Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Taylor McCall - Mellow War - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Taylor McCall - Mellow War
Taylor McCall heeft met Mellow War een uitstekend rootsalbum gemaakt, dat opvalt door fraai doorleefde zang, warme klanken, een bonte mix aan invloeden en vooral ook een serie uitstekende songs

Mellow War van de Amerikaanse muzikant Taylor McCall was me in eerste instantie niet opgevallen, maar toen ik het album voor het eerst beluisterde was ik direct flink onder de indruk van het tweede album van de muzikant uit South Carolina. Net al zoveel van zijn collega’s laat Taylor McCall zich inspireren door rootsmuziek uit het verleden en weet hij hoe een warmbloedig rootsalbum moet klinken. Met zijn emotievolle stem streeft de Amerikaanse muzikant de meeste van zijn concurrenten voorbij en dat doet hij ook met de zeer aansprekende songs op zijn tweede album. Ik selecteer meestal vooral albums van vrouwelijke singer-songwriters in dit genre, maar Mellow War van Taylor McCall wil ik zeker niet laten liggen.

Op de cover van Mellow War, het tweede album van de Amerikaanse singer-songwriter Taylor McCall, zien we zijn grootvader tijdens zijn diensttijd in Vietnam. Mellow War is opgedragen aan de grootvader van Taylor McCall, die de Amerikaanse muzikant ook al inspireerde op zijn debuutalbum Black Powder Soul. Omdat ik een duidelijke voorkeur heb voor vrouwenstemmen viel dat album in 2021 tussen wal en schip en daar was ook Mellow War bijna terecht gekomen. Dat zou jammer zijn geweest, want op zijn tweede album maakt Taylor McCall nog wat meer indruk dan op zijn debuutalbum, dat me inmiddels overigens ook dierbaar is.

Met Mellow War heeft Taylor McCall een album afgeleverd dat op het eerste gehoor vooral binnen de lijntjes van de Amerikaanse rootsmuziek kleurt, maar het levert zeker geen dertien in een dozijn rootsalbum op. De Amerikaanse muzikant slaagt er allereerst in om zijn songs te voorzien van een bijzondere lading. Het zijn songs die zich direct stevig opdringen en die vervolgens nauwelijks los zijn te laten.

Dat heeft vooral te maken met de zang van Taylor McCall, die met veel emotie zingt en beschikt over een mooie maar ook ruw en doorleefd klinkende stem. Het is een stem die me afwisselend aan Ryan Adams en David Gray doet denken en dat zijn twee stemmen die ik zeer kan waarderen. In muzikaal opzicht zit Taylor McCall veel dichter bij Ryan Adams dan bij David Gray, al staan er een aantal songs op het album die ik met enige fantasie ook best op een David Gray album kan voorstellen. Heartbreaker van Ryan Adams is wat mij betreft relevanter vergelijkingsmateriaal en dat moet genoeg zeggen over de kwaliteit van Mellow War van Taylor McCall.

Over de rauwe maar ook mooie stem van de Amerikaanse muzikant heb ik het al gehad, maar de zang, die hier en daar overigens prachtig wordt ondersteund door vrouwenstemmen, is niet het enige dat opvalt bij beluistering van het album. In muzikaal opzicht doet Taylor McCall misschien geen opzienbarende dingen, maar in vrijwel alle tracks valt het mooie gitaarwerk op en hiernaast valt vooral de trefzekere inzet van orgels op. Mellow War is niet heel eenkennig wanneer het gaat om het verwerken van invloeden en kan binnen de Amerikaanse rootsmuziek op een redelijk breed terrein uit de voeten, met folk, country, soul en blues als belangrijkste ingrediënten.

Doorleefde zang en mooie klanken vormen de basis van een goed album, maar zonder goede songs ben je nog nergens. De songs op Mellow War vallen wat mij betreft in positieve zin op. Het zijn songs die op een of andere manier direct vertrouwd klinken, maar het zijn ook songs die na meerdere keren horen nog steeds in positieve zin de aandacht trekken. Mellow War van Taylor McCall is een album met vooral wat langzamere songs, die dankzij de ijzersterke zang en de warme klanken, bijzonder aangenaam in het gehoor liggen. Het zijn songs die hier en daar stevig putten uit het verleden, maar de muzikant uit South Carolina maakt zeker geen retro. Taylor McCall moet concurreren met een legioen aan soortgenoten, maar ik vind Mellow War eigenlijk in alle opzichten beter dan het gemiddelde mannelijke singer-songwriter album van het moment en het is een album dat vooralsnog alleen maar beter wordt. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Taylor Rae - Mad Twenties (2021) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Taylor Rae - Mad Twenties (2021)
Met The Void leverde de Amerikaanse muzikante Taylor Rae vorige week een van de beste albums van het moment af, maar ook haar in 2021 verschenen debuutalbum Mad Twenties is van een ongekend hoog niveau

Ik denk de ontwikkelingen binnen de popmuziek en zeker ook de Amerikaanse rootsmuziek goed bij te houden, maar desondanks maakte ik vorige week pas kennis met het talent van Taylor Rae, die in de Verenigde Staten inmiddels toch al een aantal jaren stevig aan de weg timmert. The Void vond ik vorige week echt een sensationeel goed album en dat durf ik ook wel te zeggen over het debuutalbum van Taylor Rae, dat bijna vier jaar geleden verscheen. Mad Twenties klinkt in muzikaal opzicht net wat anders dan The Void, maar ook op haar debuutalbum imponeert Taylor Rae met haar prachtige stem. Alle reden om ook dit album nog eens in de schijnwerpers te zetten.

Vorige week werd ik zeer aangenaam verrast door The Void, het tweede album van de Amerikaanse singer-songwriter Taylor Rae. Het album werd me aangeprezen als een zeer aangenaam countrypop album en daar ben ik zeker niet vies van, maar The Void is echt veel meer dan dat.

Taylor Rae leverde vorige week met The Void een verrassend veelzijdig Amerikaans rootsalbum af, dat zowel in muzikaal als in vocaal opzicht hoogstaand mag worden genoemd en dat ook nog eens vol staat met geweldige songs, die zich direct opdringen en je vervolgens steeds dierbaarder worden.

Sindsdien koester ik de stem en het bluesy gitaarspel van Taylor Rae en hetzelfde doe ik met de songs op The Void, dat ik schaar onder de beste albums die 2025 tot dusver heeft opgeleverd. The Void was mijn eerste kennismaking met de muziek van Taylor Rae, waardoor ik er niet één maar direct twee geweldige albums bij kreeg de afgelopen week.

In het najaar van 2021 verscheen immers haar debuutalbum Mad Twenties en ook het debuutalbum van Taylor Rae is een fantastisch album. Ik begrijp er echt helemaal niets van dat ik het album destijds heb gemist, want het album kreeg in de Verenigde Staten uitstekende recensies en wist me, net als The Void vorige week, binnen een paar noten te overtuigen.

Dat deed Taylor Rae ook op Mad Twenties in eerste instantie vooral met haar stem. De muzikante die werd geboren in Santa Cruz in California, maar inmiddels al een tijdje vanuit Austin, Texas, opereert, is echt een exceptioneel goede zangeres. Ze zingt met gevoel en met kracht en beschikt ook nog eens over een hele mooie en warme stem. Het is een stem vol soul, blues, jazz en folk die me af en toe wel wat aan Norah Jones doet denken, maar een duidelijk eigen sound heeft.

Alleen door de zang vind ik Mad Twenties al een geweldig album, maar ook de muziek op het album is prachtig. Ook op Mad Twenties kan Taylor Rae op een breed terrein binnen de Amerikaanse rootsmuziek uit de voeten, wat zorgt voor een gevarieerd album. Het is een album dat wat ingetogener klinkt dan het vorige week verschenen The Void, maar ook op Mad Twenties raakt Taylor Rae continu de juiste snaar.

Het debuutalbum van Taylor Rae werd gemaakt met een beperkt aantal muzikanten en met de ervaren Nashville producer William Gawley, die het album heeft voorzien van een zeer smaakvol geluid. Het is een geluid waarin de prachtige stem van Taylor Rae uitstekend tot zijn recht komt.

De jonge Amerikaanse muzikante weet zich op haar debuutalbum niet alleen te onderscheiden als zangeres, maar zeker ook als songwriter, want wat schreef ze nog als twintiger een serie geweldige songs. Het zijn tijdloos klinkende songs, zeker als Taylor Rae kiest voor jazzy songs, maar het zijn ook songs die niet fantasieloos voortborduren op muziek uit het verleden.

Ik werd vorige week van mijn sokken geblazen door The Void, maar Mad Twenties is minstens even goed. Het zijn twee toch wel wat verschillende albums, waartussen ik niet graag zou moeten kiezen. Gelukkig hoeft dat niet, want met Mad Twenties en The Void heb ik er twee albums bij die hier nog heel vaak voorbij gaan komen. Ik ken de muziek van Taylor Rae maar net wat meer dan een week, maar ik durf me absoluut een fan te noemen van deze bijzondere Amerikaanse muzikante. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Taylor Rae - The Void - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Taylor Rae - The Void
Taylor Rae trok in Verenigde Staten al flink de aandacht met haar prima debuutalbum Mad Twenties en laat op het minstens even goede The Void horen dat haar vorige album zeker geen toevalstreffer was

Taylor Rae werd mij aangeprezen als countrypop ster, maar met countrypop heeft haar muziek niets te maken. De muzikante uit Austin, Texas, verwerkt vooral invloeden uit de folk, blues en jazz in tijdloos klinkende Amerikaanse rootsmuziek en singer-songwriter pop. In muzikaal opzicht valt vooral het bluesy gitaarspel op, maar het is de stem van Taylor Rae die de meeste aandacht trekt. De Amerikaanse muzikante beschikt over een mooie stem, die zich als de spreekwoordelijke warme deken om je heen slaat. Alles op The Void klinkt even aangenaam, wat het album al snel onweerstaanbaar maakt, maar het tweede album van Taylor Rae ademt ook kwaliteit.

Mad Twenties, het in de herfst van 2021 verschenen debuutalbum van Taylor Rae, deed het in de Verenigde Staten heel erg goed, maar heeft in Europa volgens mij nauwelijks aandacht gekregen. Ik had het album tot voor kort zelf ook nog nooit beluisterd, maar ben echt aangenaam verrast door het eerste album van Taylor Rae.

De singer-songwriter uit Austin, Texas, krijgt hier en daar het label countrypop opgeplakt, maar op Mad Twenties laat ze een verrassend veelzijdig geluid horen, dat zowel binnen de Amerikaanse rootsmuziek als binnen de singer-songwriter pop op een breed terrein uit de voeten kan.

De belangrijkste reden om alsnog naar Mad Twenties, waarop ik zeker nog terug ga komen, te luisteren is het feit dat Taylor Rae deze week haar tweede album heeft uitgebracht. Het is een album waaraan ik, na mijn kennismaking met Mad Twenties, begon met hele hoge verwachtingen, maar ook The Void heeft me zeker niet teleurgesteld.

Het album opent prachtig met een akoestische gitaar en de stem van Taylor Rae, die ook op haar tweede album makkelijk indruk maakt met haar stem. Wanneer de openingstrack na een tijdje wat voller wordt ingekleurd is er direct weer het warme en volstrekt tijdloze geluid dat het debuutalbum van Taylor Rae zo mooi en bijzonder maakte en dat gemaakt lijkt voor lome zondagen.

Het is een geluid dat nog mooier, warmer en smaakvoller klinkt dan op het debuutalbum van de Texaanse muzikante en dat de hand van een ervaren producer verraadt. Dat is de met een Grammy beloonde muzikant en producer Eric Krasno zeker, al moet ik toegeven dat zijn naam bij mij geen belletje deed rinkelen.

Taylor Rae maakte haar nieuwe album met een zeer compacte band en tekent zelf voor prachtig gitaarspel. Het is gitaarspel dat akoestisch en folky kan klinken, maar op The Void is ook een belangrijke rol weggelegd voor elektrisch versterkt bluesy gitaarspel, dat de songs op het album voorziet van een heerlijk loom karakter.

Het zorgt ook op het nieuwe album van Taylor Rae weer voor een tijdloos en soms wat nostalgisch aandoend geluid met invloeden uit de folk, blues, country en jazz. Het is een warm en zeer aangenaam geluid en het is een geluid waarin de mooie en eveneens warme stem van Taylor Rae uitstekend gedijt.

Het is een stem die me af en toe wel wat doet denken aan die van Norah Jones en dat is wat mij betreft een groot compliment. De gloedvolle zang op het album past perfect bij de stemmige klanken op het album en weet zich wat mij betreft in positief opzicht te onderscheiden binnen het aanbod van het moment. Dat doet de Amerikaanse muzikante niet alleen met de muziek op The Void en met haar stem, maar ook met de songs, die niet alleen tijdloos klinken, maar ook kwaliteit ademen.

Toen ik eerder deze week naar Mad Twenties luisterde verbaasde het me dat dit album in Nederland echt nauwelijks aandacht heeft gekregen. Ook The Void duikt niet op in de meeste lijsten met nieuwe albums en ook qua recensies is het nog redelijk stil, buiten een Britse recensie waarin het album wordt vergeleken met Deeper Well van Kacey Musgraves. Dat hoor ik er zelf niet direct in, al is de sfeer op beide albums wel deels vergelijkbaar. Het maakt The Void van Taylor Rae voor mij nog wat onweerstaanbaarder. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Taylor Swift - 1989 (Taylor's Version) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Taylor Swift - 1989 (Taylor's Version)
Taylor Swift vervolgt het uitbrengen van nieuwe versies van haar eerste zes albums met Taylor’s Version van 1989 uit 2014, dat destijds haar eerste echte popalbum was en dat in de nieuwe versie een stuk frisser klinkt

Ik had een jaar of tien geleden niet zo heel veel met de muziek van Taylor Swift, maar de remakes van haar eerste albums laten keer op keer horen dat ik het destijds niet bij het juiste eind had. 1989 kende ik eigenlijk vooral van de versie die Ryan Adams maakte van het album, maar de deze week verschenen nieuwe versie van het album laat horen dat Taylor Swift op haar eerste volledige popalbum sleutelde aan een geluid dat veel impact zou hebben. Ook dit keer klinkt Taylor’s Version een stuk beter dan het origineel, enerzijds door de mooiere productie en anderzijds door de veel betere zang. Ook de nieuwe versie van 1989 is hierdoor verre van overbodig.

Taylor Swift is momenteel druk bezig met The Eras Tour, die volgend jaar zomer Nederland aandoet, maar ook het project waarin ze haar eerste zes albums opnieuw opneemt vordert intussen gestaag. Na de Taylor’s Version van Fearless (2008), Red (2012) en Speak Now (2010) is deze week de remake van 1989 uit 2014 verschenen, wat betekent dat we alleen de nieuwe versies van Taylor Swift (2006) en Reputation (2017) nog tegoed hebben. Het is een dikke vinger voor haar toenmalige platenmaatschappij Big Machine Records en haar vorige manager, maar inmiddels zal ook duidelijk zijn dat Taylor Swift niet alleen de koningin onder de popprinsessen is, maar ook een zeer gewiekste zakenvrouw.

Alle albums die een remake krijgen stammen uit de tijd voordat Taylor Swift zich waagde aan indiefolk of indiepop. Waar de eerder dit jaar verschenen remake van Speak Now nog stevig was verankerd in de countrypop is 1989 een echt popalbum. Voorganger Red hinkte misschien nog op twee gedachten, maar op 1989 ging Taylor Swift voor het eerst voor de volle 100 procent voor de pop. Dat 1989 ook een album vol prima songs is werd in 2015 overigens al onderkend door Ryan Adams, die het album integraal coverde.

Ik heb zelf altijd meer gehad met de countrypop van Taylor Swift en nog veel meer met de indiepop van Midnights en de indiefolk van Folklore en Evermore en eerlijk gezegd vond ik 1989 tot voor kort, samen met Reputation, een van de mindere albums van Taylor Swift. Ik was echter zeer gecharmeerd van de remake van Red vorig jaar en ook Taylor’s Version van 1989 bevalt me wel.

De originele versie van 1989 werd grotendeels geproduceerd door Britney Spears producer Max Martin en zijn landgenoot Shellback. Voor de nieuwe versie werd een beroep gedaan op Christopher Rowe en op de momenteel zeer gewilde en ook zeer kundige Jack Antonoff, die overigens ook op de originele versie van het album van de partij was. Ook op Taylor’s Version van 1989 blijft Taylor Swift redelijk dicht bij de originele versies van de songs, maar het klinkt allemaal wel wat strakker, frisser en eigentijdser en bovendien vind ik ook dit keer de zang veel beter op de nieuwe versie.

Een ander voordeel van de remakes zijn de extra tracks en die zijn er ook dit keer, waardoor de nieuwe versie van Red bestaat uit 21 songs en ruim vijf kwartier muziek bevat. De Deluxe versie van het album voegt nog een track toe (met Kendrick Lamar). Het zijn absoluut interessante extra’s, waardoor de nieuwe versie van 1989 een stuk aantrekkelijker is dan het origineel.

Met de kennis van nu valt op dat Taylor Swift negen jaar geleden op de proppen kwam met een elektronisch popgeluid, dat niet zo heel ver is verwijderd van de popmuziek die momenteel wordt gemaakt. Taylor’s Version van 1989 misstaat daarom totaal niet binnen het aanbod van het moment en ik moet zeggen dat ik de goed geproduceerde popliedjes een stuk aantrekkelijker en interessanter vind dan in 2014.

Het wordt nu even doorbijten, want de nieuwe versies van het titelloze debuutalbum van Taylor Swift uit 2006 en Reputation uit 2017 lijken me een stuk minder interessant dan de vier albums die nu zijn verschenen. Het wordt zo langzamerhand bovendien wel eens tijd voor de opvolger van Midnights, maar dat zal nog wel even duren. Tot die tijd vormen de mooi opgepoetste en van betere en meer volwassen zang voorziene remakes van de oudere albums een aardige kennismaking met albums die ik destijds, ten onrechte, niet heel serieus nam. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Taylor Swift - Evermore - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Taylor Swift - Evermore
Taylor Swift maakte, echt totaal onverwacht, met Folkore een van de allerbeste albums van 2020 en doet er met het al even plotseling verschenen Evermore gewoon nog een schepje bovenop

Taylor Swift was voor mij nooit veel meer dan een “guilty pleasure”, tot afgelopen zomer Folkore verscheen. Folklore is een singer-songwriter album van een ontzettend hoog niveau en duikt dan ook niet voor niets op in heel veel jaarlijstjes. In deze inmiddels verschenen jaarlijstjes is natuurlijk geen plek voor het al even plotseling verschenen Evermore, maar na flink wat keren horen sla ik het tweede 2020 album van Taylor Swift misschien nog wel hoger aan. Evermore is in productioneel, muzikaal en vocaal opzicht een geweldig album en het is ook nog een album met songs die je vanaf de eerste keer horen voorgoed wilt koesteren. Taylor Swift was misschien een “guilty pleasure”, maar wat ben ik onder de indruk van Folklore en het misschien nog wel betere Evermore.

Dat Taylor Swift twee gezichten heeft wisten we al een aantal jaren. De Amerikaanse muzikante debuteerde ooit als countryzangeres, maar transformeerde na een paar succesvolle jaren moeiteloos in een nog veel succesvollere popprinses. In de zomer van dit jaar kwam er nog een derde gezicht bij, want gedurende de Amerikaanse corona lockdown stampte Taylor Swift samen met onder andere The National voorman Aaron Dessner een prachtig album uit de grond.

Het uitvoerig geprezen Folklore duikt deze weken hoog op in nogal wat jaarlijstjes en daar valt echt helemaal niets op af te dingen. Folklore kwam deze zomer uit het niets en kreeg deze week, wederom uit het niets, gezelschap van een nieuw album, Evermore.

Ook voor Evermore (officieel gespeld zonder hoofdletters, maar daar slaat mijn grammaticacontrole van op hol) deed Taylor Swift weer een beroep op Aaron Dessner en ook Justin Vernon (aka Bon Iver) en topproducer Jack Antonoff zijn wederom van de partij. Aaron Dessner trommelde voor een van de tracks op het album The National op, terwijl in andere tracks Bon Iver en het trio HAIM zijn te horen.

In muzikaal opzicht ligt Evermore in het verlengde van Folklore. Voor Taylor Swift begrippen zijn zowel de instrumentatie als de productie ook dit keer betrekkelijk sober te noemen. Beiden zijn bovendien zeer smaakvol en schuwen het avontuur niet. Het zijn verder ook dit keer de details die er toe doen, met een speciale vermelding voor het bijzonder fraaie gitaarwerk op het album.

Ook de zang op Evermore is vergelijkbaar met die op Folklore. Het is zang zonder opsmuk en het is zang die laat horen dat Taylor Swift een geweldige zangeres is, wat onder de wat schreeuwerige producties van haar popalbums wel eens ondersneeuwde.

Toen het nieuwe album van Taylor Swift 24 uur voor de release werd aangekondigd, kon ik me niet voorstellen dat Evermore zou kunnen tippen aan het geweldige Folkore, maar nu het nieuwe album voor de zoveelste keer voorbij komt, denk ik dat Taylor Swift het toch geflikt heeft.

Evermore is in alle opzichten een fantastisch album. De instrumentatie en productie zijn prachtig en strelen het oor en prikkelen de fantasie een uur lang uitvoerig. Taylor Swift zingt prachtig en heeft een serie geweldige songs geschreven, die ook in tekstueel opzicht interessant zijn.

Voor mij geldt persoonlijk dat hoe ingetogener de songs van Taylor Swift zijn hoe mooier (het wonderschone Champagne Problems is voor mij een van de hoogtepunten op het album en er staan meer songs op het album die worden gedragen door piano en zang), maar ook de wat voller ingekleurde en geproduceerde songs zijn stuk voor stuk kunststukjes.

Taylor Swift is als countryzangeres en als popprinses met de nodige scepsis ontvangen, maar de twee albums die de Amerikaanse singer-songwriter dit jaar heeft afgeleverd hebben zelfs haar grootste critici tot zwijgen gebracht en dat ondanks het feit dat ze de toegankelijke pop zeker niet helemaal heeft afgezworen op Folklore en Evermore.

De corona pandemie heeft het afgelopen jaar gezorgd voor heel veel ellende, maar het heeft Taylor Swift geïnspireerd tot twee fantastische albums, waarvan Evermore op dit moment mijn favoriet is. Iedereen die een jaar geleden had beweerd dat Taylor Swift in 2021 met twee albums hoog in mijn jaarlijstje zou eindigen had ik zonder enige twijfel voor gek verklaard, maar het gaat absoluut gebeuren. Erwin Zijleman

Volledige recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Taylor Swift - Fearless (Taylor's Version) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Dertien jaar geleden moest ik er niet veel van hebben, maar op de remake van haar tweede album Fearless laat Taylor Swift horen dat ze echt hele goede countrypop kan maken

Voor de zoveelste keer geeft Taylor Swift de muziekindustrie de middelvinger. Ze heeft de rechten op haar eerste zes albums niet meer in haar bezit, maar de Amerikaanse muzikante gaat niet mokken, maar maakt ze gewoon opnieuw. Samen met twee topproducers en een stel geweldige muzikanten wordt Fearless uit 2008 opnieuw uitgevonden en ondanks het feit dat Taylor Swift behoorlijk dicht bij het origineel blijft, is Fearless (Taylor’s Version) echt een stuk beter dan dit origineel. In 2008 was countrypop nog niet mijn ding, maar inmiddels kan ik er wel mee uit de voeten en kan ik alleen maar concluderen dat de 2021 versie van Fearless een van de beste albums in het genre is.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Taylor Swift - Midnights (3am Edition) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Taylor Swift - Midnights (3am Edition)
Na twee fantastische indiefolk albums in 2020 en twee geslaagde remakes van eerdere countrypop albums in 2021, keert Taylor Swift in 2022 terug naar de pop met wederom een geweldig album

Ik had stiekem gehoopt op een vervolg op Folklore en Evermore, maar op Midnights keert Taylor Swift terug naar de pop. Het is gelukkig wel pop van een niveau dat maar weinig muzikanten gegeven is. Samen met topproducer Jack Antonoff en in de op het allerlaatste moment toegevoegde bonustracks toch ook nog met Aaron Dessner, grossiert Taylor Swift in heerlijk lome en voornamelijk elektronisch ingekleurde popliedjes. Het zijn popliedjes die opvallen door de prachtige instrumentatie en productie en natuurlijk door de mooie stem van Taylor Swift, maar het zijn ook weer popliedjes die het eigenzinnige talent van de Amerikaanse muzikante laten horen. Knap dat ze het weer flikt.

Taylor Swift maakte op hele jonge leeftijd uitstekende countrypop, die ze na een aantal zeer succesvolle albums verruilde voor pure pop. In 2020 verraste de Amerikaanse muzikante met twee geweldige indiefolk albums, Folklore en Evermore, waarop ze samenwerkte met onder andere Jack Antonoff, Aaron Dessner en Justin Vernon (Bon Iver). Vorig jaar waren er de eveneens interessante remakes van haar albums Fearless en Red, maar voor nieuw werk van Taylor Swift moesten we wachten tot deze week.

Gisteren verscheen Taylor Swift’s nieuwe album Midnights, dat een paar uur na de release al gezelschap kreeg van de 3am Edition met zeven extra tracks. De laatstgenoemde versie van Midnights bevat maar liefst 70 minuten muziek en twintig songs. De zeven extra tracks op de 3am Edition maakte Taylor Swift samen met The National voorman Aaron Dessner, maar alle andere tracks dragen het stempel van topproducer Jack Antonoff, die ook meeschreef aan alle songs op de standaard editie van Midnights.

Je hoeft niet lang te luisteren naar Midnights om te kunnen concluderen dat Taylor Swift op haar nieuwe album de indiefolk van Folklore en Evermore weer achter zich laat en terugkeert naar de pop. De meeste songs op Midnights zijn vooral met elektronica ingekleurd en sluiten aan bij de aanstekelijke pop die Taylor Swift al eerder maakte. Het nieuwe album zal daarom mogelijk niet aan de smaak vallen bij een deel van de nieuwe zieltjes die Taylor Swift won met Folklore en Evermore, maar Midnights moet zeker niet te snel worden afgeschreven.

Zowel Jack Antonoff als Aaron Dessner hebben in productioneel opzicht vakwerk geleverd met de stem van Taylor Swift prachtig prominent in de mix. Midnights klinkt echt fantastisch en klinkt gelukkig zeker niet als een dertien in een dozijn popalbum. Taylor Swift staat ook dit keer garant voor in kwalitatief opzicht uitstekende songs en ze vertolkt ze zoals gewoonlijk met veel gevoel. De Amerikaanse muzikante is vanaf het begin van haar carrière een uitstekende zangeres, maar ze laat ook nog steeds groei horen.

Ik hou zelf wel van goed gemaakte popmuziek en hoewel ik Folklore en Evermore net wat hoger aansla dan Midnights, ben ik na een paar keer horen behoorlijk onder de indruk van het nieuwe album van Taylor Swift. Zelfs de 70 minuten van de 3am Edition van het album vliegen voorbij en tussen de twintig songs op het album zit er niet een die tegenvalt.

Taylor Swift kiest op haar nieuwe album misschien weer voor de pure pop die ze eerder maakte, maar ze laat ook horen dat ze een eigenzinnige muzikante is die geen blad voor de mond neem in teksten, die door Spotify in veel gevallen als expliciet worden aangeduid. Ook in muzikaal opzicht heeft het album, dat in de meeste songs de sfeer van de nacht ademt, heel veel moois te bieden.

De vooral elektronisch ingekleurde en meestal wat loom klinkende popmuziek op Midnights dringt zich, als je vatbaar bent voor dit soort popmuziek, echt genadeloos op en hoewel het songs zijn die vrijwel onmiddellijk bekend in de oren klinken en die in veel gevallen niet hadden misstaan op de eerdere popalbums van Taylor Swift, is Midnights net als Folklore en Evermore een album dat nog lang beter wordt.

Ik had, net als veel andere muziekliefhebbers, wel een beetje gehoopt op een vervolg op Folklore en Evermore, maar Midnights heeft me zeker niet teleurgesteld. Integendeel zelfs. En als dan ook Lana Del Rey nog meezingt in het heerlijke Snow On The Beach kan ik alleen maar smelten voor de zoete verleidingen van Taylor Swift. Prima album weer. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Taylor Swift - Red (Taylor's Version) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Taylor Swift - Red (Taylor's Version)
Taylor Swift vindt nog maar eens van haar eerdere albums opnieuw uit en slaagt er in om iets toe te voegen aan de originele versie van Red, waarmee ze in 2012 transformeerde in een popprinses

Taylor Swift haalde vorig jaar met twee albums de top 10 van mijn jaarlijstje. Dat gaat haar dit jaar niet lukken, maar ik ben absoluut gecharmeerd van de nieuwe versies die ze dit jaar heeft gemaakt van twee van haar oude albums, waarvan ze rechten op de masters verloor. Na het prima countrypopalbum Fearless vindt Taylor Swift deze week Red opnieuw uit. Het is het album waarop ze de countrypop verruilde voor de pop en waarmee ze een wereldster werd. Ik hoor zelf liever de twee albums van vorig jaar, maar op ‘Taylor’s Version’ van Red valt absoluut veel te genieten. Het album klinkt fantastisch, Taylor Swift zingt geweldig en de songs op het album zijn gewoon heel goed.

Dat Taylor Swift zich niet laat piepelen door de muziekindustrie was al bekend. Toen ze een paar jaar geleden niet tevreden was over de vergoeding die ze kreeg voor haar muziek op de streaming media diensten, haalde ze haar zeer succesvolle albums hier gewoon van af. Ook het feit dat ze zelf niet meer beschikt over de rechten op de masters van haar eerste zes albums heeft de Amerikaanse muzikante alleen maar strijdbaarder gemaakt.

Eerder dit jaar verscheen al een nieuwe versie van haar tweede album Fearless uit 2008 en deze week is het de beurt aan ‘Taylor’s Version’ van Red uit 2012. Met Fearless brak Taylor Swift definitief door als countrypopprinses, terwijl ze de countrypop op Red definitief verruilde voor de pure pop en een wereldster werd.

Vorig jaar liet Taylor Swift op de jaarlijstjeswaardige albums Folklore en Evermore horen dat ze ook uit de voeten kan met indiefolk, maar dit jaar ligt de nadruk op het opnieuw uitvinden van haar oudere werk, al is het maar om de huidige eigenaar van de masters van haar eerste zes albums dwars te zitten.

De Amerikaanse muzikante heeft zich zeker niet makkelijk afgemaakt van de remake van Red, dat volgens velen haar beste album is. De nieuwe versie van Red bevat maar liefst twee uur en tien minuten muziek en voegt veertien songs toe aan de zestien songs van de oorspronkelijke versie van Red.

Ook voor de nieuwe versie van Red werd weer een flink blik topproducers open getrokken, onder wie Aaron Dessner en Jack Antonoff, die Taylor Swift vorig jaar ook bijstonden op Folklore en Evermore en zich nu focussen op de nieuwe tracks., terwijl voor de songs van het originele album de originele producers werden uitgenodigd, onder wie Christopher Rowe en Jacknife Lee. Hiernaast laat Taylor’s Version van Red bijdragen horen van onder andere Phoebe Bridgers, Ed Sheeran, Gary Lightbody en Chris Stapleton.

Red is niet mijn favoriete album van Taylor Swift, daarvoor kies ik toch voor Folklore of Evermore, maar net als de eerder dit jaar verschenen nieuwe versie van Fearless, gaat ook de nieuwe versie van Red er in als koek. Ook de nieuwe versie van Red is prachtig geproduceerd en knalt uit de speakers. De stem van Taylor Swift is de afgelopen jaren mooier geworden, waardoor de nieuwe versie van Red ook in vocaal opzicht beter is dan het origineel. Net als dit origineel staat Taylor’s Version van Red vol met geweldige songs, die met nog wat meer vuur en kracht worden uitgevoerd, zeker als een oude geliefde een veeg uit de pan moet krijgen.

Red is zoals gezegd het album waarmee Taylor Swift de countrypop verruilde voor de pure pop en hiermee Nashville voor Los Angeles. In een aantal tracks is het me net wat teveel pop en verlang ik onmiddellijk naar de nieuwe versie van Fearless en vooral naar de twee albums van vorig jaar, maar er staan ook flink wat geweldige songs op Red.

Waar ik op voorhand wat bang was dat het album na de originele songs van Red als een nachtkaars uit zou gaan, vind ik het tweede deel van Taylor’s Version van Red misschien nog wel beter, zeker als Phoebe Bridgers opduikt in het fraaie Nothing New, een van mijn favorieten op het album. Op naar de volgende remake (van het sterke 1989 bijvoorbeeld), maar hopelijk is er in 2022 ook weer tijd voor een nieuw album. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Taylor Swift - Speak Now (Taylor's Version) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Taylor Swift - Speak Now (Taylor's Version)
Taylor Swift vervolgt het opnieuw opnemen van haar eerste zes album met Taylor’s Version van Speak Now uit 2010 en slaagt er opnieuw in om het album frisser en mooier te laten klinken dan het origineel

Als Taylor Swift de rechten van haar eerste zes albums niet was kwijtgeraakt aan haar voormalige manager, was ze waarschijnlijk nooit op het idee gekomen om de albums opnieuw op te nemen. Het is wel een goed idee, want de albums die ze als tiener maakte klinken in de nieuwe versies echt een stuk beter. Het geldt ook weer voor Taylor’s Version van Speak Now, dat in muzikaal, productioneel en vocaal opzicht een flinke boost heeft gekregen. Speak Now was in 2010 een wat volwassener album van Taylor Swift en het blijft razend knap wat ze op haar negentiende wist te presteren. Ik heb liever Folklore, Evermore en Midnights dan Speak Now, maar ook dat is in Taylor’s Version een mooi en interessant album.

Taylor Swift staat in de zomer van 2024 drie keer in de Johan Cruyff Arena als onderdeel van The Eras Tour en gaat vanmiddag met speels gemak alle kaarten voor deze concerten verkopen. Er is deze week nog meer Taylor Swift nieuws, want de Amerikaanse muzikante bracht ook een nieuwe versie van haar album Speak Now uit 2010 uit.

De Amerikaanse megaster verloor een paar jaar geleden de muziekrechten van haar eerste zes albums toen ze haar platenmaatschappij Big Machine Records verliet en haar voormalige manager er met de rechten vandoor ging en liet het hier niet bij zitten. Ze kondigde aan de zes albums opnieuw op te nemen en uit te brengen met de toevoeging Taylor’s Version. Na nieuwe versies van haar tweede album Fearless uit 2008 en haar vierde album Red uit 2012 verschijnt deze week Taylor’s Version van Speak Now, waarmee de Amerikaanse muzikante halverwege het ambitieuze project is.

Er is wel wat kritiek op het project, maar persoonlijk ben ik blij met de nieuwe versies van de vroege albums van Taylor Swift. De Amerikaanse muzikante was immers piepjong toen ze haar eerste albums opnam en haar stem is sindsdien mooier en rijper geworden. Ook in muzikaal en productioneel opzicht viel er nog wel wat te verbeteren aan de albums, die deels werden opgenomen voordat Taylor Swift een wereldster werd.

Iedereen die Taylor Swift het afgelopen decennium heeft gevolgd kent haar als maker van uitstekende indiepop en indiefolk en als popprinses, maar Speak Now stamt nog uit de tijd waarin Taylor Swift in Nashville aan de weg timmerde als countrypopster. Taylor Swift was pas 19 jaar toen de originele versie van het album werd opgenomen, maar het was toch al haar derde album.

Op de eerste twee albums vertrouwde de jonge Amerikaanse zangeres nog deels op de songwriting skills van anderen, maar de songs op Speak Now schreef ze allemaal zelf. Het is een prestatie van formaat, want het derde album van Taylor Swift staat vol met songs die zich genadeloos opdringen, al vind ik persoonlijk de songs op haar tweede album Fearless net wat sterker.

Iedereen met een allergie voor de behoorlijk gepolijste Nashville countrypop zal ook Taylor’s Version van Speak Now niet kunnen waarderen, maar ik vind het een geweldig album, al is het oprekken tot zeven kwartier muziek wel wat veel. Nashville countrypop is absoluut een van mijn voornaamste guilty pleasures, maar Taylor’s Version van Speak Now is te goed voor een guilty pleasure.

De Amerikaanse muzikante heeft de remake van haar derde album voorzien van een wat smaakvoller en natuurlijker geluid, al blijft ze redelijk dicht bij de originelen. In vocaal opzicht vind ik de nieuwe versie van Speak Now echt veel beter, want de stem van de Amerikaanse muzikante is niet alleen mooier en rijper geworden, maar ze is ook beter gaan zingen en zingt bovendien met meer gevoel.

Zeker liefhebbers van Folklore en Evermore, de indiefolk albums van Taylor Swift uit 2020 en 2021, zullen Speak Now wat aan de gladde kant vinden, maar liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek met een al dan niet geheime liefde voor pop kunnen met dit album prima uit de voeten.

Ook ik vind de laatste albums van Taylor Swift een stuk interessanter dan haar vroege werk, maar luister naar Speak Now met de kennis dat Taylor Swift pas 19 jaar oud was toen ze het opnam en een diepe buiging is op zijn plaats. Ik kijk zeer uit naar de opvolger van Midnights, die door de eindeloze tour nog wel even op zich zal laten wachten, maar ook Taylor’s Version van met name 1989 kan bij mij op een warm onthaal rekenen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Taylor Swift - The Life Of A Showgirl - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Taylor Swift - The Life Of A Showgirl
Taylor Swift was de afgelopen jaren goed voor een serie geweldige albums, maar mede door een wat ongelukkige producerskeuze doet ze op het deze week verschenen The Life Of A Showgirl wat mij betreft een flinke stap terug

Heel veel popzangeressen zouden tekenen voor een album van het niveau van The Life Of A Showgirl, maar voor Taylor Swift vind ik het wat te mager. Ik had geen hoge verwachtingen van de keuze voor het producers duo Max Martin en Shellback en die verwachtingen komen uit. The Life Of A Showgirl mist de bijzondere spanning en lading van de vorige albums en klinkt te vaak wat gewoontjes. Aan de andere kant is The Life Of A Showgirl wel een Taylor Swift album en dus een album van een bovengemiddeld goede songwriter. Dat hoor je af en toe op The Life Of A Showgirl, maar ik begin toch ook alweer snel te verlangen naar folklore, evermore, Midnights en The Tortured Poets Department.

Ik zal mezelf niet snel een Swiftie noemen, maar ik heb de afgelopen vijf jaar wel heel veel geluisterd naar de muziek van de Amerikaanse popster. Taylor Swift heeft in die vijf jaar immers heel veel of zelfs bijna onwaarschijnlijk veel mooie muziek gemaakt. Ik vind folklore (2020), evermore (2020), Midnights (2022) en The Tortured Poets Department (2024) stuk voor stuk jaarlijstjesalbums en ik heb ook met veel plezier geluisterd naar de Taylor’s Version van haar twee countrypop albums, Fearless en Speak Now, terwijl de Taylor’s Version van haar popalbums Red en 1989 me aangenaam wisten te verrassen.

Ondanks al dat moois keek ik niet met hoge verwachtingen uit naar het deze week verschenen nieuwe album van Taylor Swift. Dat heeft alles te maken met de keuze van de producers voor The Life Of A Showgirl. Ik schat de kwaliteiten van de Zweedse producers Martin Karl Sandberg (Max Martin) en Karl Johan Schuster (Shellback) absoluut hoog in, maar de twee zijn verantwoordelijk voor een popgeluid waar ik niet gek op ben. Het is het popgeluid dat was te horen op de Taylor Swift albums Red, 1989, Reputation en Lover en dat vind ik persoonlijk haar minste albums.

Taylor Swift zette wat mij betreft enorme stappen toen ze aanklopte bij Jack Antonoff en Aaron Dessner, waardoor ik de terugkeer naar Max Martin en Shellback op voorhand beschouwde als een stap terug. Ik gun Taylor Swift verder haar levensgeluk, maar was ze niet op haar best toen ze in haar songs moest uithalen naar nare exen? Nog een reden om op voorhand te twijfelen aan haar nieuwe album.

Ik heb The Life Of A Showgirl inmiddels een paar keer beluisterd en het is een album dat deels voldoet aan mijn lage verwachtingen en deze ook deels overtreft. Over de hele linie is The Life Of A Showgirl veel meer een popalbum dan de prachtige albums folklore en evermore en hiernaast een meer doorsnee popalbum dan Midnights en The Tortured Poets Department. Taylor Swift kwam zowel bij Midnights en The Tortured Poets Department razendsnel op de proppen met een speciale editie van het album met veel extra songs, maar dit keer moeten we het doen met twaalf songs net iets meer dan 40 minuten muziek.

Ik vind The Life Of A Showgirl echt in alle opzichten minder dan zijn voorgangers van de afgelopen vijf jaar, maar het is zeker geen slecht album. Taylor Swift blijft immers Taylor Swift en dus de grootste popster van het moment en een van de meest getalenteerde songwriters van het moment. The Life Of A Showgirl mist de unieke sound van Jack Antonoff en Aaron Dessner, maar Max Martin en Shellback hebben de songs van Taylor Swift gelukkig niet door de gehaktmolen van de Zweedse succesformule gehaald, waardoor het Taylor Swift songs blijven en het toch minder doorsnee pop is dan ik had verwacht.

Alle songs op The Life Of A Showgirl zijn uit duizenden herkenbare Taylor Swift songs en buiten het productionele laagje zijn het songs die in een aantal gevallen niet eens zo heel ver verwijderd zijn van de songs op Midnights en The Tortured Poets Department, al klinkt het allemaal wel wat lichtvoetiger en soms helaas ook wat nikserig en wat doorsnee. Een enkele keer slaat Taylor Swift ook de plank mis (zoals in Wood).

Ik ga The Life Of A Showgirl zeker geen slecht album noemen, maar ik weet dat Taylor Swift echt veel beter kan dan dit en ook avontuurlijkere producers verdient dan Max Martin en Shellback, hoe goed ze ook zijn als popproducers. The Life Of A Showgirl is wel wat beter dan ik had verwacht, maar het mag wat mij betreft niet in de schaduw staan van zijn geweldige voorgangers. Ik ga dit album snel weer vergeten. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Taylor Swift - The Tortured Poets Department - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Taylor Swift - The Tortured Poets Department
Met The Tortured Poets Department voegt Taylor Swift flink wat songs toe aan haar inmiddels imposante oeuvre en maakt ze wederom indruk met knappe songs, die vooral echo’s van Midnights en Evermore laten horen

Taylor Swift is de afgelopen jaren uitgegroeid tot een van de grootste popsterren aller tijden, maar ze heeft zich wat mij betreft ook geschaard onder de beste songwriters aller tijden. Ook met The Tortured Poets Department voegt de Amerikaanse muzikante weer handenvol memorabele songs toe aan haar indrukwekkende oeuvre. Het zijn songs die deels flink voortborduren op het geweldige Midnights, maar ook echo’s van de ingetogen albums die ze maakte tijdens de coronapandemie zijn hoorbaar. In thematisch opzicht blijft Taylor Swift bij de van haar bekende thema’s, maar haar teksten zijn ook dit keer prachtig. The Tortured Poets Department overtuigt mij (in de meest uitgebreide versie) twee uur lang met speels gemak en dat is een indrukwekkende prestatie.

The Tortured Poets Department van Taylor Swift was net twee uur beschikbaar op de streaming media platforms, toen de Amerikaanse superster The Anthology versie van het album online zette. De standaard versie is met zestien songs en ruim een uur muziek al aan de lange kant, maar The Anthology versie rekt het album op tot maar liefst eenendertig songs en ruim twee uur muziek. Het zegt iets over de enorme productiviteit van Taylor Swift, maar ruim een uur of zelfs twee uur muziek is bijna altijd te veel van het goede. Toch adviseer ik om te kiezen voor The Anthology versie maar daarover later meer.

The Tortured Poets Department is de opvolger van het zeer succesvolle en wat mij betreft uitstekende Midnights uit 2022. Op dat album werkte Taylor Swift samen met sterproducer Jack Antonoff en deze heeft ook een groot deel van The Tortured Poets Department geproduceerd (overigens samen met Taylor Swift). Ook The National voorman Aaron Dessner, die een belangrijke rol vervulde op Folklore en Evermore, de twee albums die Taylor Swift uitbracht tijdens de coronapandemie, co-produceerde een aantal tracks op het nieuwe album, maar ook daarover later meer.

Taylor Swift begon vrij snel na de release van Midnights aan het schrijven van de songs voor haar nieuwe album. Dat hoor je, want met name de tracks op het eerste deel van het album liggen nadrukkelijk in het verlengde van de songs op Midnights. Het zijn songs die zijn gemaakt met een waslijst aan muzikanten, maar net als op Midnights domineren de synths. Ik was zelf zeer te spreken over Midnights, waardoor ook The Tortured Poets Department mij makkelijk overtuigt.

Je kunt over Taylor Swift denken en zeggen wat je wilt, maar het valt moeilijk te ontkennen dat ze een geweldige songwriter is. Ook op haar nieuwe album maakt de Amerikaanse muzikante indruk met een flink aantal bijna onmiddellijk memorabele songs. Het zijn songs die ook in tekstueel indruk maken, want Taylor Swift schrijft niet alleen mooie en bijzondere teksten, maar heeft ze bovendien voorzien van de nodige persoonlijke misère, waarbij met name haar voormalige geliefden het moeten ontgelden, maar ook haar eigen rouwproces voorbij komt.

Ik heb persoonlijk niet zo heel veel met de stem van Taylor Swift, maar op de zang op het album is echt niets aan te merken en de zang op The Tortured Poets Department is wat mij betreft veel mooier dan op de albums van de jonge Taylor Swift. Ook de productie van Jack Antonoff klinkt zoals altijd fantastisch, al is de verrassing dit keer wat minder groot dan bij de release van de laatste drie albums. Dat geldt met name voor de songs op het eerste deel van het album, dat dicht en soms zelfs heel dicht tegen Midnights aan schuurt.

Op The Anthology versie van het album staan meer songs die zijn geproduceerd door Aaron Dessner en deze vaak door piano gedragen songs zitten wat dichter tegen de meer ingetogen en folky songs van met name Evermore aan. Het zorgt voor de welkome afwisseling die op de standaard versie van het album minder duidelijk hoorbaar is, waardoor ik ondanks de lengte van het album heel blij ben met The Anthology versie.

The Tortured Poets Department roept net als de vorige albums van Taylor Swift gemengde en verrassend uitgesproken reacties op, maar ik ben zelf toch weer diep onder de indruk van de songwriter Taylor Swift. Ik heb sinds 2022 echt een enorm zwak ontwikkeld voor Midnights, maar ook The Tortured Poets Department gaat de komende tijd heel vaak voorbij komen en bevestigt wat mij betreft de status van Taylor Swift als een van de grootste popsterren aller tijden. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Teddy Thompson & Kelly Jones - Little Windows - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Zelfs als Teddy Thompson maar een klein beetje van het muzikale talent van zijn ouders zou hebben meegekregen, zou het interessant zijn om zijn muzikale verrichtingen te volgen.

Dat Teddy meer dan een beetje van het talent van zijn ouders Richard en Linda Thompson heeft overgenomen is de afgelopen 15 jaar wel duidelijk geworden.

Teddy Thompson heeft een vijftal meer dan uitstekende soloplaten op zijn naam staan, houdt er nog wat andere bands op na en liet eerder dit jaar op het debuut van Dori Freeman horen dat hij ook weet hoe een plaat geproduceerd moet worden.

Aan muzikaal talent schort het dus zeker niet, maar net als zoveel andere muzikanten met beroemde ouders, schiet het met de carrière van deze Thompson telg nog niet echt op.

De onlangs verschenen plaat die Teddy Thompson samen met de onbekende Amerikaanse singer-songwriter Kelly Jones maakte, gaat daar zeker geen verandering in brengen, maar voor de liefhebber is dit een bijzonder lekkere en goed gemaakte plaat.

Teddy kreeg de Britse folk vast met de paplepel ingegoten, maar de al geruime tijd vanuit New York opererende muzikant heeft ook andere liefdes. Op Little Windows eren Teddy Thompson en de mij onbekende zangeres Kelly Jones de country zoals die een aantal decennia geleden werd gemaakt.

Little Windows keert terug naar de jaren 50 en sluit aan bij de muziek van The Everly Brothers, die vervolgens wordt voorzien van een dosis country. In vocaal opzicht klinkt het uitstekend. Teddy Thompson en Kelly Jones kunnen allebei geweldig zingen, maar op Little Windows slagen ze er ook nog eens in om hun stemmen prachtig te laten samenvloeien, waardoor ze zowaar in de buurt komen van de gouden keeltjes van Don en Phil Eberly.

In muzikaal opzicht klinkt het allemaal prachtig oorspronkelijk, waarbij de gitaren zorgen voor een vleugje rock ’n roll en vooral het heerlijk zuigende orgeltje een onuitwisbare indruk maakt.

Little Windows zal de carriere van Teddy Thompson zoals gezegd geen boost gaan geven, maar een ieder die de vorige platen van de man hoog heeft zitten, zal zeker genieten van deze aangename en geweldig uitgevoerde terugkeer naar de 50s. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Teddy's Hit - Painters - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Teddy's Hit - Painters
Er is de afgelopen jaren heel druk gedaan over Ierse gitaarbands met liefde voor postpunk en terecht, maar Teddy’s Hit laat met Painters horen dat we het in Nederland ook prima kunnen

Laat Painters van Teddy’s Hit uit de speakers komen en je wordt bijna 40 minuten getrakteerd op bijzonder lekkere gitaarsongs. Het zijn gitaarsongs met een voorzichtige voorliefde voor postpunk, maar de Amsterdamse band laat zich zeker niet beperken door de grenzen van dit genre en schuift moeiteloos terug in de tijd naar de eerste grote Britse gitaarbands of juist verder in de tijd naar de aanstekelijke gitaarsongs van Pavement en al haar volgelingen. Het zijn invloeden die we de laatste tijd veel vaker tegenkomen, maar zowel in muzikaal als in vocaal opzicht staat Teddy’s Hit zijn mannetje en de band grossiert ook nog eens in geweldige songs. Heerlijke band, uitstekend debuut.

Iedereen is het er over eens dat de beste gitaarplaten met een flinke dosis postpunk het afgelopen anderhalf jaar uit Ierland en dan met name uit Dublin kwamen. De albums van The Murder Capital, Silverbacks en natuurlijk Fontaines D.C. gaven de concurrentie de afgelopen tijd het nakijken, maar in 2021 is het vooralsnog helemaal anders.

Eerder deze maand was er het geweldige nieuwe album van de Britse band Shame, dat de aanval op de Ierse hegemonie op imponerende wijze opende en deze aanval wordt vervolgd door een verrassingsaanval vanuit ons eigen kikkerlandje. Het label van Tim Knol brengt ons immers Painters van Teddy’s Hit en wat is dat een lekker album.

Teddy’s Hit is een trio uit Amsterdam dat met haar debuutalbum aansluiting vindt bij alle bovengenoemde bands. Net als met name Fointaines D.C. en Shame, doe je de muziek van Teddy’s Hit tekort met het etiket postpunk. De Amsterdamse band kent haar klassiekers binnen het genre, maar kan ook overweg met punky songs, met psychedelisch getinte songs of met songs die bol staan van de invloeden uit de betere indie-rock uit de jaren 90 of die juist terugkeren naar de grote Britse gitaarbands uit de jaren 60 en 70.

Het is knap hoe het debuutalbum van Teddy’s Hit er in slaagt om meer dan eens Britser dan Brits te klinken en het minstens even knap hoe de Amsterdamse band er in slaagt om de koers iedere keer weer net wat te verleggen.

De band doet dat met redelijk bescheiden hulpmiddelen, want gitaar, bas en drums vormen de basis van alle songs op het album en er komt niet veel bij. Het relatief sobere karakter van het instrumentarium voorziet Painters van een wat ruw en direct geluid, maar het is ook een geluid waarin de bijdragen van de ritmesectie goed hoorbaar zijn, waarna fraaie gitaarlijnen zich prachtig om bas en drums heen mogen draaien. Het is overigens ook nog eens veelkleurig gitaarwerk, dat in iedere song weer andere associaties oproept (tot associaties met The Cult en U2 aan toe in Quote Yourself en The Talk).

Teddy’s Hit blijft soms dicht bij de bovengenoemde bands in de buurt, maar kan ook flink afstand nemen en zich op het terrein van een band als Pavement begeven. Net als Fontaines D.C. is ook Teddy’s Hit niet vies van praatzang, maar de band blijft hier niet te lang in hangen en kan ook uit de voeten met veel melodieuzere zangpartijen. Dat melodieuze heeft ook de overhand in flink wat songs op het album, al kan Painters ook wat rauwer en tegendraadser klinken.

In muzikaal en vocaal opzicht klinkt het allemaal prima, maar in een genre waarin de concurrentie momenteel moordend is, draait uiteindelijk alles om de kwaliteit van de songs. En ook met die kwaliteit van de songs zit het helemaal goed op het debuut van Teddy’s Hit. Painters staat vol met aanstekelijke songs, maar het zijn ook songs die interessant blijven wanneer je ze wat vaker hoort.

Painters is bovendien een zeer gevarieerd album, waardoor je van de ene in de andere verrassing valt. Omdat het debuutalbum van Teddy’s Hit ook na meerdere keren horen leuk en aanstekelijk blijft kan ik inmiddels wel concluderen dat niet alleen het Britse Shame, maar ook een Nederlands bandje dit jaar een einde kan maken aan de Ierse hegemonie. Teddy’s Hit is de naam. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Tedeschi Trucks Band - I Am The Moon I-IV - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Tedeschi Trucks Band - I Am The Moon I-IV
Zo ongeveer in één keer meer dan twee uur muziek uitbrengen die er toe doet is maar weinig bands gegeven, maar Tedeschi Trucks Band slaagt er op het uit vier delen bestaande I Am The Moon absoluut in

Ik was al onder de indruk van de vorige albums van Tedeschi Trucks Band, maar de Amerikaanse band overtreft zichzelf met het zeer ambitieuze project I Am The Moon. In een maand of drie tijd verschenen vier albums met een totale speelduur van ruim twee uur en het is ruim twee uur genieten. De 12-koppige band uit Florida kan binnen de Amerikaanse rootsmuziek met zo ongeveer alles uit de voeten en speelt fantastisch. In muzikaal opzicht is het smullen, maar ook in vocaal opzicht maakt de band en vooral Susan Tedeschi flink wat indruk. I Am The Moon staat ook nog eens vol met geweldige songs, waarin het nodige muzikale vuurwerk is te horen, maar waarin de songs met een kop en een staart niet worden vergeten. Wat een fascinerend en indrukwekkend project.

Ik heb tot dusver nog geen aandacht besteed aan I Am The Moon van Tedeschi Trucks Band. Het eerste deel van dit lijvige project, dat bestaat uit vier albums en vier bijbehorende films, verscheen al in juni, maar met de release van het laatste album deze week is voor mij de tijd gekomen om stil te staan bij dit ambitieuze project.

I Am The Moon: I. Crescent, I Am The Moon: II. Ascension, I Am The Moon: III. The Fall en I Am The Moon: IV. Farewell zijn samen goed voor 24 tracks en maar liefst twee uur en tien minuten muziek. Ik was erg onder de indruk van de vorige albums van Tedeschi Trucks Band, waarop de 12-koppige band de pannen van het dak speelde. Dat doet de band ook op I Am The Moon, dat zowel in muzikaal als in vocaal opzicht van een ontzettend hoog niveau is.

Tedeschi Trucks Band ontstond een jaar of twaalf geleden in Jacksonville, Florida, waar Susan Tedeschi en Derek Trucks besloten om de krachten te bundelen. Beiden hadden er op dat moment al heel wat jaren in de muziek op zitten, laatstgenoemde onder andere in The Allman Brothers Band, en dit gold ook voor de andere muzikanten die werden gerekruteerd.

I Am The Moon, dat is gebaseerd op een Perzisch gedicht uit de twaalfde eeuw, is een album dat vooral Amerikaanse rootsmuziek bevat. Binnen dit genre kan de band uit Florida alle kanten op. I Am The Moon verwerkt invloeden uit de blues, soul, gospel, country en jazz, maar ook invloeden uit de Southern rock en de wereldmuziek hebben hun weg gevonden naar het album, al heb ik laatstgenoemde invloeden wel eens duidelijker gehoord.

Tedeschi Trucks Band staat bekend als een stel podiumbeesten en dat hoor je op I Am The Moon, waarop niet alleen geweldig wordt gemusiceerd, maar waarin de band ook laat horen dat het de kunst van het jammen uitstekend verstaat. Alle muzikanten op de band verdienen lof voor de fantastische muziek, maar met name het gitaarwerk op I Am The Moon is fantastisch. Door de relatief lange songs is er alle tijd om uitgebreid te soleren, wat een indrukwekkende serie geweldige gitaarsolo’s oplevert.

I Am The Moon is een conceptalbum, maar het verhaal haal ik er zelf niet 1-2-3 uit. Het is wat mij betreft geen probleem met zoveel uitstekende songs vol muzikaal vuurwerk. Tedeschi Trucks Band jamt er zo nu en dan flink op los, maar het is fraai hoe de spanning wordt opgebouwd in de songs, waardoor je echt geen moment het idee hebt dat je naar jams zonder kop of staart aan het luisteren bent. Steker nog, Tedeschi Trucks Band grossiert op I Am The Moon in verrassend toegankelijke songs.

In muzikaal opzicht staat het allemaal als een huis en klinkt het dankzij de blazers lekker vol, maar ook in vocaal opzicht levert de Amerikaanse band op I Am The Moon fraai werk. Susan Tedeschi is niet alleen een geweldige gitarist, maar maakt ook in vocaal opzicht indruk met haar doorleefde stem, zeker wanneer deze wordt gecombineerd met die van de andere zangers van de band.

Vier albums tegelijk uitbrengen leek me op voorhand teveel van het goede, maar Tedeschi Trucks Band slaagt er in om het niveau hoog te houden en heeft bovendien vier albums afgeleverd die zeker niet precies hetzelfde klinken (zo klinkt I Am The Moon: II. Ascension duidelijk traditioneler dan de andere albums).

Dat Tedeschi Trucks Band bestaat uit een aantal topmuzikanten zal niemand ontkennen, maar dat levert nog niet noodzakelijkerwijs een album op dat je ook raakt. I Am The Moon raakt me absoluut en het aantal favorieten tussen de 24 songs op de albums groeit gestaag. I Am The Moon leek op voorhand een wel erg ambitieus of zelfs pretentieus project, maar het is de voorlopige kroon op het werk van Tedeschi Trucks Band. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Tedeschi Trucks Band - I Am The Moon I-IV - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Tedeschi Trucks Band - I Am The Moon I-IV
Zo ongeveer in één keer meer dan twee uur muziek uitbrengen die er toe doet is maar weinig bands gegeven, maar Tedeschi Trucks Band slaagt er op het uit vier delen bestaande I Am The Moon absoluut in

Ik was al onder de indruk van de vorige albums van Tedeschi Trucks Band, maar de Amerikaanse band overtreft zichzelf met het zeer ambitieuze project I Am The Moon. In een maand of drie tijd verschenen vier albums met een totale speelduur van ruim twee uur en het is ruim twee uur genieten. De 12-koppige band uit Florida kan binnen de Amerikaanse rootsmuziek met zo ongeveer alles uit de voeten en speelt fantastisch. In muzikaal opzicht is het smullen, maar ook in vocaal opzicht maakt de band en vooral Susan Tedeschi flink wat indruk. I Am The Moon staat ook nog eens vol met geweldige songs, waarin het nodige muzikale vuurwerk is te horen, maar waarin de songs met een kop en een staart niet worden vergeten. Wat een fascinerend en indrukwekkend project.

Ik heb tot dusver nog geen aandacht besteed aan I Am The Moon van Tedeschi Trucks Band. Het eerste deel van dit lijvige project, dat bestaat uit vier albums en vier bijbehorende films, verscheen al in juni, maar met de release van het laatste album deze week is voor mij de tijd gekomen om stil te staan bij dit ambitieuze project.

I Am The Moon: I. Crescent, I Am The Moon: II. Ascension, I Am The Moon: III. The Fall en I Am The Moon: IV. Farewell zijn samen goed voor 24 tracks en maar liefst twee uur en tien minuten muziek. Ik was erg onder de indruk van de vorige albums van Tedeschi Trucks Band, waarop de 12-koppige band de pannen van het dak speelde. Dat doet de band ook op I Am The Moon, dat zowel in muzikaal als in vocaal opzicht van een ontzettend hoog niveau is.

Tedeschi Trucks Band ontstond een jaar of twaalf geleden in Jacksonville, Florida, waar Susan Tedeschi en Derek Trucks besloten om de krachten te bundelen. Beiden hadden er op dat moment al heel wat jaren in de muziek op zitten, laatstgenoemde onder andere in The Allman Brothers Band, en dit gold ook voor de andere muzikanten die werden gerekruteerd.

I Am The Moon, dat is gebaseerd op een Perzisch gedicht uit de twaalfde eeuw, is een album dat vooral Amerikaanse rootsmuziek bevat. Binnen dit genre kan de band uit Florida alle kanten op. I Am The Moon verwerkt invloeden uit de blues, soul, gospel, country en jazz, maar ook invloeden uit de Southern rock en de wereldmuziek hebben hun weg gevonden naar het album, al heb ik laatstgenoemde invloeden wel eens duidelijker gehoord.

Tedeschi Trucks Band staat bekend als een stel podiumbeesten en dat hoor je op I Am The Moon, waarop niet alleen geweldig wordt gemusiceerd, maar waarin de band ook laat horen dat het de kunst van het jammen uitstekend verstaat. Alle muzikanten op de band verdienen lof voor de fantastische muziek, maar met name het gitaarwerk op I Am The Moon is fantastisch. Door de relatief lange songs is er alle tijd om uitgebreid te soleren, wat een indrukwekkende serie geweldige gitaarsolo’s oplevert.

I Am The Moon is een conceptalbum, maar het verhaal haal ik er zelf niet 1-2-3 uit. Het is wat mij betreft geen probleem met zoveel uitstekende songs vol muzikaal vuurwerk. Tedeschi Trucks Band jamt er zo nu en dan flink op los, maar het is fraai hoe de spanning wordt opgebouwd in de songs, waardoor je echt geen moment het idee hebt dat je naar jams zonder kop of staart aan het luisteren bent. Steker nog, Tedeschi Trucks Band grossiert op I Am The Moon in verrassend toegankelijke songs.

In muzikaal opzicht staat het allemaal als een huis en klinkt het dankzij de blazers lekker vol, maar ook in vocaal opzicht levert de Amerikaanse band op I Am The Moon fraai werk. Susan Tedeschi is niet alleen een geweldige gitarist, maar maakt ook in vocaal opzicht indruk met haar doorleefde stem, zeker wanneer deze wordt gecombineerd met die van de andere zangers van de band.

Vier albums tegelijk uitbrengen leek me op voorhand teveel van het goede, maar Tedeschi Trucks Band slaagt er in om het niveau hoog te houden en heeft bovendien vier albums afgeleverd die zeker niet precies hetzelfde klinken (zo klinkt I Am The Moon: II. Ascension duidelijk traditioneler dan de andere albums).

Dat Tedeschi Trucks Band bestaat uit een aantal topmuzikanten zal niemand ontkennen, maar dat levert nog niet noodzakelijkerwijs een album op dat je ook raakt. I Am The Moon raakt me absoluut en het aantal favorieten tussen de 24 songs op de albums groeit gestaag. I Am The Moon leek op voorhand een wel erg ambitieus of zelfs pretentieus project, maar het is de voorlopige kroon op het werk van Tedeschi Trucks Band. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Tedeschi Trucks Band - I Am The Moon I-IV - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Tedeschi Trucks Band - I Am The Moon I-IV
Zo ongeveer in één keer meer dan twee uur muziek uitbrengen die er toe doet is maar weinig bands gegeven, maar Tedeschi Trucks Band slaagt er op het uit vier delen bestaande I Am The Moon absoluut in

Ik was al onder de indruk van de vorige albums van Tedeschi Trucks Band, maar de Amerikaanse band overtreft zichzelf met het zeer ambitieuze project I Am The Moon. In een maand of drie tijd verschenen vier albums met een totale speelduur van ruim twee uur en het is ruim twee uur genieten. De 12-koppige band uit Florida kan binnen de Amerikaanse rootsmuziek met zo ongeveer alles uit de voeten en speelt fantastisch. In muzikaal opzicht is het smullen, maar ook in vocaal opzicht maakt de band en vooral Susan Tedeschi flink wat indruk. I Am The Moon staat ook nog eens vol met geweldige songs, waarin het nodige muzikale vuurwerk is te horen, maar waarin de songs met een kop en een staart niet worden vergeten. Wat een fascinerend en indrukwekkend project.

Ik heb tot dusver nog geen aandacht besteed aan I Am The Moon van Tedeschi Trucks Band. Het eerste deel van dit lijvige project, dat bestaat uit vier albums en vier bijbehorende films, verscheen al in juni, maar met de release van het laatste album deze week is voor mij de tijd gekomen om stil te staan bij dit ambitieuze project.

I Am The Moon: I. Crescent, I Am The Moon: II. Ascension, I Am The Moon: III. The Fall en I Am The Moon: IV. Farewell zijn samen goed voor 24 tracks en maar liefst twee uur en tien minuten muziek. Ik was erg onder de indruk van de vorige albums van Tedeschi Trucks Band, waarop de 12-koppige band de pannen van het dak speelde. Dat doet de band ook op I Am The Moon, dat zowel in muzikaal als in vocaal opzicht van een ontzettend hoog niveau is.

Tedeschi Trucks Band ontstond een jaar of twaalf geleden in Jacksonville, Florida, waar Susan Tedeschi en Derek Trucks besloten om de krachten te bundelen. Beiden hadden er op dat moment al heel wat jaren in de muziek op zitten, laatstgenoemde onder andere in The Allman Brothers Band, en dit gold ook voor de andere muzikanten die werden gerekruteerd.

I Am The Moon, dat is gebaseerd op een Perzisch gedicht uit de twaalfde eeuw, is een album dat vooral Amerikaanse rootsmuziek bevat. Binnen dit genre kan de band uit Florida alle kanten op. I Am The Moon verwerkt invloeden uit de blues, soul, gospel, country en jazz, maar ook invloeden uit de Southern rock en de wereldmuziek hebben hun weg gevonden naar het album, al heb ik laatstgenoemde invloeden wel eens duidelijker gehoord.

Tedeschi Trucks Band staat bekend als een stel podiumbeesten en dat hoor je op I Am The Moon, waarop niet alleen geweldig wordt gemusiceerd, maar waarin de band ook laat horen dat het de kunst van het jammen uitstekend verstaat. Alle muzikanten op de band verdienen lof voor de fantastische muziek, maar met name het gitaarwerk op I Am The Moon is fantastisch. Door de relatief lange songs is er alle tijd om uitgebreid te soleren, wat een indrukwekkende serie geweldige gitaarsolo’s oplevert.

I Am The Moon is een conceptalbum, maar het verhaal haal ik er zelf niet 1-2-3 uit. Het is wat mij betreft geen probleem met zoveel uitstekende songs vol muzikaal vuurwerk. Tedeschi Trucks Band jamt er zo nu en dan flink op los, maar het is fraai hoe de spanning wordt opgebouwd in de songs, waardoor je echt geen moment het idee hebt dat je naar jams zonder kop of staart aan het luisteren bent. Steker nog, Tedeschi Trucks Band grossiert op I Am The Moon in verrassend toegankelijke songs.

In muzikaal opzicht staat het allemaal als een huis en klinkt het dankzij de blazers lekker vol, maar ook in vocaal opzicht levert de Amerikaanse band op I Am The Moon fraai werk. Susan Tedeschi is niet alleen een geweldige gitarist, maar maakt ook in vocaal opzicht indruk met haar doorleefde stem, zeker wanneer deze wordt gecombineerd met die van de andere zangers van de band.

Vier albums tegelijk uitbrengen leek me op voorhand teveel van het goede, maar Tedeschi Trucks Band slaagt er in om het niveau hoog te houden en heeft bovendien vier albums afgeleverd die zeker niet precies hetzelfde klinken (zo klinkt I Am The Moon: II. Ascension duidelijk traditioneler dan de andere albums).

Dat Tedeschi Trucks Band bestaat uit een aantal topmuzikanten zal niemand ontkennen, maar dat levert nog niet noodzakelijkerwijs een album op dat je ook raakt. I Am The Moon raakt me absoluut en het aantal favorieten tussen de 24 songs op de albums groeit gestaag. I Am The Moon leek op voorhand een wel erg ambitieus of zelfs pretentieus project, maar het is de voorlopige kroon op het werk van Tedeschi Trucks Band. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Tedeschi Trucks Band - I Am The Moon I-IV - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Tedeschi Trucks Band - I Am The Moon I-IV
Zo ongeveer in één keer meer dan twee uur muziek uitbrengen die er toe doet is maar weinig bands gegeven, maar Tedeschi Trucks Band slaagt er op het uit vier delen bestaande I Am The Moon absoluut in

Ik was al onder de indruk van de vorige albums van Tedeschi Trucks Band, maar de Amerikaanse band overtreft zichzelf met het zeer ambitieuze project I Am The Moon. In een maand of drie tijd verschenen vier albums met een totale speelduur van ruim twee uur en het is ruim twee uur genieten. De 12-koppige band uit Florida kan binnen de Amerikaanse rootsmuziek met zo ongeveer alles uit de voeten en speelt fantastisch. In muzikaal opzicht is het smullen, maar ook in vocaal opzicht maakt de band en vooral Susan Tedeschi flink wat indruk. I Am The Moon staat ook nog eens vol met geweldige songs, waarin het nodige muzikale vuurwerk is te horen, maar waarin de songs met een kop en een staart niet worden vergeten. Wat een fascinerend en indrukwekkend project.

Ik heb tot dusver nog geen aandacht besteed aan I Am The Moon van Tedeschi Trucks Band. Het eerste deel van dit lijvige project, dat bestaat uit vier albums en vier bijbehorende films, verscheen al in juni, maar met de release van het laatste album deze week is voor mij de tijd gekomen om stil te staan bij dit ambitieuze project.

I Am The Moon: I. Crescent, I Am The Moon: II. Ascension, I Am The Moon: III. The Fall en I Am The Moon: IV. Farewell zijn samen goed voor 24 tracks en maar liefst twee uur en tien minuten muziek. Ik was erg onder de indruk van de vorige albums van Tedeschi Trucks Band, waarop de 12-koppige band de pannen van het dak speelde. Dat doet de band ook op I Am The Moon, dat zowel in muzikaal als in vocaal opzicht van een ontzettend hoog niveau is.

Tedeschi Trucks Band ontstond een jaar of twaalf geleden in Jacksonville, Florida, waar Susan Tedeschi en Derek Trucks besloten om de krachten te bundelen. Beiden hadden er op dat moment al heel wat jaren in de muziek op zitten, laatstgenoemde onder andere in The Allman Brothers Band, en dit gold ook voor de andere muzikanten die werden gerekruteerd.

I Am The Moon, dat is gebaseerd op een Perzisch gedicht uit de twaalfde eeuw, is een album dat vooral Amerikaanse rootsmuziek bevat. Binnen dit genre kan de band uit Florida alle kanten op. I Am The Moon verwerkt invloeden uit de blues, soul, gospel, country en jazz, maar ook invloeden uit de Southern rock en de wereldmuziek hebben hun weg gevonden naar het album, al heb ik laatstgenoemde invloeden wel eens duidelijker gehoord.

Tedeschi Trucks Band staat bekend als een stel podiumbeesten en dat hoor je op I Am The Moon, waarop niet alleen geweldig wordt gemusiceerd, maar waarin de band ook laat horen dat het de kunst van het jammen uitstekend verstaat. Alle muzikanten op de band verdienen lof voor de fantastische muziek, maar met name het gitaarwerk op I Am The Moon is fantastisch. Door de relatief lange songs is er alle tijd om uitgebreid te soleren, wat een indrukwekkende serie geweldige gitaarsolo’s oplevert.

I Am The Moon is een conceptalbum, maar het verhaal haal ik er zelf niet 1-2-3 uit. Het is wat mij betreft geen probleem met zoveel uitstekende songs vol muzikaal vuurwerk. Tedeschi Trucks Band jamt er zo nu en dan flink op los, maar het is fraai hoe de spanning wordt opgebouwd in de songs, waardoor je echt geen moment het idee hebt dat je naar jams zonder kop of staart aan het luisteren bent. Steker nog, Tedeschi Trucks Band grossiert op I Am The Moon in verrassend toegankelijke songs.

In muzikaal opzicht staat het allemaal als een huis en klinkt het dankzij de blazers lekker vol, maar ook in vocaal opzicht levert de Amerikaanse band op I Am The Moon fraai werk. Susan Tedeschi is niet alleen een geweldige gitarist, maar maakt ook in vocaal opzicht indruk met haar doorleefde stem, zeker wanneer deze wordt gecombineerd met die van de andere zangers van de band.

Vier albums tegelijk uitbrengen leek me op voorhand teveel van het goede, maar Tedeschi Trucks Band slaagt er in om het niveau hoog te houden en heeft bovendien vier albums afgeleverd die zeker niet precies hetzelfde klinken (zo klinkt I Am The Moon: II. Ascension duidelijk traditioneler dan de andere albums).

Dat Tedeschi Trucks Band bestaat uit een aantal topmuzikanten zal niemand ontkennen, maar dat levert nog niet noodzakelijkerwijs een album op dat je ook raakt. I Am The Moon raakt me absoluut en het aantal favorieten tussen de 24 songs op de albums groeit gestaag. I Am The Moon leek op voorhand een wel erg ambitieus of zelfs pretentieus project, maar het is de voorlopige kroon op het werk van Tedeschi Trucks Band. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Tedeschi Trucks Band - Let Me Get By - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Tedeschi Trucks Band; het is een oerdegelijke naam voor een band die op het eerste gehoor oerdegelijke muziek maakt.

De band rond Derek Trucks (die ook nog altijd deel uitmaakt van The Allman Brothers Band) en Susan Tedeschi (die ook een aantal uitstekende soloplaten op haar naam heeft staan) maakte een jaar of drie geleden op mij flink wat indruk met Made Up Mind, maar toch heb ik de nieuwe plaat van de band, Let Me Get By, een aantal weken op de stapel laten liggen.

Dat heeft alles te maken met de muziek die Tedeschi Trucks Band maakt. De band gaat ook op haar nieuwe plaat weer aan de haal met Amerikaanse rockmuziek met vooral invloeden uit de blues en de soul. Het is muziek die je niet snel zal verrassen met uitstapjes buiten de gebaande paden, maar wat klinkt het waanzinnig lekker en wat is het goed gemaakt.

Tedeschi Trucks Band bestaat uit een aantal gelouterde muzikanten, maar de band wist voor de opnames van Let Me Get By ook nog eens onder andere gitarist Doyle Bramhall II, Tim Lefebvre (de bassist op Bowie’s Blackstar), een aantal achtergrondzangeressen en een aantal blazers te strikken. Op Let Me get By horen we uiteindelijk een flink uit de kluiten gewassen band, maar door de fraaie productie van Derek Trucks klinkt de plaat nergens overvol.

Tedeschi Trucks Band maakt zoals gezegd rockmuziek met vooral invloeden uit de blues en de soul. Invloeden uit de blues hoor je vooral in het spetterende gitaarwerk op de plaat, terwijl de krachtige stem van Susan Tedeschi de muziek van Tedeschi Trucks Band voorziet van heel veel soul. Het is voor een belangrijk deel muziek die binnen de lijntjes kleurt, maar het is kleurwerk van een niveau dat maar weinigen gegeven is.

Heel af en toe kleurt de band overigens wel degelijk buiten de lijntjes, bijvoorbeeld in het door 30’s cabaret beïnvloedde Right On Time. Verder is het vooral genieten van topmuzikanten, topvocalisten en songs die misschien niet verrassen, maar wel genadeloos vermaken en je door alle power en soul uiteindelijk ook bij de strot grijpen.

Dat laatste onderscheidt Tedeschi Trucks Band uiteindelijk van andere bands vol topmuzikanten. Let Me Get By imponeert van de eerste tot de laatste noot door het muzikale vuurwerk, maar het is ook een plaat die ademt. En vol passie. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Tedeschi Trucks Band - Signs - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Tedeschi Trucks Band - Signs
De Tedeschi Trucks Band ontworstelt zich op haar nieuwe plaat aan flink wat vooroordelen en maakt prachtmuziek die recht uit het hart komt

Bands als de Tedeschi Trucks Band hebben in Nederland de schijn altijd wat tegen. De stevig door het verleden beïnvloede muziek van de band wordt snel steriel en degelijk genoemd en krijgt vervolgens het niet altijd positieve etiket retro opgeplakt. Ook ik had altijd enige reserves bij de platen van de band, maar Signs is een topplaat. Het is een plaat vol prachtig gedoseerd muzikaal vuurwerk, een plaat vol aansprekende songs met een hang naar het verleden en een plaat waarop de zangers en zangeressen de noten uit hun tenen halen. Het is ook nog eens een plaat die je altijd op kunt zetten en die altijd goed is voor een lekker gevoel. Ik ben definitief fan.

Ik zal de platen van de Tedeschi Trucks Band tot dusver niet snel in mijn jaarlijstje zetten en het zijn ook geen platen waar ik heel hoog over opgeef.

De muziek van de flink uit de kluiten gegroeide band uit Jackson, Florida, is vooral degelijk en laat zich bovendien stevig beïnvloeden door muziek uit het verre verleden. De band krijgt hierdoor met grote regelmaat het predicaat retro opgeplakt en wordt hiernaast als jam-band versleten, wat ook niet erg sexy is.

Op hetzelfde moment zijn de platen van de Tedeschi Trucks band gewoon heel erg goed. Topmuzikanten, goede songs en topzangers en zangeressen. Soms is er niet veel meer nodig voor het maken van een goede plaat.

Signs volgt op een voor de band zware periode. Vrienden en grote voorbeelden Leon Russell en Gregg Allman overleden en ook in de eigen kring kreeg de band te maken met de nodige tegenslagen. Er is niet veel van te horen op Signs, dat zich laat beluisteren als een typische Tedeschi Trucks Band plaat.

Het is wel een plaat die nog wat veelzijdiger is dan de vorige platen van de band en de plaat klinkt bovendien wat toegankelijker, wat voor een band als deze ook een valkuil is, want voor je het weet wordt je weer als mainstream versleten. De band uit Florida verwerkt op haar nieuwe plaat invloeden uit de blues, soul, rock, roots en jazz en dat is nog maar het topje van de ijsberg.

De uit de kluiten gewassen band herbergt een flink aantal topmuzikanten, die af en toe flink los mogen gaan, maar toch is Signs zeker geen plaat van een aantal topmuzikanten die lekker aan het jammen zijn. Op Signs staat alles in dienst van de songs en die zijn uitstekend.

Ondanks de focus op de songs is de instrumentatie weer van hoog niveau. De ritmesectie speelt fantastisch, het orgelt smeedt alles aan elkaar, de blazers zorgen voor een stevige soulinjectie, terwijl het gitaarwerk ook op deze plaat weer fenomenaal is, wat nog eens wordt verstrekt door de gastbijdragen van Doyle Bramhall II.

De band speelt niet alleen geweldig, maar is ook heerlijk veelzijdig. Het ene moment hoor je pure soul, het volgende moment doorleefde blues. Dampende rhythm & blues wordt afgewisseld door stevige rock of door lome jazz en zo hier en daar gooien de topmuzikanten van de band er ook nog wat funk of psychedelica doorheen. Het is muziek die me herinnert aan muziek uit de jaren 70, al kan ik geen band noemen die destijds zo veelzijdig was (of we moeten Little Feat, The Allman Brothers Band, Mother’s Finest en nog wat bands op één hoop gooien).

De instrumentatie op Signs is geweldig en hetzelfde geldt voor de productie, maar de band heeft ook nog eens vier topvocalisten in huis. Mike Mattison, Alecia Chakour, Mark Rivers en Susan Tedeschi zingen alle vier de sterren van de hemel, waarbij ik, net als bij beluistering van de vorige platen van de Tedeschi Trucks Band, een enorm zwak heb voor de bluesy strot van Susan Tedeschi, die ook met haar soloplaten flink boven het maaiveld uitstak.

Ook Signs zal worden onthaald met termen als degelijk, jamband en retro, maar de nieuwe van de Tedeschi Trucks Band is voor mij vooral een plaat waarop met hart en ziel grootse muziek wordt gemaakt. En het is ook nog eens muziek die bijzonder aangenaam klinkt. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Teena Marie - Emerald City (1986) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Teena Marie - Emerald City (1986)
De Amerikaanse muzikante Teena Marie maakte volgens velen met Emerald City uit 1986 haar met afstand slechtste album, maar het is wat mij betreft een vergeten klassieker die absoluut eerherstel verdient

Teena Marie maakte vijftien albums en de meeste hiervan konden rekenen op positieve recensies. Er werd echter ook één album neergesabeld, maar dit is mijn favoriete Teena Marie album. Emerald City wijkt qua geluid, productie en invloeden af van de meeste andere albums die de Amerikaanse muzikante maakte. Het is een album dat zomaar geproduceerd zou kunnen zijn door Prince, die echter niets te maken had met het album. De funky pop op Emerald City valt op door heel veel vaart, door aanstekelijke songs, door soepele zang en door een aantal bijdragen van gastmuzikanten, van wie Stevie Ray Vaughan de show steelt. Ruim vijfendertig jaar na de release van het album is het tijd voor eerherstel.

De in 2010 overleden Amerikaanse muzikante Teena Marie maakte tijdens haar te korte leven (ze werd slechts 54 jaar oud) vijftien albums. Van die vijftien albums heb ik er hooguit een stuk of vier beluisterd, maar er is maar één Teena Marie album dat ik echt noot voor noot ken, Emerald City uit 1986.

Teena Marie, het alter ego van Mary Christine Brockert, groeide op in California en was al op jonge leeftijd actief in de muziek. Ze debuteerde in 1979 en maakte indruk met haar soepele stem, maar pas in 1986 maakte ik voor het eerst kennis met de muziek van Teena Marie. De aanschaf van Emerald City was een 100% toevalstreffer, maar wat ben ik blij dat dit album ooit op mijn pad kwam.

Ik heb het na Emerald City nog een paar keer geprobeerd met haar muziek, maar het kwam wat mij betreft niet in de buurt van het briljante Emerald City. Het gekke is dat zowel vrijwel alle critici als de fans van Teena Marie totaal anders denken over het album. De beoordelingen van de Amerikaanse muziekwebsite AllMusic.com kan ik over het algemeen wel plaatsen, maar van de lage score voor Emerald City en de toevoeging dat het de grootste teleurstelling uit de carrière van Teena Marie is, begrijp ik echt helemaal niets.

Mede door de vernietigende recensies verkocht het album voor geen meter, maar ik vind het album iedere cent die ik er ooit voor betaalde meer dan waard. Emerald City is wel een wat atypisch album in het oeuvre van de Amerikaanse muzikante. Luister naar Emerald City en je hoort een album dat gemaakt lijkt door of in ieder geval met Prince. Teena Marie klinkt op Emerald City als de beste protegee van Prince, nog een stukje beter dan Jill Jones (op wie ik nog eens terug zal komen als haar geweldige debuutalbum nog eens opduikt op de streaming media diensten). Prince had echter helemaal niets te maken met Emerald City.

Teena Marie doet op haar zevende album heel veel zelf, waaronder de productie, maar kreeg in muzikaal opzicht wel wat hulp van geweldige muzikanten als Stanley Clarke, Bootsy Collings, Paulinho Da Costa, Branford Marsalis en vooral Stevie Ray Vaughan, die in het prachtige You So Heavy een solo speelt die al genoeg is om van Emerald City een klassieker te maken.

Teena Marie flirt op Emerald City een paar keer met rockmuziek, maar het album bevat toch vooral funky pop. Het is funky pop die zomaar van de hand van Prince had kunnen zijn, maar Emerald City is ook een blauwdruk voor Control, het album waarmee Janet Jackson een paar jaar later zou doorbreken.

Emerald City is een album waar enorm veel vaart in zit. Teena Marie sleurt je op fascinerende wijze door een serie geweldige songs op het album. Zeker de eerste plaatkant is fantastisch, maar het album verslapt hierna nauwelijks. Het zijn songs die stuk voor stuk fantastisch klinken, maar Teena Marie is op Emerald City ook een geweldige zangeres, die zich soepel beweegt door het fascinerende muzikale landschap op het album.

Het is een album dat werd afgekraakt en genegeerd, maar dat absoluut eerherstel verdient. Ik had echt al heel lang niet meer naar het album geluisterd, maar vond het direct bij eerste beluistering weer fantastisch en dat ondanks het feit dat de muziek die Teena Marie maakt normaal gesproken niet echt mijn muziek is en dat was het in 1986 nog veel minder. Het is bovendien een album dat de tand des tijds redelijk goed heeft doorstaan, al is de productie er wel echt een van de jaren 80. Ik heb dit keer wat meer albums van Teena Marie beluisterd (leve de streaming media diensten), maar Emerald City blijft mijn onbetwiste favoriet binnen het oeuvre van Teena Marie. Erwin Zijleman

Volledige recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Teenage Fanclub - Endless Aracde - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Teenage Fanclub klinkt misschien wat minder urgent dan op haar beste albums, maar ook dit keer is het weer heerlijk wegdromen over een mooie, lange en vooral ook zorgeloze zomer

Iedereen die Teenage Fanclub al heel wat jaren volgt, weet inmiddels wel wat je van de band kunt verwachten. Op haar nieuwe album doet de Schotse band geen hele spannende dingen en vertrouwt het op een beproefd recept. Dat recept klinkt misschien net wat minder pittig dan op enkele albums uit het verleden, maar er valt nog altijd genoeg te genieten. Teenage Fanclub eert de inmiddels bekende helden uit het verleden en tovert het ene na het andere tijdloze popliedje uit de hoge hoed. Het is misschien niet heel spannend, maar het ademt kwaliteit en wat is het weer lekker wegdromen bij de muziek van de Schotse band. Bovendien werd het wel weer eens tijd voor een Teenage Fanclub album.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Teenage Fanclub - Here - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De uit het Schotse Glasgow afkomstige band Teenage Fanclub bestaat al sinds 1989 en heeft inmiddels een elftal platen afgeleverd.

Waar de band in de jaren 90 zeer productief was, doen de Schotten het sinds de eeuwwisseling betrekkelijk rustig aan. Het vorige week verschenen Here is immers de opvolger van het al weer zes jaar oude Shadows, dat op zijn beurt verscheen na de pauze van 5 jaar die volgde op Man-Made uit 2005.

Here is als ik goed geteld heb dus de elfde plaat van Teenage Fanclub en het is een plaat die in veel lijkt op zijn voorgangers.

De Schotse band maakt sinds haar debuut platen van een zeer hoog niveau en het zijn platen waartussen het heel lastig kiezen is (al is Bandwagonesque uit 1991 misschien net een fractie beter dan de rest). Ook Here is gebouwd op de basis die in 1990 werd gelegd met A Catholic Education. Destijds werden onder andere Big Star, The Byrds en Neil Young aangedragen als vergelijkingsmateriaal en dat zijn namen die nog steeds relevant zijn.

Ondanks de stabiele basis is het zeker niet zo dat A Teenage Fanclub al meer dan 25 jaar dezelfde muziek maakt. De band heeft absoluut haar stekelige of eigenzinnige jaren gehad en had bovendien een aantal jaren een zwak voor powerpop, maar op de laatste paar platen domineren toch de honingzoete popsongs die de in Glasgow ruim voorradige wolken verjagen en de zon laten schijnen.

Ook Here is daarom een plaat waarbij het heerlijk achterover leunen is en die nog even het vakantiegevoel van enkele weken geleden terug laat komen. Het is muziek die buitengewoon aangenaam voortkabbelt, maar Teenage Fanclub maakt ook nog altijd muziek die het verdient om zeer aandachtig beluisterd te worden.

De band beschikt in Norman Blake, Gerard Love en Raymond McGinley nog altijd over drie bovengemiddelde songwriters. Het zorgt er voor dat ook de songs op Here weer van hoog niveau zijn, maar omdat de drie songwriters ook hun eigen stempel drukken op de songs van Teenage Fanclub, is het ook een gevarieerde plaat.

Omdat Teenage Fanclub inmiddels al een tijdje niet meer probeert om te verrassen, is Here misschien geen plaat om heel druk over te doen, maar ach wat klinkt het lekker. De herst van 2016 gaat echt wel een keer komen, maar met deze plaat hou ik de zomer tot de laatste dag van het jaar in huis. Heerlijk. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Teenage Fanclub - Nothing Lasts Forever - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Teenage Fanclub bestaat inmiddels bijna 35 jaar, maar de Schotten laten op hun nieuwe album Nothing Lasts Forever horen dat de zeer aangename en meestal zonnige gitaarpop van de band nog best even mee kan

Zo goed als in de jaren 90 is Teenage Fanclub misschien niet meer, maar de laatste paar albums van de band vielen zeker niet tegen. Het deze week verschenen Nothing Lasts Forever vind ik weer net wat beter dan zijn directe voorgangers. Heel veel veranderd is er overigens niet, want de band uit Glasgow maakt nog altijd de muziek die het ook in haar beginjaren maakte. Muziek die zich flink heeft laten beïnvloeden door bands als Big Star en The Byrds, maar Teenage Fanclub is zeker niet in het verleden blijven hangen. De zomer van 2023 is misschien voorbij, maar dankzij het aangename Nothing Lasts Forever schijnt de zon voorlopig nog wel even.

De Schotse band Teenage Fanclub bestaat al sinds het eind van de jaren 80, maakte haar beste albums gedurende de jaren 90, maar is ook in het huidige millennium goed voor een aantal prima albums. Het zijn albums die misschien net iets achterblijven bij topalbums als Thirteen uit 1993, Grand Prix uit 1995 en Songs From Northern Britain uit 1997, maar heel groot zijn de verschillen in kwalitatief opzicht niet.

Ook in muzikaal opzicht is Teenage Fanclub een behoorlijk constante band, want de band uit Glasgow laat zich al sinds haar beginjaren beïnvloeden door legendarische bands als Big Star, The Byrds en Buffalo Springfield, al hebben de songs van de band ook altijd wel een eigenzinnig en eigentijds Schots tintje.

Teenage Fanclub heeft de afgelopen vijf jaar te maken gehad met de nodige tegenslagen. Zo hield Gerard Love, lid van het eerste uur en een van de drie songwriters van de band, het in 2018 voor gezien en had Norman Blake, een van de andere songwriters van de band, op het in 2021 verschenen Endless Arcade nog veel last van het einde van zijn huwelijk, waardoor de muziek Teenage Fanclub wat minder zonnig en zorgeloos klonk dan in het verleden.

Op het deze week verschenen Nothing Lasts Forever klinkt de muziek van de Schotse band gelukkig weer als vanouds. Ook op haar twaalfde album eert de band uit Glasgow haar muzikale helden uit het verleden en bouwt het voort op de beste albums uit haar eigen oeuvre. Het levert een album op dat vol staat met heerlijk melodieuze songs en het zijn nog altijd songs vol zonnestralen.

Teenage Fanclub maakt ook op haar twaalfde album muziek die wordt gedomineerd door mooie gitaarlijnen, door een aangenaam dromerige sfeer en door fraaie zang en zo nu en dan aansprekende harmonieën. De band heeft ook dit keer een beroep kunnen doen op de van Gorky's Zygotic Mynci bekende Euros Childs, die tekent voor keyboards en bijdraagt aan de harmonieën, maar binnen Teenage Fanclub draait nog altijd veel om Norman Blake en Raymond McGinley, de zangers, gitaristen en songwriters van de band. De twee zijn ook op Nothing Lasts Forever weer in uitstekende vorm, want een slechte song kom je niet tegen op het nieuwe album van de band.

De criticus zal beweren dat Teenage Fanclub, buiten een hier en daar opduikende saxofoon en incidenteel wat zweverige keyboards, wel erg vertrouwt op het geluid uit het verleden, maar dat doet de band uit Glasgow eigenlijk al sinds haar beginjaren. Voor muzikale vernieuwing ben je bij Norman Blake, Raymond McGinley en de andere leden van de band aan het verkeerde adres, maar de kunst van het schrijven van de tijdloze popsongs die Teenage Fanclub maakt moet zeker niet worden onderschat.

Het is deze week de week van de herfstalbums, maar als we het KNMI mogen geloven komen er nog wat mooie zomerse dagen aan. Het zijn dagen waarop de aangename klanken en de melodieuze songs van Teenage Fanclub nog net wat beter tot zijn recht komen. Er komt vast een moment dat de Schotse band niets meer toevoegt aan haar beste albums uit de jaren 90, maar dat punt heeft Teenage Fanclub wat mij betreft nog niet bereikt op het bijzonder aangename Nothing Lasts Forever, dat ik toch weer net wat hoger aan sla dan het vorige album van de Schotse band. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Tegan And Sara - Love You To Death - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Canadese tweeling Tegan And Sara (Quin) dook aan het eind van de jaren 90 op in de slipstream van de succesvolle Lillith Fair concerten (met alleen vrouwelijke artiesten).

De tweelingzusjes uit Calgary maakten in eerste instantie vooral door rauwe folk geïnspireerde muziek, maar schoven een jaar of tien geleden op richting alternatieve rock en pop.

Na het uitstekende So Jealous ben ik Tegan And Sara uit het oog verloren, totdat ik in Spotify hun nieuwe plaat Love You To Death voorbij zag komen.

Na de eerste noten van de plaat heb ik direct gecontroleerd of het op deze plaat om Tegan en Sara Quin gaat, maar dat blijkt het geval. Tegan And Sara zijn op Love You To Death opgeschoven richting de hitgevoelige pop die momenteel zo populair is en klinken meer als Rihanna dan als hun oorspronkelijke voorbeeld Ani DiFranco.

Het was zeker even slikken, maar desondanks ben ik Love You To Death blijven beluisteren. Het gekke is dat ik op een gegeven moment gecharmeerd raakte van het nieuwe geluid van de zusjes Quin.

Helemaal nieuw is dat geluid overigens niet, want op het in 2013 verschenen en door mij over het hoofd gezien Heartthrob kozen Tegan And Sara ook al voor een zeer hitgevoelig electropop geluid. Het wordt verder uitgebouwd op Love You To Death.

Het is een geluid dat nauwelijks is te onderscheiden van het geluid van hedendaagse popprinsessen als Rihanna en Katy Perry, maar ook raakt aan dat van net wat serieuzer genomen Scandinavische zangeressen als de Zweedse Robyn en de Noorse Annie.

Love You To Death wordt gedomineerd door een zwaar aangezet elektronisch geluid dat niet mijn kopje thee is, maar onder al het elektronische geweld is wel degelijk moois verstopt. Wanneer Tegan And Sara wat gas terugnemen staan ze nog steeds garant voor prachtige popliedjes en ook wanneer de elektronica (die soms wel andere wegen dan gebruikelijk bewandelt) domineert, betoveren de mooie en perfect met elkaar samenvloeiende stemmen van de Canadese tweeling.

Na enige gewenning domineert de elektronica niet meer en hoor je alleen alles wat mooi is op Love You To Death en dat blijkt best veel. Met hun nieuwe plaat richten Tegan And Sara zich op een totaal ander publiek dan het publiek dat het tweetal ooit omarmde, maar voor de ruimdenkende fans van het eerste uur valt er ook op deze plaat best veel te genieten. Voor mij op zijn minst een ‘guilty pleasure’. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Tekla Waterfield & Jeff Fielder - Mother Mind - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Tekla Waterfield & Jeff Fielder - Mother Mind
Het uit Seattle, Washington, afkomstige duo Tekla Waterfield en Jeff Fielder maakten een paar jaar geleden een bijzonder aangenaam maar ook knap rootsalbum en herhalen dit kunstje op het eveneens bijzonder mooie Mother Mind

Het is druk binnen de Amerikaanse rootsmuziek en probeer dan maar eens op te vallen. Tekla Waterfield en Jeff Fielder slagen daar wat mij betreft in met het bijzonder mooie Mother Mind, dat de aandacht trekt met smaakvolle klanken en geweldige zang. Helemaal als een verrassing komt dat niet, want de twee maakten ook een paar jaar geleden al indruk met een uitstekend album. Mother Mind klinkt niet alleen heel erg lekker, maar bevat ook een serie aansprekende songs en het zijn songs die echt prachtig worden vertolkt. Het zijn songs die binnen de Amerikaanse rootsmuziek in meerdere hokjes passen, maar uiteindelijk overstijgt het album op fraaie wijze deze hokjes.

Tekla Waterfield en Jeff Fielder maakten alweer bijna vijf jaar geleden het album Trouble In Time. Het is een heerlijk laidback rootsalbum en het is bovendien een rootsalbum met bijzonder mooi gitaarwerk van Jeff Fielder en minstens even mooie zang van Tekla Waterfield. Het is een album dat ik min of meer bij toeval ontdekte, maar dat ik in 2021 echt heel vaak heb beluisterd en dat echt nooit ging vervelen.

Het is een album dat niet is overladen met heel veel aandacht en superlatieven, maar die had het album wat mij betreft wel verdiend. Een tijd geleden stuurde Tekla Waterfield me haar nieuwe album op. Het is een album dat net als zijn voorganger kwaliteit ademt en het is wederom een album dat ze maakte met haar echtgenoot Jeff Fielder.

Ik heb het album toen ik het net binnen had vaak heb beluisterd, maar het was inmiddels alweer op de stapel beland, waardoor ik het album vorige week, in de week van de release, niet op mijn lijstje had staan. Gelukkig kwam ik het album deze week weer tegen en ben ik nog redelijk op tijd met mijn recensie van Mother Mind.

Het is een album dat opent met de stem van Tekla Waterfield, die het in de eerste track moet doen zonder instrumenten. Het laat direct maar even horen hoe mooi de stem van de muzikante uit Seattle, Washington, is, maar dat hoor je ook in de tracks waarin wel de nodige instrumenten zijn te horen.

Jeff Fielder neemt een flink deel van deze instrumenten voor zijn rekening en net als op Trouble In Time valt ook op Mother Mind weer vooral zijn gitaarwerk op. In de tweede track van het album klinkt een wat steviger geluid en zingt ook Tekla Waterfield wat krachtiger en ook dat kan ze.

De zang op Mother Mind is een album lang van een hoog niveau, waarbij het niet zoveel uitmaakt of Tekla Waterfield meer ingetogen of wat expressiever zingt. De mooie stem van de Amerikaanse muzikante wordt hier en daar ondersteund door prima achtergrondvocalisten, terwijl het uitstekende gitaarwerk van Jeff Fielder af en toe wordt begeleid door fraaie vioolklanken.

Het klinkt zowel in muzikaal als in vocaal opzicht weer bijzonder mooi en net als op het vorige album zijn ook de klanken op Mother Mind lekker laidback. De Amerikaanse muzikanten hebben zich laten beïnvloeden door meerdere subgenres binnen de Amerikaanse rootsmuziek en vermengen vooral folk, country en een beetje soul. De twee voegen ook nog wel wat andere invloeden toe, waardoor het niet eens zo makkelijk is om Mother Mind precies in een hokje is te duwen. Dat hoeft ook niet, want het veelzijdige rootsgeluid met een vleugje pop op het album spreekt waarschijnlijk een breed publiek aan.

Trouble In Mind was helemaal aan het begin van 2021 een album dat zich als de spreekwoordelijke warme deken om je heen slaat en ook Mother Mind is zo’n album. Aan een warme deken hebben we tijdens de korte opleiding van de zomer misschien nog niet zo’n behoefte, maar ik verheug me nu al op herfst- en winteravonden met dit album, dat niet alleen een aansprekend geluid en geweldige zang laat horen, maar dat ook nog eens vol staat met songs die je eigenlijk onmiddellijk wilt koesteren.

Ik heb een beetje hulp nodig gehad van Tekla Waterfield zelf om dit album niet te missen en daar ben ik haar heel dankbaar voor. En nu maar hopen op veel meer aandacht voor de fraaie muziek van het duo uit Seattle. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Tekla Waterfield & Jeff Fielder - Trouble In Time - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Tekla Waterfield & Jeff Fielder - Trouble In Time
Tekla Waterfield en Jeff Fielder hebben een prachtig klinkend en vooral laid-back rootsalbum gemaakt dat de grenzen opzoekt maar ook continu betovert met geweldig gitaarwerk en fraaie vocalen

Bij eerste beluistering wist ik nog niet precies wat ik moest vinden van Trouble In Time van Tekla Waterfield en Jeff Fielder, maar hoe vaker ik naar het album luister, hoe mooier ik het vind. Het is een laid-back en vaak wat dromerig album dat opvalt door de vaak fluisterzachte maar ook zeer heldere zang van Tekla Waterfield en door het geweldige gitaarspel van haar echtgenoot Jeff Fielder. Het is een album dat aan de ene kant perfect in het hokje Amerikaanse rootsmuziek past, maar de muzikanten uit Seattle zoeken ook absoluut de grenzen op. Het betovert iedere keer weer net wat meer en de bovengrens is nog niet in zicht.


Ik weet niet heel veel over Tekla Waterfield. Ik weet dat ze uit Seattle, Washington, komt en ik weet dat ze de afgelopen jaren twee albums onder haar eigen naam heeft uitgebracht. Het zijn overigens albums die ik niet ken, maar die me bij eerste beluistering zeker niet tegenvallen. Na het bekijken van haar bandcamp pagina weet ik ook dat ze een aantal prijzen heeft gewonnen, al zijn het niet direct prijzen met internationale allure. Ik weet verder dat ze haar nieuwe album Trouble In Time samen heeft gemaakt met Jeff Fielder, die ook haar echtgenoot is en bovendien een gerespecteerd gitarist, die op het podium stond met onder andere Mark Lanegan en de Indigo Girls.

Ik weet misschien niet heel veel over Tekla Waterfield, maar ik weet wel dat ik het deze week verschenen Trouble In Time een bijzonder mooi album vind. Trouble In Time van Tekla Waterfield en Jeff Fielder is een album dat zich makkelijk weet te onderscheiden van de meeste andere albums die de afgelopen tijd zijn verschenen in het rootssegment, want ik ken niet veel albums die zo klinken als dit album.

Dat ligt allereerst aan de zang van Tekla Waterfield, die vooral fluisterzacht klinkt, wat haar muziek voorziet van een laid-back maar ook intiem karakter. Het is een stem die niet makkelijk tegen de haren instrijkt en die daarom vooral als zeer aangenaam ervaren zal worden.

Wat voor de zang op Trouble In Time geldt, geldt ook voor de instrumentatie op het album. Ik schreef hierboven al dat Jeff Fielder een gerespecteerd gitarist is en dat laat hij nadrukkelijk horen op dit album. Het gitaarwerk op Trouble In Time klinkt keer op keer prachtig en is al net zo laid-back als de zang van zijn echtgenote.

Door de subtiele en meestal ook opvallend ruimtelijke instrumentatie en de mooie heldere zang heb ik bij beluistering van Trouble In Time van Tekla Waterfield en Jeff Fielder tot dusver vooral associaties met de muziek van Cowboy Junkies, al schuurt de muziek van de Canadese band wat minder tegen de Amerikaanse rootsmuziek aan dan de muziek van de twee Amerikaanse muzikanten.

De twee maakten het album in 2020, dat de geschiedenisboeken in zal gaan als een krankzinnig jaar en niet alleen vanwege de coronapandemie, die zeker niet centraal staat op het album. Hoewel de teksten zeker interessant en relevant zijn, vind ik Trouble In Time toch vooral een album om heerlijk bij weg te dromen. Dat lukt uitstekend bij het ingetogen en vaak wat lome geluid, bij het prachtige gitaarwerk en bij de zachte en dromerige zang van Tekla Waterfield.

Trouble In Time is absoluut en onmiskenbaar een rootsalbum, maar het is ook een album waarop de grenzen van het genre worden opgezocht, zonder dat al te ver buiten de lijntjes wordt gekleurd. Het is de ideale metgezel in de kleine uurtjes, maar het is ook een album waarvan je geen detail wilt missen.

Ik was bij eerste beluistering niet eens zo heel enthousiast, maar wat is dit een groeialbum en het einde is nog lang niet in zicht. Nu maar hopen dat Tekla Waterfield en Jeff Fielder aandacht gaan trekken met hun muziek, want buiten de tip van No Depression, dat het album onder mijn aandacht bracht, lees ik nog veel te weinig over dit knap gemaakte album dat vooralsnog alleen maar aan kracht wint. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Temples - Volcano - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Britse band Temples was drie jaar geleden, mede dankzij flinke inspanningen van de Britse muziekpers, een stevige hype.

Daar loop ik meestal met een grote boog omheen, maar op alle superlatieven die voor het debuut van de band uit het Engelse Kettering uit de kast werden getrokken, viel echt maar heel weinig of zelfs helemaal niets af te dingen.

Sun Structures omschreef ik, mede geïnspireerd door een aantal vergelijkingen in de Britse muziekpers als 'The Beatles die met Syd Barrett en Ravi Shankar de studio in zijn gedoken om de psychedelische muziek van de komende decennia op te nemen'.

Temples kende op Sun Structures haar klassiekers maar keek ook vooruit. Mede dankzij het succes van het debuut van de band, kon Temples de tijd nemen voor haar tweede plaat, maar nu deze er dan eindelijk is, blijft het verrassend stil.

Ik weet wel waar dat aan ligt, want ik vond Volcano bij eerste beluistering eerlijk gezegd flink tegenvallen. Waar het debuut van de band betoverde met heerlijk zweverige klanken, die voor een belangrijk deel uit de jaren 60 leken weggelopen, klinkt Volcano op het eerste gehoor vooral hedendaags.

Voor haar tweede plaat heeft Temples een flinke greep gedaan uit de kast met synthesizers, waardoor Volcano veel elektronischer klinkt dan zijn voorganger. De nieuwe plaat van Temples klinkt niet alleen anders door de inzet van elektronica, maar laat zich ook beïnvloeden door andere genres. 60s psychedelica lijkt, zeker op het eerste gehoor, als belangrijkste inspiratiebron vervangen door een behoorlijk bonte mix van vooral synthpop en neo-psychedelica.

Temples stond op haar vorige plaat met minstens één been in de jaren 60, maar schuurt nu nadrukkelijk tegen bands als The Flaming Lips en Mercury Rev aan. Door de overdaad aan synths en de hoge vocalen doet het bij eerste beluistering wat kitscherig aan, maar wat veel erger is, is dat de songs op Volcano bij mij in eerste instantie totaal niet bleven hangen.

De tweede plaat van Temples ging aan mij voorbij zonder dat ik er veel bij voelde, ook al klonk het af en toe best lekker. Dit alles speelde een aantal weken geleden, toen het volop herfst was en de lente nog ver weg leek.

Volcano klonk de afgelopen dagen echter totaal anders. Bij alle zonnestralen van de laatste dagen kwamen de elektronische klanken op Volcano tot leven en bleek er opeens heel veel moois te schuilen in de nieuwe songs van Temples.

Opeens hoorde ik wel weer volop invloeden uit de psychedelica uit de jaren 60 en hoorde ik naast de bovengenoemde invloeden uit de synthpop en neo-psychedelica bovendien flink wat invloeden uit de progrock.

Volcano blijft een flink andere plaat dan zijn zo bejubelde voorganger, maar het is wel degelijk een plaat vol moois, die de zonnestralen nog wat aan kracht laat winnen en de laatste wolkjes wegblaast.

Zo indrukwekkend als Sun Structures vind ik het nog steeds niet, maar heb ik de laatste tijd psychedelische muziek die de zon zo heerlijk laat schijnen als Volcano? Nee. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Tenci - A Swollen River, A Well Overflowing - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Tenci - A Swollen River, A Well Overflowing
De Amerikaanse band Tenci maakt muziek die zo nu en dan in het verlengde ligt van die van Big Thief, maar die ook meer dan genoeg avontuurlijke zijwegen in slaat om een eigenzinnig geluid te creëren

Tenci uit Chicago viel twee jaar geleden op met haar debuutalbum, maar maakte wat mij betreft nog geen onuitwisbare indruk. Opvolger A Swollen River, A Well Overflowing is een stuk beter. Met name door de zang van Jess Shoman, maar ook door de muzikale invloeden die worden verwerkt op het album, roept het tweede album van Tenci, net als zijn voorganger, associaties op met de muziek van de in brede kring geprezen Amerikaanse band Big Thief, maar Tenci verwerkt deels andere invloeden en heeft toch ook een duidelijk eigen geluid. Het is een geluid dat niet bij iedereen in de smaak zal vallen, maar als je valt voor de muzikale charmes van Tenci wordt dit album steeds interessanter.

A Swollen River, A Well Overflowing is het tweede album van de Amerikaanse band Tenci en de opvolger van het in de zomer van 2020 verschenen My Heart Is An Open Field. Het debuutalbum van de band uit Chicago vond ik absoluut een interessant album, maar uiteindelijk schuurde het debuutalbum van Tenci wat mij betreft toch net wat te dicht tegen het geluid van Big Thief aan. Tenci verwerkte op My Heart Is An Open Field overigens wel meer invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, waarmee het Big Thief ‘s Dragon New Warm Mountain I Believe In You net een stap voor was.

Ook bij beluistering van het deze week verschenen A Swollen River, A Well Overflowing heb ik met enige regelmaat associaties met de muziek van Big Thief, maar het zit me veel minder in de weg dan bij beluistering van het debuut van de band. De associaties met de muziek van Big Thief komen voor een belangrijk deel van de zang. Bij Tenci draait alles om singer-songwriter Jess Shoman, die zowel met haar stem als met haar manier van zingen wel wat doet denken aan Adrienne Lenker van Big Thief.

Dat zal niet iedereen een pré vinden, want er is nogal wat kritiek op de onvaste zang van Adrienne Lenker. Ook de zang van Jess Shoman zal zeker niet bij iedereen in de smaak vallen, maar ik vind de zang op A Swollen River, A Well Overflowing prima en beter dan op het debuut van Tenci. Het is absoluut zang waar je tegen moet kunnen, maar het is ook zang die de songs op A Swollen River, A Well Overflowing voorziet van een onderscheidend geluid.

In vocaal opzicht is Jess Shoman gegroeid, maar ook in muzikaal opzicht is de band uit Chicago interessanter dan op het debuutalbum. A Swollen River, A Well Overflowing laat een veelzijdig geluid horen waarin plaats is voor invloeden uit de folk en de country, maar ook invloeden uit de indiepop en indierock en hier en daar een vleugje jazz hebben hun weg gevonden naar het geluid van Tenci.

De bijzondere mix van invloeden krijgt af en toe vorm in aangenaam voortkabbelende luisterliedjes die de kant van de Amerikaanse rootsmuziek op kunnen gaan, maar de band uit Chicago schuwt ook zeker het experiment niet op haar tweede album. A Swollen River, A Well Overflowing is daarom een veelzijdiger album dan zijn voorganger en het is wat mij betreft een album dat een behoorlijk hoog niveau vast weet te houden.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik af en toe wel wat kriegel wordt van de onvaste zang, maar dat heb ik bij Big Thief ook. Het aantal keren dat de zang de irritatiegrens opzoekt is gelukkig niet heel groot en bovendien staat er veel moois tegenover. A Swollen River, A Well Overflowing bevat twaalf songs en het zijn allemaal songs die weten te verrassen. Dat kan met verrassende wendingen en met fraaie bijdragen van blazers, maar ook met mooi gitaarwerk of met zang die misschien niet altijd even vast klinkt, maar meestal wel de juiste snaar weet te raken.

Het knappe van A Swollen River, A Well Overflowing is dat de twaalf songs op het album op een of andere manier bij elkaar lijken te horen, wat een fascinerende luistertrip oplevert. Het is niet eens zo makkelijk om te omschrijven wat zo mooi is aan de muziek van Tenci, maar hoe vaker ik luister naar dit bijzondere album hoe mooier en hoe interessanter het wordt. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Tenfold - Reply To All - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Tenfold - Reply To All
Tenfold kiest op haar debuutalbum voor een wat rijkere en vaak avontuurlijke instrumentatie, die de persoonlijke songs van de Amsterdamse muzikante op fraaie wijze tot leven brengt

Tineke Hussaarts maakt al een paar jaar muziek als Tenfold, maar levert nu pas haar debuutalbum af. Het is een intiem en persoonlijk album dat terugblikt op een aantal ingrijpende jaren, maar het is ook een album dat opvalt door een bijzondere instrumentatie, waarvoor producer Marnix Dorrestein heeft getekend. De combinatie van sobere en intieme popliedjes en een veelkleurige instrumentatie pakt verrassend goed uit. Tenfold schuift wat op van indie-folk naar indie-pop en weet zich makkelijker te onderscheiden dan in het verleden. Dat doet ze met haar bijzondere zang, maar ook met sprankelende popliedjes die steeds weten te verrassen.

Vorige week liet ik Reply To All van Tenfold nog liggen vanwege het enorme aantal interessante nieuwe releases, maar daar is het debuut van de Nederlandse muzikante echt veel te goed voor. Daarom bijna twee weken na de release alsnog aandacht voor dit mooie en bijzondere album. Tenfold is overigens het alter ego van de Nederlandse muzikante Tineke Hussaarts, die in 2014 en 2016 al van zich liet horen met een EP, maar vervolgens flink de tijd heeft genomen voor haar debuutalbum.

Waar ze de EP’s vooral in haar eentje maakte en koos voor een behoorlijk sober en voornamelijk akoestisch geluid, werkt ze op Reply To All samen met producer en multi-instrumentalist Marnix Dorrestein, die zijn sporen heeft verdiend in zowel de klassieke muziek als de popmuziek en onder andere heeft gewerkt met Herman van Veen. De naam Marnix Dorrestein deed bij mij eerlijk gezegd geen belletje rinkelen, maar zijn productie van Reply To All van Tenfold is vakwerk.

Ook op Reply To All bestaat de basis van de songs van Tenfold uit de akoestische gitaar en de bijzondere stem van Tineke Hussaarts. Deze sobere en akoestische basis is vervolgens omgeven met een bijzonder mooi en veelkleurig geluid. Het is een geluid waarin elektronica een belangrijke rol speelt, maar ook de bijdragen van blazers zijn wonderschoon.

Het geluid op Reply To All is wat mij betreft te omschrijven als avontuurlijk en sprookjesachtig. Met name de elektronica zorgt hier en daar voor wat vervreemdende effecten, maar minstens net zo vaak zijn de elektronische impulsen van een betoverende schoonheid. Het voorziet de songs van Tenfold van een bijzonder geluid en het is een geluid dat het oor streelt, maar ook de fantasie prikkelt.

De fraaie productie en instrumentatie tilt Reply To All een flink stuk op, maar Tineke Hussaarts heeft zelf ook nog het een en ander te bieden. Ze beschikt over een bijzondere stem die prachtig kleurt bij de klanken op het album. Het is een stem die folky, maar gelukkig niet te lieflijk klinkt, waardoor de songs op Reply To All niet te zoet of zweverig zijn.

Het zijn veelzijdige songs die steeds weer net wat anders klinken, waardoor het debuut van Tenfold een album is dat nog wel even door kan groeien, waarbij zowel de ingetogen als de net wat uitbundigere songs op het album groeibriljanten blijken.

Het zijn songs die passen in hokjes als indie-folk en indie-pop, maar ik kan niet direct heel veel relevant vergelijkingsmateriaal verzinnen, wat absoluut als positief moet worden gezien. Bon Iver wordt overigens meerdere keren genoemd als vergelijkingsmateriaal en helemaal onzinnig is dat niet.

De eigenzinnigheid in de instrumentatie, de zang en songs krijgt gezelschap van eigenzinnigheid in de teksten, want, zoals de titel van het album mogelijk al prijsgeeft, zijn alle songs op Reply To All geschreven als antwoord op songs uit het verleden, waarbij Tenfold net zo makkelijk reageert op songs uit de indie hoek als op een song uit de film Grease. Het was in het verre verleden een beproefd respect, maar tegenwoordig hoor je het nauwelijks meer.

De teksten zijn ook nog eens zeer persoonlijk van aard, wat van Reply To All een intiem album vol zeggingskracht maakt. Het is een album waarmee Tenfold in Nederland alle aandacht verdient, maar een indie pareltje als Reply To All zou ook ver buiten de landsgrenzen op mooie woorden moeten kunnen rekenen. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Tenille Arts - Girl To Girl - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Tenille Arts - Girl To Girl
De Canadese muzikante Tenille Arts leverde vorig jaar een van de beste countrypop albums van het jaar af en herhaalt dit kunstje met het gelikte maar ook van kwaliteit overlopende Girl To Girl

Ik ben lang niet in de stemming voor de vol geproduceerde countrypop zoals die de afgelopen twee decennia wordt gemaakt in Nashville, Tennessee, maar voor de krenten uit de countrypop maak ik graag een uitzondering. Vorig jaar leverde de Canadese muzikante Tenille Arts er een af met Love, Heartbreak, & Everything In Between en dat album krijgt deze week met Girl To Girl een uitstekende opvolger. Tenille Arts blijft ver verwijderd van de traditionele of alternatieve country, maar maakt countrypop met een hoofdletter P. Het geluid op het album is vol en wat aan de gladde kant, maar het klinkt fantastisch, net als de geweldige stem van Tenille Arts. Ik was weer onmiddellijk om.

De meeste liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek moeten er helemaal niets van hebben, maar op zijn tijd ben ik wel te porren voor goed gemaakte Nashville countrypop. De Canadese muzikante Tenille Arts leverde vorig jaar met Love, Heartbreak, & Everything In Between een uitstekend countrypop album en misschien wel het beste countrypop album van het jaar af en herhaalt dit kunstje op het deze week verschenen Girl To Girl.

Tenille Arts groeide op in het afgelegen Weyburn in de Canadese provincie Saskatchewan, maar trok een paar jaar geleden naar de hoofdstad van de countrypop, Nashville, Tennessee. Het heeft haar geen windeieren gelegd, want in Nashville heeft de Canadese muzikante het afgelopen jaar de nodige prijzen in de wacht gesleept.

Daar is wat mij betreft niets op af te dingen, want Love, Heartbreak, & Everything In Between had vorig jaar alles dat een goed countrypop album moet hebben en Girl To Girl heeft dat dit jaar. Ook het nieuwe album van Tenille Arts, haar derde, staat vol met buitengewoon aanstekelijke countrypop songs, die je na één keer horen mee kunt zingen.

Het album werd geproduceerd door een aantal gerenommeerde countrypop producers uit Nashville, die uiteraard een aantal gelouterde muzikanten naar de studio haalden. Girl To Girl klinkt dan ook fantastisch, al zullen liefhebbers van traditioneler klinkende Amerikaanse rootsmuziek het veel te glad vinden. Ik ben zelf ook niet altijd gek op dit soort volle en nagenoeg perfect klinkende producties, maar op een countrypop album wil ik het echt niet anders.

Vanwege de corona lockdowns had Tenille Arts wat meer tijd dan gepland voor het schrijven van songs voor haar nieuwe albums, wat heeft geleid tot een aantal persoonlijke songs, waarin de Canadese muzikante terugkijkt op haar jeugd. Net als op Love, Heartbreak, & Everything In Between laat Tenille Arts horen dat ze een veelbelovende songwriter is, al was er ook dit keer nog wat hulp van gerenommeerde songwriters uit Nashville nodig.

Ik heb al veel sterke punten van Girl To Girl genoemd, maar Tenille Arts weet zich te onderscheiden van de talloze concurrenten in het genre met haar stem. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Kacey Musgraves heeft Tenille Arts geen hele onderscheidende stem, maar het is er wel een die gemaakt is voor het genre. Het tilt het zo aangenaam en tegelijkertijd perfect klinkende album song na song nog een stukje op.

Girl To Girl is zoals gezegd niet heel geschikt voor liefhebbers van traditionele of juist alternatieve country, maar als je hart zo af en toe open gaat voor goed gemaakte countrypop is het derde album van Tenille Arts absoluut een aanrader. De Canadese muzikante jaagt er in nog geen drie kwartier dertien songs doorheen en het zijn dertien snoepjes. Het zijn snoepjes die zo nu en dan misschien wel wat eenvormig klinken, maar dat is misschien ook wel wat je verwacht of waar je zelfs op hoopt bij een zak snoepjes als deze.

Girl To Girl doet me nog het meest denken aan de countrypop albums van een jonge Taylor Swift. Of we in de toekomst ook van Tenille Arts succesvolle uitstapjes richting pop en uiteindelijk indiepop en indiefolk kunnen verwachten zal de tijd leren, maar de Canadese muzikante is er zeker getalenteerd genoeg voor. Op zijn minst een bijzonder aangename ‘guilty pleasure’, maar voor mij nu al veel meer. Erwin Zijleman