Nou nou... Kim krijgt er van langs. Gelukkig kon ze er vast om lachen toen er 3 wereldhits op bleken te staan

OOR 1988/16

cover: Prince

artikels: Hothouse Flowers / Prince / Plankenkoorts / Nico / The Maffia
/ Hoffmans Vertellingen / The Plastic Dolls / De Zappa's / Controle + Pirato '88

Joy Division - Substance (1988)
https://www.mupload.nl/img/3654f7bu8ag.jpg

Substance bevat uitsluitend singles en zeldzame nummers. Overeind blijven Transmission, She's Lost Control, Atmosphere en het schitterende Love Will Tear Us Apart, het enige werkelijke tijdloze moment van deze compilatie. De rest en vooral de 'Appendix' (zeven nummers extra op de CD) is alleen voor de fans. Blijft natuurlijk het feit dat Joy Division een invloedrijke en onvergetelijke groep was. Luister ook eens naar de twee Joy Division EP's met John Peel sessies, persoonlijk zou ik die niet voor Substance willen inruilen.

Jan Vollaard ***

Slayer - South of Heaven (1988)
https://www.mupload.nl/img/zjpjxaou8e.jpg

Een blik op het tekstvel leert ons dat Satan vrijwel passé is, maar verder vliegen de emmers bloed en de afgehakte ledematen weer in het rond. Ondanks dat je met South Of Heaven ruwe diamanten kunt slijpen, heeft elke song wel een pakkend melodielijntje over de riffs liggen. Verder is het up tempo werk niet meer overheersend aanwezig, kennen enkele nummers een prachtige spanningsopbouw en in meer nummers is er bijna sprake van smaakvol arrangeren. Het is hard, en dat is belangrijk, want het is een harde wereld.

Mark van Schaick ****

Eric B. & Rakim - Follow the Leader (1988)
https://www.mupload.nl/img/01cl15nbjn1.jpg

Geheel tegen de gebruiken in bevat Follow The Leader weinig beatbox maar rolt en draait voornamelijk op de zware baslijn met intrigerende flarden strijkers en blazers. Gekoppeld aan Rakims relaxte rapstijl een klasse apart. Hij beperkt zich in zijn teksten vooral tot het duidelijk maken dat er voor hem geen concurrentie bestaat, ietwat overbodig maar hij doet het met klasse en poëzie. Het is Rakim die de show steelt. Eric Be blijft wat achter en dat is jammer want Follow The Leader wordt daardoor wat uit balans getrokken.

Marcel Wouter ***

Europe - Out of This World (1988)
https://www.mupload.nl/img/q18ttok6udad.jpg

Op het eerste gehoor ligt de plaat in het verlengde van The Final Countdown. De klassieke invloeden van die elpee zijn daarbij vervangen door een meer Amerikaanse, maar alles behalve voorspelbare manier van arrangeren. Hierin zou nieuwe gitarist Kee Marcello wel eens een doorslaggevende rol gespeeld kunnen hebben. Hij speelt rustiger en preciezer dan John Norum en komt met harmonische verrassingen. Zijn solo's vormen een traktatie op een plaat die in alle opzichten een verantwoorde uitbouw is van Europe's carrière.

Hans van den Heuvel ****

Ramones - Mania (1988)
https://www.mupload.nl/img/pacw3mn1nma8x.jpg

Na twaalf jaar rock 'n' roll vinden de Ramones het tijd worden om de balans op te maken. Ze doen dat via een representatieve dwarsdoorsnee van hun tien elpees. Hun eerste trio klinkt als de rock 'n' roll skeletten van Brian Wilson, Phil Spector en highschool pop. Na '83 worden de skeletten aangekleed en daarmee gaat er in hun stijl toch een zekere oorspronkelijkheid verloren. Wat mij betreft mogen we er gerust nog twaalf jaar aan vastplakken, maar ik zou er ook geen traan om laten als ze er binnenkort mee zouden kappen.

Herman van der Horst ****

OOR 1988/17

cover: Hartslag van de Hel

artikels: Brian Wilson / UB40 / New York Hip Hop / Hartslag van de Hell
/ Robert Johnson / Marguerite Duras / Sam Brown / Kooos

John Hiatt - Slow Turning (1988)
https://www.mupload.nl/img/1wzc9s.jpg

Ook wat de teksten betreft houdt dit negende album het midden tussen beide voorgangers, in die zin dat verhalende liedjes over fictieve karakters worden afgewisseld met onmiskenbaar autobiografische stukken. Maar anders dan vroeger is bij Hiatt pure wilskracht en niet de moed der wanhoop de drijfveer. Dat nieuwe geloof in eigen kunnen ligt mede aan de basis van het feit dat Slow Turning kwalitatief gezien de vergelijking met Bring The Family zonder meer kan doorstaan. Wie had durven voorspellen?

Geert Henderickx ****

OOR 1988/18

cover: Robert Cray

artikels: House Hypno / Robert Cray / Vanessa Williams / Plankenkoorts
/ Cloud Chamber Living Colour / Brian Wilson / The House Of Love / Parijs Wereldstad

Metallica - ...And Justice for All (1988)
https://www.mupload.nl/img/q0ii9d1tr2jjq.jpg

...And Justice For All klinkt haast spartaans: Metallica heeft de composities ontdaan van alle denkbare franje en je krijgt de groep voor wat ze waard is. En dat is heel wat. Metallica houdt zich niet meer zo bezig met het up tempo werk. Tegelijkertijd zijn ook de songs met meer conventionele ritmes even compromisloos als de Metallicsongs van het eerste uur. Tekstueel komt de groep ook fraai voor de dag en omdat daar dan ook nog duidelijke zanglijnen mee worden gevuld kan de plaat niet meer kapot.

Mark van Schaick *****

Talk Talk - Spirit of Eden (1988)
https://www.mupload.nl/img/rqdnmmhhevyol.jpg

Het is daaraan dat het instrumentale concept van Spirit Of Eden vooral refereert, aan klassieke componisten als Satie en Debussy. Soms steekt de energie van de rock nog de kop op. In de overige composities is het de klaaglijke stem van Hollis die de toon aangeeft. Het is fragiliteit die als een tere sluier over Spirit Of Eden hangt en die het geheel zowel melancholiek doet klinken als doortrokken van romantiek. Daarbij ligt de nadruk op piano en orgel en heeft de stilte een uitermate functionele rol. Bloedmooi.

Corné Evers *****

Nick Cave & The Bad Seeds - Tender Prey (1988)
https://www.mupload.nl/img/r73vfh.jpg

De voormalige koorknaap uit Australië is een gekwelde poëet met het stemgeluid van een gekooide Neanderthaler. Op Tender Prey verrast hij vriend en vijand met een bonte mengeling van de meest uiteenlopende stijlen. Op deze vierde elpee met The Bad Seeds pakt Cave opnieuw een paar oerthema's bij de kop, waarvan de niet aflatende spanning tussen goed en kwaad de meest in het oog springende is. Tender Prey is een van Cave's beste en tegelijk een van zijn meest toegankelijke platen.

Bert van de Kamp ****

The Smiths - Rank (1988)
https://www.mupload.nl/img/wtul1ib.jpg

Honderden fans zongen bij de concerten de meeste songteksten luidkeels mee. Songs die niet zelden een felle aanklacht waren tegen de Engelse klassenmaatschappij. In 1986 was de groep op haar hoogtepunt. The Queen Is Dead was net verschenen en van die plaat hoor je dan ook vijf nummers alsmede de twee losse hitsingles uit die tijd. 14 nummers op de plaat die een totale speelduur heeft van bijna een uur. Rank is daarmee een uiterst geslaagde live collectie die Morrissey's solo-album verre in de schaduw stelt.

Bert van de Kamp **** (die duidelijk een minder grote fan van Viva Hate was dan Jan Vollaard)

Anthrax - State of Euphoria (1988)
https://www.mupload.nl/img/eqpaq8w6.jpg

Wat Anthrax op State Of Euphoria doet, ligt rechtstreeks in het verlengde van het Among The Living materiaal maar is verregaand geperfectioneerd. Dat betekent dat Scott Ian en Dan Spitz zo mogelijk nog strakkere en zwaardere gitaarriffs neerleggen die in combinatie met Charlie Benante's razende drumwerk voor menige ritmische verrassing zorgen, maar bovenal dat de zangpartijen lekkerder in de muziek liggen in plaats van erop. Het is met gemak de best klinkende Anthrax elpee tot nu toe.

Mark van Schaick ****

OOR 1988/19

cover: Candy Dulfer

artikels: Candy Dulfer / Fishbone / Diamanda Galas
/ Talk Talk / Plankenkoorts / John Hiatt / Calypso / Eddy Grant

Helloween - Keeper of the Seven Keys Part II (1988)
https://www.mupload.nl/img/17wzpj.jpg

Hoewel de titel niet meer dan een herhalingsoefening suggereert voegt de groep een grotere dosis klassieke invloeden aan haar muziek toe. Die komen in de gitaararrangementen tot uiting maar hebben ook invloed op de wijze waarop de zanglijnen in elkaar zijn gezet: met staccato aangezette melodie-trapjes en grote sprongen in bereik. Helaas is bij de uitvoering hiervan zanger Michael Kiske niet zo gehaaid in het omzeilen van de klippen. Dat neemt niet weg dat Helloween de met Part I gewekte verwachtingen meer dan inlost.

Hans van den Heuvel ****

The Feelies - Only Life (1988)
https://www.mupload.nl/img/7lykwsv91yu.jpg

In elf jaar maakten ze slechts drie elpees waarop geconcentreerd gitaarwerk, weirde percussie, onverstaanbare vocalen en een zekere nerveuze wereldvreemdheid de constanten vormen. Er staat geen enkele song op de plaat die het voor minder dan 'briljant' hoeft te doen, maar zoals altijd gaat het niet eens om songs maar om het geheel dat die songs samen vormen. Het is geen kwestie van luisteren, maar van ondergaan. De muziek van de The Feelies is de perfecte metafoor voor zelfverkozen isolement.

Tom Engelshoven *****

The Go-Betweens - 16 Lovers Lane (1988)
https://www.mupload.nl/img/nj8y5nvpc8crw.jpg

Songwriters en zangers Robert Forster en Grant McLennan leggen hun (erotisch) zelfleven bloot in dromerige folk-achtige popsongs waarin de sfeer wordt bepaald door veel akoestisch gitaar- en vioolwerk. Wanneer het aankomt op de beschrijving van de tenderness and tension van mensen die van elkaar houden zijn de teksten briljant, maar veel mensen zullen de ingehouden intensiteit van de muziek wel weer verwarren met een braaf soort provincialisme dat binnen de grachtengordel niet mag.

Tom Engelshoven ****

Cocteau Twins - Blue Bell Knoll (1988)
https://www.mupload.nl/img/fyc346k.jpg

Mystieke romantiek met een vleugje opwinding die zich halverwege vloeiend ontlaadt in een losbrekende drumcomputer, spectrale soundscapes en orgastische gitaar. Helaas na deze vroegtijdige ejaculatie rest nog slechts een half uur postcoïtaal dommelen op traag klotsende ritmes en eindeloze sfeermozaiëkjes zonder kop of staart. Wezenloze klankcinema vol arcadisch getingel en -tangel op toetsen en snaren, en zinloos gegoochel met woordjes en rijmpjes. De new age is aangebroken. Mooi, maar leeg.

Swie Tio ***

Siouxsie & The Banshees - Peepshow (1988)
https://www.mupload.nl/img/2pxvv4nm.jpg

Peepshow is een krachteloze elpee zonder muzikale visie. Hoezo subversief, claustrofobisch, fragmentarisch, mystiek en meer van dat soort kretologie die de lading van de andere elpees moest dekken? Peepshow moet dit alles ontberen. De Ice Queen blijkt ontdooit. Natuurtechnisch zou dat iets fris, iets levendigs moeten opleveren, maar het werd slechts troebel smeltwater, dat volkomen ongecontroleerd alle kanten oploopt. Pas aan het einde laat de natuur horen waartoe ze in staat is. Het kan vriezen, het kan dooien.

Gerrit Bremer **

Vreemd dat de recencist niet spreekt over de vlakke en belabberde productie van Metallica - ...And Justice for All die de dynamiek fnuikt al zijn de songs op zich inderdaad ijzersterk. Blue Bell Knol vind ik ook de minste Cocteau Twins-album en Peepshow viel mij destijds tegen (omdat het te lang geleden is heb ik geen stem gegeven). Ik ga dit album wel een herkansing geven.

Met "spartaans" verwijst de recensent naar het geluid van de plaat (en dus wellicht de productie).

Ik vind Blue Bell Knoll fantastisch maar ik geef toe dat het van alle Cocteau Twins platen wellicht het album bij uitstek is waar je ofwel ronduit voor bent ofwel vierkant tegen. Het is heerlijk voor fans en wellicht te feeëriek voor de liefhebber. Ik twijfelde tussen ** of ***. De recensent vind het eindresultaat duidelijk niet veel soeps, maar hij lijkt me wel enige waardering te kunnen opbrengen voor het artistieke proces.

OOR 1988/20

cover: Keith Richards

artikels: The Pasadenas / The Miners Of Muzo / Level 42 / Keith Richards / Rai
/ Melissa Etheridge / Toni Childs / Guns N' Roses (*) / Plankenkoorts / Hairspray

U2 - Rattle and Hum (1988)
https://www.mupload.nl/img/19794yh.jpg

De vier lads from Dublin hebben na een aarzelend begin stormenderhand de wereld veroverd. Wie zich nu nog niet gewonnen geeft, heeft een hart van steen. Kust moet vermaken en ontroeren, maar ook een beetje de mensen een geweten schoppen. Dat is precies waar het U2 om bedoeld is en wat mij betreft is men daar voor het grootste deel ook in geslaagd. De ontdekkingsreis naar het hart van de rock 'n' roll heeft een aantal fraaie parels opgeleverd. Dit bandje is nog maar net begonnen. Het zal het nog ver schoppen.

Bert van de Kamp ****

Bon Jovi - New Jersey (1988)
https://www.mupload.nl/img/3cycyodbyah20.jpg

Het geluid is groter dan ooit. Het songmateriaal heeft zich een beetje in twee richtingen ontwikkeld: vanaf de eerste klappen valt op dat Bon Jovi zwaarder, ruiger is gaan klinken, maar tegelijkertijd wordt in de composities meer dan ooit uit de Amerikaanse poptraditie geput. De wortels komen wat meer boven de grond, als het ware. En als na een uur muziek de plaat afsluit met een akoestisch nummer valt dat geenszins uit de toon bij de rest. New Jersey is een sterke, ongecompliceerde rockplaat voor dito mensen.

Mark van Schaick ****

Tanita Tikaram - Ancient Heart (1988)
https://www.mupload.nl/img/q74pmdk2a.jpg

Tanita heeft talent, onmiskenbaar. Zij heeft goed naar Joni Mitchell en Van Morrison geluisterd en hoeft niet zo nodig eigentijds over te komen. Soms blijven haar teksten steken in naïeve bakvispoëzie , soms bezondigt ze zich aan quasi-diepzinnigheid, maar bij tijd en wijle komt zij met uiterst rake observaties. Muzikaal neigt de plaat enigszins naar easy listening, ook al wordt er steeds uitermate competent en sfeervol gemusiceerd. De mooiste nummers zijn naar mijn smaak die met een klassiek arrangement. Tanita heeft toekomst.

Bert van de Kamp ****

Tom Waits - Big Time (1988)
https://www.mupload.nl/img/lylduv.jpg

De plaat is een afsluiting van een artistieke periode. Waits weet zich begeleid door een band van door de wol geverfde muzikanten die perfect aanvoelen waar hij naar toe wil. De junkyard sound van de meeste nummers is doelbewust nagestreefd en wel degelijk uiterst muzikaal. Als solist bereikt Waits grote momenten van verstilling, terwijl zijn humoristische kant goed uit de verf komt. Het mag duidelijk zijn: Big Time is een aantrekkelijke live verzameling die eens te meer de aparte klasse van deze man bewijst.

Bert van de Kamp ****

Marc Almond - The Stars We Are (1988)
https://www.mupload.nl/img/nhcu936nz.jpg

In vergelijking met vorige producties klinken sommige songs wat gepolijster. Dat doet echter geen afbreuk aan de intensiteit waarmee ze worden gebracht. Almond galmt als vanouds uit volle borst over 'love' en 'understanding', 'emotions' en 'angels' met gevoel voor drama en pathetiek en begeleid door kerkorgel, trompetten en zowel neuriënde als jubelende koortjes. 'Let's go to paradise', daar waar we allemaal sterren zijn. Daar kan toch niemand iets op tegen hebben, net zo min als tegen kwaliteit die constant is.

Corné Evers ****

Big Country - Peace in Our Time (1988)
https://www.mupload.nl/img/8k2eqhol.jpg

De songs zijn sprekender en krachtiger geworden en minder volgepropt met de zingende en zagende gitaren van weleer. Het getuigt van lef een gezonde zelfkritiek om af te wijken van de succesformule. Elk instrument komt nu tot zijn recht. Broken Heart (13 Valleys) doet bijvoorbeeld sterk aan OMD en Tears For Fears denken en dat zegt toch wel veel over de muzikale ommezwaai. De productie staat in het teken van de eenvoud. Peace In Our Time is vooral een smeuïg en lichtverteerbaar product geworden.

Edwin Ammerlaan ***

Level 42 - Staring at the Sun (1988)
https://www.mupload.nl/img/9yqpm2ob.jpg

Vooral veel collega muzikanten waren aanvankelijk fans van Level 42. De meesten hiervan keerden de formatie echter na beluistering van Running In The Family de rug toe. Bleven over de meer ruimhartige fans van het eerste uur. Deze fans krijgen het zwaar te verduren bij beluistering van Staring At The Sun. Hoewel de rasmuzikanten van Level 42 nooit een echt slechte plaat zullen maken, is deze elpee wel een heel erg gemakzuchtige en voorspelbare herhalingsoefening, een mega-act als Level 42 onwaardig.

Harry van Nieuwenhoven ***

+
https://www.mupload.nl/img/01tlhwks122.jpg

Swie Tio komt op pagina's 44 en 45 met een zelfgeschreven bijdrage over Guns N' Roses.
Het lijkt wel alsof OOR zich realiseert dat ze deze band schaamteloos over het hoofd heeft gezien.
Maar dat leidt niet tot een kritiekloze lofzang. Het artikel is eerder laatdunkend van ondertoon.
Tot een echte recensie komt het niet, wel tot een beschrijving van het fenomeen.

Guns N' Roses zijn schaamteloze na-apers met een schaamteloos dom doel: being the meanest, nastiest, sexiest hardcore street band in rock 'n' roll. Maar wel de meest succesvolle nieuwe hardrockband van 1988. Natuurlijk is Guns N' Roses geen slechte band. Guns N' Roses, die het met hun gore tronies en snotty looks overigens niet van hun uiterlijk moeten hebben, zijn bovendien een uitstekende live-act. Waarbij de grote vraag natuurlijk is of dat is om de groep toe te juichen dan wel af te fluiten.

OOR 1998/21

cover: Public Enemy

artikels: Womack & Womack / Dinosaur Jr / Public Enemy / La Pat / Woody Guthrie
/ Michelle Shocked / Big Country / Herbert Grönemeyer / Tom Waits / Fields Of The Nephilim

Sonic Youth - Daydream Nation (1988)
https://www.mupload.nl/img/q69lfk11r3f2.jpg

Sonic Youth zou Sonic Youth niet zijn als dat niet gepaard ging met een aantal snelheidslimitied brekende speedy songs. Op andere momenten kiest de groep echter voor een meer punky aanpak, terwijl de leden laten horen ook in atmosferisch opzicht aardig uit de voeten te kunnen. Meest opvallend is dat Sonic Youth er in geslaagd is om haar grootstadsrock van een stevige dosis pop te voorzien. Daydream Nation klinkt als het meest uitgebalanceerde product wat de groep ooit gemaakt heeft. Een briljante cross-over!

Corné Evers *****

Front 242 - Front by Front (1988)
https://www.mupload.nl/img/kte4d9y5f.jpg

Hoewel de teksten nog steeds voornamelijk de functie van slogans hebben worden deze met gevoel voor smaak gelanceerd en is er regelmatig sprake van vocalen waarin traditionele zanglijnen zijn te herkennen. Het gehanteerde klankenspectrum en de toegepaste technieken zijn veelzijdiger dan ooit en worden kleurrijk en op vaak melodieuze wijze ingezet, ver verwijderd van de dodelijke monotonie. Met Front By Front heeft Front 242 het statement van de toekomst van de elektronische muziek afgeleverd.

Corné Evers ****

The Jeff Healey Band - See the Light (1988)
https://www.mupload.nl/img/6exk5eit.jpg

Er is niets mooiers dan de kennismaking met een muzikant die je binnen vijf minuten de rillingen over de rug doet lopen en de tranen in de ogen laat springen. Jeff Healey is zo'n muzikant en ik ben diep onder de indruk. Volgens de hoestekst heeft Healey alle mogelijke soorten muziek gespeeld, van country tot heavy metal, maar op de debuutelpee is hij te horen in twaalf bluessongs. Wie oren aan zijn hoofd heeft, weet dat de sinds zijn eerste levensjaar blinde Healy meer licht heeft gezien dan de meesten van ons.

Mark van Schaick *****

Ozzy Osbourne - No Rest for the Wicked (1988)
https://www.mupload.nl/img/hvfm9ghj5a8n2.jpg

Anno '88 zijn we een bezettingswissel verder, of liever gezegd een gitaarwissel. De productie is sterk: de nadruk die wordt gelegd op de gitaarpartijen maken het totaalgeluid zwaarder en ook veel eerlijker dan op The Ultimate Sin. Op No Rest For The Wicked lijkt Ozzy dan ook zijn meest geslaagde uitdrukkingsvorm gevonden te hebben. Wil hij op de plaat tot echt grote hoogten stijgen, dan lijkt de enige oplossing in het nu eindelijk eens bij elkaar houden van de band te liggen.

Mark van Schaick ***

Jean-Michel Jarre - Revolutions (1988)
https://www.mupload.nl/img/dd1m1u9itq.jpg

Jarre maakt twee soorten platen: serieuze en lichtvoetige. De conceptplaat Revolutions is een serieuze en is opgedragen aan de kinderen van de industriële, de jaren zestig- en de computertijdperk-revolutie. Dit leidt tot een interessante integratie van warm-menselijke wereldmuziek in zijn koel technocratische synthesizertapijten. Hoewel dit alles de indruk zou kunnen wekken dat Jarre ook een geslepen zakenman is, is de potentiële bestseller per saldo een spannende luisterervaring.

Harry van Nieuwenhoven ****

OOR 1988/22

cover: U2

artikels: Londonbeat / Metallica / Strips / Concert-enquête / Front 242
/ Cosmic Psychos / Kobus Gaat Naar Appelsch / Pamela Koevoets / U2

R.E.M. - Green (1988)
https://www.mupload.nl/img/i1e8wvh25cx0c.jpg

Het gevoel van de jaren zestig heeft diepe sporen achtergelaten in de weg die door R.E.M. wordt bewandeld en op Green is het vergeefs zoeken naar prominente rollen voor elektronica, synthesizers of drummachines. Daarmee is het nog geen ouderwetse plaat, want regelmatig wordt een la met gitaarnoise open getrokken die Sonic Youth naar de oordoppen doet grijpen. Lijnrecht daartegenover staan de mandolines, de steelgitaar en de autoharp. Een plaat om aan te trekken, op te eten en mee naar bed te nemen.

Jan Vollaard *****

Dead Can Dance - The Serpent's Egg (1988)
https://www.mupload.nl/img/bwfvv9ffb48sh.jpg

De muziek is minder symfonisch, kaler gearrangeerd en vergroot opnieuw de rol van de vocalen. De warme tenor van ene David Navarro Sust vult goed het gat tussen de hoog klapwiekende klankbuitelingen van Lisa Gerrard en de sombere bascantates van Brendan Perry. Aan fraaie, toegankelijke melodieën weer geen enkel gebrek. Verrijkt met het wijdere wereldvizier zou je DCD misschien wel mogen boekstaven als een Oudengelse Talking Heads. En zeker het beste alternatief voor in slaap gesukkelde Cocteau Twins fans.

Swie Tio ****

The Waterboys - Fisherman's Blues (1988)
https://www.mupload.nl/img/ewe4f3d9nsey.jpg

Zijn dramatische zangstijl is gebleven, het instrumentarium is grotendeels akoestische en aan zoiets banaals als de productie is minder aandacht besteed dan aan de spontaniteit van het moment. Fisherman's Blues kent een hoog eerlijkheidsgehalte, maar de kwaliteit van de songs is op zijn zachtst gezegd wisselvallig. Mike Scott mag denken dat hij Van Morrison is, maar in werkelijkheid heeft hij meer van de nieuwe Donovan. Laten we hopen dat het een groeiplaat blijkt te zijn, want vooralsnog lijkt ze me ernstig onder de maat.

Jan Vollaard ***

Dinosaur Jr. - Bug (1988)
https://www.mupload.nl/img/iahi7uwugn.jpg

De muziek is haast bewust provinciaals, de stadse hectiek en eigendunk zijn haar volkomen vreemd. Alsof de songs gemaakt zijn door het type liedjesschrijver dat met de akoestische gitaar de koffiehuizen langsgaat. Die associatie wordt echter overboord gesmeten doordat het instrumentarium zich meer thuis voelt in het slachthuis. Door de tweeslachtigheid van gevoelige poëzie en sardonische vervreemding is Bug een van de spaarzame underground platen die ook buiten eigen parochie zal overtuigen.

Tom Engelshoven ****

Jane's Addiction - Nothing's Shocking (1988)
https://www.mupload.nl/img/vhixv4qvc.jpg

Perry Farrell schrijft mooie, soms beklemmende teksten over macht en onmachte, maar de muziek is beduidend minder geïnspireerd. Zijn geforceerde vocalen helpen ook niet echt: rauw en hees maar ook flinterdun en dus gedubbeld. Voeg daarbij een ware overkill aan gillende gitaarsolo's, een benauwde productie en de songopbouw van de gemiddelde symfo band en het zal duidelijk zijn dat Nothing's Shocking vooral een zeer vermoeiende aangelegenheid is. Heus niet slecht, maar ook beslist niets schokkends.

Swie Tio ***

Suicidal Tendencies - How Will I Laugh Tomorrow... When I Can't Even Smile Today (1988)
https://www.mupload.nl/img/cxtge9un8l6o.jpg

De Suicidals zijn definitief hardcore af en grossieren in diverse soorten metal, variërend van Sabbath-achtig slepend tot speed. Ze doen dit zeker niet onaardig al kan de stem van Mike Muir het tegen de meer gestructureerde achtergronden niet meer bolwerken. Over het geheel geldt dat, als de band het echt wil gaan maken in de metalscene, er een duidelijkere eenheid in de songs nodig is en halfslachtig gedreutel achterwege gelaten moet worden. Voor dat soort trucjes zullen de hardcore puristen toch niet meer vallen.

Mark van Schaick ***

Steve Earle - Copperhead Road (1988)
https://www.mupload.nl/img/coyrifv1ds.jpg

Steve Earle trok als een van de weinige exponenten van de nieuwe country lichting meteen de aandacht van het rock kamp. Met name John Cougar Mellencamp lijkt een bron van inspiratie te zijn geweest. Zijn bewondering voor The Pogues uit hij door hen te laten meespelen. Voor de rest blijft Earle echter zichzelf. De geforceerde bravoure in zijn voordracht laat de intrinsieke kwaliteit van de muziek zo goed als onverlet. Bovendien toont hij zich op de tweede helft van deze overtuigende plaat van zijn kwetsbare kant.

Geert Henderickx ****

OOR 1988/23

cover: Reis om de Wereld in 80 Schijven

artikels: Wire / Muddy Waters / Charlie Parker / Sandy Denny / Steve Earle & Dwight Yoakam
/ Nasmak / Russell Simmons / Led Zeppelin / Claw Boys Claw / Martha & The Vandellas

The Traveling Wilburys - Traveling Wilburys, Vol. 1 (1988)
https://www.mupload.nl/img/iiflu1gjgk8.jpg

Compleet met de hartverwarmende geluiden van vijf akoestische gitaren, gezellige koortjes, volvet toeterende saxofoons en smaakvol gearrangeerde violen bewegen zich de tien nummers in hetzelfde rootsy popidioom dat Cloud Nine van George Harrison tot zo'n feest maakte. De composities zijn doorlopend sterk, maar het zijn vooral de nummers met de solistische hoogstandjes die de show stelen. Traveling Wilburys Vol. 1 staat voor een goudeerlijk pop van hoge kwaliteit. Hopelijk zal Vol. 2 niet lang op zich laten wachten.

Harry van Nieuwenhoven ****

The Nits - Hat (1988)
https://www.mupload.nl/img/su69x52i.jpg

Stilistisch liggen de songs in het verlengde van In The Dutch Mountains, wat wil zeggen: een veelal nadrukkelijk akoestisch uitgangspunt dat geraffineerd ingevuld wordt door het palet van Robert-Jan Stips. Hofstede en co zijn inmiddels naar een stijl toegegroeid die nagenoeg helemaal losstaat van iedere Amerikaanse of zelfs Britse traditie. De toon is ditmaal overwegend somber. Hat bevestigt andermaal dat The Nits tenminste een van de meest oorspronkelijke groepen van het Europese continent zijn.

Herman van der Horst ****

Crosby, Stills, Nash & Young - American Dream (1988)
https://www.mupload.nl/img/7oxlj4.jpg

Afgezien van het feit dat hun vroeger zo spectaculaire harmoniezang dermate aan glans heeft verloren dat er van een handelsmerk geen sprake meer kan zijn, sluiten hun individuele compositorische stijlen niet langer naadloos op elkaar aan, terwijl het gebrek aan eenheid nog wordt vergroot door de inconsequente aanpak bij het arrangeren. Desondanks weet American Dream volop te boeien, want niet alleen wordt er met overgave gemusiceerd, daarbij is het gros van de composities van een verrassend hoog niveau.

Geert Henderickx ****

OOR 1988/24

cover: John Lennon

artikels: Enya / The Jeff Healey Band / Rock & Rusland / Sonic Youth / Anarchy in the USA
/ Brigitte Kaandorp / David Lee Roth / John Lennon / Rory Block / OOR's Grote Zalentest / The Nits

Dire Straits - Money for Nothing (1988)
https://www.mupload.nl/img/llct72q98ez.jpg

Iedereen heeft wel één CD of LP van Dire Straits in huis, zodat er na de aanschaf van Money For Nothing altijd sprake zal zijn van doublures in de discotheek. Het enige voordeel van deze verzamelaar is dat hierop keurig op één rij alle bekende en/of beste nummers van de groep bijeeen zijn gebracht. Ook al omdat Dire Straits de groep is die Philips heeft uitgekozen om het medium compact disc te pluggen, zou je een digitale remix verwachten. Zelfs die moeite heeft men niet genomen. Money For Nothing is AAD.

Harry van Nieuwenhoven ***

Enya - Watermark (1988)
https://www.mupload.nl/img/p89vq4pk4arlo.jpg

Het resultaat is gelukkig geen new age trip, maar de even zwaar orkestraal aangezette als ultiem verstilde mengeling van klassiek, folk, minimal en ambient muziek vol celebrale sandwichvocalen en bezwerende melodietjes zit hier wel heel dicht tegenaan. Ik heb Watermark op verschillende tijdstippen van de dag gedraaid en kwam tot de ontdekking dat de waardering voor deze op bepaalde momenten ook slaapverwekkende plaat sterk afhankelijk is van de gemoedstoestand waarin de luisteraar verkeert.

Harry van Nieuwenhoven ***

Frank Zappa - You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 2 (1988)
https://www.mupload.nl/img/o0ssncp0uik.jpg

You Can't Do That On Stage Anymore is het derde deel in een serie die uiteindelijk een uitsnede moet opleveren van zo'n twintig jaar Zappa live. Vol. 2 is een dubbelaar opgenomen in het Finse Helsinki op 22 september 1974. Hoewel het experiment vooral op de tweede disc in sterke mate aanwezig is wordt The Helsinki Concert voor het grootste gedeelte gedragen door Zappa de gitarist en in iets mindere mate door Zappa de zanger en entertainer. Voor Zappo-fielen een aanrader.

Corné Evers ***

Crimson Glory - Transcendence (1988)
https://www.mupload.nl/img/9o90vqsk.jpg

De tien stukken op Transcendence laten je alle hoeken van de kamer zien, van een melodieuze aanpak tot een aan speedmetal refererende kracht. Nergens wordt Crimon Glory commercieel en gelukkig maar. Kosten noch moeite zijn gespaard in de arrangementen en bombast wordt nergens geschuwd. Als de groep zich live net zo voorspoedig heeft ontwikkeld als op de slechts twee platen, dan behoor Crimson Glory definitief tot de smaakmakers in de heavy metal, hardrock en symfonische rock.

Mark van Schaick ****

Manowar - Kings of Metal (1988)
https://www.mupload.nl/img/iaomg3gyg.jpg

Van in het begin van Manowars platencarrière ligt in de teksten de nadruk op geweldsverheerlijking en strijdgewoel, vaak op het fascistische af. En ze gooiden er nog een schepje bovenop. Waar zelfs Slayer na de gruwelen breed uitgemeten te hebben een standpunt tegen oorlogsgeweld inneemt, gaat Manowar volledig over de top. Na een heleboel blabla komen we ten slotte uit bij de prachtzin: Back to the glory of Germany. Of ik de plaat al gedraaid heb? Nee, en ik weet niet of ik er nog zin in krijg.

Mark van Schaick - (uiteraard geen sterren hier)


Edie Brickell & New Bohemians - Shooting Rubberbands at the Stars (1989)
https://www.mupload.nl/img/lcsil0r91.jpg

Een bescheiden openbaring is het debuut van deze groep uit Texas die traditionele folkrock als uitgangspunt kiest voor een fris en eigen geluid. Op het eerste gehoor klinkt Edie Brickell als een Suzanne Vega zonder valium, maar nadere beluistering leert dat deze plaat een twaalftal persoonlijke songs bevat van een getalenteerd songschrijfster die niet in de verleiding komt om haar groep als een stel anonieme begeleiders naar de achtergrond te dringen. Voor iedereen die van eerlijke, ongekunstelde popmuziek houdt.

Jan Vollaard ****

OOR 1988/25+26

cover: De Sex-masjien!

artikels: Centerfold / Nick Cave / Fela / Transvision Vamp / Liberatore / Wallen / Roy Orbison
/ Bangles / The House Of Love / Raymond van het Groenewoud / Salt 'N' Pepa / De Huid van Eros
/ Frédérique Spigt / Marvin Gaye / Marcus & Duyfjes / Willy DeVille / Mean Mothers / Lian Ong
/ Media Erotica / I Want You / De Groupie / Barry White / Guesch Patti / Marc Almond

EINDLIJST 1988

01. Womack & Womack - Conscience (1988)
02. Public Enemy - It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back (1988)
03. John Hiatt - Slow Turning (1988)
03. R.E.M. - Green (1988)
05. Nick Cave & The Bad Seeds - Tender Prey (1988)
06. Pixies - Surfer Rosa (1988)
07. Prince - Lovesexy (1988)
08. Sonic Youth - Daydream Nation (1988)
09. The Pogues - If I Should Fall from Grace with God (1988)
10. The House of Love - The House of Love (1988)
10. Talking Heads - Naked (1988)

Zoals steeds een opvallende lijst omdat er ook albums tussen zitten
die vandaag bijlange de status van classic album niet meer kunnen dragen
zoals de platen van Womack & Womack, John Hiatt, Prince en Talking Heads.

Ik duik weer even in de kelder voor jaargang 1989.
Ondertussen zijn jullie eindlijstjes van 1988 weer welkom.

Gebruik als uitgangspunt de hier besproken platen
en vul aan met platen die op MusicMeter onverdiend minder dan 50 stemmen halen.

EINDLIJST 1988

Mijn tien favorieten in een random overzicht.

Midnight Oil - Diesel and Dust (1987)
R.E.M. - Green (1988)
The Pogues - If I Should Fall from Grace with God (1988)
The Traveling Wilburys - Traveling Wilburys, Vol. 1 (1988)
Tanita Tikaram - Ancient Heart (1988)
Tracy Chapman - Tracy Chapman (1988)
Morrissey - Viva Hate (1988)
The Church - Starfish (1988)
Crowded House - Temple of Low Men (1988)
Talk Talk - Spirit of Eden (1988)

Tien platen die hun plaats in mijn collectie verdienen.

Edie Brickell & New Bohemians - Shooting Rubberbands at the Stars (1989)
Talking Heads - Naked (1988)
Prefab Sprout - From Langley Park to Memphis (1988)
The Nits - Hat (1988)
a-ha - Stay on These Roads (1988)
Cocteau Twins - Blue Bell Knoll (1988)
Dead Can Dance - The Serpent's Egg (1988)
Marc Almond - The Stars We Are (1988)
Leonard Cohen - I'm Your Man (1988)
Public Enemy - It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back (1988)

Een herkansing of een ontdekking waard op basis van de recensies.

Sonic Youth - Daydream Nation (1988)
The House of Love - The House of Love (1988)
The Jeff Healey Band - See the Light (1988)
Metallica - ...And Justice for All (1988)
Womack & Womack - Conscience (1988)
All About Eve - All About Eve (1988)
Prince - Lovesexy (1988)
Toto - The Seventh One (1988)
Bel Canto - White-Out Conditions (1987)
Rick Astley - Whenever You Need Somebody (1987)

platen die ik gemist heb in het overzicht

Hothouse Flowers - People (1988)
Johan Verminnen - Gezongen Landschap (1988)
Raymond van het Groenewoud - Intiem (1988)
Arno - Charlatan (1988)

Mijn top-20 van 1988:

1. Tracy Chapman - Tracy Chapman
2. Talk Talk - Spirit of Eden
3. The Traveling Wilburys - Traveling Wilburys, Vol. 1
4. R.E.M. - Green
5. Morrissey - Viva Hate
6. The Waterboys - Fisherman's Blues
7. John Hiatt - Slow Turning
8. Cowboy Junkies - The Trinity Session
9. The Pogues - If I Should Fall from Grace with God
10. The Church - Starfish

11. Joe Jackson - Live 1980/1986
12. Bram Vermeulen - Rode Wijn
13. Gerry Rafferty - North & South
14. Michelle Shocked - Short Sharp Shocked
15. Enya - Watermark
16. Emmylou Harris - Bluebird
17. The Smithereens - Green Thoughts
18. Crowded House - Temple of Low Men
19. U2 - Rattle and Hum
20. Johan Verminnen - Gezongen Landschap

Ik weet niet of ze allemaal besproken zijn, overigens vind ik OOR te mild in hun recensies. Net als 1987 vind ik 1988 geen bijzonder albumjaar, het betere werk moet teveel alleen van de alternatieve scene komen.

Ofcourse!

Ook voor mij is 1988 niet zo'n best jaar, dit i.t.t. 1987.
Tekenend voor de schraalheid is dat ik een verzamelalbum en een ( vrij matig ) livealbum bij de 10 heb staan.

01. Wipers - The Circle 4,5*
02. Skin - Shame, Humility & Revenge 4*
03. Dead Moon - In The Graveyard 4*
04. The Church - Starfish 4*
05. Dead Can Dance - The Serpent's Egg 4*
06. Masters of Reality - Masters of Reality
07. Fatal Flowers - Johnny D. Is Back!
08. Dire Straits - Money for Nothing
09. Prefab Sprout - From Langley Park to Memphis
10. Swans - Feel Good Now

De besproken platen:
1. Pixies - Surfer Rosa (1988)
2. Nick Cave & The Bad Seeds - Tender Prey (1988)
3. The Church - Starfish (1988)
4. The House of Love - The House of Love (1988)
5. Dead Can Dance - The Serpent's Egg (1988)
6. The Feelies - Only Life (1988)
7. The Go-Betweens - 16 Lovers Lane (1988)
8. The Waterboys - Fisherman's Blues (1988)
9. Talking Heads - Naked (1988)
10. The Mission - Children (1988)

Zitten voor mij wel een paar klassiekers tussen.

ik mis nog (de eerste drie zullen nog wel komen)
Masters of Reality - Masters of Reality (1988) - 159 stemmen
Cowboy Junkies - The Trinity Session (1988) - 141 stemmen
Galaxie 500 - Today (1988) 131 stemmen
Wipers - The Circle (1988) 46 stemmen
The Godfathers - Birth, School, Work, Death (1988) 29 stemmen
Thin White Rope - In the Spanish Cave (1988) 18 stemmen
The Mighty Lemon Drops - World Without End (1988) - 9 stemmen
Ed Kuepper - Everybody's Got To (1988) 11 stemmen
Straitjacket Fits - Hail (1988) 2 stemmen

ik had wat meer stemmen verwacht bij The Godfathers, kregen aardig wat airplay op de radio en stonden in 1988 op Pinkpop, daarna uit het oog verloren.

Het ziet er op het eerste gezicht naar uit dat dit album niet in de recensies zal opduiken.

Roxette - Look Sharp! (1988)

En deze heb ik voorlopig ook nergens gezien.

Mano Negra - Patchanka (1988)

Zeker niet het beste jaar van de 80's, maar 1988 bracht wel mijn favoriete album aller tijden.

1. Talk Talk - Spirit of Eden
2. R.E.M. - Green
3. The Church - Starfish
4. Nick Cave & The Bad Seeds - Tender Prey
5. The Pogues - If I Should Fall from Grace with God
6. The Nits - Hats
7. Fatal Flowers - Johnny D. Is Back!
8. U2 - Rattle And Hum
9. John Hiatt - Slow Turning
10. The Traveling Wilburys - Traveling Wilburys, Vol. 1

1. Sonic Youth - Daydream Nation
2. Dinosaur Jr. - Bug
3. My Bloody Valentine - Isn't Anything
4. Pixies - Surfer Rosa
5. Last Exit - Iron Path
6. Throwing Muses - House Tornado
7. The Fall - I Am Kurious Oranj
8. The Sugarcubes - Life's Too Good
9. The Feelies - Only Life
10. N.W.A - Straight Outta Compton

My Bloody Valentine en NWA miste ik in de besprekingen.

Wendy's Top 10 van 1988:

1. Screaming Trees - Invisible Lantern
2. Front 242 - Front by Front
3. Joy Division - Substance
4. Angry Samoans - STP Not LSD
5. Warzone - Open Your Eyes
6. Verbal Assault - Trial
7. Stump - A Fierce Pancake
8. Rapeman - Two Nuns and a Pack Mule
9. Dinosaur Jr. - Bug
10. Pixies - Surfer Rosa

Staan hier ook nog regelmatig op :

The Pogues - If I Should Fall from Grace with God
Bel Canto - White Out Conditions
The Sugarcubes - Life's Too Good
Cardiacs - A Little Man and a House and the Whole World Window
Boogie Down Productions - By All Means Necessary
Public Enemy - It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back
John Hiatt - Slow Turning
Metallica - ...And Justice for All
Sonic Youth - Daydream Nation
Suicidal Tendencies - How Will I Laugh Tomorrow... When I Can't Even Smile Today


Wordt eindelijk eens tijd voor:

Megadeth - So Far, So Good...So What!
Faith No More - Introduce Yourself

Die plaat van My Bloody Valentine (Isn't Anything) is van eind '88. Ik vermoed dat de OOR-bespreking volgt in '89.
In ieder geval mijn plaat van het jaar 1988.

Mijn favoriete 10 van 1988:

01 Pet Shop Boys - Introspective (die mis ik nog!)
02 Nick Cave & The Bad Seeds - Tender Prey
03 The House of Love - The House of Love
04 Sonic Youth - Daydream Nation
05 The Church - Starfish
06 Siouxsie & The Banshees - Peepshow
07 Dead Can Dance - The Serpent's Egg
08 Prefab Sprout - From Langley Park to Memphis
09 My Bloody Valentine - Isn't Anything
10 The World of Skin - The World of Skin

Stay tuned.

OOR 89/01

cover: Roy Orbison

artikels: Tanita Tikaram / One Track Charlie / Roy Orbison / Europe + Bon Jovi / Herman Finkers
/ New York / Gail Ann Dorsey / Blues in Nederland / Dan Reed Network / Controle!

Vanaf nu is de ondergrens 60 stemmen om een album in dit overzicht op te nemen.
Reden is dat het aantal stemmen per plaat op MusicMeter gestaag oploopt met de jaren.

Lou Reed - New York (1989)
https://www.mupload.nl/img/pk2sbvj2.jpg

New York is een statement van epische proporties, een indrukwekkend, pretentieus werkstuk, ook al gaat Reed in muzikaal opzicht af en toe op herhaling. New York is een plaat waarbij de teksten van essentieel belang zijn en gelukkig staan die helemaal afgedrukt op de binnenhoes. Wat de songs samenbindt is het besef te leven in een krankzinnige, verscheurde wereld. New York is een film (Apocalypse Now) en een boek (Une Saison En Enfer), maar vooral leen pijnlijke klap in het gezicht van de samenleving.

Bert van de Kamp ****

Guns N' Roses - G N' R Lies (1988)
https://www.mupload.nl/img/fptct7rd.jpg

Geffen casht in op het succes door de eigen beheer mini-elpee Live?! I Like Suicide uit 1986 opnieuw uit te brengen, aangevuld met vier akoestische nummers. De live stukken behoren niet tot het beste van het Guns 'N Roses repertoire. De nieuwe kant zal ook weinig zieltjes winnen, daar is het allemaal wat te vrijblijvend voor. Nee, heren van de tatoeages, drank, lekkere wijven en ranzige rock 'n' roll: willen jullie echt stoer zijn, kom dan maar met een overtreffende trap van jullie succesvolle en feestelijke Appetite For Destruction.

Mark van Schaick **

Pink Floyd - Delicate Sound of Thunder (1988)
https://www.mupload.nl/img/qv76uk5j.jpg

Het betreft hier de kwalitatief fraaiste openlucht-opnames die ik ooit heb beluisterd. Loepzuiver en met regelmaat de studio weergave evenarend. De twee CD's bevestigen datgene wat tijdens de concerten al gememoreerd werd; zonder visueel geweld brengt de groep niet meer dan een levende kopie van de plaat, clean en zonder enige emotie. Dat is okee voor hen die zweren bij technische perfectie, maar voor iedereen die meer waarde hecht aan spontaniteit en creativiteit kan dit slechts een teleurstelling betekenen.

Edwin Ammerlaan ***

My Bloody Valentine - Isn't Anything (1988)
https://www.mupload.nl/img/a8w2o6zthy.jpg

Op kant twee drijven songstructuren à la Velvet Underground als blinde vinken in een vette jus van feedback, en daarboven murmelen de vocalisten ongetwijfeld zeer verheven levenswijsheden. Ik kan het niet verstaan, ik wil het niet verstaan. Zeurpietengezeik. Kant één doet iets minder aan feedback, en laat horen dat de leden van de band ook Sonic Youth en de Beatles hebben ontdekt. Het weerhoudt ze er niet van te spelen en te zingen alsof ze al sinds hun vroegste jeugd aan constipatie lijden. Isn't Anything is niets.

Tom Engelshoven *

Marillion - The Thieving Magpie (1988)
https://www.mupload.nl/img/078wuv.jpg

Als een dankjewel aan de fanatieke schare fans en als een eindmarkering van het Fish tijdperk heeft Marillion The Thieving Magpie uitgebracht. Een bonte collectie songs van alle (vier) platen, met een nadruk op Misplaced Childhood dat in z'n geheel is uitgevoerd. Toch ontbreken er een paar live hits die de groep tijdens concerten altijd op haar sterkst toonden. Desondanks zullen band en fans blij zijn dat er naast de gigantische hoop bootlegs en concerttapes nu ook eindelijk een legale en digitale registratie bestaat.

Edwin Ammerlaan ***

Rush - A Show of Hands (1989)
https://www.mupload.nl/img/cglzkxd.jpg

Opgenomen tijdens de Power Windows toer van 1986 en de Hold You Fire toer van vorig jaar, bevat de dubbelaar zestien songs plus drumsolo. Ik moet toegeven: hoewel de live sessies smetteloos zijn, klinkt het allemaal levendig genoeg (de productie werd niet uit handen gegeven) en, geretoucheerd in de studio of niet, wel degelijk live. Dit, alsmede het feit dat de repertoirekeuze ijzersterk is, maken A Show Of Hands tot één van de betere live registraties van de laatste jaren.

Mark van Schaick ***

Nou, dat was dus die recensie van MBV waar meerdere mensen op zaten te wachten

De recensie begint wel met aan te stippen dat MBV een hype is in de UK. Maar de recensent van dienst begrijpt naar eigen zeggen in de verste verte niet waarom. Vraag is in hoeverre dat shoegazers geluid een hype bleef of getuigde van muzikale experimenteerdrang of vernieuwing. Ik ben dus benieuwd naar de recensie van de volgende plaat alsmede die van de albums van Ride en Slowdive bijvoorbeeld.

OOR 89/02

cover: House-griep

artikels: Johnny Jordaan / Astral Bodies / The Beatnigs / R.E.M. / Les Rita Mitsouko
/ House-griep / Sjoukje Dijkstra / Buckwheat Zydeco / Sly & The Family Stone / Los Lobos

Roy Orbison - Mystery Girl (1989)
https://www.mupload.nl/img/xdt7bz.jpg

Het gegeven dat Oribsons comeback plaat meteen ook zijn laatste werkstuk is, drukt er bij voorbaat al een wat beladen stempel op. De kracht van Mystery Girl ligt in het feit dat het enerzijds een via subtiele muzikale citaten getoonzette ode is aan The Big O en anderzijds een verzameling op het lijft geschreven popsongs: zonder dat er een flauw compromis is uitgerold. De momenten waarop de composities niet helemaal een wereldniveau halen worden ruimschoots gecompenseerd door Orbisons onnavolgbare voordracht.

Herman van der Horst ****

New Order - Technique (1989)
https://www.mupload.nl/img/e37rxpvatg.jpg

Na een veelbelovend begin leek het er verdacht veel op dat de band definitief de donkere, doodlopende steeg van de vreugdeloze discobeat was ingeslagen. Dat de plaat desondanks meevalt, is op zich al een aangename verrassing. Er staan zelfs liedjes op, al moet u mij niet met het mes op de keel dwingen te vertellen waar die liedjes over gaan. De balans tussen liedjes en monotone dansritmes lijkt ongeveer in evenwicht, maar van de pure geluidsmagie van het vroegere werk is niet veel meer te bespeuren.

Bert van de Kamp ***

Ciccone Youth - The Whitey Album (1988)
https://www.mupload.nl/img/7jj47438klbd.jpg

Ciccone Youth is het hobbyproject van Sonic Youth. The Whitney Album bevat een bonte verzameling van demo-achtige tracks, interviewfragmenten, raps, geluidsexperimenten, 65 seconden totale stilte, een in sensualiteit en soul gedrenkte cover en een duetje van Thurston Moore en La Ciccone zelf. Daarbij laat Sonic Youth horen een gezonde dosis humor en zelfrelativering te bezitten. The Whitney Album is een extraatje van de groep die vorig jaar met Daydream Nation zelfs fervente tegenstanders wist te overtuigen.

Corné Evers ***

Gary Moore - After the War (1989)
https://www.mupload.nl/img/s84h6yv0dnygl.jpg

Wie de LP koopt, krijgt acht stevige hardrocknummers voorgeschoteld die qua diversiteit eerder teruggaan naar de Run For Cover elpee uit 1985 dan naar Wild Frontier uit 1987. Wie de CD aanschaft krijgt een extra in de vorm van een proloog en een epiloog en de instrumental die eigenlijk traditie is geworden. Voor zover hij dat in de andere songs al niet doet, trekt Moore hierin alle registers open, zonder echter ook maar één noot teveel te spelen. De Ier heeft het hart op de juiste plaats zitten, al hoef ik dat eigenlijk niet meer te vertellen.

Mark van Schaick ***

OOR 89/03

cover: Lou Reed

artikels: Fine Young Cannibals / Franco / Nitzer Ebb / Lou Reed / Slayer / Gore Horror
/ Russisch Dagboek / Loustal / Randy Newman / Dead Can Dance / Control

Elvis Costello - Spike (1989)
https://www.mupload.nl/img/9cuyh37s7hlyc.jpg

Spike duurt 67 minuten. Het geluid wordt in ongeveer de helft van de songs bepaald door traditionele Ierse muzikanten en The Dirty Dozen Brass Band uit New Orleans. Costello bevestigt nogmaals dat hij een van de meest inventieve liedjesschrijvers van nu is. Een enkele maal gaan zijn teksten gebukt onder een wat nadrukkelijk opgelegd intellectualisme. Zodra echter zijn polemiek wordt doorspekt met humor, is de man op z'n best. Een plaat waarop Costello als Gods eigen hofnar de nodige spijkers door onze koppen slaat.

Herman van der Horst ****

Simply Red - A New Flame (1989)
https://www.mupload.nl/img/4aieo7iwi6532.jpg

De tien songs vormen een balans tussen dans-soul en ballads. Songs die staan als een huis, compleet met kop, staart en spannende brug. Songs die alle ruimte laten voor de sublieme voordracht van Hucknall en waarmee Simply Red bewijst mijlenver uit te stijgen boven al die andere Britse hitgroepjes. Maar tegelijk ook songs die in al hun cleane vakmatigheid aan de veilige kant van de streep blijven. Op een volgende plaat zal Simply Red toch wel iets meer muzikaal avontuur moeten laten zien, wil de groep niet in routine vastlopen.

Herman van der Horst ****

Exodus - Fabulous Disaster (1989)
https://www.mupload.nl/img/cuww8l4hj.jpg

Als Exodus na de debuutelpee niet zo lang had gewacht met een opvolger, was de groep al lang in het rijtje Metallica - Anthrax - Megadeth - Slayer gaan meedraaien. Exodus combineert op doeltreffende wijze speedmetalsongs met traditioneler opgezette nummers. Aangezien de bovenstaande vier groepen vorig jaar ruimschoots aan bod kwamen, lijkt me dat met Fabulous Disaster en een op handen zijnde wereldtoer de mannen van Exodus nauwelijks meer iets in de weg staat om 1989 tot hun jaar te maken.

Mark van Schaick ****