Punk is de term die ook valt als The Clash ter sprake komt. Of dit strikt punk is waag ik te betwijfelen. Ik denk dat bij The Clash punk voornamelijk slaat op hun houding, hun attitude. Als ik naar de muziek op "London Calling" luister, dan hoor ik vooral een mengelmoes aan muziekstijlen die The Clash op een smaakvolle wijze heeft geïntegreerd. Met name de eerste drie nummers vind ik fantastisch. De opener en titeltrack "London Calling" en de tracks "Brand New Cadillac" en "Jimmy Jazz" zijn zo verschrikkelijk aanstekelijk. Ook "Wrong 'Em Boyo" en de afsluiter "Train in Vain" zijn van grote klasse. De andere tracks vind ik variëren van goed tot matig. Misschien zijn negentien nummers toch iets teveel van het goede, en had een wat bondigere selectie songs nog meer kracht gehad. Desondanks is "London Calling", ook anno 2013, gewoon een ontzettende energieke, frisse plaat met een tijdloze groove.

Ik heb een hekel aan het Eurovisie Songfestival, maar Nederland verrast me al twee jaar op rij met sterke inzendingen. Vorig jaar presteerde Anouk buitengewoon goed met het prachtige ”Birds”, en ook het bijbehorende album ”Sad Singalong Songs” vind ik goed. Dit jaar overtreffende ”The Common Linnets” zelfs die prestatie en ook hun (gelijknamige) album verdient alle lof. Nog even los van de uiteindelijke prestatie, vond ik het liedje ”Calm After the Storm” direct een mooi nummer. Maar mijn aandacht werd pas echt gevestigd toen ik een documentaire op tv zag over de totstandkoming van het album. Het blijkt dat mijn persoonlijke held Daniël Lohues een behoorlijke bijdrage heeft geleverd in het schrijven van de muziek. Dus voordat Waylon en Ilse zich naar de tweede plek zongen, heb ik op of rond de releasedag ”The Common Linnets” op vinyl aangeschaft. En na een luisterbeurt was ik al om. Eindelijk hoorde ik Waylon en Ilse in het genre waar hun talenten naar mijn mening het beste tot hun recht komen. Met name de samenzang vind ik bij tijd en wijlen betoverend mooi. Vooral op het adembenemende ”Still Loving After You” zorgt dat voor kippenvel. Na een aantal luisterbeurten wordt het album steeds sterker en krijg ik associaties met Robert Plant en Alison Krauss. Al vind ik hun samenwerking net wat sterker, vooral door de dreiging en spanning in de obscure roots songs, krijg ik bij ”The Common Linnets” toch hetzelfde prettige gevoel als bij ”Raising Sand” van Plant en Krauss. Dit manifesteert zich met name in de eerder gehaalde prachtige tweestemmige vocalen. Instrumentaal is ”The Common Linnets” meer dan dik in orde. De muziek klinkt Amerikaans en dat vind ik in deze setting een compliment. Wat wil je ook met dergelijke muzikanten. Vooral het snarenwerk vind ik prachtig. Wat dat betreft ook een compliment aan multi-instrumentalist JB Meijers. Hoogtepunten zijn voor mij ”Hungry Hands”, het eerder genoemde ”Still Loving After You”, ”Broken But Home” (weer die samenzang), ”Time Has No Mercy” (heerlijk folky) en ”When Love Was King”. Waylon en Ilse DeLange etaleren hun echte talent op ”The Common Linnets” en wat mij betreft hoeft het niet bij een gelegenheidsduo te blijven.

The Cranberries hadden al een bescheiden hitje met het prachtige "Linger", maar met knaller "Zombie" werden ze pas echt wereldberoemd. "Zombie" valt echter wel uit de toon in vergelijking met de andere liedjes van "No Need to Argue". Dat was destijds denk ik ook de reden dat ik het album niet zo interessant vond. Ik was vooral gefixeerd op "Zombie" wat ik een geweldige song vond en vind. Ook de bijbehorende clip is prachtig. Maar als ik nu weer naar "No Need to Argue" luister, doe ik de rest van het album eigenlijk tekort. Dit album bevat erg sfeervolle liedjes en zit muzikaal gezien uitstekend in elkaar. Songs als "Ode to My Family" en "Daffodil Lament" zijn ronduit prima. Toegegeven, de vocalen van zangeres Dolores kunnen me niet altijd even goed bekoren, maar dat doet niets af aan de kwaliteit van de liedjes. "No Need to Argue" is meer dan alleen maar "Zombie", en dat mag best eens gezegd worden. Bij deze dus!

Deze plaat doet me weinig. "Electric" klinkt vrij standaard. Niet echt originele riffs, en het begint allemaal erg op elkaar te lijken na een aantal luisterbeurten. "Love Removal Machine" springt eruit, maar dat nummer kan deze plaat in zijn eentje niet redden.

Ik moet eerlijk bekennen dat mijn letterlijke gedachten bij de eerste luisterbeurt van "Love" waren: wat een ontiegelijke zeikplaat. Maar een doorzetter als ik ben, gaf ik niet op en onderwierp ik "Love" aan meerdere draaibeurten. En bij elke luisterbeurt werd hij beter en beter. Een echte groeiplaat dus. Opeens viel alles in elkaar. De stuwende ritmesectie, de zang van Ian Astbury, maar vooral en bovenal het fantastische gitaarwerk van Billy Duffy. Op de een of andere manier pakte het me niet direct, maar na vele malen draaien word ik gegrepen door het meeslepende en sfeervolle spel van Duffy, die met grote regelmatig strooit met fantastische solo's, bijvoorbeeld in het titelnummer "Love". Deze plaat gaat onder je huid zitten en laat je niet meer los, constant druk ik op repeat en laat ik me onderdompelen in de donkere dreigende klanken van "Love", waarbij ik keer op keer en meer en meer wordt gegrepen door het spel van Billy Duffy. Ik heb er een nieuwe gitaarheld bij geloof ik.

Na het voor mij toch tegenvallende ”Electric” is ”Sonic Temple” weer een stap in de goede richting. Na het geweldige ”Love” vond ik ”Electric” een erg standaard klinkend rockalbum met in ”Love Removal Machine” een aardige hit. Ik miste de spanning en mystiek van ”Love”. Op ”Sonic Temple” zijn daar weer flarden van te horen. De basis is classic rock, dus veel gitaren, stuwende riffs en gierende solo’s. De liedjes zijn echter sterk van opbouw en worden aardig opgerekt, zodat er toegewerkt wordt naar een mooie climax. Dit houdt de spanning er voor een groot deel van het album goed in. Het niveau van ”Love” wordt mijn inziens niet gehaald, maar ”Sonic Temple” is een goed album en houdt mijn aandacht van begin tot eind behoorlijk goed vast. Ik geniet van het goede gitaarwerk, zowel in de riffs als de solo’s. De stem van de zanger behoort niet tot mijn favorieten, maar het irriteert me ook niet. ”Love” blijft mijn favoriete album van The Cult, maar ”Sonic Temple” is vooralsnog een goede tweede.

Dit is een potje zwartgalligheid zeg. Bij het beluisteren van "Pornography" krijg ik het regelmatig benauwd. Beklemmend is het juiste woord denk ik. Maar die donkere en dreigende klanken leveren wel een intens en meeslepend album op. De drums klinken alsof je constant op de hielen wordt gezeten, net als de stuwende bas. De stem en gitaren van Robert Smith zijn ten alle tijden dreigend en dwingen je om bij de les te blijven. "Pornography" is een boeiende luisterervaring die me wel kan bekoren, maar wel met mate. Dit is zo'n album waar je echt van moet bijkomen, maar die de potentie heeft om verslavend te worden. Gevaarlijke combinatie maar wel lekker.

Aangezien The Darkness hun eigen muziek ook niet zo serieus neemt, doe ik dat ook maar niet. "One Way Ticket to Hell… and Back" vind ik geen goed album. Dit komt eigenlijk maar door een factor: en dat is de tot ergernis opwekkende stem van zanger Justin Hawkins. Het is ongetwijfeld een kwestie van smaak, want technisch zal het allemaal wel erg knap zijn wat hij doet, maar die stem van hem verpest mijn luisterplezier behoorlijk. Af en toe hoor ik een lekkere riff voorbij komen en ik hoor duidelijk de referenties naar de jaren 70 rock, maar dan is de heer Hawkins in staat om binnen een mum van tijd het gehele nummer te verpesten. Over het algemeen baseer ik mijn totaalbeeld van een album op meer dan alleen de invloed van een zanger, maar op "One Way Ticket to Hell… and Back" is de negatieve invloed van de vocalen voor mij te overheersend.

Muzikaal zit "Permission to Land" gewoon goed in elkaar, en zijn de referenties naar de grote rockbands uit de jaren 70 evident. Maar ik trek de stem van Justin Hawkins gewoon niet. Over de top en zijn hoge uithalen wekken alleen maar irritaties bij me op. Net als op hun opvolger heeft de afkeer van de stem van Hawkins een te grote negatieve impact op mijn luisterervaring. Wel vind ik dat het op "Permission to Land" iets meer binnen de perken blijft dan op "One Way Ticket to Hell… And Back".

Zeer smaakvol album, dit ”Time Out” van The Dave Brubeck Quartet. ”Take Five” is wereldwijd bekend, zelfs onder de niet jazz- kenners en/of -liefhebbers. En dat zegt toch wel wat. Brubeck maakt het op ”Time Out” niet al te complex. Ik denk dat hierdoor het album zo bekend is. Dat neemt niet weg, ondanks de toegankelijkheid, dat op ”Time Out” gewoon uitstekend wordt gemusiceerd. De liedjes zijn niet ellenlang en dat komt de luisterbeleving ten goede. Gewoon goede jazzcomposities met een kop en een staart. Het pianospel valt me het meeste op. Bijzonder fraai, smaakvol en warm. Het is de lijm die alles bij elkaar houdt. ”Time Out” is een jazzalbum om heerlijk op te ontspannen, mooie melodieën, spannende maatwisselingen en prima instrumentatie. ”Take Five” is en blijft tijdloos, maar de rest van ”Time Out” vind ik net zo genietbaar.

Dit is een interessante en spannende plaat van The Decemberists. Het thema van "The Crane Wife" is gebaseerd op een eeuwenoud Japans volksverhaal, waarbij een eenzame man een gewonde kraanvogel vindt. Hij verzorgt de kraanvogel, waarna de man deze weer vrijlaat. De volgende dag staat er een beeldschone vrouw bij de man voor de deur. Ze worden verliefd en ze trouwen. Het stel is gelukkig, maar arm, en om geld te verdienen stelt de vrouw voor om speciale stoffen te gaan verkopen. Ze stelt als voorwaarde dat zij de stoffen maakt en haar man dit verkoopt, maar de man mag nooit in de kamer komen waar zij de stoffen fabriceert. Uiteindelijk kan de man zijn nieuwsgierigheid niet weerstaan en ziet dan dat zijn vrouw een kraanvogel is die uit haar eigen veren de speciale stof maakt. Hij wordt ontdekt, de kraanvogel vliegt weg en keert nooit weer terug. The Decemberists kiezen een originele benadering voor deze plaat en het concept van dit volksverhaal druipt door alle songs heen. Het meest treffend wordt dit verhaal verteld in het nummer "The Crane Wife Pt. 1 & 2. De vorm die The Decemberists kiezen is divers. Vaak is de akoestische gitaar de basis, maar soms gaan de registers toch even open. Daarnaast zijn de songs sfeervol aangekleed door een rijk palet aan instrumenten. "The Crane Wife" blijkt een intrigerende indiepop/rock plaat te zijn, die wat mij betreft niet snel zal vervelen.

The Delta Saints lieten op hun gelijknamige debuut horen dat ook de jonge generatie wordt gegrepen door de blues. Op hun tweede plaat "Death Letter Jubilee" geven ze hun geluid meer een eigen smoel. De blues van The Delta Saints heeft een constante groove, het swingt de pannen van het dak. Het tempo op "Death Letter Jubilee" is grotendeels hoog, opgezweept door de harmonica. Soms gaat het tempo ogenschijnlijk wat omlaag, maar onderhuids straalt elk nummer een ongekende energie uit, waardoor je in een roes blijft. In het midden van de plaat is er tactisch een rustpuntje ingebouwd in de vorm van "Out to Sea". Je kunt even op adem te komen, om vervolgens weer meegesleurd te worden op de sneltrain die "Death Letter Jubilee" heet. Een van mijn favoriete nummers op deze plaat is "Drink it Slow". Naast de blues hoor ik een vette funk in dit nummer. Met "Death Letter Jubilee" zetten The Delta Saints de volgende stap in hun ontwikkeling en misschien, heel misschien, definiëren ze met hun sound wel de blues anno 2013.

Dat blues alleen maar gespeeld wordt door oude mannen is allang niet meer het geval. De jonge honden van The Delta Saints laten met hun gelijknamige album horen dat de jeugd ook in staat is om goede blues af te leveren. "The Delta Saints" is een samenvoeging van twee eerder uitgebrachte EP's in de Verenigde Staten en vormt zo de kennismaking voor de Europese bluesliefhebbers. De blues van The Delta Saints klinkt rauw, energiek en gejaagd. Het tempo ligt vrijwel de gehele plaat hoog en het is een voortstuwende combinatie van bluesritmes en stevige rock. De zang klinkt doorleeft en draagt bij aan het blues gevoel. Verder is het gitaarwerk prima verzorgt (met name de slide partijen komen binnen). De bas en drums vormen een uitstekende basis en het gebruik van de mondharmonica en orgel zorgen voor meer diepgang en dragen bij aan die broeierige gejaagde zompige delta bluessfeer. Hoopgevend om te horen dat de blues de weg heeft gevonden naar de nieuwe generatie en wat mij betreft bewijzen The Delta Saints dat ze het goed hebben begrepen. Heerlijke plaat!

Wat is dit een geweldig album! Slidegitarist Derek Trucks bewijst zijn absolute klasse en mag zich wat mij betreft de enige echte opvolger noemen van Duane Allman, al moet wel gezegd worden dat Trucks absoluut een eigen stijl heeft.

Dit album is een aanstekelijke mix geworden van blues, rock en een vleugje soul. Dit laatste is vooral toe te wijzen aan de geweldige vocalist die met zijn stem een lekker soulrandje toevoegt aan de nummers. Trucks laat horen dat hij diverse stijlen kan combineren, en schuwt het niet om af en toe lekker buiten de lijntjes te kleuren.

Sterke nummers en goede muzikanten maken het plaatje compleet. Ook vrouwlief Susan Tedeschi (met wie hij nu de geweldige Tedeschi Trucks Band vormt) zingt een nummertje mee. Het is al met al een warm album geworden, mooie instrumentatie, vooral in de nummers waarbij het voortronkende orgeltje het gitaarspel van Trucks versterkt.

Klasse plaat, klasse gitarist, klasse band! 4 sterren.

"Out of the Madness" is het tweede album van gitaarwonder Derek Trucks en zijn band. Hun eerste plaat was met name een instrumentaal gedreven album vol met bluesy en jazzy composities. Op "Out of the Madness" zijn naast instrumentale nummers nu ook echt vocalen te horen. Met name de eigen composities zijn instrumentals, waarbij Trucks laat horen dat hij op achttienjarige leeftijd behoorlijk complexe songstructuren hanteert en qua gitaarstijl met het grootste gemakt alle facetten van blues, jazz en vleugjes rock beheerst. Ik ben behoorlijk onder de indruk van Trucks instrumentbeheersing op die leeftijd en de originaliteit die hij ten toon spreidt. Uiteraard valt zijn slidegitaarspel het meeste op en daar is Derek Trucks echt een meester in (ook op die leeftijd al). De liedjes met vocalen zijn met name covers van bluesklassiekers. Ik moet er wel direct bij zeggen dat het bijzondere uitvoeringen zijn. Trucks geeft er met zijn band een eigen geluid aan. De versie van blues evergreen "Good Morning Little Schoolgirl" is een van de mooiste ooit wat mij betreft. Dat is behoorlijk knap, aangezien die nummer al zoveel maal gecoverd is. Ook de opener "Preachin' Blues" is direct een knaller. En de klassiekers "Death Letter" en "Ain't That Lovin' You" worden voorzien van het typische Derek Trucks sausje. "Out of the Madness" laat horen dat Trucks is gegroeid ten opzichte van het debuut, vooral in veelzijdigheid. Heerlijke plaat!

Derek Trucks is ongetwijfeld een van de beste gitaristen van zijn generatie en met name zijn slide gitaarspel is fenomenaal. Misschien dat hij daarom wel als enige recht heeft op de titel van opvolger van legende Duane Allman. Met zijn Derek Trucks Band laat hij horen wat hij in zijn mars heeft. Op het gelijknamige debuut spelen Trucks en zijn band met name instrumentale nummers die vooral op jazz en Afrikaanse ritmes zijn gebaseerd. Hier en daar een vleugje rock en blues en het plaatje is compleet. Hoewel ik niet per definitie een groot liefhebber ben van instrumentale muziek is deze plaat van begin tot eind een spannende opeenvolging van de kwaliteiten van Trucks en zijn bandleden. Naast het spetterende gitaarwerk zijn ook de baslijnen en ritmes aanstekelijk en geven het geheel ook nog eens een funky sausje. Uitstekend debuut!

"Morrison Hotel" zou het bluesalbum van The Doors zijn. Dat hoor ik toch maar op een paar nummers terug hoor, zoals "Roadhouse Blues" en "The Spy". Op de meeste andere nummers is de blues met name aanwezig in de stem van Jim Morrison. Met name de eerste helft van het album vind ik sterk. "Waiting for the Sun" heeft een soort opgekropte woede in zich en "You Make Me Real" heeft een agressieve bite. De tweede helft vind ik toch een stuk minder. Maar wat is minder als je het over The Doors hebt? "The Spy" vind ik wel een heel mooi nummer en "Queen of the Highway" heeft iets intrigerends. Al met al vind ik "Morrison Hotel" niet het beste album van The Doors. Het debuut vind ik toch een stuk sterker. Maar dat neemt niet weg dat "Morrison Hotel" wel een prima plaat is, waarbij met name de hypnotiserende stem van Jim Morrison en het bij tijd en wijle agressieve gitaarspel van Robbie Krieger het album omhoog stuwt.

De debuutplaat van The Doors is een even zo legendarische als tijdloze plaat. "The Doors" is zo'n plaat die de tijdsgeest perfect weet weer te geven. Ook al kom ik niet van die generatie, kan ik me door de muziek op deze plaat er toch een voorstelling van maken. "The Doors" is een psychedelische, hypnotiserende en meeslepende mix van pop, soul, blues en rock. Dit alles vormgegeven door die stampende en dampende combinatie van toetsen, drums, gitaar en zang. "Break On Through" is een lekkere energieke opener, en het eerste hoogtepunt komt al gelijk met "Soul Kitchen". Die heerlijke intro op de orgel. Kippenvel. Overigens vind ik de toetsen op "The Doors" een absolute hoofdrol opeisen. "Alabama Song" tovert altijd een glimlach op mijn gezicht met die onweerstaanbare zin "Fuck If We Don't Find the Next Whiskey Bar". Het volgende hoogtepunt is "Light My Fire", weer door die onweerstaanbare toetsen, maar nu in prachtig samenspel met de gitaar. "Back Door Man" straalt blues uit van begin tot eind, en de dubbelzinnigheid in de stem en teksten van Jim Morrison zeggen genoeg. Het hypnotiserende en even zo controversiële afsluitende nummer "The End" laat je vervolgens ademloos achter, om de repeatknop direct weer in te drukken, en dan nog een keer, en nog een keer, en....

De meningen over ”The Soft Parade” zijn nogal verdeeld. Velen zien het als het minste album van The Doors, en anderen beschouwen het juist als een van hun favorieten. Mooi hoe uiteenlopend de beleving van muziek kan zijn. Persoonlijk vind ik ”The Soft Parade” niet over de gehele linie even geslaagd. Het geluid is wel voller met het gebruik van blazers. Ook lijkt de toon in een aantal liedjes wat opgewekter en luchtiger dan dat ik van The Doors gewend ben. Ten opzichte van het debuut mis ik wel de gejaagdheid en de onderhuidse spanning. Toch is ”The Soft Parade” verre van slecht. Een nummer als ”Shaman’s Blues” bevat die typische mix van rock en blues. En de titeltrack is een spannende muzikale trip waarin gelaveerd wordt tussen meerdere stijlen. Op dat nummer hoor ik ook weer de kenmerkende bezwerende stem van Morrison terug dat zo perfect bij hem past. Als geheel is ”The Soft Parade” zeker niet mijn favoriete album van The Doors, maar ik mag er toch graag naar luisteren. De titeltrack stijgt er overigens wel met kop en schouders bovenuit en alleen dat nummer maakt dat ”The Soft Parade” als album zeker de moeite waard.

"Duke's Blues" is een rijk georkestreerde bluesplaat. We hebben hier duidelijk te maken met een bluesveteraan die zich heeft omringd met uitstekende muzikanten. Wel vind ik dat het big band gehalte gedurende de plaat de overhand krijgt. Ik mis daarom soms de echte essentie en intensiteit van de blues. Als de big band achterwege blijft, leidt dit direct tot hoogtepunten in de vorm van "Glamour Girl", "Information Blues" en de geweldige afsluiter "Dyin' Flu". Ondanks de persoonlijke smaakverschillen is "Duke's Blues" gewoon een meer dan voldoende bluesplaat.

”T-Bird Rhythm” vind ik geen hoogvlieger, maar het is een alleraardigst en zeker genietbaar album. Gewoon een swingend rhythm & blues album. Dat het gitaarspelen de familie Vaughan in de genen zit, is wel duidelijk. Jimmy speelt op ”T-Bird Rhythm” prima gitaar, maar kan niet tippen aan zijn broer Stevie Ray in mijn beleving. Dat neemt niet weg dat dit album vol staat met prima shuffles. Als bluesliefhebber wordt je nergens echt verrast. De deuntjes zijn allemaal herkenbaar, maar ze worden goed uitgevoerd, dat moet gezegd worden. Luisterend naar dit album, denk ik dat The Fabulous Thunderbirds een echte live band is. Afgaande op wat ik hier hoor, zijn ze zeker in staat om een geslaagd feestje te bouwen. ”T-Bird Rhythm” laat geen onuitwisbare indruk achter, maar het is zeker een album dat de moeite waard is.

The Fratellis stonden in een keer op de muziekkaart met de aanstekelijke hit "Chelsea Dagger". Na al die tijd is het nog steeds een sterk en aanstekelijk nummer. Dat aanstekelijke geldt eigenlijk voor de hele plaat. Het is tekstueel allemaal niet hoogdravend, maar volgens mij was dat ook niet de bedoeling van de heren. Dit is gewoon een "geen gelul, gewoon lekker spelen" plaat. Zo klinkt het ook, en het is verdomd swingend, catchy en melodieus. Gewoon een lekker plaatje voor tussendoor.

Ik leerde The Gathering kennen bij de introductie van Anneke van Giersbergen op het album "Mandylion". In die tijd een verademing, waarbij rock, metal en gothic vermengd werden tot een perfecte mix. Toen hadden we nog niet eens van Within Temptation gehoord. Na verloop van tijd heeft The Gathering haar geluid verder ontwikkeld. Op "Home" bijvoorbeeld zijn de rock en metal invloeden al behoorlijk beperkt. Weinig echt stevig gitaarwerk. De nadruk ligt meer op de sfeer. Het geluid doet me denken aan een stevige versie van Portishead of Massive Attack. De stem van Anneke laveert mooi over het diverse klankentapijt dat The Gathering op "Home" laat horen. Sferisch, dromerig, meeslepend zijn termen die bij me opkomen. Dit is niet echt mijn smaak, maar na meerdere luisterbeurten grijpt het me toch. Intrigerende plaat!

"Mandylion" is de introductie van zangeres Anneke van Giersbergen. En wat voor een introductie. Het zette The Gathering direct op de kaart. Daarnaast scoorde deze plaat ook nog eens een hit met "Strange Machines". En dat in een genre dat niet bepaald toegankelijk of hitgevoelig is. Vanaf "Strange Machines" ben je direct gevangen in het meeslepende web van The Gathering en prachtige indringende, maar loepzuivere stem van Anneke van Giersbergen. De muziek is zwaar en donker, en het tempo ligt over het algemeen traag en dat draagt bij aan het intense karakter van "Mandylion". Bij tijd en wijlen gaat het tempo er helemaal uit en dan wordt je gevangen in een soort hypnotiserende trance waarbij de bas je enige leidraad is. "Mandylion" is een echte topplaat en wat mij betreft een mijlpaal in de Nederlandse muziekgeschiedenis.

"Nighttime Birds" is het tweede album met zangeres Anneke van Giersbergen in de gelederen. Net als op "Mandylion" eist ze met haar prachtige stem weer een hoofdrol op. De sound verschilt niet zoveel met "Mandylion". Zware gitaren in een log ritme (positief bedoeld) zorgen voor een meeslepende sfeer. Toch hoor je al kleine flarden van een wat meer progressiever geluid. De toetsen worden wat vaker beroerd en dat is toch een verrijking te noemen. Gevoelsmatig heb ik iets meer met "Mandylion", maar deze "Nighttime Birds" is een prima album en een bevestiging van de keuze van Anneke van Giersbergen als frontvrouw. The Gathering laat op "Nighttime Birds" horen dat ze tot de top van de Nederlandse muziekscene behoren, maar ook internationaal in het genre staan ze hun mannetje (of vrouwtje zogezegd).

In deze sobere en intieme setting komt de fantastische stem van zangeres Anneke van Giersbergen nog beter uit. Zij steelt dan ook de show op ”Sleepy Buildings”. Wel vind ik dat door de kalere instrumentatie er een stuk spanning in de muziek verloren gaat in vergelijking met de studioalbums van The Gathering. Het feit dat het een semi akoestische avond is voorkomt dat de spanning totaal wordt weggenomen. Uiteraard compenseert de stem van Anneke heel veel. Uiteindelijk vind ik ”Sleepy Buildings” vooral van toegevoegde waarde vanwege de vocalen. Hier hoor je de stem van Anneke in al haar glorie. Muzikaal vind ik het dus niet heel bijzonder, wel prettig, maar alles staat in de dienst van de vocale prestaties van Van Giersbergen.

Het geluid van The Gathering heeft in de loop der jaren een behoorlijke ontwikkeling doorgemaakt. Op een album als ”Mandylion” zijn de metalinvloeden overduidelijk; zware gitaren en logge, maar melodieuze riffs. Op ”Souvenirs” is een heel ander pallet aan geluiden te horen. De instrumentatie is voller, en het geheel heeft een mysterieus karakter. De gitaar is nog steeds te horen, maar meer dienend aan het geheel dan een doel op zich. Genuanceerder zogezegd. Persoonlijk hou ik iets meer van The Gathering ten tijde van ”Mandylion”, maar ”Souvenirs” is een heel sfeervol album dat bij tijd en wijlen dromerig klinkt. De stem van Anneke van Giersbergen eist wederom een hoofdrol op en het gedijt prachtig tussen de muzikale begeleiding. Je zweeft mee op de klanken die haar stembanden produceren. Wat dat betreft staat Anneke altijd garant voor kwaliteit. Maar ik wil de band niet tekort doen. Ondanks, of dankzij, een blikvangster als Anneke, is de muziek op ”Souvenirs” gevarieerd en divers. Eigenlijk gewoon een prima album dus.

"It's Uptown" van The George Benson Quartet laat een George Benson horen die met het grootste gemak tussen de verschillende jazzstijlen kan wisselen. Ik hoor bebop, swing, maar ook langzamere stukken. Het album is grotendeels instrumentaal, met uitzondering van "Summertime", "A Foggy Day" en "Stormy Weather". Vooral het langzame en uitgesponnen "Willow Weep for Me" vind ik erg mooi. De gehele plaat is uiterst genietbaar, maar ik moet er wel (zoals ik vaker heb met jazz) echt voor in de stemming zijn. Het grote voordeel van "It's Uptown" vind ik dat het niet alleen door blazers is gedreven, maar echt is opgebouwd rond het virtuoze spel van Benson.

"Iris" is een wereldnummer, maar de rest van de nummers op "Dizzy Up the Girl" van The Goo Goo Dolls mogen er niet bij in de schaduw staan. Wat overblijft zijn nummers die erg inwisselbaar klinken. Typisch een gevalletje van dertien in een dozijn. "Dizzy Up the Girl" blijkt een middelmatig album te zijn, met één uitschieter.

"The Good, The Bad & The Queen" is een samenwerkingsverband tussen Damon Albarn (van Blur en Gorillaz), Paul Simonon (bassist van The Clash), Simon Tong (gitarist van The Verve) en Tony Allen (drummer van onder meer Fela Kuti). Dit bonte gezelschap levert een intrigerende plaat af. Op mij komt het vooral rustgevend over. De muziek heeft een bepaalde loomheid over zich die heel ontspannend werkt. Wat dat betreft staat de productie van Danger Mouse als een huis. Ik geniet vooral van de baslijnen en-loopjes van Paul Simonon. Mooie diepe zware klanken die hypnotiserend werken. Het gitaarwerk van Simon Tong is heel anders dan zijn werk bij The Verve, maar staat in dienst van het geheel. Drummer Tony Allen zorgt voor de solide basis. De stem van Damon Albarn is herkenbaar en past precies in deze setting. De eerste luisterbeurt deed me eigenlijk niets, maar hoe vaker ik naar "The Good, The Bad & The Queen" luister hoe interessanter ik het ga vinden. Er is een onderhuidse spanning die je gedurende de hele plaat bijblijft. Een echte groeiplaat wat mij betreft.