En toen was daar die eeuwige tweede.....
Altijd goed om eens lekker over door te zagen. Meestal is het niks, meestal is het gladder, meestal is het opeens gemaakt voor de massa enzovoort enzovoort.
Zo ook bij dit album waar ik eens lekker over door wil zagen. De oplettenden onder u hebben natuurlijk al lang in de gaten dat ik niet tot de categorie behoor die deze 'moeilijke tweede' niks vind. Integendeel! 4,5* is niet niks lijkt me zo.

Titelsong Darklands opent het feest. Dark? Donker? Nee, niet bepaald. The Jesus and Mary Chain klinkt opeens niet zo gruizig meer, het klinkt wat gelikter en daarmee ook toegankelijker. Dit is eigenlijke pure en prachtige jaren '80 pop. In die tijd verschenen er wel meer liedjes van dit kaliber, maar de spoeling is al dunner aan het worden als we het gaan vergelijken met nummers als dit Darklands. Tutututudu.......
Bij de start van Deep One Perfect Morning denk ik altijd dat Nico All Tomorrow Parties gaat zingen. Zodra de zang inzet weten we dat het Nico niet is (ondanks dat ook deze stem zwaar klinkt).
Een mooi, meeslepend nummer met een mooie kristalheldere gitaarsound. Daar kunnen veel UK bandjes anno nu een puntje aan zuigen.
Van Happy When It Rains kan ik zeer happy worden, daarvoor hoeft het niet eens te regenen. Pop optima forma. Duidelijk één van de hoogtepunten op dit album.
We hebben hier duidelijk te maken met heren die weten hoe ze goede muziek moeten maken. Niks gruizige takkeherrie hier.
Down On Me laat horen dat een band als The Pixies goed hebben geluisterd naar deze band. Ingenieuze, korte popsongs die geen minuut te lang duren en daardoor enorm aan kracht winnen. Springerig en luchtig, maar door de wat neuzelige zang blijft het toch met beide benen op de grond. Heerlijk zoals die gitaar hier ronddwarrelt.
Nine Million Rainy Days klinkt wat doomy mede door de bas. Door de heldere produktie blijven dit soort nummers na al die jaren ook goed overeind. Ook hier weer de tudududu koortjes, maar die storen totaal niet.
Het doorbreekt de loomheid enigszins waardoor het een leuke twist krijgt.
April Skies is gewoon weer zo'n perfecte pop-song. Absoluut mijn favoriet. Ik kan me best voorstellen dat Psychocandy-liefhebbers dit soort nummers niet zo zien zitten, voor mij is het alleen maar smullen en flink tot mij nemen. Dit klinkt zo fris als de April Skies die ze bezingen.
Fall is weer typisch zo'n nummer waar Frank Black duidelijk verzot op moet zijn geweest. Kort maar krachtig en hier klinken de gitaren dan iets gruiziger (alhoewel....).
Hoe helder klinkt Cherry Came Too dan weer. Ik kan me daar nog steeds over verbazen. Zo waardeloos als ik de sound op b.v. Psychocandy soms vind, zo mooi vind ik het op dit album. Ik heb het al eerder gezegd en ik doe het gewoon weer: die jaren '80 hebben wel degelijk goede
muziek weten af te leveren. Je moet gewoon verder kijken (of is het nu luisteren?) dan je neus lang is.
En als ik dan toch in herhalingen val: heerlijk gitaarwerk!
Bij On The Wall moet ik weer aan Lou Reed denken. En wie zegt dat noise en gruizigheid bij deze band horen moeten maar snel wat anders gaan doen (stofzuigen bijvoorbeeld) en hier wegblijven. Dit zijn toch mooie pareltjes? Daar is geen gruis voor nodig.
Dit nummer heeft een bepaalde spanning die onderhuids weet te blijven.
Afsluiter About You is gewoon mooi. Mooi + Jesus and Mary Chain = Darklands.

Ik schrik overigens van mezelf in mijn eerste korte stukje; daar had ik het over 'misschien ietsje gedateerd', maar eerlijk gezegd kan ik dat eigenlijk helemaal niet zo snel ontdekken. Ik heb niet voor niets de term fris op laten duiken.

Beste muziek-vrienden: als u dit album nog nooit beluisterd heeft en de jaren '80 maar zo zo vind dan raad ik u Darklands van harte aan. Het zal ongetwijfeld een aangename verrassing blijken te zijn.

Als je de stofzuigersound terug wilt horen moet je dit album overslaan, maar dat moet je eigenlijk al vanaf Darklands.

Venal Joy gaat gelijk venijnig tekeer en hier horen we een ietwat andere sound, meer elektronica zoals een Nine Inch Nails of zo. American Born is ook vrij gruizig.

En alles wat dan volgt gaat in een best hoog tempo voorbij. Ik kan niet goed zeggen met welk ouder album het nu goed te vergelijken is. Het is allemaal herkenbaar Jesus and Mary Chain, maar toch wel weer anders.

Dat The Velvet Underground van invloed is is hoorbaar, misschien ook wel een snufje Iggy Pop.

Ik verwacht niet dat Glasgow Eyes mijn favoriete JAMC album gaat worden en voor nu denk ik ook dat mijn voorkeur wat meer zal uitgaan naar Damage and Joy (terwijl die wat gladjes klinkt in vergelijk met dit album), maar dat zal de tijd leren. Dit album vind ik soms iets te veel cyberrock of zo, maar tegelijkertijd denk ik dat dat juist weer de kracht ervan is en dat ik dat na verloop van tijd enorm ga waarderen. Ik ben jamcod immers ook wel gaan waarderen na verloop van tijd.
Overigens wordt die elektronische saus naarmate het album vordert steeds wat minder toegevoegd.

Hoe dan ook: is een nieuw album van The Jesus and Mary Chain altijd wel een feestje en daar is Glasgow Eyes geen uitzondering op.

In maart 2014 ben ik op aanraden van Vince vega The Jezabels maar eens live gaan meemaken in Rotown. Een prima optreden, ook al werd ik niet omver geblazen.

De twee vorige albums werden in die periode met zeer grote regelmaat opgezet. En nu dan het vervolg in de vorm van Synthia.

Ik heb niet de indruk dat ze een enorme koerswijziging zijn aangegaan, terwijl Come Alive dat wel deed vermoeden qua donkerder geluid.
Misschien nog iets meer een '80's geluid zoals op Unnatural en een soort hang naar Sioxsie and the Banshees maar dan een veel lichtere variant.

En daar heb ik het 'probleem' met dit album wel te pakken. Ik geloof dat The Jezabels me niet zo heel veel meer kunnen bieden. Elk album waardeer ik nu met een halfje minder. Prisoner 4,5*, The Brink 4* en hier blijf ik vooralsnog steken op 3,5*. Het gaat allemaal wat langs me heen. Ik mis iets. Een beetje saai af en toe.
Neemt niet weg dat het dan nog steeds een meer dan uitstekend album is, dus dat zegt ook wel wat over de kwaliteit van de band.

Prisoner vond ik geweldig maar moest wel uitgroeien tot de 4,5* die ik het nu geef. Benieuwd hoe dat The Brink zal afgaan want vooralsnog lijkt het me iets minder te pakken dan z'n voorganger. Veel draaien dus en kijken waar het gaat eindigen.

Ik heb wel wat met dit soort bombast en ben erg benieuwd hoe ze het er live van gaan afbrengen want in maart ga ik ze voor het eerst live meemaken in Rotterdam.
Een reden om even te wachten de LP te kopen want niets is leuker om dat na afloop van een concert te doen (mits ze het verkopen natuurlijk).

The Brink gaat verder waar Prisoner eindigde. Weinig verrassingen dus en een sound die ongewijzigd is gebleven. Misschien ietsje meer poppy wellicht?! Maar dat is dan vrij minimaal. Ik vind The Jezabels soms een wat steviger versie van de band Texas.
Een album vol catchy indiepop. Niet heel veel meer of minder. Gooi daar dan de wat ijle zang van Hayley Mary overheen en je hebt gewoon uitstekende kwaliteit.

Mijn ontdekking van Jimi Hendrix is met dank aan Prince. In de tijd dat de laatste een wereldster werd gebeurde het met grote regelmaat dat de naam Jimi Hendrix ook genoemd werd. Niet zo heel vreemd: beiden uitzonderlijk getalenteerd, beiden een licht donkere huidskleur en beiden goede gitaristen. In die tijd werd de naam Hendrix er dus vaak bij gehaald omdat Prince daar een hoop inspiratie uit zou putten. Of dat waar is zal wel heel erg in het midden liggen (ik heb Prince de naam Hendrix nooit horen noemen en wel die van James Brown of Joni Mitchell bijvoorbeeld), feit is dat ik in aanraking kwam met een man die mijn kijk op muziek drastisch wist te veranderen.
Ik begon maar eens met een verzamelaar die in die tijd redelijk populair was: The Singles Album.
En dat beviel zo goed dat het nodig was om Are You Experienced aan te schaffen en wow dat was een ervaring van heb ik jou daar (maar dat zal ik t.z.t. bij dat album nog wel eens plaatsen), daarna volgde Electric Ladyland, en weer sloeg ik stijl achterover. En toen ontbrak nog 1 regulier studio-album namelijk deze.
En al snel werd dit op de een of andere manier mijn lievelingetje. Niet zozeer omdat het ook daadwerkelijk mijn grote favoriet is, maar ik denk meer omdat dit album altijd een beetje het kleine broertje is van die andere twee. Een keuze voor de 'underdog' dus.
Het is ook een album dat zo heerlijk allerlei kanten opstuift.

Neem EXP, met zo'n intro krijg je toch al hoge verwachtingen. Waar is deze man in hemelsnaam mee bezig?? En dat bedenk je je al helemaal als hij doodleuk het bluesy loopje van Up from the Skies inzet. Wat klinkt die gitaar hier toch geweldig. Zo droog, zo ongelooflijk pakkend. Het nonchalante druipt er van af, maar vergis je niet: dit is vakwerk van de bovenste plank.
Het enige minpuntje vind ik het wat abrupte einde: we draaien de boel maar weg want we weten er geen einde aan te breien.
Spanish Castle Magic is natuurlijk een retestrakke klassieker. Puike rock zoals rock hoort te zijn. Ook hier valt me weer op hoe losjes alles klinkt. Het schijnt ook dat dit album redelijk snel is gemaakt zonder al te veel poespas in de vorm van overdubbs e.d. en dat is er ook aan af te horen: het klinkt allemaal heel natuurlijk en ongedwongen. Dit nummer is daar dus een sterk voorbeeld van.
En dan dat waanzinnige intro van Wait Until Tomorrow, hier lik je je vingers toch bij af zo fijn. En dat gaat eigenlijk voor het hele nummer op. Nu noem ik natuurlijk vaak het gitaarwerk van Hendrix, maar laten we zeker ook de begeleiding van The Experience niet vergeten.
Ain't No Telling heeft een funky klinkende gitaar. Hier valt me vooral het drumwerk op.
Hierna een hoogtepuntje in de vorm van Little Wing. Hier laat Hendrix horen dat hij een absolute gitaargod is. Het heeft alles op dat gebied weten te verenigen in 2,24 minuten. En wat een mooie solo bevat dit nummer toch. Schitterend werk.
If 6 Was 9 is het volgende enorme hoogtepunt. Behoorlijk avontuurlijk en lekker rauw. Voor mij is dit een enorme klassieker alhoewel hij zelden als zodanig gepresenteerd werd op b.v. best-of albums (waar dit nummer dan genegeerd werd). Alleen voor dit nummer al is de aanschaf van dit album de moeite meer dan waard.
Zo worden ze zelden nog gemaakt helaas.
Het spannende introotje ten spijt is You Got Me Floatin' toch weer wat meer rechttoe rechtaan. Wel spettert en bruist dit nummer behoorlijk en geeft het een enorme kick. Hier horen we de funky kant weer wat meer.
Castles Made Of Sand is ook weer zo'n persoonlijke favoriet. Goede lyrics en simpelweg een superieure ballad (of beter: mid-tempo song). Hier toont Hendrix zich oppermachtig.
She's So Fine is de bijdrage van Noel Reading. Het heeft me nooit gestoord, sterker: ik vind dit gewoon een heel goed nummer dat ik erg graag hard mee zing. Het is wat meer pop en klinkt ook wat gedateerder (typische jaren '60 pop), maar dat boeit mij dus niet.
One Rainy Wish is een heerlijke psychedelische trip. Prachtige patronen dwarrelen vrolijk door elkaar heen en tillen dit nummer op naar een hoger plan. Zo mooi, zo mooi.
Dan klinkt Little Miss Lover gelijk weer een stuk rauwer. Maar wat is dit toch weer verdomde funky. Ik snap dat de Red Hot Chili Peppers grote fans van de man zijn. Alsof hij het zo uit zijn mouw weet te schudden.
Afsluiter Bold As Love is misschien wel mijn favoriete Hendrix nummer ever. Het is de power die het uitstraalt, de trots, en wat een emotie herbergt dit nummer.
Een opbouw die je al doet vermoeden dat dit nummer alleen maar beter en beter gaat worden en je een muzikaal orgasme gaat bezorgen waar je u tegen zegt. En dat gaat dus ook gebeuren. De solo die na een kleine 2 minuten van start gaat geeft de richting al aan. De aanloop is genomen, de versnelling gaat hoger en dan rond 2.45 de drums die aangeven dat het staat te gebeuren................... en ja hoor, het knalt er uit met een spetterende solo.
Hoe vaak ik dit al niet kei- en keihard via koptelefoon heb gedraaid durf ik niet eens meer in te schatten. Ontelbaar moet het zijn. Wat een bravoure, wat een lef, jammer dat het niet langer duurt.
Maakt allemaal niet uit: de man heeft zoveel moois uitgebracht dat als dat eenmaal weer gedraaid is het niet vervelend is dit album nog eens op te zetten.

Bon vivant Nigel Kennedy is tevens het enfant terrible van de klassieke muziek.
Toen hij doorbrak met zijn versie van Vivaldi's Vier Jaargetijden was de kritiek binnen het stoffige klassieke milieu niet van de lucht. Een 'punker' die klassiek popi-jopi maakte dat kon natuurlijk niet.
Zelf vond ik die versie altijd erg lekker swingend en het had een rock feel. Over het imago van Kennedy had ik mijn twijfels: oprecht? Mwoah, eerder erg slim. Want kijk naar oudere hoezen en we zien gewoon een brave ietwat suffe violist die niet onder doet voor veel collega's.
Doet er verder niet toe, want de beste man heeft daarnaast wel degelijk een goede smaak. Zo experimenteert hij op een Doors-covers cd en zo ook met nummers van Jimi Hendrix.
Nu is Hendrix een grote held en van helden moet je afblijven, maar dit is zo'n andere benadering dat ik het erg goed los van elkaar kan beluisteren.
Nigel Kennedy speelt de nummers losjes en soms met een jazzy inslag (iets wat Hendrix zelf ook deed) en komt hierdoor met een tribute dat eens niet zo cliché klinkt.
Ik vind het zeker een geslaagd experiment, maar misschien heb ik als (oud-) violist een wat andere kijk op dit instrument, een instrument dat ik na de cello nog steeds als één van de mooiste beschouw

Mag ik daarbij ook van de gelegenheid gebruik maken en iedereen wijzen op deze cd

Het is een album dat heel moeilijk in een hokje te plaatsen is. Ik ben verder niet zo bekend met Kyteman dus toen ik The Mushroom Cloud voor het eerst hoorde wist ik niet wat me overkwam.
Hier hoorde ik nergens ook maar één vleugje hip-hop in terug. Wel een hoop kitscherige pop van het soort waar ik wel van hou en waar anderen ongetwijfeld van gruwen. Een soort mini pop-opera en dan gaat al snel de naam Queen naar voren komen (let op: lijkt er verder niet op). Vloeken in de Kyteman-kerk misschien maar het beeld verdwijnt maar niet van mijn netvlies.

En dan het hele album dat al van start gaat met een spannend Intro waar aardig wat sferen samen komen (hoor ik daar nu iets oostblok-achtigs? Hongaars? En dat vermengd met Ennio Morricone-achtige geluiden?
Op dat moment wist ik dat dit album ongetwijfeld wat voor mij zou gaan worden! En dat bleek dus ook. Klassiek, operazang, hip-hop (inderdaad minimaal), funk, ik weet niet wat er allemaal voorbijkomt maar wel dat het perfect mengt. Het haast onmogelijke blijkt gewoon mogelijk op The Kyteman Orchestra.

Is het mijn liefde voor bombast in muziek? Mijn liefde voor klassieke instrumenten? Eigenlijk doet dat er niet toe. Deze op het eerste gehoor chaos aan muziek pakt mij, tilt me op en zet me na meters in de lucht te hebben gezweefd weer rustig neer op aarde. Met beide voeten terug op de grond. Een beetje dronken nog van het avontuur dat dit album biedt.
Niet voor iedereen weggelegd vrees ik. Er zullen er genoeg zijn die dit bestempelen als een draak van een plaat. Ik hoor daar niet bij. Dit is wel mijn ding!

Vorig jaar wist Prelude to Ecstasy mijn top 10 te halen. Genoeg reden om enorm naar dit album uit te kijken, maar gek genoeg gebeurde dat niet echt.
Moeilijk te verklaren waarom, waarschijnlijk omdat ik nog zo geniet van het debuut en dit zo snel volgt.

Het stond op een laag pitje zullen we maar zeggen, maar dat wil niet zeggen dat ik het pitje wat hoger zet als ik het kan beluisteren uiteraard. De singles zijn wat langs me heengegaan, dus ik kan het album in z'n geheel zonder grote voorkennis tot me nemen.

En dan start het album met Agnus Dei, wat een kitscherig, bijna musical-achtig nummer blijkt te zijn en ik ben gelijk helemaal wakker. Want ik hou hier wel van!

En dat (ietwat brutale) musical-gevoel blijft het hele album hangen. Maar het is vooral het barokke, zwierige geluid dat hier voor zorgt. En dan de zang. Het is en blijft zo fijn. Plus een beetje Frans in Rifle.... lekker hoor.

Bij het intro van Woman Is a Tree wil je toch bijna 'easy come easy go, will you let me go' gaan zingen, of anders het akoestische deel van Queen's Prophet Song?! Wees gerust: het is geen Queen-imitatie poging verder, alhoewel ik naast de veelvuldige ABBA-vergelijking ten tijde van het debuut nu best wel een beetje Queen kan toevoegen (I Hold Your Anger).

From the Pyre blijkt een warm album; heerlijk om zo de donkere dagen tegemoet te gaan met een Last Dinner Party die ons nog even beglittert met een gouden gloed.

Deze zag ik even niet aankomen. Wat mij betreft net zo sterk als het debuut. Een beetje anders, maar toch ook heel herkenbaar.

Blijkbaar is The Last Dinner Party een gezelschap waar de schijnwerpers op gericht zijn. Dat was me aanvankelijk wat ontgaan, maar een uitverkochte Melkweg nog voor de release van een debuutalbum zegt al wel iets. Hier is wat gaande.

Dan is het even op onderzoek gaan en blijkt inderdaad dat deze band aardig gehyped wordt. De dames hebben al in bekende internationale programma's gestaan en er wordt lovend over ze gesproken. Dat is het moment dat ik wat terughoudend ga worden. Want dat speurwerk leverde beelden op van verveelde meiden met een uitstraling van 'kijk ons eens even cool zijn'. Zal wel 'part of the act' zijn denk ik dan maar. Even negeren.

De muziek, daar gaat het om. Invloeden van Florence Welch, Marina and the Diamonds, David Bowie, Kate Bush, ABBA en weet ik wat ik er allemaal in hoor: beroerd is het zeker niet. Ja, elke keer denk je 'waar ken ik dit van?' of 'dit komt me bekend voor'.
Maar is dat heel erg? Er is nog maar weinig muziek welke me weet te verrassen na al die jaren pop/rock geschiedenis. Wil ik echt verrast worden dan moet ik het in andere genres gaan zoeken denk ik. Dan is het nu belangrijk of het me pakt ja of nee. En dat doet het zeker wel.

Muziek dat in mijn straatje past, dus dat helpt al aardig. De singles springen er zeker bovenuit en dat is wel vaker het geval met dit soort debuut albums. Maar ook de andere nummers klinken lekker.

The Last Dinner Party is natuurlijk ook behoorlijk theatraal waardoor ik soms het gevoel krijg dat het er allemaal net wat te dik bovenop ligt, maar met theatrale muziek heb ik altijd wel wat en als de nummers gewoon goed in elkaar zitten, perfect worden opgevoerd en mooi geproduceerd dan is dat wat mij betreft voldoende reden om met de hype en lovende kritieken mee te gaan.

Prelude to Ecstasy is een pakkend, flamboyant album, een album dat groots wil overkomen en dat ook wel doet. Drama op en top, en een reis door de muzikale tijd.

Is de hype terecht? Wat mij betreft niet helemaal. Het is zeker goed, maar ik heb de indruk dat de dames en heren critici iets té uitbundig zijn en te graag willen. Maar verder? Baroque-pop op z'n best. Wellicht niet voor iedereen weggelegd, dus The Last Dinner Party zal ongetwijfeld love or hate worden. Ik bevind me in kamp één.

Als een ware fan benaderde user feebl mij met de mededeling dat ik dit echt moest beluisteren.
Nu krijg ik regelmatig van dit soort tips en ze zijn altijd welkom, maar voordat ik er ook daadwerkelijk aan begin moet ik wel het idee hebben dat het ook interessant is voor mij want ik moet soms keuzes maken en daarbij ontdek ik ook graag zelf

Op de myspace-pagina van The Last Dinosaur zijn alle nummers te beluisteren en voorzien van een clipje. Ook op de website van de band zijn de nummers te beluisteren. Mocht u dus interesse hebben dan weet u de laatste dino vast wel te vinden. Voor mij was het handig om te kunnen beslissen dat dit zeker de moeite was om nader te beluisteren.

Als een soort Animal Collective gaat dit album van start: chaotisch (van het gestructureerde soort) met een hoop geluiden en muzikale fratsen. Arty? Een beetje wel, maar niet op een vervelende manier. Every Second Is a Second Chance heet het nummer en ze handelen ernaar zullen we maar zeggen.
En zo gaat het album eigenlijk ook verder: van chaotische stukken muziek, tot rustige folky nummers met spannende twists. Een hoop instrumenten komen samen op dit album en wonderwel past het allemaal in elkaar hoe op het randje het soms ook klinkt. Zo horen we een banjo, piano, strijkers etc. etc.
Het is misschien even wennen omdat het allemaal niet makkelijk te plaatsen is maar als je doorzet hoor je toch wel een bijzonder album want er zitten me toch stukken op piano en strijkers tussen waar je je vingers bij aflikt.

Zelf ben ik nog geen grote fan zoals feebl maar dit gezelschap wist me wel enorm te boeien en ik weet niet wat meerdere draaibeurten gaan betekenen voor Hooray! For Happiness; ik verwacht eerlijk gezegd best veel dus een verhoging van mijn beoordeling behoort zeker nog tot de mogelijkheden. Voor nu een start met 3,5*.

Gooi de heel vroege Bowie en de Beatles in de blender. Gedraag je alsof je nog in de jaren '70 leeft en je hebt Do Hollywood van The Lemon Twigs, ofwel de broertjes Brian en Mike D’Addario. En Foxygen zag dat het goed was.

Ze schakelen snel over van McCartney naar Queen en The Beach Boys en Elton John doen ook een moppie mee. Niet letterlijk, maar het is allemaal te herkennen. Deze jonge gasten moeten ongetwijfeld de platenkast van pa en ma geplunderd hebben.

Ik weet het nog niet zo goed met dit album. Ik ben geen fan van Beach Boys of Elton John en de lullige kant van The Beatles doet me ook niet zo veel. En dat hoor ik hier toch net iets te vaak op terug. Of wat dacht je van die jaren '60, jaren '70 inzendingen van het Songfestival.

Is het zo erg? Nou nee, maar ergens is het la-la-la gehalte net iets te hoog. De Queen-achtige glam mini opera's te kneuterig. En toch trekt het ook wel weer. Soms zijn kitscherige, lelijke dingen gewoon leuk en wil je ze stiekem hebben.

Zo voelt dit. Maar helemaal op m'n gemak voel ik me hier nu ook weer niet bij

Vandaag weer eens in een 'terugblik-op-de-jeugdjaren-bui'. Hoe dat zo gekomen is zal ik eenieder verder besparen (een telefoontje van bijna een uur was de directe aanleiding ).
Hoe dan ook is het soms gewoon lekker om weer eens wat oude meuk terug te horen. De vraag is dan of die oude meuk nog steeds wel boeiend is anno nu.
The Lotus Eaters is een redelijk onbekend bandje gebleven die naar mijn weten niet veel verder gekomen zijn dan het scoren van een hit (The First Pictures of You). Ik weet wel dat ze in de new romantic-categorie werden geplaatst, maar dat werd je als bandje al snel in die tijd als je wat afwijkende kleding en dito haardracht had. Buiten dat hitje kon ik me ook niet veel meer herinneren van de rest van dit album dat ik in die tijd wel kende (zal het vast van iemand op een cassettebandje overgenomen hebben).
Nu dus weer eens opgedoken en ik werd aangenaam verrast door de frisheid van het album. Alsof de lente weer opnieuw begon, ik het vers gemaaide gras kon ruiken, het eerste lentezonnetje zag doorbreken, de eerste lammeren vrolijk in de wei zag dartelen.
Wat een lekkere, melancholische liedjes staan er toch op dit album zeg! Doet me een beetje denken aan de klasse van Lloyd Cole. De grootst verantwoordelijke hiervoor is zanger Peter Coyle, maar ook die new-wave gitaarloopjes en bijbehorende synths doen hun werk goed. Normaal gesproken zou je zeggen dat dat nu dan wel een beetje oudbakken zou kunnen klinken, maar door de sterke composities is dit dus eens niet het geval. Ik heb het niet voor niets over een fris lente-gevoel.
Ik zie vaker op deze site dat tijdgenoten van The Lotus Eaters tijdelijk extra in de belangstelling komen te staan. Wat mij betreft gaat het lente-zonnetje dat ik zie bij het beluisteren van dit album een flinke zomerzon worden en halen we dit album eens flink naar voren.
Mijn zegen krijgen ze alvast bij deze!

Opener This is a Song laat gelijk al horen dat The Magic Numbers terug zijn en eigenlijk nauwelijks weggeweest. Het is een up-tempo nummer dat lekker wegrockt op de manier zoals we het van ze gewend zijn.
You Never Had It heeft een iets rauwer randje, let wel: iets, want het blijft wederom een echte pop-rock song zoals The Magic Numbers die goed kunnen schrijven.
De gitaren geven het een gruizig randje.
Take a Chance is ook up-tempo pop/rock. Het lijkt er op of de dames en heren de vaart er in willen houden. Helemaal niet erg, want het levert een prima nummer op.
Carl's Song heeft een vrolijke, zonnige uitstraling die me een beetje aan Belle & Sebastian doet denken en bevat een leuke tempo-wisselingen. Het dreint iets minder door, zoals sommige nummers op de voorganger wel eens deden.
Boy is wederom zo'n Belle & Sebastian-achtig nummer waar de vrolijkheid vanaf spat.
Het ziet er naar uit dat de Magic Numbers hebben gekozen voor een koerswijziging in de vorm van meer up-tempo vrolijkheid t.o.v. het debuut.
Op Undecided nemen ze gas terug en krijgen we prachtige samenzang te horen. Maar dit is dan wel zo'n nummer die net als sommige op het vorige album een beetje weg dreigt te vallen. Een beetje een grijze muis dus. Maar wel een mooie grijze muis dan
Slow Down (The Way It Goes) is ook een rustig nummer. Het valt op door het mooie gitaarspel wat er doorheen verweven is.
Bij Most of the Time begin ik een deja-vu gevoel te krijgen. Een uitstekend nummer, maar ik heb er nu al meer gehoord. M.a.w. het begint een beetje eentonig te worden en ik verlies mijn aandacht een beetje.
Take Me Or Leave Me is een lieflijk nummer waar strijkers een grote rol krijgen. Het mag dan wel weer een rustig nummer zijn, maar door de andere aanpak ben ik wel weer bij de les na voorgaande nummers.
Helaas verslapt de aandacht weer een beetje bij Let Somebody In. Ik kan in herhaling gaan vallen, maar het is een prima song, alleen valt het me niet meer zo op. Het begint (oei nu komt het) een beetje saai te worden.
Maar gelukkig begint Running Out weer wat sneller. Na de inkak-momenten fijn te horen.
Maar helaas, het was van korte duur want All I See is weer een tergend langzaam nummer die me verder weinig doet.
Gelukkig maken ze het goed met Goodnight wat ik een ijzersterk nummer vind. Mooi in alle eenvoud.

T.o.v. het debuut maakt de band weinig progressie. Op zich niet zo heel erg, want ze zijn erg goed in het maken van mooie liedjes. Alleen begin ik me af te vragen of één album in mijn collectie dan niet genoeg is.
Toch is er die twijfel, want het mag hier en daar dan meer van hetzelfde zijn (met soms, en helaas dus te weinig, een 'nieuwe' aanpak), het blijft allemaal wel verdomde lekker.

Nu Belle & Sebastian niet erg in beeld zijn moet toch iemand zorgen voor mijn 'zet je ramen open en laat de lente binnen komen' momenten?!
Die ramen laat ik voorlopig maar even dicht bij gebrek aan lente, maar het gevoel kan verzorgd worden door de band The Magic Theatre die een heerlijke bries laten waaien door mijn kamer met hun 'Victorian Orchestral 60s Pop', die hier en daar zelfs een beetje Amélie uitstralen. Als ik dit album hoor denk ik in elk geval aan de kleuren uit die film en qua sfeer moet ik onwillekeurig aan Tim Burton denken.
Ze presenteren zich in elk geval ook al goed door hun uiterst verzorgde artwork in de vorm van clipjes van de nummers (in hoofdstukvorm) die op dit album te vinden zijn.
Via hun site te bekijken, maar ook YouTube draagt zijn steentje bij. Niet zo vreemd ook dat dit op deze wijze gebeurt, want hun eigen omschrijving van dit album is als volgt:

'The album is a time-travel love story set in 1968 and 1888, where the young 60s hero falls through a hole in time in The Magic Theatre in the Old Victorian Steam fair, to find his one true love in 1880's London.

The songs follow the story one chapter at a time, charting their meeting and ultimate tragic separation'.

De eerste keer wist ik bij vluchtige beluistering niet zo goed wat ik met dit gezelschap aan moest. De zang van Sophia Churney is weliswaar helder, maar het was mij op een gegeven moment wat te melig allemaal. Te zoet, te poppy.
Dat was na een snelle luisterbeurt; het zoete blijft maar de waardering ging hard omhoog bij nadere beluistering, sterker; werd verslavend.
Als afwisseling op al mijn zwaarmoedige, donkere en sombere albums is London Town haast een weldadigheid voor mijn oren.
Ik wilde dus al richting raam rennen om ze open te gooien en de lente te verwelkomen. De ijzige wind die me haast door de ramen heen tegemoet kwam deed me al snel realiseren dat The Magic Theatre voorlopig nog niet in de openlucht zal kunnen gaan optreden. Laat ze mij maar eens lekker goed vermaken met hun zwieresque pop in mijn warme huiskamer en dan kom ik deze winter wel door. Zien we in de lente wel weer of The Magic Theatre een blijvertje blijkt waardoor ik ze mee naar buiten kan nemen: ik kan al niet wachten!

Een heerlijke sprookje is het in elk geval wel, en voorlopig laat ik me daar graag door betoveren.

The Magic Theatre, bestaande uit Sophia Churney en Dan Popplewell, zijn terug met een nieuw album.
The Long Way Home is de opvolger van London Town uit 2010, het jaar waarin ik ook kennismaakte met The Irrepressibles en Revere.

Drie jaar geduld hebben wordt beloond met wederom sprookjesachtige muziek waar op dit tweede album soms een oosters sausje overheen gaat (Festival of Fire) of licht Afrikaanse ritmes (I Got the Answer) en waar ze wederom niet vies zijn van een bombastisch Disney-achtige wals (Cathedrals of the Mind).
En laat één van mijn all-time Songfestival favorieten op dit album ook gecovered worden: Love Is Blue, bekend van Vicky Leandros.

Popplewell is er weer in geslaagd om te betoveren op een overduidelijke manier zoals dat in de films van Tim Burton ook gebeurt. De zang van Churney komt wederom over als een wat naïef meisje maar dat maakt het juist zo lekker allemaal.

The Long Way Home is een fijn avontuur. Misschien wat zoet voor de alternatieve luisteraar maar als je niet vies bent van wat barokke pop en zwieresque klanken (door de strijkers) dan is dit filmisch klinkende album echt wat voor jou.

Mij hebben ze er althans weer erg blij mee gemaakt. Enige nadeel? Het is wel heel erg snel afgelopen allemaal dus dan maar de plaat weer omdraaien

Aan het einde van het jaar duiken overal de jaarlijstjes op. Nu op musicmeter ook die van users en dat wil zeggen: meer, meer en nog eens meer.
Het lijstje van Mctijn sprak me op sommige punten erg aan. Vooral deze cd. Hij had het over cello en akoestische gitaar; dan ben ik gelijk één en al oor.
Leve het internet-tijdperk, want ongeduldige mensen kunnen dan meestal snel aan de slag en gelukkig maar want ik vrees dat er toch nog een cd in mijn eigen lijst tussen gepropt moet gaan worden (maar dan moet ik het wel eerst kopen): The Miserable Rich is het lieve, schattige, jongere broertje van Andrew Bird. Maar wat een charmant broertje is het toch. Ik kan hier helemaal blij van worden.
Nu ik Lost in the Trees momenteel erg hoog heb zitten hoort dit er zeker ook bij, want de term 'chamberpop' is op beide gezelschappen zeker goed toepasbaar.
Dit is muziek die de donkere kersttijd een stukje lichter maakt en die straalt aan alle kanten. Als dat je niet een beetje warmer weet te maken dan weet ik het ook niet meer.
Grasduinen door andermans lijstjes is zo slecht nog niet

Eind 2008 plukte ik The Miserable Rich uit het lijstje van een mede-user. Ik vond het een mooie cd met name door het gebruik van de strijkers.
Inmiddels zijn we weer een tijdje verder en kan ik zeggen dat het debuut het uiteindelijk niet echt heeft weten te redden als zijnde blijvertje.
Nu de laatste tijd 'zwieresque' helemaal hot is in huize aERo lijkt me een herbeleving van dit gezelschap wel op z'n plaats, want barokke pop of chamberpop gaat zeker wel op voor The Miserable Rich en ook voor dit nieuwe album dat vol staat met zwierige strijkers in een folky setting.
Toch vrees ik dat ook dit album nooit echt tot mijn torenhoge favorieten gaat verworden zoals b.v. The Irrepressibles dat onlangs wel gedaan hebben. Ik denk dat het voornamelijk ligt aan de zang van James de Malplaquet die me niet genoeg pakt en me soms zelfs ietwat tegenstaat. Heel soms lijkt het wat op de manier van zingen die Devendra Banhart bezigt, alleen kan ik het daar dan weer goed van hebben. Dat is eigenlijk heel erg jammer want ook op dit album zitten de nummers weer goed in elkaar (ik denk zelfs nog wat beter dan op het debuut).
Maakt niet uit natuurlijk, want het is genoeg genietbaar en het is nu eenmaal niet mogelijk om in 1 jaar tijd een hele zwik nieuwe toppers tegelijkertijd te behappen dus ik kan er mee leven zullen we maar zeggen.
Voor wie zin heeft in barokke folk kan ik dit met een gerust hart aanraden en degenen die de voorganger leuk vonden zullen deze nieuwe zeker ook gaan waarderen.

In de jaren '80 had je een programma waarin je favoriete nummers kon doorgeven zodat die in een hitlijstje terecht kon komen. Dit alles ging per telefoon. Ik was toen helemaal bezeten van het nummer Tower of Strength en ik wilde die persé in die lijst zien (verrukkelijke 15).
En jawel hoor: ik kwam er ook eens een keer doorheen. Ik kreeg Wessel van Diepen aan de telefoon (en nee dit was niet over de radio, blijkbaar deden de dj's indertijd wel meer dan alleen aan- en afkondigen). Toen was van Diepen een nog niet zo'n bekende dj. Ik vergeet nooit meer dat hij heel enthousiast reageerde omdat hij ook helemaal weg was van dat nummer.
Uiteraard kocht ik gelijk de hele cd (het was één van mijn eerste cd's omdat ik toen net een cd-speler had gekocht) en ik werd niet teleurgesteld.
Het album opent tergend langzaam vanuit de stilte met het bijna 8 minuten durende Beyond The Pale. Spelende kinderen zijn steeds beter te horen en er ontstaat een duister sfeertje. Pas na twee en een halve minuut begint het nummer pas echt goed en wat klinkt dat al zalig.
Op A Wing And A Prayer is het langzaam in trance raken en wegdromen terwijl Fabienne je weer terug trekt richting aarde. Wat een heerlijke coole riffs.
Heaven On Earth zie ik als de appetizer voor wat komen gaat. Muzikaal gezien zitten we al goed want het nummer loopt naadloos over in die enorme klapper. Dat nummer waar ik jarenlang aan verslaafd ben geweest en wat ik nog steeds als een torenhoge favoriet beschouw: Tower Of Strength. Wat een opbouw, wat een emotie! Dit nummer straalt enorm veel kracht uit zoals de titel ook doet beloven. Onvergetelijke klassieker die in de praktijk helaas niet echt is uitgegroeid tot klassieker bij het publiek.
Kingdom Come bevat mooie gitaargeluiden: allemaal heel subtiel en nergens schreeuwerig terwijl het wel degelijk een sterk nummer is.
Breathe is wat meer sfeer: ijzig en onderkoeld. Het duurt ook niet echt lang. Het lekker heftige Child's Play weet je dan wel op te warmen. Wat heb ik staan dansen op dit nummer: het werkt hypnotiserend genoeg om haast in trance te geraken.
Shamera Kye is een fris tussendoortje en opmaat voor het sferische Black Mountain Mist: een frisse lente-ochtend waar je de neveldampen nog boven de velden ziet hangen.
Dream On is inderdaad een cover: niet slecht gedaan want het haalt het bij het origineel wat mij betreft. Het klinkt allemaal ook zo treurig.
Heat klinkt lekker dweperig en zit gewoon goed in elkaar met uitstekende gitaarriffs en dan mag het spannende Hymn (For America) de boel komen afsluiten. De kinderen zijn degenen die dat ook daadwerkelijk doen (Oh yeah??!!).
Wat een heerlijk moment als die metal-achtige riffs inzetten. Een perfecte afsluiter van een geweldig album dat nog steeds staat als een toren.

Björk nodigt haar vriendinnen Adele en Paloma Faith uit, laat vervolgens orkest en fanfare uitrukken en neemt Tale to Tell op met hulp van haar vriendjes Rufus Wainwright en Goldfrapp.

Zoiets..............

Vergelijkingen, ik weet het, ze zijn soms zo misleidend en tegelijkertijd kunnen ze ook wel een bepaalde richting opsturen. Het stoot mensen er door af of het trekt ze aan.
Mij trokken de eerste klanken van dit album in de vorm van March of the Dawn me al aan omdat genoemde namen door mijn hoofd flitsten. Natuurlijk lijkt deze muziek niet echt op die van Björk, maar ze kirt soms wel een beetje op die manier maar dan minder ergerlijk. Er zit ook wel een beetje soul in die Adele-liefhebbers zou moeten kunnen aanspreken en daar houdt het verder mee op. Het wat orkestrale / bombastische voegt Paloma Faith ook aan haar muziek toe. Dus liefhebbers doe er uw voordeel mee.
Na de opener volgt een heerlijk melodieus album waar user muscfriek de perfecte omschrijving voor heeft bedacht: 'zwieresque' die je blijkbaar in verschillende varianten tegen kunt komen (hier is het niet de barokke variant, maar de jazzy/soul versie).
Je zwiert door de gehele balzaal als je dit album hoort, en wat dat aan gaat is ook de hoes perfect gekozen, want ergens heeft het ook wel wat circus-romantiek in zich.
En romantiek is een term die ik er wat dat aan gaat ook graag bij wil slepen. Niet van de kleffe soort, maar meer een nostalgisch gevoel oproepend. Als ik dit album hoor keer ik in gedachten terug naar lang vervlogen tijden: koetsen, straatmuzikanten, rondtrekkende circusartiesten, Londen's West End, geen gejakker en gejaag; een geidealiseerd plaatje natuurlijk die je alleen in films tegenkomt, maar wat maakt het uit?!
Een mens moet soms even kunnen ontsnappen aan de werkelijkheid en The Mummers krijgen dat goed voor elkaar.
Krijgen? Pardon, krijgt! Het is wat misleidend, maar het gaat hier om één dame genaamd Raissa Khan-Panni en deze artieste heeft met Tale to Tell een ongelooflijk fijn album gemaakt die vorig jaar helaas wat aan me voorbij is gegaan blijkbaar maar waar ik de schade met alle liefde graag nog even inhaal! Jammer van het gemiste Rotown optreden mag ik wel zeggen.
Ieder jaar heeft zo zijn grootse gemiste kansen en 2009 heeft dat in de vorm van The Mummers!

Het vorige album van The National vond ik best aardig, maar is verder een beetje in de vergetelheid geraakt bij mij en dat ging in een rap tempo.
Maar niet getreurd: ze krijgen een herkansing in de vorm van hun nieuwe album Boxer.

Fake Empire is te beluisteren op myspace en is voor mij voldoende om de rest zeker ook te willen beluisteren.
Het is een fantastisch reclame-plaatje voor de hele cd want dit nummer bevalt me meer dan goed.
Mistaken For Strangers is gelijk al wat rauwer en ademt een beetje het donkere geluid wat een band als Interpol ook heeft. Cool, blits, nette-pakken-meneren-muziek schiet dan gelijk door me heen. Niks mis mee, maar ik geef toch meer de voorkeur aan het vorige nummer die ik dan weer wat origineler vond.
Gelukkig maken ze dat met Brainy al weer goed. Het heeft een lekkere dwingende sound en zit retestrak in elkaar. Geen overbodige toestanden, maar scherp als een mes door een pakje boter.
Squalor Victoria heeft als basis een strakke drumbeat maar daaroverheen worden allerlei instrumenten gedrapeerd. Hierdoor krijgt het iets bevreemdends. Mede hierdoor een heel boeiend nummer wat me bij elke nieuwe draaibeurt blijft intrigeren.
Green Gloves zorgt voor een uitstekende afwisseling op dit album. Afwisseling die veel bandjes in deze categorie nogal eens achterwege laten. Mooie stem, rustige begeleiding die per keer mooier lijkt te worden.
Nergens te zoet maar over de hele linie gewoon mooi.
Slow Show is ook wat akoestischer van toon. Hierdoor is het een fijn popliedje geworden en heeft het al niet veel meer van doen met echte rock. Let vooral ook op die fijne piano...
Op Apartment Story voegen de heren dan weer wel een wat rauwer randje toe, maar desondanks wordt het nergens vies of smerig. Ik vind dit op zich wel goed gedaan om dit soort nummers een klein randje mee te geven, maar dermate klein dat het toch een uiterst lekker beluisterbaar nummer blijft en het ook niet saai wordt.
Start A War doet qua titel vermoeden dat we hier eens lekker gaan rocken, maar nee, het klinkt zelfs lieflijk en kristalhelder. Langzaam aan werken ze naar een hoogtepunt die er aan het einde ook komt in de vorm van een zorgvuldige opbouw met subtiele blazers. Er komt dus heftige bombast? Welnee, maar toch is er een bepaalde spanning die nergens echt tot ontploffing komt. Beetje pesterig welhaast, maar daardoor erg lekker.
Guest Room is een degelijk nummer dat wederom een wat coole uitstraling heeft. We blikken of blozen niet en gaan stug door.
Racing Like A Pro is erg relaxed en bevat weer een hoop subtiele maar doeltreffende instrumentatie (blazers!).
Voeg daarbij een sausje strijkers die nergens een hoofdrol opeisen en je krijgt een wonderschoon liedje te horen.
Over wonderschone liedjes gesproken: Ada mag er ook wezen. Piano en akoestische gitaar zijn de veroorzakers hiervan. Dit klinkt gewoon erg mooi, zeker ook als de blazers weer om de hoek komen kijken.
Gospel is een schitterende afsluiter. Ontroerend zonder kitsch te worden. Warm ook. Hier hoor ik geen coole band die hip overkomt. Hier hoor ik een band met gevoel in hun donder.

Wat een allemachtig mooi album is dit geworden zeg. Moet ik dan toch maar weer eens hun vorige album tevoorschijn halen? Of is dit gewoon een mega-stap vooruit???
Geen idee; het boeit me verder ook niet zo want dit album staat geheel op zichzelf en is gewoon ijzersterk.

4*, met uitloop naar meer mogelijk.....

Toen Ruby1966 mij in 2005 Alligator tipte spraken haar vergelijkende namen wel aan. Toch bleek het niet de klassieker die het misschien op grond van die namen had kunnen worden.
Opvolger Boxer deed het dan gelijk een heel stuk beter.
Ik was eigenlijk best verbaasd over hoe er naar dit nieuwe album was uitgekeken. Had ik iets gemist? Is deze band inmiddels zo gegroeid? Zo groot geworden? Heeft het zo'n cultstatus bereikt die ik blijkbaar even niet heb gezien?
Ik weet het niet, maar zelf keek ik helemaal niet reikhalzend uit naar High Violet. Natuurlijk ben ik nieuwsgierig, maar deze band is mij iets te neutraal om er zo enthousiast over te wezen zoals ik veel mede-users hier zie doen.
Eigenlijk had ik dat helemaal niet willen zien: dit album had ik heel neutraal zonder enige voorkennis willen beluisteren. Ik ben er in geslaagd voor wat betreft de al bekende nummers al dan niet live, want die heb ik allen niet gehoord tot nu toe. Maar het enthousiasme hier op de site is me dus niet ontgaan en soms wordt je er in meegesleept en soms werkt dat ietwat tegen. Bij mij het laatste in dit geval want ik denk dat ik een stuk kritischer ben gaan luisteren.
Okay, The National moet je vaker horen, de kwaliteit van de cd zelf is uiteraard mooier en beter dan een rip-versie, maar dat maakt voor mij meestal niet zo heel erg veel uit om in elk geval al enigszins te kunnen bepalen wat mijn eerste indruk is. En wat is die eerste indruk dan wel?

Opener Terrible Love deed me in elk geval al heel weinig. Misschien wel omdat ik dit album net even wat kritischer ben gaan benaderen?! Gelukkig veranderde dat al bij het sfeervolle Sorrow dat aan de ene kant iets onderkoelds heeft (mede door de zang) en tegelijkertijd heel warm overkomt (dankzij de instrumentatie). Enige nadeel is dat het nummer redelijk monotoon blijft en niet echt een spanningsopbouw kent.
Toen ik de eerste seconden van Anyone's Ghost hoorde moest ik opeens denken aan Chris Isaak. Ik weet het; een zeer curieuze vergelijking. Ik denk dat het komt door de trieste manier van zingen. Sferisch komt het namelijk meer in de buurt van bandjes als Editors. Misschien dat The National iets tijdlozer klinkt. Ook dit nummer is behoorlijk koeltjes en ook hier mis ik iets waarvoor ik echt goed warm zou kunnen lopen.
Misschien dat Little Faith dat gaat doen. Het start al lekker gruizig en slaat dan om naar een gedragen manier van voordragen. Dit spreekt dan al gelijk goed aan. De instrumentatie is hemels mooi en de zang geeft het daardoor net even een aparte twist. Alsof ik even moest warmdraaien, want dit is het eerste nummer dat me echt bevalt.
Het lijkt of ik er wat beter in zit inmiddels want Afraid of Everyone doet het ook niet slecht. Qua sfeer moet ik wat denken aan Midlake; niet dat ze er direct op lijken, maar ook die slagen er in om met een vrij sobere sound toch een uitstekende sfeer neer te zetten. Het zijn hier absoluut de details die het hem doen. En Sufjan? Het zal best dat ie meedoet: zijn stempel is dan in elk geval niet enorm groot.
Bloodbuzz Ohio is zeer herkenbaar The National waarmee ik maar wil zeggen dat deze mannen er goed in slagen een geheel eigen sound voort te brengen.
Lemonworld lijkt op het eerste gehoor een vrij eenvoudig nummer, maar als je goed luistert hoor je een hoop mooie laagjes en kleine twists die het bijzonder maken. Ik kan me zo voorstellen dat dit nét even mooier klinkt als je dit vanaf zilveren schijfje hoort.
Op Runaway klinkt de zang van Matt Berninger ijzersterk. Hij weet met zijn vrij monotone geluid enorm veel sfeer te scheppen. De begeleiding is redelijk minimaal maar dat zorgt juist voor de kracht ervan. Het is lieflijk maar absoluut niet zoet en oh wat zijn die blazers hier mooi zeg. Absoluut een hoogtepunt van dit album.
Conversation 16 is iets dwingender van tempo maar nergens zal deze band echt uit de band springen op High Violet. Hier valt de achtergrondzang enorm op: alsof een kerkkoor heel lichtjes van zich mag laten horen: bescheiden, maar wel degelijk aanwezig. Ook hier heb ik toch ergens weer dat 'Midlake-gevoel'.
De piano in het intro van England deed me heel even denken aan een nummer van Sufjan Stevens alleen weet ik even zo snel niet welke. Het grappige is dat ik hier blijkbaar wel een Stevens-sfeer hoor en niet op Afraid of Everyone. Dat doet er verder ook niet zo veel toe want wat er wel toe doet is het feit dat dit wederom een heel mooi nummer is geworden met dank aan de strijkers die hier te horen zijn: niet dwingend, niet op de voorgrond tredend, maar perfect hun plaats kennende waardoor alle puzzelstukken zo goed in elkaar passen. En dan toch tegen het einde aan een stukje spanningsopbouw: tergend langzaam komt het er dan toch van.
Vanderlyle Crybaby Geeks is een uiterst passende, sfeervolle afsluiter met heerlijke samenzang. Het lijkt haast wel een wiegenlied waarmee afscheid genomen wordt van High Violet.

Tja, High Violet.... ik ben er kritsch naar gaan luisteren, heb er vooraf niets van beluisterd maar kon me niet bedwingen om te wachten tot de release (cd is uiteraard in de voorbestelling gegaan).
Het is een album zoals je het kunt verwachten van deze band en het is er eentje die misschien niet 1-2-3 te doorgronden is. Toch denk ik wel dat getrainde National-oortjes al redelijk snel hun weg kunnen bepalen voor wat betreft deze 11 nummers.
Voor mij was het een wat trage start, maar eenmaal warm gedraaid wel genietend van een heerlijke cd.

The National. In 2005 getipt door ik meen user Ruby1966 die wel dacht dat ik dat mooi zou vinden omdat het haar deed denken aan Tindersticks en Nick Cave qua donkerheid.

Ik vond het een fijne plaat maar het raakte ook weer snel een beetje naar de achtergrond. Twee jaar later verscheen Boxer en ging The National in de herkansing. Wederom prachtig, en wederom verdween het weer wat naar de achtergrond. Opvolgers High Violet en Trouble will Find Me verschenen onder een ander gesternte. De band had inmiddels een enorme following door Boxer gekregen en je kon er niet meer omheen.

Ook dit waren weer stevige 4* albums, maar elke keer ontbreekt bij mij de enorme vervoering. Ik ervaar dat ook bij een band als Elbow. Altijd goed, ik hou er wel van, maar echt goed beklijven doet het ook weer niet.

Kopen, draaien, in de kast zetten en zo af en toe komt het eens tevoorschijn, maar te weinig om dan te kunnen zeggen dat het een favoriete band is. Het zal wel altijd zo blijven want het gevoel is nu wederom niet anders.

Sleep Well Beast is gewoon een sterk album, vakmanschap, maar het mist net dat kleine beetje om mij een euforische stemming te bezorgen. Aangenaam, fijn, en dat is het dan. En net als bij de voorgangers: het is zo degelijk en constant dat ik geen enorme uitschieters kan aanwijzen. Dat is positief hoor, maar het nadeel daarvan is dan wel dat het één flow is en ik nergens even apart opkijk of alles neerleg om in een nummer op te willen gaan. En dat zei ik bij de vorige albums precies zo.

Dat is niet erg. Het toont de degelijkheid van The National aan. Het is knap dat ze op deze manier kwaliteit blijven leveren. Die misser kom ter misschien ooit nog wel eens. Deze is het in elk geval niet.

Sleep Well Beast zal ongetwijfeld weer hoog in de jaarlijsten gaan scoren en dat is goed te begrijpen want ze weten hoe ze goede muziek moeten leveren. Dat ik er dan wat neutraler tegenaan kijk is mijn ding. Een stevige 4* van mijn kant.

Een aantal songs zijn bekend: Prince speelde het live nog wel eens (vaak ook tijdens aftershows: het heerlijk funky Johnny is een goed voorbeeld).
Call the Law is bijvoorbeeld een b-kant van Money Don't Matter 2Nite uit de Diamonds and Pearls periode. Ik weet nog goed dat Prince in de Ahoy stond en iedereen al naar buiten ging (lichten waren al aan) en dat de band opeens weer op het podium stond zonder lichtshow of wat dan ook en dit nummer gingen spelen. Iedereen natuurlijk weer terug rennen en de zaal stond op z'n kop.
Dit album is het debuut van de New Power Generation en indertijd alleen verkrijgbaar via zijn toenmalige website 1-800-NEW-FUNK en concerten.
Het is hip-hop met een funkyjazzy liveband waar rapper Tony M een grote rol kreeg toebedeeld.
Veel nummers gaan over racisme. Prince zelf speelt een rol op de achtergrond zoals hij wel vaker doet.
Hoe dan ook wel een zeldzame release dit Goldnigga. Geheel verwaasloosbaar wil ik niet zeggen: want muzikaal is het erg fijne muziek, het is dat ik niet zo dol ben op rapper Tony want anders zou dit qua beoordeling heel wat hoger uitvallen, daar is deze muziek broeierig genoeg voor. Stiekem ook wel lekkerder dan Exodus, maar ja die heeft dan wel weer Get Wild. In elk geval wel veel Sexy MF taferelen op dit album (Black M.F. in the House is daar een goed voorbeeld van: smullen die blazers!)

De hoes verdient geen schoonheidsprijs en ik vind het ook niet echt bij de muziek passen, maar goed.... hoe zit het met de muzikale kwaliteit?

Nigel Kennedy is een veelzijdig mannetje dat ruim 20 jaar geleden nogal wat stof deed opwaaien in het klassieke wereldje door Vivaldi's 4 Jaargetijden de poplijsten in te knallen, mede dankzij zijn verschijning en manier van performen.
Daarna is hij nooit uit beeld verdwenen: hij maakte klassieke cd's en onder eigen naam ook allerlei andere albums. Hij werkte samen met Jaz Coleman en the Kroke Band. Nigel Kennedy Qtet bracht in 2008 een 'Very Nice Album' uit (een titel die ik absoluut kan onderstrepen) en nu dus wat eenvoudiger onder de naam The Nigel Kennedy Quintet. Ach: 'the' ervoor en Qtet gewoon als Quintet neerzetten. What's in a name? En na het commentaar op de hoes is het hoog tijd om te melden hoe het muzikaal zit.

Nou; dat is eigenlijk niet meer zo'n verrassing. Kennedy soleert electrisch als een ware gitaarheld op zijn viool, de jazz invloeden kennen we nu inmiddels ook wel en we weten dat hij dat niet eens zo beroerd doet. In 2006 bracht hij Blue Note Sessions uit en in 1990 was het Nigel Kennedy Plays Jazz.
Toch is dit niet puur jazz zoals genoemde albums: het is een mengelmoesje van stijlen zoals we dat al konden horen op A Very Nice Album. Het swingt regelmatig uitstekend en er wordt losjes en vol plezier gemusiceerd. Onderhand weten we niet beter.
Dat Kennedy niet door iedereen hoog gewaardeerd wordt zal best: er zijn zeker betere violisten, maar juist dat veelzijdige, dat enthousiaste en toch zeker ook de brug naar een pop/rock publiek geeft de man karakter. Daarbij is hij wars van grenzen en trekt hij continue zijn eigen plan. Als dat albums oplevert als Shhh! dan mag hij van mij zijn gang gaan. Zelfs met een Nick Drake-cover waar notabene Boy George de vocalen verzorgt (ook al blijft het origineel natuurlijk onaangetast op eenzame hoogte staan: daar verandert zelfs een Kennedy niets aan).

Balkan, country, punk, folk, rockabilly, ska............. ja ik weet het ook niet hoor. Typisch zo'n mix van stijlen waar je eigenlijk helemaal niet bij stil moet staan. Sterker: je kunt er niet bij stil staan zo aanstekelijk klinkt het. Je zou denken erg origineel deze mix, maar dat wil ik nu ook weer niet zeggen. We hebben Gogol Bordello die iets meer punky klinkt, we hebben Roy Paci & Aretuska die iets meer ska zijn, we hebben 17 Hippies uit Duitsland en ga zo maar door.
Toch geeft dat niet want van dit soort muziek kun je niet genoeg horen. Wie wil er nu niet opgevrolijkt worden door leuke liedjes in dit geval afkomstig van de Kroatische zangeres Marijana Hajdarhodizc, de schotse Keith M Thomson die verantwoordelijk is voor de composities op dit album en de nederlandse drummer Wilco van Eijk en de uit Londen afkomstige bassist Steve Nelson.
Veel 'sing-along koortjes' en veel zomerse klanken: het komt allemaal voorbij en alleen zuurpruimen zullen hun hoofd afwenden en vervolgens heel hard roepen dat dit nergens naar klinkt. Die hebben het gewoon niet begrepen, want deze luchtige muziek moet je niet tot in den treure willen analyseren, moet je geen klassieker van willen maken en daar moet je dus gewoon niet moeilijk over doen. Ik denk zeker dat je ze live mee moet maken. Geniet. Leef. Zoniet, dan is de titel al veelzeggend genoeg: No One's Fault But Your Own!

The Pipettes = L_T_B

Huh? zult u denken.... is onze eigen MuMe-moderator Paul verantwoordelijk voor dit bandje?

Nee, maar hij was degene die mij ooit introduceerde tot de Pipettes.
We Are the Pipettes was de kennismaking en ik vond het wel een aardig, ietwat melig plaatje. Gelijktijdig bleek wel dat ook L_T_B wel van wat luchtiger spul hield.
Daarna hield het op voor wat betreft The Pipettes: ik heb er nooit meer naar geluisterd maar toch als ik de naam voorbij zag komen dan kwamen de letters L, T en B in een flits voorbij, zo ook bij de release van dit nieuwe album.
En weet je wat, dacht ik bij mezelf, ik ga weer een poging wagen.
Geloof me; Call Me was een wake-up call van jewelste en ik ging echt twijfelen of het dan toch wel The Pipettes waren die mij indertijd getipt werd. Ik ging zelfs even spieken bij We Are the Pipettes omdat ik twijfelde.
Dit soort pop? L_T_B? Nee toch?! Maar toen slaakte ik een zucht van verlichting en kon weer rustig ademhalen: L_T_B keek ook graag naar het songfestival en daarmee bewijst het maar weer dat ook serieuze muziekliefhebbers enorm kunnen genieten van wat muzikale luchtigheid zo af en toe.

Want dat is Earth vs. the Pipettes: goed in elkaar zittende, luchtige bubblegumpop die uiterst aanstekelijk werkt (ik ga nog net geen Shalalie zingen).
Ik besef me heel goed dat ik dit met mate moet luisteren omdat de smaak na flink kauwen snel zal wegebben, maar tot die tijd gaat dit ongetwijfeld verslavend werken. Beetje zon erbij en het komt helemaal goed met de dames.
Misschien spreek ik u weer over 4 jaar. Tot dan.

De deuren gaan open en we staan midden in een kroeg. Gewoon een Nederlandse kroeg en gewoon tussen Nederlandse kroegtijgers.
De eerste keer dat ik het nummer If I Should Fall From Grace With God hoorde wist ik niet wat me overkwam: waarom hoor ik dit nummer in het nuchtere Nederland in een gewone kroeg van eigen bodem, tussen uit de klei getrokken stijve harken die alleen maar slap konden ouwehoeren. Waarom was ik niet in een Ierse pub tijdens een wild feest waar de voeten eens flink van de vloer gingen en het huisbandje The Pogues heette?
Hoe dan ook leverde deze belevenis al snel een spurt naar de winkel op om dit te kopen.
Turkish Song Of The Damned was het eerste dat ik dus nog niet gehoord had en nu thuis kon luisteren. Het voordeel van thuis luisteren is dan wel dat je je gedachten makkelijker kunt laten afdwalen, en waarom niet naar datzelfde Ierse Pub feest waar ik niet bij was?!!
Wat een prachtige melodie heeft dit nummer toch. Heel erg verrassend en het zit ongelooflijk knap in elkaar. Dit gaat veel verder dan alleen maar feestmuziek. Dit is kunst!
En hoe opzwepend is de eindspurt van dit nummer.
Het feest is nog maar net begonnen dus gaan we vrolijk door met Bottle Of Smoke. Ook hier zweept de muziek je enorm op. Ik moet ook zeggen dat er maar weinig nummers zijn die me zo weten op te jutten als de nummers op dit meesterwerk van The Pogues. Dit nummer is er zeker ook eentje.
Tijd om het even iets rustiger aan te doen op het overbekende Fairytale Of New York. Een heerlijk nummer met Kirsty MacColl. Gelukkig te sterk om te vervallen in een onvervalste Christmas-tearjerker waardoor het nog steeds zeer aangenaam is om hier naar te blijven luisteren zonder die misselijke smaak te krijgen van die oersaaie kerstdagen. Ontroerend mooi.
Al snel moeten de beentjes weer van de vloer en nu op Metropolis. Ik noemde al de term opzwepende muziek. Hoe moet ik dit in hemelsnaam dan nog gaan noemen. Sodeju zeg. Dansen dansen dansen tot je er bij neer valt. Rauw en tegelijkertijd engelachtig mooi. Ik zou het niet anders kunnen omschrijven. Wie zulke nummers kan schrijven en uitvoeren verdient het predikaat meesterwerk.
Tot op de dag van vandaag is Thousands Are Sailing een favoriet, niet alleen vanwege de sterke tekst, maar ook vanwege een verhaal dat een vriendin me ooit vertelde. Ze geloofde in reïncarnatie en ze voelde gewoon dat ze ooit in Ierland geleefd moest hebben. Ik bespaar ieder de prachtige verhalen die ze daarover uiteen kon doen, maar ik als niet-gelover raakte daar toch door geboeid en telkens als ik dit nummer hoor denk ik een beetje aan haar relaas.
Daarnaast vind ik het gewoon een erg mooi nummer dat een snaar weet te raken. Ja ja, aERo heeft niet altijd gevoelige strijkers nodig om dat voor elkaar te krijgen.
South Australia lijkt op het eerste gehoor een lekkere dronkenmans-meebruller. Natuurlijk is het een lekkere meedeiner, maar ik kan me niet ontrekken aan het idee dat het toch wel meer is dan slechts dat. Ook dit nummer kent weer spannende wendingen en zit oerdegelijk in elkaar.
Fiesta is het enige nummer dat ik wel eens skip. Misschien toch te vaak gedraaid en misschien ook te veel gehoord in foute settings (zelfs op carnavalsbals kwam ik het tegen) en echt iedereen kwam los op dit nummer. Goed teken natuurlijk, maar soms is het voor mij dan net even too much en vind ik de skip-knop. Daarmee zeg ik overigens niet dat ik het een minder nummer vind: integendeel, ik durf het wel een klassiekertje te noemen.
De Medley The Recruiting Sergeant/The Rocky Road to Dublin/Galway Races klinkt net even wat puurder, wat niet zo vreemd is gezien het feit dat het hier om traditionals gaat. En hiermee laten The Pogues gelijk ook zien hoe sterk hun zelfgecomponeerde nummers zijn door hun eigenheid, zeker als het gelijk opvalt bij een bewerkt nummer als dit. Deze medley vind ik overigens ook ijzersterk en draai ik graag.
Streets Of Sorrow / Birmingham Six zorgt eigenlijk voor het eerste echte rustpunt op de plaat. Een mooie gitaar bij kalme zang. Maar ja the Pogues zouden The Pogues niet zijn als dit razendsnel overgaat na nog geen twee minuten in een heerlijke meedeiner van het hoogste niveau. Shane neemt de zang hier ook weer over.
Dan doen we het gewoon nog even wat rustiger op Lullaby Of London. Een song waar de melancholie van afdruipt. Mooi en gevoelig gespeeld, want ook dat is een kant van deze ruige heren.
The Battle March Medley is een heerlijke instrumental. Ondanks dat er geen zang is, is het een onmisbaar nummer en doet het totaal niet onder voor de rest. Zeker ook geen nummer voor 'tussendoor'. Heerlijke, afwisselende tempo's houden de vaart er goed in en weten het nummer van begin tot eind spannend te houden.
Sit Down By The Fire begint met iets meer rock, maar dat is schijn want al snel keert het feest terug en daar zijn de instrumenten natuurlijk mede verantwoordelijk voor. Dit is wederom party-time op zijn best.
Vervolgens deinen we verder op The Broad Majestic Shannon. Bij zo'n woord als 'deinen' krijg ik zelf meestal wat negatieve duitse bierhal taferelen op mijn netvlies. Goddank gebeurt dat hier totaal niet en zie ik dat deinen eerder als iets heel positiefs, want over een juweel als dit valt gewoon niks negatiefs te melden. Waarom zou ik?
Helaas komt aan elk feest een eind en zo ook hier op Worms, alsof Tom Waits als het feest al voorbij is nog even dronken binnen komt waggelen met de vraag waar het feest is, verdwaast om zich heen kijkt en ziet dat iedereen al laveloos op de vloer ligt, over de bar hangt of al lang en breed huiswaarts is gekeerd.
Jammer Tom: volgende keer op tijd komen dan maak je net als ik het mooiste en opwindendste feestje van je leven mee.


O ja: ik verhoog nu toch maar eens van 4,5 naar 5*

Toch best wel een bijzonder album voor mij, of beter: hier staat een bijzondere single op. Want aERo's allereerste zelfgekochte single (jawel geheel bij elkaar gespaard van zijn zakgeld) was Every Little Thing She Does Is Magic.
Ik heb hem nog steeds thuis liggen en hoe je het ook went of keert; dat blijft een mijlpaal in mijn persoonlijke muziekgeschiedenis.
Het grappige is dat ik in die tijd als 11-jarig mannetje, net in de zesde klas (nu zou dat groep 8 zijn), helemaal weg was van deze band en van Madness (van wie ik geen single of LP heb gekocht). Pas later heb ik ooit nog eens een Madness verzamelaar op cd gekocht (zeg maar uit jeugdsentiment) en ook The Police-albums zijn pas later aan de beurt gekomen. Het heeft dus lange tijd bij dat ene singletje moeten blijven. Alleen Synchronicity kende ik op moment van uitkomen omdat de zus van een zeer goede vriend dat album in bezit had en wij dat regelmatig stiekem uit haar kamer pikten om zelf dan lekker te beluisteren.
Dit Ghost in the Machine heb ik pas jaren na release voor het eerst gehoord en eerlijk gezegd is het nooit tot mijn favoriete albums gaan behoren. Nu ik het onlangs weer eens heb opgezet moet ik zeggen dat ik het toch wel erg zuinig had beoordeeld. Of de heropleving van deze band daar een oorzaak van is zou ik niet durven zeggen, wel zorgt het er bij mij voor dat ik toch wel weer aandacht begin te vertonen voor deze band.

The Police is absolute jeugdherinnering. Ik denk zelfs wel van de vroegste soort. Als 11 jarig jongentje waren het Madness en The Police die het hem deden. Ik weet dat nog omdat ik zelfgemaakte sjaaltjes in mijn kamer had hangen van deze bands (ja ja: jaren '80.... sjaaltjes en zweetbandjes!).
Toch bezat ik van beide bands geen LP's. Wel was Every Little Thing She Does is Magic van The Police mijn eerste zelfgekochte single ooit. Het zullen dus wel de hits geweest zijn die ik waardeerde mag ik aannemen.
Toch zijn er heel wat jaren overheen gegaan eer ik cd's van deze band aanschafte en dan bedoel ik ook echt heel wat jaren (deze heb ik in 2003 pas gekocht). Every Breath You Take vond ik indertijd een ongelooflijk zeik-nummer en Sting solo was niet mijn kopje thee (alleen zijn debuut vond ik nog wel te pruimen). In beide gevallen is het in een later stadium dus helemaal goed gekomen: een hoop solo-werk (niet alle) vind ik nu best goed en van The Police bezit ik alle reguliere albums op cd. Uiteraard waren de nummers die geen hits waren dus nieuw voor me toen ik dit album aanschafte.
Nog steeds moet ik in een Sting-bui zijn om het helemaal goed uit te luisteren: zijn stem irriteert me soms nog steeds, maar de composities van dit album zijn formidabel te noemen, hit- of geen hit-single. Retestrak of zoiets

Dit album was het trotse bezit van de zus van een zeer goede vriend van mij uit die tijd. Als 13-jarige knulletjes vonden we beiden dat The Police een goede band was, alleen waren we nog niet van die grote LP-kopers. Het waren voornamelijk singles en hier en daar een LP.
Tja, het zakgeld in die tijd was nu niet bepaald toereikend te noemen.
En in zo'n geval pik, excuseer: leen, je het dan gewoon uit die meidenkamer als ze er toch niet is, om er vervolgens lekker zelf naar te luisteren, en dat deden we dus ook regelmatig.
Ik vond het allemaal wel aardig, maar die oudere singles bevielen me toch heel wat meer moet ik zeggen (ik kende toen nog niet alle albums in zijn geheel). En dat Every Breath You Take vond ik me toch een vreselijk nummer!
Dat laatste is eigenlijk pas zeer recent goed gekomen. Ik ben het nummer nu pas gaan waarderen (en ik probeer die vreselijke hit I'll Be Missing You met de sample van dit nummer echt helemaal uit mijn systeem te bannen). Op zich dus best merkwaardig te noemen dat het toch nog een keer goed is gekomen, want dat heeft echt meer dan 20 jaar geduurd moet ik zeggen.
Ook de rest van het album ben ik later veel beter gaan ontdekken door het gewoon zelf in huis te halen. Wat me toen ik dat deed wel opviel was dat de muziek toch goed in mijn hoofd is blijven hangen, want ondanks dat het vaak stiekeme draaibeurten waren (want we hadden niet gevraagd om het te lenen) wist ik alle nummers nog wel boven te halen in mijn geheugen.