Het debuutalbum van The Beatles heeft gezien de legendarische status van de band eigenlijk al dezelfde status. De muziek is wat mij betreft nog verre van legendarisch. "Please Please Me" staat vol met rock & roll liedjes zoals die typisch passen bij de jaren 60. Wel staan er voor die tijd al best veel eigen composities op. Het openingsnummer "I Saw Her Standing There" is een heerlijke en ook mijn persoonlijke favoriet van dit album. Verder is "Love Me Do" er natuurlijk eentje die we allemaal kennen. De andere liedjes vind ik eigenlijk gewoon best lekker wegluisteren, maar ook niet meer dan dat. "Please Please Me" laat een band met potentie horen en wat dat betreft is het album een leuke binnenkomer. Met de hitsingles begint de Beatlemania vrijwel direct en dat is knap, zeker omdat ze hierna muzikaal naar grote hoogte zullen groeien, en "Please Please Me" plaveit het pad.

Ik ben geen grote Beatle fan of een uitgesproken kenner. De studioalbums van The Beatles beleef ik dan ook erg verschillend. Op "Revolver" hink ik een beetje op twee gedachten. Aan de ene kant hoor ik weer die typische prachtige popliedjes zoals "Eleanor Rigby", "Good Day Sunshine" en "Got to Get You into My Life". Zo hoor ik The Beatles het liefst. Aan de andere kant is er ruimte voor experiment. En dat vind ik persoonlijk toch echt wat minder. Zo vond ik "The White Album" ook al best een hele opgave. Zo ver wordt het experiment op "Revolver" niet doorgevoerd, maar met name de Oosterse invloeden komen toch op een aantal liedjes prominent terug. Het is een kwestie van smaak, maar ik vind het afbreuk doen aan het liedje. Ik krijg het gevoel dat vorm boven inhoud wordt verkozen. Al met al is "Revolver" gewoon een prima album, met een aantal pareltjes van popliedjes, maar voor mij persoonlijk dus ook wat minder aantrekkelijke kanten. Toch een ruime voldoende, want het zijn wel The Beatles.

De albums van The Beatles beleef ik nogal verschillend is mijn ervaring. Ik zou me dan ook niet willen kwalificeren als een fan of een uitgesproken kenner van hun muziek. Als ik me weer eens aan een album van The Beatles waag, dan is het ook altijd een verrassing tot welk oordeel ik kom. Bij "Rubber Soul" kom ik snel tot de conclusie dat ik dit een prima album vind. Ik weet het, ik realiseer me dat ik me met de kwalificatie prima mezelf op glad ijs begeef gezien de status van The Beatles. Maar aan de andere kant moet ik ook gewoon vaststellen dat hun muziek me niet altijd kan bekoren. In die zin ervaar ik "Rubber Soul" dan ook als een positieve luisterervaring. Dat begint al met de opener "Drive My Car" dat ik ook direct het hoogtepunt van dit album vind. De andere liedjes zijn wat rustiger van aard en zitten vol dromerige en mooie melodieën. Gewoon prima popliedjes dus. De liedjes klinken ook nu nog heerlijk fris en hebben de tand des tijds prima doorstaan. Dat vind ik sowieso erg knap aan het overgrote gedeelte van het oeuvre van The Beatles. Of je het nu goed vind of niet, echt oubollig vind ik het bijna nooit. "Rubber Soul" is een mooi en sfeervol album, maar wel eentje waarop "Drive My Car" er voor mij persoonlijk bovenuit steekt.

Voor velen is ”Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band” het favoriete album van The Beatles. Voor mij persoonlijk is dat verre van de waarheid, daar ik ”Abbey Road” op eenzame hoogte vind staan. Hier spreekt overigens geen grote Beatles fan en/of kenner. Toch vind ik ”Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band” gewoon een goed album. Er zijn gewoon een aantal dingen waar ik me bij The Beatles toch wel aan stoor. En dat geldt eigenlijk binnen hun gehele oeuvre en is niet zozeer toe te schrijven aan dit specifieke album. Vaak vind ik de experimenteerdrift van The Beatles iets teveel doorslaan naar mijn smaak. Voor mij zijn The Beatles meesters in het schrijven van prachtige liedjes. Soms gaat de kracht daarvan verloren door in mijn ogen overbodige productionele toevoegingen en/of tierelantijntjes. Het titelnummer van dit album vind ik in essentie een geweldig liedje, maar de erdoor heen gemixte publieksgeluiden vind ik ronduit ergerlijk. Ook de Oosterse invloeden op ”Within You, Without You” vind ik gewoon niet mooi. Ik snap ook dat je het geheel moet plaatsen in de tijd en dan zijn The Beatles ontegenzeggelijk vernieuwend en innovatief geweest. Helaas moet ik ook vaststellen dat het niet altijd een positief effect heeft op mijn luisterervaring. ”Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band” bevat mijn inziens mooie liedjes, maar ik kan me helaas niet altijd vinden in de mijn ogen bijverschijnselen.

Op dit "White Album" bewijzen The Beatles hun veelzijdigheid. Op dit met 30 tracks voorziene album komt een breed palet aan stijlen voorbij. En daar wringt voor mij nu net de schoen. Ik ben een echte albumluisteraar en vind het juist heel mooi om de consistentie, de rode draad, de bindende factor tussen liedjes te ontdekken. Maar dit album is zo uiteenlopend dat ik moeite heb om het album in zijn geheel te luisteren. Daarnaast is er ook een groot contrast tussen de nummers, van briljant tot ronduit infantiel. De kwaliteiten van de heren staat niet ter discussie, echter de gekozen vorm kan mij niet in zijn geheel bekoren. Hoogtepunten zijn "While My Guitar Genty Weeps", "Blackbird", maar vooral "Yer Blues".

Net als het debuut van The Beatles, vind ik ”With the Beatles” een aardig album. De liedjes luisteren lekker weg en passen uitstekend in de typerende rock & roll van die tijd. Het onderscheidende vermogen vind ik nog wel erg beperkt en er staan, zeker in vergelijking met hun debuut, best veel covers op ”With the Beatles”. Wel spat de jeugdigheid, energie en gedrevenheid ervan af, en dat is te horen. Ik hoor op ”With the Beatles” nog niet de grootsheid terug die ze later terecht zouden opeisen, maar genietbaar is het zeker wel.

Dit album vind ik nogal een vreemde eend in de bijt in het oeuvre van The Beatles. Daarnaast vind ik ”Yellow Submarine” ook niet bijster goed. Van de zes echte Beatles liedjes zijn er al twee eerder uitgebracht en de vier nieuwe nummers, met uitzondering van ”Hey Bulldog”, kunnen me niet echt bekoren. Dan volgen de instrumentale nummers van producer George Martin. Dat vind ik echt helemaal niks. Het doet nogal Disney-achtig aan en werkt eerder op mijn zenuwen dan dat het me ook maar enigszins iets doet. Misschien werkt het beter met de film erbij, maar op zichzelf werkt het bij mij totaal niet. ”Yellow Submarine” vind ik een nogal overbodig album, in ieder geval onder de naam The Beatles. Het zal commercieel gezien allemaal interessant en geslaagd zijn geweest, maar artistiek gezien slaat het voor mij persoonlijk de plank volledig mis.

”Together Again!” is een kwalitatief prima jazzalbum. The Benny Goodman Quartet zijn zeer vakkundige muzikanten. Persoonlijk heb ik wel wat moeite de klarinet, althans als eerste instrument. Ik vind een trompet of saxofoon gewoon mooier. Dat doet niets af aan de kwaliteit, want muzikaal klinkt het als een klok. Het pianospel is overigens bijzonder smaakvol en ook de drums en percussie zijn dik in orde. Voor mij persoonlijk is ”Together Again!” dus een aardig album, maar mijn persoonlijke voorkeur gaat uit naar een andere muzikale bezetting.

Wat een fantastisch album is dit zeg! Dit debuutalbum is een schot in de roos. Heerlijke southern rock doordrenkt met blues en soul. Op zeven van de tien liedjes ligt het tempo lekker hoog en de drie rustmomenten zorgen ervoor dat je even op adem komt. Die rustige liedjes zijn overigens op geen enkele manier vullers, want ”Sister Luck”, ”Seeing Things” en ”She Talks to Angels” zijn prachtige ballads, waarvan ik ”Seeing Things” de allermooiste vind. Opener ”Twice as Hard” en het daaropvolgende ”Jealous Again” zijn lekkere stuwende bluesrock liedjes waarop direct duidelijk is dat gitarist Rich Robinson de meest aanstekelijke en onweerstaanbare riffs uit zijn gitaar tovert. Vanaf dat moment is Robinson in ieder geval een van mijn favoriete (slag)gitaristen om naar te luisteren. Zanger en broer Chris Robinson heeft de perfecte stem voor de muziek van The Black Crowes. Cover ”Hard to Handle” krijgt de beste uitvoering die het zich kan wensen en voor alle liedjes geldt dat het plezier er vanaf spat. ”Shake Your Money Maker” is zo’n plaat die je niet zonder glimlach kunt beluisteren. Wat een energie en beleving. Dit album rockt de pannen van het dak en is in het grunge tijdperk een verademing; stevige rockmuziek met een retro feel dat teruggrijpt naar oude tijden. Op de twee afsluitende tracks ”Struttin’ Blues” en ”Stare it Cold” gaat het tempo nog even lekker flink omhoog en wordt dit geweldige album in stijl afgesloten. The Black Crowes leveren een ijzersterk visitekaartje af en zijn vanaf dat moment een van mijn favoriete bands. Topalbum!

Deze derde plaat van The Black Crowes met controversiële hoes is weer een heerlijke bluesrock plaat geworden. Iets minder toegankelijk dan hun eerste twee platen, maar weer net zo intens en meeslepend. Wederom weven de gitaristen Rich Robinson en Marc Ford mooie geluidstapijtjes met hun mooie rhyhm en lead partijen. Je zou het een overdaad kunnen noemen, maar voor mi is dit juist de kracht van The Black Crowes. Ook het gebruik van toetsen (welke toetsen dan ook) voegen waarde toe, met name in het prachtige "Wiser Time" en afsluiter "Descending". The Black Crowes blijft een van mijn favoriete bands en hebben een legendarische live reputatie en een absolute must-see.

Met "Before the Frost..." keren The Black Crowes wat mij betreft terug naar het niveau van hun eerste drie a vier platen. Zoals ik hier al eerder heb betoogd is de muziek doordrengt met een blues en soul sausje.

Met de toevoeging van lead gitarist Luther Dickinson (van o.a. North Mississippi Allstars) gaan de Crowes er zeker niet op achteruit. In 2008 en 2009 heb ik de band live mogen aanschouwen in de HMH en Luther steelt de show met zijn mooie gitaarspel. Uiteraard levert Rich Robinson met zijn aanstekelijke riffs nog steeds de basis.

Er is wel een beetje een vreemde eend in de bijt, en dat is het disco-achtige nummer "I Ain't Hiding". Toegegeven het nummer swingt en de gitaarsolo is mooi, maar het past a) niet bij The Black Crowes en b) het is ook een sterk contrast met de rest van de nummers op deze plaat.

Het album bevat bijna alleen maar hoogtepunten maar wat mij betreft zijn"Been a Long Time (Waiting on Love) en de ballad "The Last Place That Love Lives" mijn favorieten. De eerste om het geweldige instrumentale stuk aan het einde, met een hoofdrol voor Luther. De tweede om zijn eenvoud en ingetogenheid, maar zo oprecht.

De bonus cd (download) "...Until the Freeze" is zeker de moeite waard, maar is meer country georiënteerd, en heel stiekem misschien nog wel mooier. Als de LP koopt zijn beide albums in een ander volgorde geplaatst en dat geeft een mooi geheel.

4,5

Na het wat meer soulgerichte "Three Snakes and One Charm" komen The Black Crowes terug met een ouderwetse southern rock plaat doordrenkt met vette blues licks. Rich Robinson strooit weer als vanouds met catchy en vette gitaarriffs. Qua sound doet deze plaat me nog het meest denken aan hun debuut. "By Your Side" is gewoon een Black Crowes plaat zoals die hoort te zijn. Het is jammer dat de opvolger "Lions" zo'n teleurstelling zou worden. Gelukkig hebben The Black Crowes zich daarna herpakt en doen ze, net als op "By Your Side" gewoon waar ze goed in zin. Groovende bluesrock maken met een soulvol sausje.

Op "Croweology" hebben The Black Crowes een verzameling van hun hits gebundeld. Sterker nog, alle nummer zijn opnieuw, en dan vooral akoestisch, ingespeeld (door de band in de huidige bezetting). The Black Crowes hebben hierbij niet gekozen voor de makkelijke weg. De meeste nummers hebben toch andere arrangementen en de stijl is nog het meest vergelijkbaar met hun laatste werk (denk aan "Warpaint" en "Before the Frost..."). Het geheel klinkt daardoor nog meer blues, country en soulgericht. Juist hierdoor vind ik dat deze verzameling een echte aanvulling is op elke Black Crowes collectie.

Prima liveplaat van The Black Crowes naar aanleiding van hun reünie in 2006. Gitarist Marc Ford en toetsenist Ed Hawrysch voegen zich weer bij de band (al is dit van korte duur). De setlist is een gevarieerde weergave van het oeuvre van The Black Crowes, waarbij er smakelijk wordt afgewisseld tussen de grote hits en de wat onbekendere pareltjes. The Black Crowes weten een heerlijke psychedelische cosmic sfeer te creëren en de chemie tussen de broertjes Robinson is overduidelijk, net als tussen de gitaristen Marc Ford en Rich Robinson. Toch heb ik niet het gevoel dat deze plaat onmisbaar is. Niet echt een essentiële toevoeging aan hun oeuvre, maar wel een uitstekende impressie van een live concert van The Black Crowes. Maar de beste ervaring is nog steeds om ze in levende lijve te gaan aanschouwen. Daar kan geen enkele liveregistratie tegen op.

Ten tijde van de release vond ik "Lions" een grote teleurstelling. Het klonk totaal anders dan dat ik van The Black Crowes gewend was. Daarnaast vond ik het veel te overgeproduceerd, waardoor de liedjes teveel naar de achtergrond werden gedrukt ten faveure van het zogenaamde hippe geluid. Nu vind ik "Lions" nog steeds de minste studioplaat van The Black Crowes, maar niet zo'n grote teleurstelling als destijds. Er staan zeker sterke nummers op "Lions" en bij tijd en wijle hoor ik die kenmerkende mix tussen rock, soul en blues, maar nu ook met een flinke dosis funk. Toch vind ik het nog steeds jammer van de productie. Dit hebben The Black Crowes mijn inziens niet nodig. Aan de andere kant waardeer ik hun experimenteerdrift. Als ik "Lions" nu terugluister beschouw ik het maar als een impulsieve reactie op het populaire geluid van die tijd. Feit blijft wel dat The Black Crowes een fantastische band is, en daar hoor ik ook gewoon flarden van terug op "Lions". Uiteindelijk is een mindere plaat van The Black Crowes, nog altijd geen slechte plaat. Daarvoor hebben de heren veel te veel klasse en kwaliteit.

Dat The Black Crowes een goede liveband is wordt maar weer eens bewezen op "Live". Mooie uitgesponnen nummers laten horen hoe muzikaal deze heren wel niet zijn. Toch heb ik een paar puntjes van kritiek op "Live". De nummers van studioplaat "Lions" komen live niet beter uit de verf dan op het album. Ik vind "Lions" het minste studio album van The Black Crowes en live wordt dat gevoel niet weggenomen. Ook hoor ik liever gitarist Marc Ford dan Audley Freed. Begrijp me niet verkeerd, Freed is een goede gitarist, maar ik mis de soulvolle en meer bluesy gitaarklanken van Ford toch echt. "Live" is uiteraard geen slechte plaat, daarvoor hebben de heren teveel kwaliteiten in huis. Zo strooit Rich Robinson weer met het grootste gemak met aanstekelijke gitaarriffs. Een mooi voorbeeld hiervan is "Black Moon Creeping". Dus ondanks mijn kritische noten is dit een prima liveregistratie en meer dan genietbaar album.

"The Lost Crowes" is een verzameling niet eerder uitgebrachte liedjes, althans niet exact in deze vorm. De eerste helft van deze dubbelaar, "Tall" geheten zijn opnamen uit de tijd van "Amorica". Deze liedjes zijn erg herkenbaar en wijken niet fundamenteel af van de versies die op "Amorica" zijn verschijnen. Uitzondering hierop is het prachtige "Descending" die een volledig ander refrein heeft dan de uiteindelijke albumversie. De tweede helft van deze dubbelaar heet "The Band" en zijn opnames uit de periode na "Three Snakes and One Charm". Voor mij zijn dit de minder bekende liedjes, en hebben daarom meer toegevoegde waarde dan "Tall". Ik vind vooral de vroegere versie van "By Your Side" mooi, die op "The Lost Crowes" door het leven gaat als "If It Ever Stops Raining", met een volledig andere tekst maar wel herkenbare melodie. Ik vind "The Lost Crowes" een mooie verzameling liedjes die voor mij een nieuw begin voor The Black Crowes betekenden. Na het toch ietwat teleurstellende "Lions" is "The Lost Crowes" een mooie opmaat na de hierna uitgebrachte albums "Warpaint" en "Before the Frost…". Helemaal omdat die laatste twee platen weer The Black Crowes van weleer laten horen. "The Lost Crowes" is een mooi document dat bewijst dat er bij The Black Crowes nogal wat mooie pareltjes op de plank liggen.

Deze plaat komt uit 1992. In die tijd zat ik op de middelbare school en begon ik meer en meer naar muziek te luisteren. Tijdens het jaarlijkse muziekfestival op school vertolkte één van mijn klasgenoten het nummer "Remedy". Ik kende het nummer niet, noch de band, maar toen ik de amateuristische, maar niet onverdienstelijke, uitvoering van mijn klasgenoot hoorde wist ik direct: dat nummer en die band moet ik gaan opzoeken.

In een platenzaak heb ik de plaat blind gekocht en ik was na één luisterbeurt helemaal verkocht. In die tijd kende ik nauwelijks van het bestaan van de blues af, en voor mij was "The Southern Harmony and Musical Companion" een rockplaat. Maar na vele luisterbeurten (ik krijg er nog steeds geen genoeg van) laat deze plaat meerdere lagen horen. Het is niet pure rock, maar meer een zeer prettige combinatie van rock, soul en blues. Op deze, maar ook op hun andere platen bewijzen The Black Crowes dat ze in staat zijn de geschiedenis van de Amerikaanse muziek zeer vernuftig in elkaar te verweven.

The Black Crowes is een zeskoppige band bestaande uit een zanger, bassist, drummer, twee gitaristen en een toetsenist. Over het algemeen ben ik best huiverig als een band meer dan één gitarist in de gelederen heeft. Dit kan nog wel eens uitmonden in een muzikale brei, waarbij het onderscheid tussen de gitaarpartijen niet meer te maken is. Op "The Southern Harmony and Musical Companion" is dit middels een mooie productie opgelost. Als je naar de plaat luistert (en dan met name als je gebruik maakt van een goede koptelefoon) hoor je uit je linkerspeaker de rhythm gitaarpartijen van Rich Robinson. Uit de rechterspeaker hoor je vervolgens de lead gitaar van Marc Ford. De kwaliteiten van beide gitaristen is daardoor continue aanwezig. De aanstekelijke en groovende riffs van Rich Robinson, die de basis zijn voor de muziek van The Black Crowes, aangevuld met de mooie lead licks en solo's van Marc Ford.

Rich Robinson en zijn broer (en zanger) Chris Robinson zijn het hart van de band. Beide broers schrijven gezamenlijk de muziek en leveren vrijwel altijd kwalitatief goede songs af met daarin een mooie afwisseling tussen ballads, midtempo en uptempo songs. Als rode lijn door de muziek van The Black Crowes en dan met name op "The Southern Harmony and Musical Companion" is de intensiteit van de muziek en de teksten. Met name tijdens concerten komt dit prachtig tot uiting. Ik heb de heren tweemaal live mogen aanschouwen in de Heineken Music Hall te Amsterdam, en die concerten schaar ik nog steeds onder de beste waar ik ooit ben geweest.

Ik ga niet alle nummers van de plaat bespreken, maar hoogtepunten zijn voor mij "Thorn in My Pride", "Black Moon Creeping", "My Morning Song" en uiteraard het geweldige "Remedy". Dat nummer en deze plaat zullen me altijd bijblijven, aangezien ik met name "Remedy" beschouw als de soundtrack van mijn middelbare schooltijd.

Baby, baby why can't you sit still?
Who killed that bird out on your window sill?
Are you the reason that he broke his back?
Did I see you laugh about that?
If I come on like a dream?
Would you let me show you what I mean?
If you let me come on inside?
Will you let it glide?

Can I have some remedy?
Remedy for me please
Cause if I had some remedy
I'd take enough to please me

Baby, baby why did you dye your hair?
Why you always keeping with your mother's dare?
Baby why's who's who, who knows you too?
Did the other children scold on you?
If I come on like a dream?
Would you let me show you what I mean?
If you let me come on inside?
Will you let it slide?

Na het zwaardere en donkere ”Amorica” klinken The Black Crowes op ”Three Snakes and One Charm” wat opgewekter en is het geluid ook gevarieerder dan op de voorganger. Er zijn onder meer blazers te horen en ook het toetsenwerk is prominenter aanwezig. Daarnaast zijn met name de refreinen bijzonder aanstekelijk en doet de soms hemelse samenzang een extra duit in het zakje. ”Three Snakes and One Charm” heeft met ”Good Friday” en ”Girl From a Pawnshop” weer een aantal pareltjes in huis. Maar ook vind ik ”Blackberry” en ”Let Me Share the Ride” erg goed. ”Three Snakes and One Charm heeft soul. The Black Crowes klinken daarmee als een heerlijke smeltkroes van rock, soul en blues. Ook klinken The Black Crowes op elk album net even anders, maar altijd als The Black Crowes. Nog altijd vind ik hun eerste twee albums het beste, maar eigenlijk hebben ze in mijn ogen geen slecht album afgeleverd (”Lions” vind ik matig, maar niet slecht). ”Three Snakes and One Charm” behoort tot mijn favorieten (eigenlijk de eerste vier en het latere werk vanaf 2008) en deze luister ik dan nog altijd met zeer veel plezier.

”Warpaint” is een bijzonder geslaagde comebackplaat van The Black Crowes. Na een lange stilte, en in een gewijzigde samenstelling, keren The Black Crowes terug, en hoe! ”Warpaint” is niet vernieuwend, maar het klinkt weer ouderwets als The Black Crowes, dus heerlijke met blues doordrenkte rock. Maar ook flarden country en roots hoor je met regelmaat terug. Gitarist Luther Dickinson (o.a. North Mississippi Allstars) is een ware aanwinst en zijn prachtige warme rootsy gitaarspel is een aanvulling op de nog steeds aanstekelijke en onweerstaanbare riffs van Rich Robinson. De zang van Chris Robinson is nog steeds in van de mooiste die ik ken en met name de refreinen en samenzang zijn prachtig. Favoriete liedjes zijn ”Goodbye Daughters of the Revolution”, ”O Josephine”, ”Movin’ on Down the Line”, ”Wounded Bird” en ”There’s Gold in Them Hills”. Met ”Warpaint” pakken The Black Crowes de draad weer op, en dat doen ze met verve. Dit is zo’n album om heerlijk op een zwoele avond tot je te nemen als je op je veranda uitkijkt over de uitgestrekte velden.

Als je het studioalbum ”Warpaint” van The Black Crowes niet goed vindt, dat is ”Warpaint Live” waarschijnlijk niet jouw ding. Als je ook nog eens geen liefhebber bent van gitarist Luther Dickinson, dan kan ik me voorstellen dat ”Warpaint Live” een hele opgave is. Ik daarentegen vind het studioalbum wel goed en ben ook nog eens groot fan van Luther Dickinson en zijn karakteristieke gitaarspel. Dus ”Warpaint Live” is voor mij dan ook een feestje om naar te luisteren. Het brengt me terug naar 2008 toen ik The Black Crowes live zag in de Heineken Music Hall in Amsterdam, waar ook vele liedjes van ”Warpaint” live ten gehore werden gebracht. Op ”Warpaint Live” wordt het album ”Warpaint” integraal gespeeld en het klinkt allemaal net even wat rauwer dan op het studioalbum. Daarnaast mag Luther helemaal losgaan en dat doet hij dan ook met verve. De liedjes worden lekker opgerekt en de typische Black Crowes jam sfeer wordt al snel bereikt. Als kers op de taart wordt er ook nog eens een geweldige toegift gespeeld. Niet de grote hits, maar wat onbekendere liedjes uit hun eigen oeuvre en wat standards maken de toegift zo bijzonder. Als je The Black Crowes live hun bekende werk wilt horen spelen, kies dan een van hun andere live albums. ”Warpaint Live” is niet voor iedereen van toegevoegde waarde, maar muzikaal vind ik het bijzonder sterk en met deze toegift als extraatje is het extra smullen.

Mijn kennismaking met The Black Keys kwam met de geweldige met soul en blues doodrenkte plaat "Brothers". Die soul is wat ik eigenlijk een beetje mis op "Attack & Release". De invloeden uit de blues zijn duidelijk hoorbaar en de riffs zijn aanstekelijk, maar soms zitten er iets te veel effecten op de instrumenten, waardoor de productie wat overdadig aandoet. Net als op "Brothers" zijn de mooiste nummers degene waar het tempo wordt teruggeschroeft, waardoor de tracks meeslepend en broeierig worden. Fijne plaat, een ruime voldoende, maar haalt mijn inziens niet het niveau van "Brothers".

Wat een dampende en stampende blues/soul plaat is dit zeg! Voor mij zijn dit The Black Keys op hun best. Op hun vorige plaat "Attack & Release" tekenden zich de eerste contouren van "Brothers" zich al af. Het tempo op deze plaat is lekker loom, de ritmes zijn opzwepend en de blues druipt er vanaf. Maar de toevoeging van soul maakt de plaat echt af. De productie van DangerMouse is fantastisch en het draagt absoluut bij aan het geweldige geluid van "Brothers". Maar bovenal eisen The Black Keys zelf de hoofdrol op. Dan Auerbach op gitaar/zang en Patrick Carney op drums creëren met z'n tweeën een hedendaagse mix van vuige rauwe blues en warme intense soul. Deze plaat verveelt geen moment en pakt me van begin tot eind. Auerbach en Carney zijn in staat om oude genres als blues en soul eigentijds te laten klinken, hip, spannend, meeslepend, dreigend, energiek, noem maar op. Superlatieven schieten te kort. Wat mij betreft nu al klassieker van zijn generatie.

Waar op de voorgaande plaat "Brothers" de soul en blues er vanaf druipt, wordt op "El Camino" door The Black Keys toch een iets andere weg ingeslagen. De blues is nog steeds de basis, maar op "El Camino" staat alles in het teken van energie en tempo. De logge zompige en meeslepende ritmes van "Brothers" zijn verdwenen en hebben plaatsgemaakt voor catchy uptempo en onweerstaanbare ritmes. Bijna elke gitaarrif is memorabel. Niet complex, maar simpel en doeltreffend. Je krijgt ze niet uit je hoofd. En dat gevoel wordt de hele plaat vastgehouden en dat is knap. De rock neemt op deze plaat de overhand en The Black Keys klinken ruiger en vuiger, maar toch is er een poppy randje dat de plaat toegankelijk houdt voor het grote publiek. En daar is in mijn ogen niets mis mee. "El Camino" is minder intens dan "Brothers", maar is een geweldige plaat om van begin tot het einde op te stuiteren. Vooral ook erg geschikt voor tijdens het autorijden. The Black Keys blijven zich ontwikkelen, produceren nooit twee keer hetzelfde, maar elke plaat heeft hun onmiskenbare stempel en ze zijn herkenbaar uit duizenden. "El Camino" is een blijvertje!

Het knappe aan The Black Keys vind ik dat al hun albums anders klinken, maar toch altijd als The Black Keys. ”Turn Blue” is weer anders dan voorganger ”El Camino”. Die plaat was opgewekt, bombastisch, swingend en aanstekelijk. ”Turn Blue” is meer ingetogen, donkerder en Dan Auerbach schrijft al zijn persoonlijke ellende van zich af. Veel vrolijkheid is er op ”Turn Blue” dus niet te vinden. Dat betekent niet dat de muziek deprimerend is. Een aantal nummers hebben een heerlijke groove, waarbij ik het vooral opvallend vind hoe vaak de baslijn als basis voor het liedje wordt gebruikt. Nu is dat op zich niet zo vreemd, maar in mijn beleving worden de liedjes op voorgaande albums veelal gedragen door de gitaarriff van Auerbach. Op ”Turn Blue” houdt Auerbach zich qua gitaarriff best wel in. Dat is even wennen, maar de instrumentatie is verder dik in orde en ik mis het dus nergens. Dat betekent niet dat er geen gitaarspel is te horen op ”Turn Blue”. Af en toe hoor je nog die aanstekelijke riffs, maar vooral bevat ”Turn Blue” een aantal fantastische gitaarsolo’s. Een mooi voorbeeld is het einde van opener ”Weight of Love”. Productietechnisch zit het allemaal weer bijzonder vernuftig in elkaar en klinkt het als een klok. De liedjes vormen ook nog eens een mooi geheel. Uitzondering daarop is afsluiter ”Gotta Get Away”. Dit nummer zou qua sfeer beter passen op ”El Camino”. Het klinkt als een samenraapsel van alle elementen van een classic rock nummer; een killer riff, een onweerstaanbaar refrein, etc. Is het daarom een slecht liedje? Helemaal niet wat mij betreft, ik vind hem heerlijk, maar het past gewoon niet echt de context van ”Turn Blue”. Aan de andere kant wordt het album wel opgewekt afgesloten. ”Brothers” blijft mijn favoriete album van The Black Keys; broeierig, bluesy en soulvol, maar ”Turn Blue” ligt wat mij betreft mooi in het verlengde ervan.

"Live at the Brixton Academy" is een best genietbare liveregistratie van Brian May en zijn band. May wisselt solonummers af met werk van Queen. Hij kiest bij de Queen liedjes voor de rockers en hij en zijn band brengen de nummers met verve, maar vocaal kan May niet tippen aan Freddie Mercury. Toch vind ik zijn stem in deze setting acceptabel en ik stoor me er eigenlijk niet of nauwelijks aan. Brian May speelt op "Live at the Brixton Academy" uiteraard fantastisch gitaar en hij laat maar weer eens horen dat hij tot de groten der aarde behoort. "Live at the Brixton Academy" is geen groots album, maar wel eentje die laat horen dat Brian May het best aardig in zijn eentje af kan.

"Right on Time" is een stevige southern rock album. De gitaren hebben duidelijk de overhand en er zijn invloeden te horen uit de blues. Al is dat wel een beetje misleidend, omdat een nummer als "Blues for Cubby" eigenlijk niets met blues te maken heeft. "Right on Time" klinkt best lekker, groovende rock, een stem die goed bij de muziek past, dus al met al behoorlijk genietbaar. Aan de andere kant niet echt onderscheidend genoeg om boven het maaiveld uit te blijven steken.

Paul Butterfield en zijn band leveren met "In My Own Dream" weer een meeslepende bluesplaat af. De harmonica en de blazers zijn prominent te horen op deze plaat, waarbij het gitaargeluid vooral een dienende rol heeft. Eigenlijk best opvallend voor een genre waarbij de gitaar vaak de hoofdrol opeist. Maar Butterfield weet de instrumenten goed in balans te houden en zo af en toe komt er een mooie, maar gedoseerde gitaarsolo voorbij. Samen met John Mayall is Paul Butterfield een van de blanke bluespioniers van die tijd en dat is ook weer te horen op "In My Own Dream". Gewoon weer een prima plaat!

Paul Butterfield en zijn blues band ligt in het verlengde van John Mayall's Bluesbreakers. Het geluid is wel iets anders. Butterfield gebruikt veelvuldig blazers, waarbij John Mayall vooral een goede neus had voor goede gitaristen. "Keep on Moving" vind ik niet het sterkste album van de Butterfield Blues Band. Het album begint al met een valste start met dat lullige marsmuziekje. Ik heb daarna echt moeite om in de juiste blues sfeer te komen. Daarna gaat de kwaliteit gelukkig omhoog, waarbij Butterfield de balans tussen blazers en gitaar smaakvol afwisselt. De titeltrack is mijn favoriet van "Keep on Moving", en uiteindelijk is deze plaat een ruime voldoende, maar lang niet zo sterk als bijvoorbeeld "East-West" en mijn favoriete plaat van Butterfield "The Resurrection of Pigboy Crabshaw".

Wederom een persoonlijk hoogtepunt uit de bluesgeschiedenis, deze plaat van The Paul Butterfield Blues Band. Los van de muziek heeft ook deze plaat een geweldige titel en hoes. Zoals wel vaker in de blues, zit hier weer een mooi verhaal achter, maar daarover later meer. Paul Butterfield is een Amerikaanse blueszanger en harmonicaspeler en heeft nog op het legendarische Woodstock festival gespeeld. Vanwege zijn fascinatie voor de blues zocht Butterfield in zijn jeugd contact met zwarte Amerikaanse bluesmuzikanten als Muddy Waters, Howlin' Wolf, Little Walter en Otis Rush.

In de beginjaren 60 richtte Butterfield zijn gelijknamige bluesband op. Op de eerste platen was een typisch Chicago bluesgeluid te horen. Op deze platen werkte Butterfield samen met de gitaristen Mike Bloomfield (lead) en Elvin Bishop (rhythm). "The Resurrection Of Pigboy Crabshaw" laat echter een ander geluid horen. Het is nog steeds onvervalste blues, maar het geluid wordt verrijkt met invloeden uit de rhythm & blues en soul. Dit komt vooral door het gebruik van een geweldige blazerssectie. De kale rauwheid is hierdoor minder, de nummers klinken warmer en het mooie harmonicaspel van Butterfield komt mijn inziens zo beter tot zijn recht.

Door het gebruik van een rijkere instrumentatie klinken de nummers voller en krijgen klassiekers als "Driftin' and Driftin'", "Born Under a Bad Sign", en "Double Trouble" een frisse klank. Het klinkt warmer, maar tegelijk ook soms dreigend, spannend en meeslepend. Ook de eigen geschreven nummers zijn van buitengewone klasse. De gehele plaat ademt dezelfde sfeer uit zonder dat het eentonig begint te klinken. Steeds net weer een ander arrangement, ritme of variatie in het gebruik van instrumenten.

Dan nu de titel. Wie is toch in godsnaam Pigboy Crabshaw? Het blijkt een bijnaam te zijn van gitarist Elvin Bishop. Speelt hij dan een hoofdrol op deze plaat? Ja en nee. Immers is het geen gitaargedreven plaat, maar is het meer het totale bandgeluid wat me aanspreekt. De term "resurrection" in de titel verwijst naar het feit dat Bishop deze plaat geen rhythm maar lead gitaar speelt. Leadgitarist Bloomfield had inmiddels de band verlaten. Bishop's gitaarspel kreeg daardoor een prominentere rol, en hij kon nu eens in de spotlight staan, aangezien deze plek eigenlijk altijd door Bloomfield werd ingenomen. Overigens speelt Bishop op deze plaat helemaal in dienst van de nummer en verzandt zijn spel niet in egotripperij. Middels mooie, maar ingetogen solo's laat Bishop horen dat hij een uitstekende gitarist is.

Deze plaat geniet wellicht geen grote bekendheid, maar dat verdient hij mijn inziens wel. Ik vind dat Butterfield voor een in die tijd originele benadering van de blues kiest. Daarnaast krijgt Elvin Bishop de waardering die hij naar mijn mening verdient met zijn "resurrection".