"The Return of the Fabulous Hofner Blue Notes" vertelt het verhaal van een groep jongens die een surfbandje, genaamd The Delmonts, beginnen en uiteindelijk uitgroeien tot The Hofner Blue Notes, een bluesband. De eerste cd van dit verhaal bevat uitsluitend instrumentale muziek dat je erg aan The Shadows doet denken. Mooi gitaarwerk van Rea en je merkt dat tegen het einde van de eerste cd dat de bluesinvloeden al zijn intrede doen. De tweede en derde cd is een mooie mengeling van blues en rock, gedragen door de prachtige diepe warme stem van Chris Rea en zijn karakteristieke gitaarspel. Met "The Return of the Fabulous Hofner Blue Notes" zet Chris Rea de lijn van "Stony Road" en "Blue Guitars" door en levert dus wederom een kwalitatief hoogstand project af. Chris Rea haalt de verloren tijd in en speelt alleen nog maar de muziek die hem altijd zo dierbaar is geweest: de blues.

Op "The Road to Hell" laat Chris Rea zijn meer donkere en kritische kant horen. Niet alleen qua geluid, want de muziek klinkt dreigender dan ooit tevoren, maar zeker ook tekstueel. Rea snijdt allerlei sociale onderwerpen aan en hierdoor krijgt "The Road to Hell" een sterk maatschappijkritisch karakter. Het wordt echter nergens belerend. Zeker niet als je anno 2013 goed naar de teksten luistert, merk ik dat Chris Rea actueler en urgenter dan ooit klinkt. Ook het gitaarspel van Rea klinkt op "The Road to Hell" intenser dan hiervoor. Zijn typerende slide stijl leent zich hier dan ook uitstekend voor. In combinatie met Rea's warme diepe en raspende stem is het plaatje compleet. "The Road to Hell" is een hoogtepunt uit het oeuvre van Chris Rea en hij laat naast zijn muzikale vakmanschap ook zijn maatschappelijke betrokkenheid horen.

Vanaf 2002 richt Chris Rea, mede als gevolg van zijn slepende ziekte, zich uitsluitend op de muziek die hem het meest dierbaar is: de blues. Na de albums "Stony Road" en het epische werkstuk "Blue Guitars" is "The Road to Hell and Back" een registratie van wat zijn laatste toernee zou moeten zijn. Ik bezit het dubbel album van deze registratie. Niet alleen speelt Rea nummers van de eerder genoemde releases, maar hij speelt ook grote hits uit zijn vroegere oeuvre. Echter, hij kiest er niet voor om die liedjes gewoon na te spelen, nee hij overgiet alles met een roots en blues sausje, waardoor die nummers eigenlijk mooier klinken als de originele studio-opnamen. Op deze live registratie klinkt Rea nog intenser als op plaat. Zijn stem is nog warmer en donkerder en raspt nog meer dan gewoonlijk. Voor zijn gitaarspel geldt hetzelfde: intenser. Daarnaast is Rea omringt door een fantastische liveband. Achteraf zou blijken dat dit niet de laatste toernee zou zijn. Ik heb hem zelf nog in 2010 in de HMH gezien en de sfeer is vergelijkbaar met "The Road to Hell and Back". Dit is een prachtig live album van een man die zijn roeping heeft hervonden, zijn ziekte het hoofd heeft geboden en muziek speelt met een ongekende passie en intensiteit. Prachtplaat! De DVD is overigens net als dit album ook een must.

Tien jaar na "The Road to Hell" komt Chris Rea met "The Road to Hell Part 2". Nu richt Rea zijn pijlen op de invloed van het internet op onze kinderen. Waar Rea me tekstueel wel weet te overtuigen, schort het mijn inziens op "The Road to Hell Part 2" aan de muzikale omlijsting. Rea kiest voor een aanpak die te ver afstaat van zijn kenmerkende geluid. Begrijp me niet verkeerd: ik kan experimenteerdrift wel waarderen, maar in dit geval pakt het mijn inziens niet goed uit. Het album klinkt te overgeproduceerd en wil geforceerd modern klinken. Dit gaat ten koste van de boodschap van het album en aan muzikale overtuiging. Respect voor de poging, maar voor mij werkt het tegendraads en is de genietbaarheid van dit album voor mij persoonlijk zeer beperkt. Enkele goede momenten kunnen "The Road to Hell Part 2" niet redden en daarom staat dit album nog niet eens in de schaduw van het illustere eerste deel.

Na de break van The Black Crowes komt Chris Robinson al vrij snel met dit soloalbum. Het lijkt wel of deze man altijd vol inspiratie zit. "New Earth Mud" is dan ook weer een lekker laidback album. De jaren 60 herleven op "New Earth Mud". Robinson creëert een psychedelisch sfeertje, zonder teveel te trippen overigens, en breidt daaromheen mooie melodieuze klanken. Veelal ingetogen waarbij de akoestische gitaar veelal in de lead is, maar regelmatig ondersteund wordt door een elektrische slidegitaar, mooie warme bluesy licks en goed gespeelde solo's. Daarnaast vind ik de stem van Robinson altijd prachtig om naar te luisteren. "New Earth Mud" is een mooie afwisseling tussen het werk van The Black Crowes en ook met zijn Chris Robinson Brotherhood bewijst Robinson dat hij muziek maakt voor de echte liefhebber. Geen commercieel gewin, maar gewoon je passie uitoefenen en mensen laten genieten van mooie, eerlijke muzikale tripjes.

Voordat Chris Robinson met zijn Brotherhood op de proppen kwam had hij daar The New Earth Mud als begeleidingsband. Dat is dan feitelijk ook het enige significante verschil. De muziek van Robinson is uit duizenden herkenbaar, of het nu The Black Crowes zijn of solo. Op ”This Magnificent Distance” komt Robinson weer op de proppen met melodieuze en intense liedjes. Die zijn meestens ingetogen of midtempo. Liedjes als ”Girl on the Mountain” en ”Train Robbers” zijn prachtig. De laatste twee liedjes rocken wat meer, waarbij met name ”Piece of Land” een Black Crowes vibe oproept. Bij Chris Robinson staan de liedjes centraal, en laat dat nu ook op ”This Magnificent Distance” het geval zijn. Gewoon hele mooie liedjes dus!

Nadat The Black Crowes een pauze van onbepaalde tijd afkondigden hebben de gebroeders Robinson niet stilgezeten. Rich Robinson bracht al een goede soloplaat uit en nu is er dan ook "Big Moon Ritual" van Chris Robinson. Chris heeft een aantal uitstekende muzikanten om zich heen verzameld. Van The Black Crowes heeft hij toetsenist Adam MacDougall meegenomen. Aangevuld met gitarist Neal Casal, bassist Mark Dutton en drummer George Sluppick heeft hij zijn Brotherhood compleet. Het geluid op "Big Moon Ritual" is niet heel vernieuwend ten opzichte van de laatste jaren van The Black Crowes. Chris Robinson is altijd de spirituele meer psychedelische factor geweest in The Black Crowes en die kant heeft hij verder uitgebouwd met zijn Chris Robinson Brotherhood. De zeven tracks zijn een herleving van de jaren 60 en 70 en laten een psychedelisch rockgeluid horen, waarbij de muziek centraal staat en alle bandleden de ruimte krijgen om te excelleren. Robinson heeft dan ook lak aan de radioconventie van liedjes van maximaal drie a vier minuten. De kortste track op "Big Moon Ritual" is 7 minuten en albumopener "Tulsa Yesterday" klokt gelijk bijna twaalf minuten. Ondanks de lengte wordt het nergens saai. De Chris Robinson Brotherhood maakt mooie lang uitgesponnen muzikaal spannende tripjes waarin je jezelf heerlijk kan verliezen.

Na het tweeluik ”Big Moon Ritual” en ”The Magic Door” uit 2012 komt Chris Robinson Brotherhood met hun derde album, ”Phosphorescent Harvest”. Net als de titel straalt de hoes weer een en al psychedelica uit. En ook in de muziek zijn die invloeden weer onmiskenbaar hoorbaar. Wat dat betreft wordt de lijn van de eerder genoemde albums vrolijk voortgetrokken. De opener ”Shore Power” is overigens niet mijn favoriete track van dit album. De keyboard fraseringen zijn me net even te indringend. Iets te hoge sferen dus wat mij betreft. Gelukkig is deze irritatie slechts heel tijdelijk, want de rest van ”Phosphorescent Harvest” staat weer bol van heerlijke muzikale tripjes met invloeden uit de jaren 60 en 70. De instrumentatie is prachtig en dromerig en de stem van Chris Robinson laveert daar mooi tussen door. De zanglijnen en melodieën sluiten naadloos op elkaar aan. Vooral in de wat rustige nummers is dat heel mooi hoorbaar. Liedjes als ”Beggar’s Moon”, ”Wanderer’s Lament”, ”Tornado” en het bloedstollend mooie ”Burn Slow” zijn dan ook mijn favorieten. Ook zonder The Black Crowes is er bij Chris Robinson aan inspiratie geen gebrek. Wederom een heel mooi album zonder ook maar enig teken van kwalitatief verval. Tijdloos genieten!

Na "Big Moon Ritual" is "The Magic Door" alweer de tweede plaat van de Chris Robinson Brotherhood in 2012. "The Magic Door" gaat verder waar "Big Moon Ritual" ophield. Wederom een heerlijke plaat die teruggrijpt naar de psychedelische rock van de jaren 60 en 70. Ook hier weer uitgesponnen liedjes die je heerlijk laten wegdromen. Muzikale tripjes heb ik ze al wel eens genoemd, en dat is ook een kwalificatie die geldt voor "The Magic Door". Chris Robinson is wars van wat hip en modern is. Hij doet waar hij zin in heeft en speelt de muziek die hij wil spelen en niet de muziek die de massa wil horen. Muzikale vrijheid noem je dat. En die vrijgevochtenheid hoor je duidelijk op "The Magic Door". Het spelplezier is groot en dat komt de plaat ten goede. Chris Robinson heeft met zijn nieuwe band een mooi tweeluik afgeleverd, die niet voor elkaar onderdoen. Muzikaal vakmanschap om je heerlijk in te verliezen!

De blues van Chuck Willis is van croonerachtige aard en dat is niet zo gek voor de tijdsperiode van ”Wails the Blues”. De uptempo bluesliedjes op dit album klinken als een big band en de wat langzamere liedjes hebben meer een jazzy feel. Het is allemaal niet baanbrekend, maar wel heel herkenbaar. Hoewel ”Wails the Blues” een prettige luisterervaring is en het een ontspannende uitwerking heeft, is het nergens onuitwisbaar. Gewoon lekker, niets meer en niets minder.

De titeltrack van "The Road Ahead" was destijds een gigantische hit. Toen realiseerde ik me het niet, maar de gelijkenis met "Everybody Hurts" van R.E.M. is treffend. Jatwerk is een kwalificatie die wat mij betreft niet ver van de waarheid ligt. De rest van het album is ook niet om over naar huis te schrijven. Vrij standaard liedjes die me eigenlijk nergens weten te boeien. Het is allemaal al eens eerder gedaan en nog veel beter ook. Nee, "The Road Ahead" maakt geen indruk. Ik kan me overigens ook niet herinneren dat we ooit nog iets van de heren hebben gehoord, en om heel eerlijk te zijn lig ik daar ook niet wakker van.

Mooie bluesplaat met een big band vibe van "Gatemouth" Brown. Voor de blues klinkt deze plaat opvallend opgewekt door het gebruik van blazers. Pas na een aantal luisterbeurten begin ik deze plaat echt te waareren. Ik mis wel een beetje de prominente plaats van de gitaar op deze plaat, en de gitaar is voor mij toch de instrumentale belichaming van de blues. Toch laat "Gatemouth" zich even gaan op een mooie slowblues (met een hoofdrol voor zijn gitaar) in het prachtige "Sometimes I Slip". Al met al een mooie rijk georchestreerde bluestrip.

"Long Way Home" is een sfeervolle bluesplaat. Maar het is niet alleen blues wat Clarence "Gatemouth" laat horen. Ook invloeden uit de soul, jazz en country komen voorbij. Nadeel vind ik wel dat het af en toe een beetje hillbilly-achtig aandoet. Maar dat zijn slechts sporadische momenten. Vooral het akoestische gitaarwerk doet heel erg authentiek aan en herinnert je aan de delta blues. Af en toe wordt Clarence "Gatemouth" Brown bijgestaan door gastvocalisten, en dat zorgt voor wat dynamiek bij de toch wat vlakke stem van Brown. Al met al is "Long Way Home" een prima bluesplaat, ingetogen dat wel, maar heel smaakvol.

"One More Mile" is een degelijk bluesalbum, zoals Clarence "Gatemouth" Brown ze eigenlijk altijd aflevert. Ik ben niet echt een grote fan van zijn bluesgeluid, omdat ik die door het veelvuldige en opwekkend gebruik van blazers altijd een beetje big band-achtig vind aan doen. Hierdoor mis ik vaak de essentie en emotie in de blues die ik bij andere bluesartiesten wel hoor. Op "One More Mile" voegt Brown daar soms ook nog wat cajuninvloeden aan toe. Het klinkt allemaal best lekker, maar ik word er niet echt door geraakt. Het luistert lekker weg, zit gewoon goed in elkaar, maar memorabel is "One More Mile" nergens.

De altijd moeilijke tweede plaat syndroom is op Coldplay niet van toepassing. Na het prachtige debuut "Parachutes", doet "A Rush of Blood to the Head" daar naar mijn mening niet of nauwelijks voor onder. Af en toe klinkt "A Rush of Blood to the Head" wat bombastischer en zijn er meer tekenen van het grote gebaar, maar in mijn beleving geniet ik er net zoveel van als van "Parachutes". Nog steeds is de piano prominent aanwezig in de meeste liedjes en is de stem van Chris Martin nog net zo krachtig en spat de emotie er nog steeds vanaf. "The Scientist" vind ik een prachtig liedje, net als de titeltrack. Single "Clocks" is ook mooi, maar is misschien even iets te vaak gedraaid. Ik vind dan ook dat je de liedjes niet afzonderlijk moet luisteren. Nu ben ik sowieso al een albumluisteraar, en bij "A Rush of Blood to the Head" kom ik in een soort flow. Het is een mooie uitgebalanceerde verzameling liedjes die onder je huid gaan zitten en zorgen voor een behoorlijk meeslepend effect. Na het overweldigende debuut is dit het album dat Coldplay groter dan groots maakte, maar wat mij betreft kwalitatief gelijkwaardig is gebleven. Wat er daarna gebeurde is een ander verhaal, maar "A Rush of Blood to the Head" is een schitterend album.

De debuutplaat van Coldplay is er direct eentje om U tegen te zeggen. "Parachutes" staat vol met intieme indringende songs die je zowel tekstueel als muzikaal beroeren. Coldplay houdt het op "Parachutes" behoorlijk intiem, zeker als je het gaat vergelijken met de latere albums uit hun oeuvre. Chris Martin en de zijnen richten zich dus op de essentie en niet op het gebaar. En dat maakt "Parachutes" tot een prachtig album. Wat me opvalt is dat het gitaargeluid van Jonny Buckland voorzien is van een lekkere fuzz, wat bijdraagt aan de intense en soms beklemmende sfeer die "Parachutes" uitstraalt. Daarnaast is het uiteraard de stem van Chris Martin die goed de emotie van de teksten weet over te brengen. Over het algemeen ben ik niet zo weg van hoge ijle stemmen, maar Martin doseert dit uitstekend en varieert goed. "Yellow" blijf ik een geweldig liedje vinden, gevolgd door het tranentrekkende "Trouble". Eigenlijk een van de weinige liedjes waar de piano een rol speelt. Een betere afsluiter als "Everything's Not Lost" is bijna niet voor te stellen. "Parachutes" stuwt Coldplay naar grote bekendheid en met de opvolger bevestigen ze hun status als wereldband. Vanaf dat moment komen er steeds meer elementen van het grote gebaar in hun muziek. Persoonlijk neig ik meer naar de intieme kleine en breekbare Coldplay. En deze elementen komen op "Parachutes" perfect aan bod. Geweldig debuut!

Ik ben een bluesliefhebber, en over het algemeen kan ik de meeste bluesplaten wel waarderen. Maar ik heb toch grote mooie met "Greens from the Garden" van Corey Harris. Niet omdat de liedjes niet goed zijn, maar wel omdat deze plaat volgepropt is met tussendoortjes, nietszeggende gesproken tekst en onzinnige geluidsopnamen. Dit leidt behoorlijk af van de muziek. Daarnaast is het een allegaartje aan blues- en roots stijlen, waardoor de consistentie behoorlijk ver te zoeken is. Hier en daar komt er nog een aardig blues nummer voorbij, maar door bovenstaande wordt mijn luisterplezier behoorlijk aangetast. Of de ambitie is te hoog, of er wordt krampachtige geprobeerd om er iets artistieks of creatiefs van te maken, maar "Greens from the Garden" neigt naar hoogmoed komt voor de val.

Zeer prettig in het gehoor liggend mengsel van pop, R&B , jazz en een vleugje soul. Op zich is deze plaat redelijk vergelijkbaar met platen van Katie Melua of Norah Jones. Maar toch vind ik dit een tikkeltje beter. Iets spannender en gedurfder. De arrangementen zijn meer jazzy en daardoor krijgt de muziek af en toe de noodzakelijke verrassende wending, al is het maar in de details. De muziek is rijk en gevarieerd, veel instrumenten, goed geproduceerd en het klinkt allemaal erg lekker, relaxed, bij tijd en wijle vrolijk en erg zomers. Gewoon een feel-good plaat om te ontspannen.

Kelly Joe Phelps is een van mijn favoriete akoestische gitaristen. Op "Magnetic Skyline" bundelt hij zijn krachten met de tot dan toe voor mij onbekende zangeres Corinne West. Het blijkt dat deze dame een hele mooie stem heeft die perfect past bij de folky en roots georiënteerde nummers op "Magnetic Skyline". De begeleiding is sober en back to basic. Feitelijk hoor je alleen het fantastische akoestische gitaarspel van Phelps. Maar het allermooiste op "Magnetic Skyline" is de fenomenale en bloedmooie samenzang tussen West en Phelps. Prachtig harmonieus en intens. "Magnetic Skyline" is intens genieten en een van de meeste mooiste samenwerkingen van de laatste jaren.

"August and Everything After" is een emotievolle plaat dat net als de hoes een mooie donkere herfstsfeer uitademt. Duritz zingt intens en vertelt met zijn typische stem verhalen, waar je in meegezogen wordt. Toegegeven zijn stem kan irritaties oproepen, maar op de een of andere manier past het bij de muziek en gevoel van deze plaat. Toch knaagt er iets. Ik merk dat ik bij deze plaat in een bepaalde stemming, op een bepaalde locatie of dat het een bepaald tijdstip moet zijn. Mijn muzieksmaak is breed en ik kan op elk moment van de dag wel genieten van muziek, maar dus niet altijd van deze plaat. Of het nu toch komt door de stem, de sfeer of iets anders, ik kan niet de vinger op de zere plek leggen. Uiteindelijk moet ik toch de kwaliteit van dit album erkennen, ondanks mijn eigen grillen. Dus een ruime voldoende, en misschien moet ik deze plaat alleen maar in de herfst, op gure onstuimige dagen draaien. Wie weet is deze plaat daar juist wel voor bedoeld?

"Hard Candy" is een toegankelijke plaat van Counting Crows. Soms klinkt het wel heel erg poppy, met name in een nummer als "American Girls". Maar deze toegankelijkheid is wat mij betreft niet van negatieve invloed op deze plaat in zijn geheel. Er staan een aantal zeer mooie nummers op, zoals het warme "Good Time". Ook "Holiday in Spain" is een pareltje. En dan wel de versie zonder Blof, want ik erger me rot aan de ontzettend slechte Nederlandse vertaling/interpretatie. Het origineel van Counting Crows is zoveel beter. Verder zijn de nummers voorzien van rijke instrumentatie. De stem van Adam Duritz is er eentje waarvan je houdt of niet. Ik ben er geen grote fan van, maar in de context van Counting Crows vind ik hem evenmin storend. Kortom "Hard Candy" is een fijn wegluisterende pop/rock plaat met een herkenbaar Counting Crows geluid.

"Saturday Nights & Sunday Mornings" heeft twee gezichten, zoals de titel al doet vermoeden. Het eerste gedeelte van het album (Saturday Nights) is behoorlijk stevig. Veel gitaren en een hoog tempo. Best even wennen moet ik zeggen. Zeker als je toch vooral melancholische muziek van de Counting Crows verwacht. Maar ik vind het resultaat niet onaardig. Liedjes als "Hanging Tree", "Los Angeles" en "Cowboys" zijn bijzonder fijn. De tweede helft van het album (Sunday Mornings) is rustig van aard en vooral ingetogen. Best mooie liedjes moet ik zeggen, maar niet van het niveau uit de hoogtijdagen van de Counting Crows. De opbouw van het album werkt niet altijd in het voordeel van "Saturday Nights & Sunday Mornings". Met name als de rustige liedjes elkaar opvolgen dreig ik mijn aandacht te verliezen en worden de liedjes in mijn beleving inwisselbaar. "Saturday Nights & Sunday Mornings" vind ik een behoorlijk genietbaar album, zeker de eerste helft. Dit album is geen hoogvlieger, maar zeker ook geen dieptepunt als je het mij vraagt. Gewoon een prima album eigenlijk.

De albums van de Counting Crows die ik ken, vind ik prima albums. Ik vind het niet bijzonder buitengewoon, maar wel dik in orde en een ruime voldoende. Zo ook deze ”This Desert Life”. De eerste drie nummers zijn prachtig mooi, maar daarna overstijgen ze dat niveau eigenlijk niet meer in mijn beleving. Het zijn nog steeds zeer fijne liedjes, maar niet meer dan dat. ”Amy Hit the Atmosphere” is misschien een van de mooiste liedjes van Counting Crows. Als ze dit niveau een album lang kunnen vasthouden, dan hebben ze een meesterwerk te pakken. Een groot fan van Counting Crows zal ik dus nooit worden, maar een album als ”This Desert Life” is gewoon een heel aangename luisterervaring die ik dus ook niet uit de weg zal gaan. Gewoon een prima album.

"Disraeli Gears" is de volgende stop in de indrukwekkende carrière van Eric Clapton. Na zijn pure blueswerk bij John Mayall & The Bluesbreakers, is het nu tijd voor Cream. Samen met bassist/zanger Jack Bruce en drummer Ginger Baker maakt Clapton met "Disraeli Gears" een psychedelische rockplaat diep geworteld in de blues en jazz. Het zal een klassieker blijken te zijn en een bevestiging van de goddelijke status van Clapton. De diversiteit van Clapton, maar ook van Bruce en Baker spat van deze plaat af. Baanbrekend voor die tijd. De opener is gelijk raak met "Strange Brew", waar een duidelijke verwijzing naar Albert's King "Born Under a Bad Sign" is te horen in het basloopje. Verdere hoogtepunten zijn natuurlijk het meesterlijke "Sunshine of Your Love" met die klassieke riff en vanzelfsprekend het hypnotiserende "Tales of Brave Ulysses". Een must voor elke Eric Clapton fan en voor elke zichzelf respecterende muziekliefhebber. "Disraeli Gears" is een mijlpaal in de muziekgeschiedenis.

Op respectabele leeftijd komt Cream nog eens bij elkaar en ze geven een serie prachtige concerten in de befaamde Royal Albert Hall te London. Dat de heren op leeftijd zijn is eigenlijk nauwelijks merkbaar, al kun je wel zeggen dat de vocalen van Jack Bruce niet meer zo sterk zijn als weleer. Instrumentaal zit het allemaal wel snor. Tja en dan de discussie over de originele Cream sound. Daarvoor had Clapton inderdaad beter zijn Gibson mee kunnen nemen en dan het liefst door een set Marshall versterkers moeten halen. Aan de andere kant: op zijn Fender klinkt Cream bluesier dan ooit en ja daar houd ik dus wel van. Met name de bluesklassiekers als "Spoonful" en "Stormy Monday" (toch al een van mijn favoriete bluesliedjes ever) krijgen heerlijke uitvoeringen. Maar dat geldt ook voor hun eigen klassiekers. "Afsluiter "Sunshine of Your Love" is ook al zo'n pareltje. De heren zijn gedurende het hele concert opvallend aardig tegen elkaar, zetten elkaar geregeld in het zonnetje en er lijkt geen vuiltje aan de lucht. Het plezier is in ieder geval overduidelijk en het publiek geniet met volle teugen. Dit is gewoon een hele mooie concertregistratie van een legendarische band.

Beregoede plaat van Creedence Clearwater Revival (CCR). Deze plaat alleen bevat zoveel klassiekers, om maar te noemen "Travelin' Band", "Run Through the Jungle", "Who'll Stop the Rain" and het geweldige "I Heard it Through the Grapevine". "Cosmo's Factory" staat verder boordevol met heerlijke van dik hout zaagt men planken Southern rock met accenten uit de blues, bluegrass en country. Het gitaarspel van John Fogerty is zoals altijd geweldig, maar vooral zompig en soms dreigend. CCR heeft niet lang bestaan, maar de kwaliteit is altijd hoogstaand en dat maakt het oeuvre van deze band des te indrukwekkender. "Cosmo's Factory" is een absoluut hoogtepunt in mijn muziekcollectie. Nu op naar John Fogerty 13 juli a.s. in de Ziggodome te Amsterdam!

Crowded House komt na een jarenlange stilte op de proppen met ”Time on Earth”. Na ”Woodface” was eerlijk gezegd mijn interesse in Crowded House weggeëbd. Luisterend naar ”Time on Earth”, hoor ik nog steeds de vakmanschap van de gebroeders Finn. Deze jongens, en dan met name Neil, zijn echte liedjesschrijvers. Toch heb ik niet dezelfde beleving als met Woodface. Ik kan er niet echt de vinger op leggen maar ”Time on Earth” pakt me een stuk minder. Misschien heeft het wel iets met tijdsgeest van Woodface te maken. Op dat moment voelde die muziek voor mij goed. Inmiddels heeft mijn muzikale smaak zich verder ontwikkeld, en luister ik eigenlijk niet heel vaak naar dit soort muziek. ”Woodface” blijft een album dat ik graag hoor, maar met mijn huidige muzikale referentiekader vind ik ”Time on Earth” niet meer dan redelijk.

De gebroeders Tim en Neil Finn beheersen het vak van liedjes schrijven tot in de puntjes. ”Woodface” staat dan ook boordevol met meesterlijke popliedjes. Opener ”Chocolate Cake” vind ik zelf een geweldig liedje met sarcastische, ironische, zwarte humor of hoe je het ook noemen wilt in de teksten. Datzelfde heb ik ook met ”There Goes God”. ”Fall at your Feet” is ook prachtig, net als het overbekende ”Weather with You” (blijft na al die jaren gewoon goed) en het pareltje ”Four Seasons in One Day”. Muzikaal zijn het vooral de mooie melodieën en de hemelse samenzang van de gebroeders die het hem doen. ”Woodface” is daarom een popplaat in optima forma die de tand des tijds prima heeft doorstaan.

Heerlijke authentieke bluesplaat met Eddy Boyd op de piano en vocalen. Cuby + Blizzards zijn de perfecte begeleidingsband voor de mooie pianoblues van Boyd. Diezelfde Boyd krijgt alle ruimte op deze zeer goede samenwerking. Cuby + Blizzard begrijpen de essentie van de blues en brengen dat op een ingetogen maar wel bloedmooie manier tot uiting op "Praise the Blues". Het is wel even wennen om niet de karakteristieke vocalen van Muskee te horen, maar zodra je hebt geaccepteerd dat Boyd de honneurs waarneemt, stap ik daar heel makkelijk overheen. Verandering van spijs doet eten zo te zeggen. "Praise the Blues" is een mooi uitstapje van Cuby + Blizzards en tevens een bevestiging van hun veelzijdigheid. Heel fijn!

"Cats Lost" is na zoveel jaar weer een nieuwe Cuby + Blizzards plaat. Wat mij betreft behoren Cuby en zijn kornuiten tot de top van de Nederlandse bluesscene. Al in de jaren 60 lieten ze horen hoe blues hoort te klinken en hoewel "Cats Lost" duidelijk een moderne glans heeft is de klassieke blues nog alom aanwezig. Harry Muskee zingt voor zijn leeftijd prima. Al hoor je wel duidelijk zijn steenkolen Engels, maar dat heeft ook wel zijn charme. De band is goed op dreef, en gitarist Erwin Java schittert regelmatig. Ook credits voor producent Daniel Lohues, die een duidelijke kenner is van de blues (getuige zijn eigen bluesalbums met zijn Louisiana BluesClub) en zijn frisse eigentijdse productie dragen bij aan de kwaliteiten van "Cats Lost". Helaas is Harry Muskee ons ontvallen en zullen we de opvolger "Dogs Found" wellicht nooit horen. Jammer, gezien de hervonden bravoure op "Cats Lost".

Deze plaat is een mijlpaal uit de Nederlandse popgeschiedenis. Cuby + Blizzards is de eerste Nederlandse band die begrijpt waar de blues over gaat. Alleen de titel van de plaat, "Desolation", straalt al een en al blues uit. Harry Muskee zingt alsof zijn leven er vanaf hang: gedreven, wanhopig, gejaagd, zo intens en vol emotie. Daarnaast spant Eelco Gelling de kroon met zijn mooie indringende en zo gloedvolle gitaarspel. "Gin House Blues" is prachtig, net als "Hobo Blues", maar ook de interpretatie van bluesklassieker "Five Long Years" is geweldig. Muskee en consorten spelen het niet klakkeloos na, maar storten hun ziel en zaligheid erin en geven het een eigen smoel. Dit geldt eigenlijk voor alle tracks op "Desolation". Cuby + Blizzards staan op eenzame hoogte en dit debuut was baanbrekend voor die tijd, en staat anno 2012 nog steeds als een huis.

Na het fantastische "Desolation" komen Cuby + Blizzards met het even zo geweldige "Groeten uit Grollo". Ik ervaar deze plaat net zoals hun debuut en kan moeilijk een keuze maken welke ik beter vind. Dat doe ik dus ook niet. Beide platen bewijzen de eenzame klasse van Cuby + Blizzards in het Nederlandse blueslandschap. De heren kunnen zich wat mij betreft met gemak meten met Britse of Amerikaanse evenknieën. Met name als het tempo omlaag gaat komt de intensiteit van de stem van Harry Muskee bovendrijven. In combinatie met het rauwe en vuige gitaarspel van Eelco Gelling. Daarnaast vind ik het pianospel van Herman Brood een extra dimensie toevoegen aan het bluesgeluid. Nederblues van de bovenste plank!

”To Blind to See” vind ik toch minder dan albums als ”Desolation” en ”Groeten uit Grollo”. Maar wat is minder bij Cuby? Nog altijd is dit een prima bluesalbum met die karakteristieke Cuby sound. Het gitaarspel van Eelco Gelling blijft bijzonder smaakvol en de stem van Muskee snijdt weer regelmatig door je ziel. De titeltrack en het afsluitende ”Time Passed Me By” zijn mooie voorbeelden en voor mij direct de hoogtepunten. De andere liedjes vind ik prima, maar niet onuitwisbaar. Cuby heeft de lat zelf hoog gelegd, en dat lijkt hun parten te spelen op ”Too Blind to See”. Dat neemt niet weg dat dit album nog steeds dik in orde is en uiterst genietbaar.