er dus maar vijf nummers op staan, krijg je waar voor je geld met bijna vijftig minuten aan blues, jazz en funk. Vooral tijdens de live nummers komt de klasse van de muzikanten bovendrijven. Gitarist Matt Schofield drukt duidelijk zijn stempel met zijn karakteristieke funky blues sound. De jazz komt vooral van de blazers. Daarnaast laat Sankey zelf in het afsluitende ”Stone in My Shoe” horen dat hij behoorlijk bekwaam is op de mondharmonica. ”She’s Not Alone” is een heerlijke EP van een band die geen grote bekendheid geniet, maar er wel eentje die in de Britse scene tot de top behoorde. Ik zeg behoorde, want inmiddels heeft Lee Sankey er de brui aan gegeven. Heel jammer, maar gelukkig is hij wel de springplank geweest voor hedendaagse top bluesmuzikanten als Ian Siegal en Matt Schofield.

Waar ik het solowerk van Norah Jones over het algemeen vrij veilig en weinig spannend vind, moet ik eerlijk zeggen dat ik "The Little Willies" een behoorlijke stap voorwaarts vind. Op de stem van Norah Jones valt niets op af te dingen, ook solo niet, en dus ook bij The Little Willies klinkt het prachtig. De muzikale omlijsting daarentegen is hetgeen wat het hem doet. Ook de samenzang tussen Richard Julian en Norah Jones is prachtig mooi. Het gitaarwerk vind ik ook om van te smullen, heerlijk country en americana spel van Jim Campilongo, ook weer ondersteund door Julian. Op "The Little Willies" komen naast een aantal eigen composities toch met name covers van oude roots liedjes voorbij. Alle uitvoeringen zijn smaakvol en doen authentiek aan. Je kunt merken dat het spelplezier ervan afspat bij deze gelegenheidsformatie, maar wat mij betreft mag deze band een wat serieuzer karakter krijgen. The Little Willies is een typisch voorbeeld waarbij de som van het geheel groter is dan de individuele talenten. Prachtplaat!

”Those the Brokes” bevat mooie melodieuze liedjes. Althans op de tweede helft van het album. De eerste helft vind ik een stuk minder. Niet omdat het slechte liedjes zijn; integendeel, want The Magic Numbers zijn vaklui. Maar ik vind de eerste liedjes qua arrangement niet altijd even mooi, en ook vind ik de vrouwelijke zanglijnen soms best irritant. Net als ik er de brui aan wil geven, volgt het ene mooie liedje de andere op met mijn persoonlijke favoriet ”All I See” als hoogtepunt. Het album als geheel waardeer ik als een voldoende, maar op basis van de tweede helft van ”Those the Brokes”. Daarom overheerst er bij mij toch het gevoel dat er meer had ingezeten.

Matt Schofield is een Britse bluesgitarist die de blues combineert met jazz en funk. "Ear to the Ground" is daardoor een gevarieerde en swingende plaat geworden. Schofield speelt net zo makkelijk funky ritmes en laveert in zijn mooie solo's tussen echte blues en jazz. Het geluid op "Ear to the Ground" klinkt warm en intens. Dit komt vooral omdat Matt Schofield veel de dikkere snaren op zijn gitaar beroerd in de ritmes en melodieën, terwijl hij in zijn licks en solo makkelijk die warme tonen combineert met fel en scherp gitaarspel. Het orgelgeluid van Jonny Henderson voegt een extra laag toe aan het gitaargeluid van Schofield. Het versterkt de funk en zorgt voor de nodige afwisseling. Henderson speelt daarnaast ook de baslijnen op zijn hammond en die zijn smaakvol en leggen samen met het jazzy drumgeluid een solide basis. "Ear to the Ground" is een van mijn favoriete platen van de jaren 00 en Matt Schofield is samen met Ian Siegal en Joe Bonamassa een van de vaandeldragers van de moderne blues.

Deze Nederlandse blues/rock formatie levert met het gelijkname album "The Mighty Ya-Ya" een zeer sterk debuut af. Dampen, stampen en grooven, dat is het gevoel wat je krijgt op "The Mighty Ya-Ya". Deze viermansformatie combineert geluiden van pak en beet CCR en Led Zeppelin met oude bluesinvloeden. "The Mighty Ya-Ya" is een zeer energieke plaat, het tempo ligt bijna constant hoog met af en toe wat subtiel ingebouwde rustmomentjes. Af en toe snak je best even naar adem, want er lijkt geen rem op te zitten. Het gevaar dreigt dan ook dat het net even over de top gaat. Maar dat zijn slechts spaarzame momenten, want "The Mighty Ya-Ya" is een enerverende trip. Mijn favorieten zijn "Slipping Away", "Lucifer Brings the Light" en het afsluitende en bloedstollende "Pious Bird". Dit is een heerlijk debuut, maar schept direct hoge verwachtingen voor de toekomst.

Tom Morello aka The Nightwatchman kiest op "One Man Revolution" voor een totaal ander geluid dan bij Rage Against the Machine of Audioslave. Dus geen elektrisch gitaargeweld vol met ingenieuze effecten, maar gewoon een akoestische gitaar en de donkere diepe stem van Morello. "One Man Revolution" is eigenlijk het best te vergelijken met folkmuziek. Dat de teksten politiek zijn is eigenlijk geen verrassing, met name gezien het politieke karakter van Rage Against the Machine. "One Man Revolution" staat vol protestsongs. En daarbij is de inhoud belangrijker dan de vorm. Morello houdt zijn akoestische gitaarspel behoorlijk sober en gaat zich niet te buiten aan technische capriolen. Zo nu en dan wordt het geluid aangevuld met een piano of zacht ronkend orgeltje. De muziek staat in dienst van de links georiënteerde teksten. Toegegeven die zijn niet overal even sterk en Morello heeft een vrij vlakke stem. Toch vind ik "One Man Revolution" een geslaagd project. De maatschappelijke betrokkenheid van Morello valt hem aan te prijzen en zijn passie en enthousiasme werken aanstekelijk. "One Man Revolution" bevat mooie liedjes, niet revolutionair en je kunt je ook afvragen of de titel van het album het effect gaat bereiken dat het suggereert, maar Tom Morello zorgt voor een mooie reality check in onze hedendaagse egoïstische maatschappij.

Ik heb The Paladins een keer live gezien in de Lantaarn te Hellendoorn. Fantastisch concert en ik denk dat ze ook live het beste tot hun recht komen. De energie, het spelplezier van dat concert hoor ik niet terug op "El Matador". Het klinkt alsof ik het allemaal al eens vaker heb gehoord, ondanks dat de heren van The Paladins hun vak uitstekend verstaan. Ik denk dat ik blijf teren op de live ervaring.

"Power Shake" is een heerlijk livealbum van The Paladins. Het optreden is opgenomen in Nederland en je kunt horen dat The Paladins een speciale band met ons land hebben. Het plezier spat ervan af en de gehele set is een opeenvolging van energieke, opzwepende, swingende en groovende liedjes geworteld in de roots van de Amerikaanse muziekgeschiedenis. Van rock & roll tot country, tot americana tot blues. The Paladins toucheren het allemaal op "Power Shake". Gitarist Dave Gonzales is fenomenaal op de zes snaren en zijn spel klinkt authentiek en doorleeft. Prachtige shuffles, licks, riffs en solo's perst Gonzales uit zijn gitaar. De ondersteuning op de ritmesectie is solide, al is voor mij wel duidelijk dat Gonzales de dragende kracht is. De andere twee heren compenseren dat met inzet, enthousiasme en plezier. "Power Shake" laat een band horen die op het podium thuishoort. Heerlijk livealbum met lekkere muziek en een fantastische sfeer.

"East-West" is een album uit dezelfde periode als "Bluesbreakers with Eric Clapton" van John Mayall. Zowel Paul Butterfield als John Mayall en zijn Bluesbreakers zijn ongelooflijk belangrijk geweest voor de toenmalige bluesscene. Het voordeel van John Mayall is dat hij in Eric Clapton een bekende en legendarische gitarist in de gelederen had en dat eigenlijke elke lead gitarist bij John Mayall wel een zekere status heeft bereikt (bijvoorbeeld Peter Green, Mick Taylor, Walter Trout, etc.). Toch doet de Paul Butterfield Blues Band nauwelijks onder voor John Mayall en zijn kornuiten. Je zou zelfs kunnen zeggen dat Butterfield en zijn muzikanten, waarbij gitaristen Mike Bloomfield en Elvin Bishop de hoofdrol opeisen, experimenteler en gedurfder zijn. "East-West" is daar een goed voorbeeld van. De blues is doorspekt met invloeden uit de jazz en op de instrumentale lange jamtracks "Work Song" en de titeltrack "East-West" zijn zelfs Oosterse invloeden te horen. Daarnaast komen ook traditionele bluessongs voorbij als "I Got a Mind to Give Up Living". "East-West" is een uitstekende bluesplaat al is het niet mijn favoriet van Paul Butterfield en zijn band. Die eer gaat naar "The Resurrection of Pigboy Crabshaw". Desondanks is "East-West" een hoogtepunt uit de bluesscene van de jaren 60.

De Amerikaanse Paul Butterfield Blues Band doet eigenlijk nergens onder voor hun Britse equivalent, en waarschijnlijk meer bekende, John Mayall's Bluesbreakers. Paul Butterfield en zijn band laten authentieke voor al op de Chicago sound gestoelde blues horen. Dus veel harmonica, snerpende intense gitaarpartijen en doorleefde vocalen. De nodige klassiekers komen hier voorbij en ze worden stuk voor stuk met verve gespeeld en doen enerzijds nergens afbreuk aan het origineel en doen daar anderzijds eigenlijk ook niet voor onder. Ook het instrumentale "Screamin'" is er eentje om in te lijsten, net als het indringende gitaarwerk op "Our Love is Drifting" overigens. Later zou Paul Butterfield meer en meer gebruik gaan maken van blazers, maar het geluid op "The Paul Butterfield Blues Band" is vooral rauw en heel basic, en dat bedoel ik positief. Mijn favoriete Butterfield plaat is "The Resurrection of Pigboy Crabshaw, maar dit debuutalbum van The Paul Butterfield Blues Band is de start van een indrukwekkend oeuvre aan hoogwaardige blues.

Op "Ghost in the Machine" klinkt The Police anders dan op hun voorgaande platen. Door de toevoeging van toetsen en blazers is het een voller geluid geworden. Uiteraard zijn de invloeden uit de jazz en reggae nog merkbaar, maar met name die laatste is minder prominent aanwezig. Daardoor klinkt "Ghost in the Machine" donkerder. Net zoals elke Police plaat brengt ook deze een klassieker voort in de vorm van "Every Little Thing She does is Magic". Maar ook de rest van de tracks zijn meer dan de moeite waard. Al zakt de plaat in het midden een klein beetje in, vanaf "Rehumanize Yourself" pakken de heren de draad weer op. De bas van Sting is weer als vanouds jazzy en funky. "Ghost in the Machine" is ondanks de licht gewijzigde koers gewoon weer een goede plaat.

"Live!" van The Police is een registratie van twee, of eigenlijk drie, van hun concerten. De eerste cd bevat opnamen van bijna het volledige concert op 27 november 1979 in het Orpheum Theatre in Boston. De tweede cd bevat opnamen van de concerten op 2 en 3 november 1983 in The Omni in Atlanta. "Live!" bevat hierdoor 30 liedjes, waarvan sommige dubbel zijn. Dit is overigens nergens storend, want je hebt idee dat je naar twee (of eigenlijk drie) separate concerten luistert. Live klinkt The Police een stuk rauwer, ruiger en energieker dan op hun studioplaten. Vooral de rol van gitarist Andy Summers is prominenter hoorbaar. Ook laat Sting horen dat hij een geweldige bassist is, die tussen de zangpartijen door heerlijk grooved. Drummer Stuart Copeland houdt alles bij elkaar met zijn ongekend jazzy drumspel. Niet alle liedjes zijn even genietbaar, soms zijn ze zelfs erg slordig gespeeld en is Sting niet altijd even zuiver bij stem. Daarentegen zijn met name de uitvoeringen van de bekendere nummers een feest. De goede interactie met het publiek op "Live!" maakt dit album een prima luisterervaring, waarbij met name de energieke sfeer mij bijblijft.

Wat een heerlijk debuut is dit "Outlandos d'Amour" van The Police zeg. De eerste vier nummers zijn echt van grote klasse. Een lekkere ruige opener in de vorm van "Next to You". Daarna komen de heerlijke lome reggae vibes van "So Lonely". Klassieker "Roxanne" verveelt mij nooit, in tegenstelling tot vele anderen naar ik begrijp. "Hole in My Life" is een wat onbekender liedje, maar ik vind het een van de hoogtepunten van "Outlandos d'Amour". De andere bekende single "Can't Stand Losing You" is er ook weer eentje om heerlijk mee te deinen. Het afsluitende "Masoko Tanga" heeft een heerlijke groove. Eigenlijk zitten alle liedjes wel goed in elkaar. De een wat meer recht-toe-recht-aan dan de andere, maar allemaal uitermate genietbaar. The Police combineert pop, rock, reggae en funk tot een verschrikkelijk smakelijke smeltkroes. Stuart Copeland zorgt voor de jazz, Sting funkt met zijn bas en Andy Summers laveert daar met melodieuze gitaarriffs mooi tussendoor. Wat een debuut en wat een sensatie is The Police uiteindelijk geworden!

Na het sterke debuut "Outlandos d'Amour" komt The Police gewoon weer met een prima album. "Reggatta de Blanc" bevat wederom die mix van pop, funk, ska, reggae en de drie-eenheid van bas, gitaar en drum smelt heerlijk samen op dit energieke album. De grote hits zijn uiteraard "Message in a Bottle" en "Walking on the Moon". Maar ook de andere nummers zijn heerlijk om naar te luisteren. Persoonlijk vind ik "Outlandos d'Amour" iets beter dan deze "Reggatta de Blanc", maar dat mag de pret niet drukken. The Police ontwikkelt zich door en vergroten hun status alleen nog maar meer en groeien uit tot een van de grootste band van hun generatie. "Reggatta de Blanc" past prima in die zegetocht. Lekker album.