Overigens ook even aandacht voor de even deprimerende als prachtige hoes. Bronco Bill's lament en The pride parade zijn mijn persoonlijke favorieten. Jammer dat deze plaat geen groot succes werd, want aan de kwaliteit lag het niet. Een buitenproportioneel succes als American pie is natuurlijk ook nauwelijks te herhalen.

Na jaren weer eens geprobeerd, en Steely Dan zit toch dieper in mij dan ik dacht. Tussen 1972 en 1980 heb ik hun zeven klassieke albums allemaal grijsgedraaid, maar na The nightfly was mijn interesse weg en heb ik hun platen eigenlijk nog maar zelden op de draaitafel en later in de CD-lade gehad, met uitzondering van Can't buy a thrill en Aja. Maar als ik ergens op een feestje kom waar Steely Dan opstaat weet ik precies hoe het nummer heet, op welke plaat het staat, het hoeveelste nummer op welke plaatkant het is, welk nummer ervóór staat en welk nummer erna komt – dat soort dingen krijg je er denk ik nooit meer uit. En als ik Sunken condos nu weer eens draai kom ik toch ongewild weer onder de betovering van die perfecte arrangementen, de superbe muzikanten, die luie swing, de gelikte blazers en mondharmonica om accenten te leggen, de dameskoortjes die nooit tegen de haren in zullen strijken, het vlekkeloze geluid en bovenal natuurlijk die wereldwijze en licht slissende stem van Donald Fagen zelf, die sinds Do it again niets aan nuance en druipende ironie lijkt te hebben ingeboet.
        Hoogtepunten zijn voor mij I'm not the same without you met dat heerlijke gitaarloopje in het begin en die leuke tekst (want met zo'n titel verwachtte ik een relaas over een man die met liefdesverdriet aan de grond zit) en vooral Weather in my head, feitelijk een bluesje maar met een lekker scherpe begeleiding en een geweldig refrein, en daardoor eigenlijk gewoon ontroerend – misschien niet een woord dat je verwacht om de muziek Donald Fagen te omschrijven, maar hier past het toch wel, net als bij zijn confrontaties met de jongere garde op Slinky thing en The new breed. Ik had het niet gedacht, maar na al die jaren blijkt Fagen mij nog steeds te kunnen betoveren, en oude liefde roest kennelijk niet. (Ben ik trouwens de enige die in Miss Marlene echo's van I.G.Y. hoort?)

In mijn jeugd was Donovan's greatest hits (1969) de meest gangbare compilatie van deze man, helaas incompleet omdat zijn grootste Nederlandse hit Atlantis (hier in maart 1969 3 weken op nummer 1) er niet opstond, maar ik deed het er maar mee. Déze Definitive collection-CD (ik herinner me uit dezelfde reeks ook compilaties van onder andere Albert Hammond, Santana, ELO en Roy Orbison) is volgens Discogs alleen in Nederland en Oostenrijk uitgebracht, en wie de Nederlandse top-40 volgt wordt dan ook op z'n wenken bediend, want deze verzameling bevat alle singles die Donovan hier tussen 1966 en 1975 uitbracht. In feite is dit dus een soort uitgebreide versie van bovengenoemde Greatest hits, want net als op díé compilatie wordt Donovans akoestische periode hier vertegenwoordigd door latere flatulente en totaal overbodige remakes van zijn eerste twee hits Catch the wind en Colours (want Epic kon of wilde de rechten van de oorspronkelijke versies niet van Pye kopen), en als bonus krijgen we van Universal soldier nog de live-versie die hier in 1991 in de tipparade bleef steken.
        Wat hier verder van te zeggen? Keurige chronologische volgorde (behalve die twee remakes), minimale annotatie, acceptabel geluid, mooie speelduur… en wat de muziek betreft is het opvallend hoe Donovan vrij probleemloos de overstap van Dylaneske folkie naar succesvolle leverancier van psychedelische kwaliteitspop kon maken, soms melig (Mellow yellow, Salvation stomp), soms aanstekelijk (There is a mountain, Wear your love like Heaven) en soms behoorlijk stevig (Season of the witch, Hurdy gurdy man), maar bijna altijd met een sterke melodie onder de afwisselende barokke arrangementen, en natuurlijk steeds voorzien van die sympathieke stem. Vooral ben ik blij dat het betoverende Celia of the seals hier ook aanwezig is, dus wie een aardige conpilatie van Donovan’s commercieel meest succesvolle periode wil kan hiermee mijns inziens uitstekend uit de voeten. En voor wie serieus geïnteresseerd is in zijn vroegste akoestische periode kan ik de prach-ti-ge dubbel-CD Summer day reflection songs (2000) met alle singles, EP’s en albums uit 1965 niet genoeg aanprijzen.

O wat leuk dat deze plaat óók op MusicMeter staat... Indertijd op elpee gehad, later weggedaan omdat ik niets met Donovan had, nóg later enorme spijt, maar ja, zo gaan die dingen, en ik kan me ook niet herinneren dat ik hier ooit een CD-versie van heb gezien. Registratie van een concert voor een universiteit, grotendeels akoestisch, uitstekend geluid, sfeervolle ambiance, en als hoogtepunt een versie van To try for the sun waarbij je bijna een spèld kan horen vallen. En op de hoes stond Someone's singing vermeld als Someone's sinsing, kan ik me nog herinneren. Prachtige plaat, niet in alle officiële discografieën van deze man te vinden.

Oftewel alle akoestische opnames van Donovan toen hij nog folkie was. Dit waren de nummers waardoor men hem (niet altijd even positief bedoeld) "het Engelse antwoord op Bob Dylan" noemde, maar die simplistische omschrijving doet het niveau van dit werk tekort. Teksten met een duidelijke sixties-inslag (troubadours, zwervers, liefde en oorlog), ijzersterke melodieën, simpel maar zeer effectief gitaarspel, een fraaie stem en een allesoverheersende sprookjesachtige sfeer -- wie er gevoelig voor is mag deze perfecte compilatie niet missen.
 

Dankzij heartofsoul (waarvoor dank) en de recente The complete Them 1964-1967-box ben ik bij déze plaat uitgekomen, en als er iets niet nodig is dan is het wel excuses maken voor passie voor "kleine" en onbekende bands, zeker wanneer het zulke ruwe diamanten als dit betreft. De volgende zin uit het biografietje van de All Music Guide is te mooi om hier niet te citeren: "The Sect didn't as much interpret the sound of Chess Records as attack it", en hoewel de meeste composities op dit album de gebruikelijke bluesschema's volgen en hun genre wel rhythm & blues genoemd zal worden is de benadering zó ademloos en de energie soms zó ongekanaliseerd dat ik eerder geneigd ben om deze plaat onder de garage-rock te scharen – het enige wat nog ontbreekt is een versie van Louie Louie. Lekker ongepolijst, wat mij betreft niet altijd iets aan de grote voorbeelden toevoegend maar steeds onderhoudend en met aanstekelijk enthousiasme.
        Wat de bonustracks hierboven betreft, 15, 16 en 17 zijn drie singles uit 1964; 18 is de B-kant van 17; 19 en 20 zijn de eerste studio-opnames van deze band uit 1963; en 21 t/m 24 vormen tezamen de vroege en zelf gefinancierde EP Nite in Gt. Newport Street uit 1964. Niet allemaal even geweldig, en meestal ook wat ingetogener dan het debuutalbum, maar aardig als extraatje.

De echte die-hard-fans zullen dit ongetwijfeld niet met me eens zijn, maar voor mij als niet-patiënt geldt dat a little Dr Feelgood goes a long long way. Dat gezegd hebbende is dit een leuke plaat die ook niet al te lang duurt, dus een goede introductie. En ik moet altijd weer grijnzen om het prachtige contrast tussen het brave schuifelbluesje van Violent love en de bijbehorende tekst: "I want to make violent love to you..."
 

Het titelnummer is natuurlijk ijzersterk, dus alleen daarom al is deze plaat voor mij een verplichte aanschaf. Ook de enthousiast gespeelde covers zijn leuk, met Funeral for a friend / Love lies bleeding als hoogtepunt (zowel omdat ik als Elton John-liefhebber dat het beste nummer van de selectie op dit album vind, als omdat ik het de beste uitvoering van alle nummers hier vind hebben), maar de Zeppelin-trilogie schiet een beetje tekort ten opzichte van de originelen, de typische Zep-sfeer en -sound (met name in het oorspronkelijk zo mysterieuze en soms zelfs gewijde Achilles last stand) weten ze helaas niet te treffen. De slotmedley is aanstekelijk.

Bizar eigenlijk dat je een CD met 57 minuten muziek nog een EP kunt noemen – zelfs met alleen maar de lengte van het titelnummer zou dit in het vinyltijdperk nog een EXTREMELY extended player zijn. Ik tel het dan ook gewoon als album nummer 4 (maar DT niet, getuige het feit dat ze hun "negende" album Octavarium noemden – eigenlijk had die met een knipoog naar Fellini Octavarium e mezzo moeten heten).
 

Ik ken deze plaat nu een dik jaar, en in die tijd heb ik hem denk ik een keer of vijfentwintig beluisterd, soms een paar keer binnen een paar dagen, dan weer een paar weken of maanden laten liggen en dan opnieuw beluisterd, en ik moet zeggen dat hij me na al die tijd nog steeds niet is gaan vervelen en dat ik absoluut niet hoor wat er mis mee is. De nieuwe Mike drumt misschien iets minder druk dan de oude maar niet zodanig dat ik dat van invloed vind op de impact van de nummers, ik vind de ballades stuk voor stuk prima (ook al staan er hier maar liefst drie nummers op die je als zodanig zou kunnen omschrijven), ik onderschrijf het idee van M.Nieuweboer (18-5-2012) dat de stem van James LaBrie met de jaren aan kracht wint (en ik vind hem nu ook een stuk beter te pruimen dan toen ik hem voor het eerst hoorde), er staan geen missers op, en de hoogtepunten vind ik van a tot z scherp, kleurrijk en inventief. Kortom, een ontzettend leuke plaat, misschien niet hun beste maar wel vlak daaronder.

Mooiste moment: het misschien clichématige maar ook wel uiterst effectieve overschakelen van vier- naar driekwartsmaat in het meeslepende refrein van Bridges in the sky (met het plotselinge rustmoment op 8'44 van Outcry daar vlak achter).
 

Tja, vijftien of twintig luisterbeurten later kan ik nog altijd niets inbrengen tegen de opmerking van ProgMetal op 9 november 2021: "Veel catchy passages maar geen uitschieters. Deze CD is als een goed boekverslag (boek = hele oeuvre DT), een goed verslag [van] wat DT kan maar geen ruimte voor specifieke passages die het boek zo geweldig maakt." Maar aan de andere kant vind ik het toch wel erg belangrijk dat er geen enkel slecht nummer op staat, want dat geeft de plaat een geweldige flow en daardoor een enorm hoge draaibaarheidsfactor. Bovendien werkt het album knap toe naar de climax van het titelnummer, en de prima zang van LaBrie en het mooie volle geluid dragen in aanzienlijke mate bij aan het luisterplezier. Ik ben toch wel óm: ook na 33 jaar en zo'n 15 studioplaten klinkt deze band in mijn oren nog altijd geïnspireerd en, jawel, fris.

Dit album staat voor mij al bijna vanaf het begin van de plaat op achterstand omdat zowel het tweede als het derde nummer een refrein heeft dat mij op de een of andere manier bijzonder irriteert (een persoonlijke afwijking – eerst dat "Caught in a wèèèèb", dan dat "aaahhh"-koortje direct nadat de titelregel van Innocence faded wordt gezongen, die twee dingen strijken me allebei tegen de haren), maar de rest van de plaat dendert vervolgens met eigenlijk alleen maar hoogtepunten door, met de daar direct op volgende Erotomania / Voices / The silent man-trilogie als mijn persoonlijke favoriet(en). Muzikaal èn emotioneel is dit echter een vrij donkere plaat, die ik wel sterk vind maar die mij enigszins tegen de borst stuit door de opdringerige nadrukkelijkheid, zoals het schrille schreeuwen van LaBrie op diverse nummers en de sombere invalshoek van de teksten en sfeer van bijvoorbeeld Lie en Scarred. Deze plaat is nooit een persoonlijke favoriet geworden, en ik draai hem dan ook veel minder dan de andere DT-albums. Kortom, een objectief eigenlijk ijzersterke maar subjectief mij onsympathieke plaat.
 

Zes nummers, zes keer raak, geen zwakke broeders, elk nummer met een eigen identiteit. De bijdragen van Mike Portnoy (het slot van zijn cyclus over alcoholisme, vol echo's van muzikale thema's uit eerdere delen daarvan, gevolgd door het nummer over de dood van zijn vader, met de fraaie wending op 5:44 "But then came the call. . ." en op het einde een werkelijk superbe gitaarsolo van John Petrucci) zijn in emotioneel opzicht hoogtepunten, en in muzikaal opzicht eigenlijk niet minder dan wat onvermijdelijk de belangrijkste blikvangers van dit album zijn, de lange openings- en slotnummers. Vijfenzeventig minuten lang kwaliteit, en ook al duren de nummers gemiddeld ruim twaalf minuten, elke seconde van elk nummer telt. Eén van de hoogtepunten binnen het DT-oeuvre.

Ik heb Distance over time nu welgeteld zeven keer gedraaid, maar al bij de derde keer had ik niet meer het gevoel dat ik nog nieuwe dingen ten opzichte van de tweede keer hoorde, noch in compositorisch opzicht noch qua arrangementen noch qua emotionele impact. Ik ben altijd een fan gebleven, en dat Dream Theater niet meer als vernieuwend wordt gezien maakt me niet uit (zeker niet wanneer ze nog altijd opereren in een muzikaal idioom dat zo totaal niet-mainstream is), maar ik hoor hier gewoon te weinig echt goede composities, memorabele melodieën en pakkende arrangementen. Over de teksten ("I was once too blind to see", "Show me what I cannot find", "Don't leave me now") laat ik me niet uit.
        Aan de pluskant klinkt het allemaal uitstekend, het energie-niveau is hoog zoals altijd bij deze band, ze hebben wel eens slechtere ballades dan Out of reach geschreven, en Jordan Rudess haalt z'n jengel-synthesizer gelukkig iets minder vaak tevoorschijn dan voorheen. Bovendien zijn de solo's van John Petrucci nog altijd geweldig, maar als ze niet in een goede compositie of een spannende muzikale ondergrond gebed zijn maken ze niet zo veel indruk. Er zitten een paar hoogtepunten bij (Untethered angel en S2N hebben allebei sterke refreinen, en Pale blue dot is af en toe best spannend), maar als geheel is dit een plaat die maar zelden vlam vat en waar ik gewoon niet warm voor kan lopen.

Vele malen gedraaid. . . ik kan hem nog steeds niet echt goed vinden (want er staan weinig echte hoogtepunten op), maar ook niet echt slecht (want er staat niets op dat me stoort of irriteert of tegenstaat, hoewel ik bij het vocale slot van het laatste nummer soms wel even op de tanden moet bijten). Een acceptabele pas op de plaats?

Toen ik Dream Theater ontdekte (in 2002, dus tussen Six degrees en Train of thought in) heb ik vrij snel na elkaar al hun albums leren kennen, en daarbij luisterde ik naar Falling into infinity nog voordat ik iets wist over de druk van de platenmaatschappij. Desalniettemin vond ik deze plaat ook toen al een buitenbeentje, met "normalere" composities en een vlakker geluid, en zelfs in grafisch opzicht afwijkend (met de bandnaam opeens in een heel gewoon font). Een behoorlijke teleurstelling kortom, en naar mijn mening hun minste album na het debuut.

Jaren later probeer ik deze plaat weer eens met enigszins frisse oren en zonder al te veel verwachtingen, en ach, al met al valt het best mee. Feit is dat ze nog nooit zo op een modale rockband hebben geleken, maar omdat de composities op de eerste helft van het album zo goed zijn (met name het drieluik You not me [aardige tekst], Peruvian skies en Hollow years [prachtige melodie]) stoort dat niet eens zo erg.

Helaas vind ik de tweede helft van de plaat toch wel een stuk minder, met nietszeggende composities en soms zelfs uitgesproken lelijke passages (zoals de tweede stem op Lines in the sand en de geforceerde manier waarop LaBrie zingt op de brug van Anna Lee). Gelukkig is het slotnummer dan weer een opleving, vooral dankzij het sfeervolle instrumentale middenstuk (net zo sterk als de andere instrumental Hell's kitchen), en dat brengt het album uiteindelijk voor mij nog net naar een krappe voldoende. Een echt goede plaat zal ik het wel nooit vinden, en mijn oordeel over zijn plaats in de "ranking" van Dream Theater-albums is niet veranderd, maar ik heb er nu in ieder geval een beetje vrede mee.
 

Sorry hoor, dit kan ècht niet: inmiddels al 22 jaar oud en nog altijd zo fris en bijna ongecompliceerd klinkend alsof ie gisteren was opgenomen. Tjokvol ideeën, gespeeld met een jeugdige overmoed die nog werkt ook, een enorme flow binnen de nummers maar ook van nummer tot nummer, en dat bijna een uur lang zonder dat het album ergens inzakt. Als iemand mij zou vragen met welke plaat van Dream Theater te beginnen zou ik denk ik nog altijd déze aanraden, hoewel er sindsdien toch al weer een stuk of tien zijn verschenen waarop dit geluid werd verfijnd en uitgebouwd. Superplaat.

Favoriete momenten: de bijna U2-achtige gitaarsolo op Surrounded, en de coda van Learning to live (sowieso al mijn favoriete nummer) waarbij de combinatie van de gitaarsolo en het koortje mij altijd doet denken aan het slot van Siberian khatru. Allebei misschien momenten die je ver van tevoren kunt zien aankomen, maar zó effectief en zó mooi...
 

Geheel eens met mijn voorganger. Net de Blu-ray hiervan bekeken, met de eerste twintig nummers als één doorlopend concert en de laatste zes als bonustracks, en het klinkt allemaal als een klok met de hele band in vorm. Wel moet je van A dramatic turn of events houden, want alles van dat album wordt gespeeld (de tournee heet dan ook "A dramatic tour of events 2012"), maar aangezien ik die plaat 5* heb gegeven vind ik dat zelf geen probleem, integendeel zelfs. Prachtig livedocument.

Blijft toch een lekker puntige en energieke liveplaat met een heerlijke sound, vooral het gitaar- en drumgeluid. Jammer dat LaBrie af en toe zo over de top gaat, maar dat is dan ook het enige. Bombay vindaloo, briljant.

Dit album was indertijd mijn kennismaking met Dream Theater, en ik weet nog goed hoe er twee indrukken om de overhand vochten toen ik het de eerste paar maal draaide: aan de ene kant stoorde ik me af en toe ontzettend aan die brallerige stem, aan de andere kant was ik bijna geschokt door de enorme hoeveelheid ijzersterke melodieën die over elkaar heen de speakers uittuimelden. Ik herinner me zelfs nog dat ik op een gegeven moment een blaadje pakte om de nummers te noteren die ik bij het rippen van dit (toen alleen nog maar geleende) album op een kopietje zou willen bewaren, maar toen de CD afgelopen was bleek ik alle twaalf de nummers te hebben opgeschreven.
        Nu, anderhalf decennium later, draai ik dit album zonder acht te slaan op wat ik toen ervoer als de vervelende aspecten van de stem van James LaBrie (gewoon aan gewend geraakt). Die ijzersterke melodieën daarentegen vallen me nog stééds op, om nog maar te zwijgen van de prachtige arrangementen en de briljante instrumentale partijen (John Petrucci staat inmiddels stevig verankerd in mijn gitaristen-top-3). Al hun studioplaten staan bij mij op de plank, afgelopen woensdag heb ik ze voor de tweede maal live gezien, en nog steeds draai ik ze bijna wekelijks.
        Groot is de verleiding om nu te denken dat de reden waarom Scenes from a memory na al die tijd toch mijn favoriete album is gebleven gelegen is in het feit dat ik deze plaat als eerste leerde kennen en dat hij daarom altijd is blijven staan als hét voorbeeld van hoe Dream Theater zou moeten klinken. Toch hoor ik ook bij de zoveelste maal luisteren weer hoe sterk de nummers zijn opgebouwd en hoe fraai alle arrangementen daarbinnen passen, dus voor mijn gevoel ligt mijn voorkeur voor dit album toch meer aan de plaat zelf dan aan een sentimentele gehechtheid. Dream Theater heeft veel zeer ambitieuze en ook bijzonder geslaagde albums gemaakt die deze plaat naar de kroon steken, maar dit blijft toch hun meesterwerk.
        Ach ja, die teksten… Het verhaal is geen Hamlet, in reïncarnatie geloof ik niet en elke vezel in mij verzet zich tegen het idee dat the spirit carries on, maar de plot is spannend en dramatisch genoeg om een goede kapstok voor de theatrale muziek te zijn, en dat is voor mij meer dan voldoende. En als je dan toch voor de ultieme aanstekerballade alles uit de kast wilt trekken, dan kun je het een stuk slechter doen dan The spirit carries on. Bovendien komt daar nog eens dat nóg intensere slotstuk (inclusief een tamelijk schokkende auditief weergegeven moord) overheen, hetgeen al met al een naar mijn smaak tamelijk indrukwekkende climax oplevert (hoewel mijn favoriete moment van de plaat toch het ogenblik is waarop in Home na het lange en zorgvuldige intro de killer riff losbarst).
        Veel mensen hier weten dit al, maar de neofieten wil ik toch nog even wijzen op de DVD Metropolis 2000: scenes from New York met daarop de afsluitende avond van de bijbehorende toernee, waarop het complete album gedurende anderhalf uur live wordt uitgevoerd inclusief koor, met als extra's nog drie bonustracks (A mind beside itself, Learning to live en A change of seasons, samen ook weer een uur) en een zeer onderhoudende commentaartrack van de vijf muzikanten. Het enige nadeel is dat het concert in ouderwets 4:3 op de DVD staat, maar laat dat niemand weerhouden te genieten van die vervolmaking van dit briljante album.

Net heb ik eens alle 152 berichten over deze plaat doorgelopen, en ik ben verbaasd over de uiteenlopende meningen. Zoveel mensen die de groep hier routineus, ongeïnspireerd, commercieel en over hun hoogtepunt heen noemen... iedereen heeft natuurlijk recht op z'n eigen mening, maar begrijpen doe ik het allemaal niet. Voor mij is dit juist een springlevend album met veel verschillende stijlelementen, dus als ze zin hebben in een U2-achtige ballade doen ze dat, en als ze Muse willen out-Musen doen ze dat ook, me dunkt dat ze daar met hun staat van dienst ook wel recht op hebben.

Commercieel lijkt me een term die op deze band sowieso niet van toepassing is, en ik betwijfel ten sterkste of mensen dit album hebben gekocht op basis van I walk beside you. En waarom gaan zo veel luisteraars er van uit dat ze dat nummer hebben geschreven om commercieel te zijn? Misschien vonden de mannen van Dream Theater het gewoon wel een mooi nummer... Rare gedachte misschien als je het zelf niks vindt, maar het zou gewoon zomaar kunnen.

Zelf ben ik een fan sinds ik in 2001 Scenes from a memory heb leren kennen. Ik heb inmiddels nog steeds elk album van ze, en ik beschouw dit als één van hun beste. Zeer afwisselend, rijk aan sterke melodieën, heerlijk vol en warm klinkend, en met misschien wel de hoogste draaibaarheidsfactor van alle DT-albums. De eerste vier nummers zie ik als een rustige opbouw (ook al is het openingsnummer meteen al tamelijk heftig), en in de tweede helft gaat het dan los, met eerst twee hectische en daarna twee epische nummers, en zo bouwt dit album zowel kwalitatief als qua intensiteit op naar een prachtige climax. Eén van de absolute hoogtepunten in de DT-catalogus.

Tja, ik heb er eigenlijk niet zo'n probleem mee dat deze band al jarenlang niet meer "vernieuwend" is, want zowel sound als stijl liggen hélemaal in mijn straatje, dus wat mij betreft mogen ze gewoon op deze voet doorgaan. Het enige waar ik daarboven om vraag zijn goede melodieën, en daar wringt wat mij betreft bij deze plaat de schoen een beetje, want veel van de melodieën klinken een beetje alsof de componisten de eerste de beste zanglijn die ze bij een bepaalde akkoordenprogressie konden verzinnen ook maar meteen tot de definitieve melodie bombardeerden, hetgeen ook de reden was waarom ik oorspronkelijk niet erg onder de indruk van de eerste single Night terror was. Gelukkig hebben de individuele nummers na een keer of tien draaien toch wel een eigen gezicht gekregen en is het bezwaar van de matige melodieën enigszins ondervangen door de stevige gitaarriffs, de krachtige arrangementen en de pure overtuiging die de band uitstraalt, en mede vanwege de hoge draaibaarheidsfactor en de afwezigheid van echt slechte nummers ben ik dit album toch steeds meer gaan waarderen.
        De vergelijking met Train of thought gaat voor mij gevoel niet zo op qua sound, maar wel qua insteek omdat de hoofdrol hier duidelijk voor John Petrucci is weggelegd, waardoor Jordan Rudess voornamelijk een begeleidende rol heeft en minder solo's krijgt (iets waar ik vanwege zijn cheesy synthesizers niet ongelukkig mee ben). Helemaal afwezig is hij natuurlijk niet (getuige zijn solo op Dead asleep), maar ik heb toch minder last van zijn voorspelbare geluidjes dan op sommige eerdere platen.
        Wat de terugkeer van Mike Portnoy betreft, ik heb de indruk dat gebruikers hier en elders daar hoge verwachtingen van hadden, zowel vanwege zijn drumwerk alsook vanwege de energie die hij in de plaat zou kunnen injecteren, maar voor mij maakt zijn aanwezigheid op geen beide fronten echt een wereld van verschil: Mike Mangini heb ik nooit een duidelijke verzwakking ten opzichte van Portnoy gevonden, en een "opleving" van een ingeslapen Dream Theater hoor ik hier ook niet in om de eenvoudige reden dat ik A view from the top of the world ook al een uitstekende plaat vond (en vind). Verder weer een mooi boekje, LaBrie's zangpartijen komen uitstekend over (en dat dat misschien veel te maken heeft met de foefjes van de studio laat mij verder koud), en Petrucci's status van mijn favoriete gitarist wordt door dit album ook absoluut niet beschaamd.
        Het enige wat mij bij deze plaat echt stoort is één echo uit het verleden. De korte citaatjes uit de teksten van nummers van eerdere platen vind ik wel grappig, net zoals de mieren en de spinnen in het boekje die ik op eerdere hoezen ook al zag, maar dat trucje van die vibrato-gitaarnoot op het einde van elke frase van Dead asleep kende ik al van Forsaken (op Systematic chaos), en daar vond ik het ook al tamelijk flauw (en dan ging de tekst van dat nummer ook nog eens over godbeterehet vampiers). Maar als dat nou álles is…

De opvolger van het meesterwerk Scenes from a memory, dus Dream Theater op hun hoogtepunt, en vanwege de hoge verwachtingen heeft het wel even geduurd voordat ik deze op waarde heb kunnen schatten. Bovendien is het openingsnummer dan wel het begin van Mike Portnoy's alcoholismecyclus (vier albums en 57 minuten later afgerond), maar ondanks de veelbelovende aanzetten komt er eigenlijk weinig spetterends van de grond. Blind faith kenmerkt zich voor mij door de warme instrumentatie, en vanaf dat moment begint het kippevel dat bij het derde nummer pas goed losbarst, met intrigerende keyboardloopjes, een fraai mellotron op de achtergrond en een sterke melodie (om nog maar te zwijgen van de geweldige lange fade-out), en The great debate vind ik zelfs één van de beste nummers uit de complete DT-catalogus, van a tot z spannend en vol ijzersterke riffs, melodieën en meebrulbare teksten ("Turn to the light. . ."), veertien minuten lang briljantie. Disappear sluit dan de eerste CD in stijl af: apart, niet typisch-DT, en zeer zorgvuldig gearrangeerd.
        Tja, en dan de tweede CD. . . Over de opzet ben ik zeer te spreken, en individuele tracks zijn ook behoorlijk sterk (met name Goodnight kiss en Solitary shell), maar ik moet wel bekennen dat ik vaak aan twee andere artiesten moet denken. Nee, niet Tool en Metallica die hier al zijn genoemd (en de All Music Guide noemt Pantera bij The test that stumped them all), maar wel Pink Floyd (met name de sfeer van een onheilspellend en slecht aflopend sprookje van kant 4 van The wall, maar ook bij het ècht beklemmende instrumentale slot van Goodnight kiss) en de soundtracks van Danny Elfman (vooral de Overture, het begin van War inside my head en die laatste minuut van About to crash [reprise]). Maar goed, de flow van het geheel en de vele leuke muzikale ideeën maken dat meer dan goed, echter zonder dat het geheel boven zichzelf uitstijgt.
        Al met al een zeer interessante en verrassende plaat met veel verschillende sferen en stijlen en dikwijls een zeer hoog niveau, die vanwege enkele schoonheidsfoutjes voor mij nèt niet maximaal scoort. Als groot Dream Theater-liefhebber ben ik er desalniettemin erg blij mee.

Anderhalve maand later, dankzij een vriend beluister ik het album opnieuw, en wat de voorgaande dertig keren niet gebeurde gebeurt nu opeens wèl: het kwartje valt, de plaat vormt opeens een logische eenheid, de zwakke punten verglijden in het grotere geheel, en ik begrijp opeens niet meer waarom ik dit album ooit níét goed vond. Zelfs het koortje van Repentance ontroert, en de twee delen van In the presence of enemies vormen samen twee prachtige "bookends".

Het kan raar lopen. Ik kan het niet verklaren, ik bied mijn excuses aan aan de duizenden mensen die de plaat niet hebben gekocht vanwege mijn slechte recensie hierboven, ik verhoog mijn score en ik ga hem weer draaien. En daarna Black clouds and silver linings, daar was ik ook nooit echt stuk van. (Zou mijn verse enthousiasme komen doordat ik A dramatic turn of events zo leuk vind?)

130 minuten Dream Theater, het is niet niks, maar aan de andere kant zit hun discografie al vòl met albums die langer dan 70 minuten duren, dus zo extreem is het nou ook allemaal weer niet. Zojuist de hele dubbelaar voor de zoveelste maal beluisterd, nu met de teksten èn de uitgebreide recensie van HugovdBos op 31-1-2016 (waarvoor veel dank) erbij om tot een "voorlopig definitief" oordeel te komen. Voor de minpunten ben ik niet doof: het koor is af en toe wat te veel van het goede, sommige thema's zijn behoorlijk cheesy (met name Brother can you hear me en het Glorious sound-walsje op het einde van Hymn of a thousand voices), John Myungs bas is nogal ondergesneeuwd, en om de Christus-parallellen (Gabriel als "Savior", het element van verraad, Heaven's Cove als een soort Tuin van Gethsemane, Gabriels vermogen om iemand uit de dood te laten herrijzen etc.) geef ik niet veel, om het maar eens netjes te zeggen. De pluspunten vergoeden echter heel veel: de ambitie om eens iets nieuws te proberen met een mix van rock-opera en musical, de reikwijdte van het concept (dat minder met 2112 te maken heeft dan ik oorspronkelijk dacht), de efficiënte manier waarop de personages in klassieke rock-opera-modus tot leven worden gewerkt, het speelplezier, de fraaie instrumentaties, Petrucci's gitaarwerk (zoals altijd – o, die solo op het einde van A new beginning !), Rudess' piano- en Hammondspel, en bovenal (en ik had niet gedacht dat ik dit ooit nog eens zou zeggen) de uitstekende zang van James LaBrie die alle nummers domineert en vrijwel steeds de juiste "toon" vindt. Bovendien gaat het verhaal gelukkig niet alleen maar over revolutie en muziek, maar zitten er toch ook aardige plotontwikkelingen bij de personages, zoals Daryus die niet meer in de schaduw van Faythe wil staan, Arhys die moet kiezen tussen Xander en Gabriel, en Nafaryus die zich zijn muzikale verleden herinnert. Hoogstaand is het allemaal niet, net zomin als Scenes from a memory ooit iemand van het bestaan van reïncarnatie zal hebben overtuigd, maar it gets the job done en geeft zowel band als zanger de gelegenheid om mooie kleurige en gevarieerde melodieën en arrangementen op de mat te leggen. Nog maar een keer draaien dan? Brace yourself!

De singleversie van Through her eyes lijkt me identiek aan de albumversie minus de zang van Theresa Thomason en een paar aanloop-tikjes op de hi-hat aan het begin, maar op de "alternate album mix" van David Bottrill zijn (naast een "treated" gitaar aan het begin) LaBrie's woordloze zang en Petrucci's gitaarstukjes op het einde vervangen door de altsax van Jay Beckenstein (die ook al op Another day op Images and words meespeelde), hetgeen het nummer een aardig accent geeft zonder dat het wezenlijk anders is geworden. Hoe dan ook blijft dit een geweldig nummer: ijzersterke melodie, uitstekend gezongen, perfecte gitaarsolo'tjes.
        Wat het live-gedeelte betreft, Home is misschien wel mijn favoriete track van Scenes from a memory; de impact van die dodelijke riff van de studioversie na dat lange intro ontbreekt een beetje op de live-versie, maar verder is er instrumentaal en vocaal niet veel mis mee. De medley is echter andere koek; LaBrie zal Charlie Dominici's partijen vast wel al vele malen hebben gezongen vóór de opnames van dít concert, maar het lijkt wel alsof hij die twee nummers van When dream and day unite nog nooit heeft gehoord, zó gênant zoekt hij daar soms naar de melodie – met name het eerste couplet van A fortune in lies is echt dramatisch. Misschien zit hij er qua stem en/of energie inmiddels wel doorheen; volgens mij is het concert hier bij de toegift aanbeland, en dan zal de band er wel al een kleine drie uur hebben opzitten, maar ik begrijp eigenlijk niet hoe zulke zang door de quality control van een CD-release heen is gekomen. Heerlijk om deze band weer te horen op het toppunt van hun kunnen, en muzikaal is het àf, maar LaBrie's zang op het einde is toch wel een beetje een smet op het geheel.

Uit toenmalige interviews begreep ik dat dit een album was waarop de heren John Petrucci eens even lekker uit zijn dak wilden laten gaan, een shredding-plaat dus, maar dat blijkt absoluut niet ten koste van de diversiteit en de veelkleurigheid te zijn gegaan - sterker nog, dit is nog altijd mijn favoriete DT-album ná Scenes from a memory. Er zijn een paar kleine oneffenheidjes, zoals het feit dat de opener soms iets teveel op mij overkomt als een poging om een tweede strijdnummer / lijflied / "herkenningstune" à la Pull me under te schrijven (zonder dat het daarmee overigens een slecht nummer wordt), en dat minuutje "nu-metal"-gebral in This dying soul (3'40-4'40) vind ik knap irritant, maar in het grotere geheel van het album vallen die minpuntjes probleemloos weg. Hoogtepunten zijn voor mij de briljante riff aan het begin (0'52) van This dying soul, het instrumentale Stream of consciousness waarin niet veel lijkt te gebeuren maar dat toch de volle elf minuten spannend blijft, en het lange slotnummer dat ik nog altijd zo ongeveer het beste vind dat Dream Theater op de plaat heeft gezet, mede vanwege de briljante solo (waarvoor Portnoy en Myung trouwens ook een fraai bedje leggen). Jawel, nog altijd op nummer 2 in mijn DT-top-tien.

Absoluut niets mis met deze plaat, hij zit zelfs vol pakkende melodieën en inventieve arrangementen, maar net als de meesten hier heb ik een probleem met (daar gaan we weer) de zeer matige produktie (met name de drums klinken erg knullig) en de al te gekwelde eighties-zang (ik associeer die vaak –terecht of niet– met Foreigners Lou Gramm), zodat ik dit album toch niet helemaal voor vol kan aanzien. Desalniettemin een interessante opmaat naar het tweede album (en eerste meesterwerk) van deze band, met wat mij betreft het slotnummer hier als absoluut hoogtepunt.
 

Via de hoes van dit tweede album lijkt Duffy de transitie van kitchen sink-meisje naar glamoureuze Bardot-lookalike te willen uitstralen, en dat gaat haar eigenlijk best goed af, getuige die benen op het trappetje op de laatste foto van het CD-boekje, en dat is tegelijk mooi symbolisch voor het verschil tussen beide platen : van enigszins triestige Northern Soul naar een iets frisser disco-pop-geluid. Leuk ook dat ze voor negen van de tien nummers hiervan gebruik heeft gemaakt van Albert Hammond, componist en uitvoerder van diverse klassieke pophits uit mijn jeugd. Heeft die samenwerking z'n vruchten afgeworpen? Wat mij betreft wel, want hoewel sommige van de up-tempo-nummers ontsierd worden door het kleine-meisjes-stemmetje waar ik langzaam maar zeker wel genoeg van krijg, bevat Endlessly toch ook een paar prachtige ballades waarop de gebroken harten zeer ontroerend over het voetlicht worden gebracht (met name Too hurt to dance, Don't forsake me, Breath away en Hard for the heart), en ik was ook aangenaam verrast doordat er volgens het boekje voornamelijk akoestische instrumenten zijn gebruikt, hoewel er af en toe wel een licht onaangename synthetische gloed over de produktie ligt. Hoe dan ook, de verrassing van Rockferry is er natuurlijk af, en de up-tempo-nummers hiervan bevallen me niet allemaal even goed, maar als geheel vind ik dit toch best een leuke opvolger. Wat heeft ze eigenlijk in de acht jaren daarná gedaan? Is er nog steeds sprake van "an extended break from the music industry to work on her third studio album" zoals de Engelse wikipedia stelt?

Al de allereerste keer dat ik dit album luisterde was de irritatiefactor hoog: dat overslaande kinderstemmetje, die overduidelijke sixties-vibe (piano, violen, blazers, Northern Soul, Motown, zelfs Phil Spector – tot en met die "gedateerde" zwart-wit-kitchen-sink-drama-hoesfoto) en de onvermijdelijke vergelijkingen met Adele, Amy Winehouse en Dusty Springfield, het streek me allemaal nogal tegen de haren in. Maar na verloop van tijd had ik met al die pijnpunten toch minder moeite en begonnen de aangename stem, de redelijk sobere arrangementen en produktie en de knappe melodieën me toch steeds meer te bevallen. En vooral die nummers doen 't hem: uiteindelijk staan er maar één matig (Delayed devotion) en één echt vervelend nummer (Syrup & honey) op en varieert de rest van aardig (Stepping stone met z'n mooie piano) tot goed (I'm scared, prachtig refrein dat precies op Duffy's timbre lijkt te zijn toegesneden) tot ijzersterk (de opener, Mercy, de afsluiter) tot instant-klassiek (natuurlijk Warwick Avenue). Combineer dat met de compactheid van het geheel (38 minuten, te kort om het zat te worden) en de combinatie van kwetsbaarheid en wilskracht die haar "persona" uitstraalt, en je komt uit op een album waar ik eigenlijk onverwacht veel plezier aan beleef.

Op de een of andere manier kwam deze plaat uit in een tijd waarin ik veel bands pas met hun tweede (en vaak beroemdere) plaat leerde kennen: Depeche Mode, Echo & the Bunnymen, The Cure... Toch ben ik bij het "terugschakelen" van het geweldige Rio naar dit debuut eigenlijk nauwelijks teleurgesteld, want veel karakteristieke DD-elementen hebben hier al hun plaats gevonden: de puntige up-tempo-composities, de "swagger" van Simon LeBon, de scherpe gitaarriffs van Andy Taylor en de ijle sfeerbepalende synths van Nick Rhodes. Wat hier misschien nog ontbreekt zijn epische nummers als Rio, New religion en Save a prayer, en sommige nummers (Night boat, Friends of mine) gaan naar mijn smaak wat te lang door, maar de manier waarop de invloeden van onder andere Bowie, Japan en Roxy Music (To the shore) tot iets nieuws worden vermengd zonder dat de risico's worden vermeden (Tel Aviv, maar ook weer To the shore) maakt hier al meer dan een veelbelovend debuut van, waarbij mij 40 jaar later vooral opvalt hoe belangrijk Nick Rhodes binnen het totaalplaatje is. En Careless memories blijft een extreem benauwende killer.

Voor mij één van de absolute hoogtepunten van de kleurrijke zijde van de eerste helft van de jaren 80. Indertijd ervaren als een plaat die zowel de pop- als de alto-liefhebber kon aanspreken vanwege het niveau van de composities en de intensiteit van de arrangementen, maar dat was misschien te idealistisch gedacht – het debuut van Tears For Fears twaalf maanden later was daarvoor een betere kandidaat. Belangrijker is dat Rio na die jaren gelukkig nog niet veel van z’n uitstraling van fun en spelplezier heeft verloren.
        De hoogtepunten zitten voor mij op het einde van de plaat. Save a prayer is niet alleen “van zichzelf” al een prachtig nummer, maar ontleent voor mij ook een deel van z’n charme aan het feit dat het niet gemakzuchtig gebruik maakt van drie identiek gespeelde refreinen: het eerste refrein is vrij rustig en eindigt ook ingetogen, het tweede refrein gebruikt gedubbelde zang en loopt uit op de killer-gitaar-riff, en het derde couplet begint niet echt afgebakend maar loopt eigenlijk gewoon door vanuit het bijbehorende couplet en gebruikt daarbij meteen die gitaar-riff als begeleiding. En het leuke is dat het nummer als geheel zó mooi en zó soepel loopt dat die afwijkende structuur feitelijk niet eens opvalt (zoals het hoort).
        (Zinloze terzijde: iets waar ik al decennia mee rondloop: bij de regels “And you wanted to dance, so I asked you to dance, but fear is in your soul / Some people call it a one night stand, but we can call it paradise” rijmt dat laatste woord natuurlijk op het voorafgaande “melt the ice”, maar omdat “fear is in your soul” dichterbij zit zing ik onwillekeurig nog áltijd “...but we can call it rock & roll.” Slaat natuurlijk helemaal nergens op.)
        Merkwaardig genoeg lijk ik nú pas te horen (bij bijvoorbeeld het tweede hoogtepunt van de plaat, het slotnummer, schilderen met geluid) hoe belangrijk en sfeerbepalend Nick Rhodes’ keyboards zijn: ik waardeerde dit album vooral vanwege de nummers, de vrolijkheid en de veelzijdigheid, en sowieso ben ik pas de laatste 10-15 jaar meer gaan letten op toetsenisten en hoe ze “het aanpakken”. Het is mischien maar een detail, maar hoe de synthesizers (inclusief geluidseffecten) “set the stage” gedurende de eerste 35 seconden van New religion is echt meesterlijk. (Het compenseert zo het enige op dit album waar ik me soms echt aan stoor, het lelijke drumgeluid, maar daarin is DD in deze jaren niet de enige.)

Totaal vormeloze plaat zonder enige interessante melodie en met alleen maar brallerige onzinteksten, met uitzondering van het slotnummer dat dan ook wel meteen weer echt fantastisch is. Hun debuut vond ik erg leuk, en van Rio was ik helemaal gek -- en toen kwam deze plaat. De ultieme afknapper. Flè-flè-flè -- ik krijg er spontaan weer braakneigingen van.